Todos los capítulos de บันทึกรักนางปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง: Capítulo 1 - Capítulo 10

00 อดีตเทพตกสวรรค์ เฮือก! เลือดสีแดงสดถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากบาง ร่างงามระหงของหญิงสาวสวมชุดผ้าเก่าๆ มือเรียวค้ำยันรั้วไม้ไผ่เอาไว้ ก่อนจะย่อตัวลงหลบด้านหลัง หญิงสาวเช็ดเลือดที่ริมฝีปากออกมา ก่อนจะถอนธนูที่ปักอยู่ที่แขน จนเลือดแดงผุดออกมาจากปากแผลฉกรรจ์ ไหลอาบกาย ไม่นานแสงจากคบไฟก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงเซ็งแซ่ของคนในหมู่บ้าน ที่กำลังตะโกนกู่ร้องขู่ขวัญนางให้หวาดกลัว ชายหนุ่มร่างบึกบึนที่คล้ายจะเป็นผู้นำในการปราบปีศาจครั้งนี้ เขาได้จูงหมาป่าตัวใหญ่ขนสีขาวแซมดำ มันใช้จมูกดมฟุดฟิด ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้หญิงสาวที่ซ่อนตัวอยู่ พลันนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานไล่เจ้าหมาป่าพวกนั้น ราวกับสะกดจิตให้มันนำเหล่าชาวบ้านไปอีกทาง ครู่หนึ่งพวกชาวบ้านล่าปีศาจก็จากไป หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะวิ่งกระเสือกกระสนหนีไปอีกทาง ฝีเท้าเคยว่องไวกับกลายเป็นช้าลงกว่าครึ่งเพราะอาการบาดเจ็บ พวกชาวบ้านเหล่านั้นสักวันนางจะจับกินให้หมด หลิงหลิง คิดในใจพลางกระเสือกกระสนตน ไปยังริมแม่น้ำแล้วใช้กรงเล็บจิ้งจอกของนางตัดเชือกที่ผูกลำเรือไว้กับท่าน้ำจนขาดสะบั้น ก่อนจะกระโดดลงเรือไปในทั

02อย่ายุ่งกับสามีข้า...หลิงหลิงไม่อยากเชื่อว่าตนจะบ้าผู้ชายได้มากถึงเพียงนี้ ทั้งที่นางไม่สามารถใช้พลังปราณได้ ร่างกายก็ป่วยกระเสาะกระแสะเพราะพึ่งกระอักเลือดไปได้ไม่นานแต่นางกลับแบกบุรุษผู้นั้นกลับมาถึงกระท่อมไม้ไผ่ เพียงเพราะเขาหน้าตาละม้ายคล้าย มหาเทพลุ่นอวี้อดีตผู้เป็นเจ้านายของนาง เขาคือคนที่ปีศาจจิ้งจอกสาวตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบ จากนางจิ้งจอกน้อยในเผ่าจิ้งจอก ได้ติดตามรับใช้มหาเทพประหนึ่งเงาตามตัวปีศาจจิ้งจอกน้อยในวันวาน ถวายการรับใช้มหาเทพอยู่ในตำหนักสวรรค์มาได้หลายหมื่นปี กระทั่งนางเติบโตเป็นจิ้งจอกสาวพราวเสน่ห์ เทพเซียนในแดนสวรรค์ต่างหลงใหล อยากจะเชยชิมจิ้งจอกน้อยแสนงามผู้นี้เว้นเพียงมหาเทพ เขาไม่เคยชายตาแลนางเลยสักครั้ง ตรงกันข้ามเขากับมองนางเป็นเพียงสัตว์เลี้ยงเท่านั้น ภายในใจของมหาเทพไม่เคยลืมเลือนเทพวารีผู้เป็นอดีตคนรัก เขาไม่เคยลบล้างนางออกไปจากใจ หลิงหลิงเมื่อเห็นผู้เป็นนายเจ็บก็พลอยเศร้าเสียใจไปด้วยกระทั่งผ่านมาหลายแสนปี มหาเทพจำต้องแต่งกับองค์หญิงเผ่าจิ้งจอกบูรพานางหนึ่ง หลิงหลิงเสียใจมาก เพราะนางฝ้าดูแลรับใช้มหาเทพมาเนินนาน แต่เขากลับต้องมาแต่งงานกับปีศาจจิ้งจอกตน

04รีดพิษ “อ่า....หวังซุนเจียน....ท่านจะทำอะไรข้า?” “ข้า....ข้ากำลัง...ธาตุไฟเข้าแทรก”สองมือหนาจับที่ข้อแขนของนางกดลงไปบนที่นอน หลิงหลิงที่ยามนี้เสื้อผ้าของนางหลุดหรุ่ย ทั้งยังถูกร่างใหญ่โตคร่อมเอาไว้ ปลายจมูกโด่งซุกไซร้ลงมาที่ซอกคอขาวของนาง ซ้ายสลับขวาอย่างกระหายรัก สตรีร่างบางที่ง่วงงัวเงียเบิกตาโพลง นางไม่ได้ใช้มนตรากับเขาแม้แต่น้อย แต่ทำไมเขาถึงได้มีอาการเช่นนี้ หรือว่าเขาจะกินอะไรผิดสำแดงเข้าไป “นี่...ปล่อยข้านะ ข้าไม่ใช่ภรรยาท่าน เหตุใดจึงทำเช่นนี้”หลิงหลิงร้องโวยวายแต่ไม่อาจหยุดไฟกำหนัดของเขาลงไปได้ ร่างบางบิดเร้าทั้งยังพยายามจะขัดขืน แต่ไหนเลยใครจะรู้ว่าท่าทีของนางช่างเย้ายวนเสียจน หวังซุนเจียนอดใจไม่ไหว เรียวลิ้นร้อนแลบเลียแผลบๆ ลงที่สองเต้าตมอันอวบอิ่ม ยอดถันสีหวานชูชันท้าทายให้แม่ทัพหนุ่มโลมเลียมันเหลือเกิน หลิงหลิงแอ่นกายเริ่ดด้วยความเสียวซ่าน นางจิ้งจอกใบหน้าเหยเกช้อนสายตามองชายหนุ่มตรงหน้าที่กำลังดูดชิมยอดถันของนาง อย่างเมามันส์ราวกับว่ามันคือของอร่อย “หวังซุนเจียน ข้าช่วยท่านได้”มือบางขย้ำเส้นผมดกดำของเขาเพื่อระบายความเสียงซ่าน นางจะช่วยให้เขาระบายพิษรักในกายออกม

06นางเป็นปีศาจ “ข้าไม่ใช่มนุษย์ ข้าเป็นปีศาจจิ้งจอก”หลิงหลิงคืนร่างที่แท้จริง เส้นผมสีเงินพลิ้วสยายไปตามแรงลม ก่อนที่หูสีเทาจะโผล่ขึ้นมา หางทั้งเก้าที่มีขนปุกปุยสีขาวสยายปลายขนหางนุ่มเป็นสีแดง ชาดแต้มหน้าผากสีแดงสดรูปกลีบดอกเหมยปรากฎขึ้น นัยน์ตาสีแดงเข้มจ้องมองว่าที่สามีไม่วางตา หวังซุนเจียนมองภรรยาอย่างตกตะลึงที่แท้นางก็เป็นปีศาจอย่างนั้นหรือ? “หากจะหนีก็ไปเสียตั้งแต่ตอนนี้....”หลิงหลิงแม้ภายในใจจะรู้สึกเจ็บปวดที่ชายหนุ่มเอาแต่จ้องร่างนางอย่างอึ้งๆ โดยไม่ปริปากเอ่ยคำใด แต่นางก็เข้าใจ มนุษย์คนใดกันจะยอมแต่งงานปีศาจเช่นนาง หลิงหลิงเดินเข้าไปในกระท่อม ดึกมากแล้ว นางก็ควรนอน ร่างบางล้มตัวลงบนเตียง ที่ประดับตกแต่งไปด้วยผ้าสีแดงสด ตามแบบฉบับเรือนหอแต่งงาน หางทั้ง 9 โบกสะบัดเพื่อคลายความกังวลในใจของตน “ข้าไม่หนี” “...............” “ก็คิดอยู่แล้วว่าสตรีรูปโฉมงดงามเช่นเจ้า จะมาอยู่ในป่านี้ผู้เดียวได้อย่างไร นอกเสียจากว่าเจ้าจักไม่ใช่คนธรรมดา” “รู้เช่นนี้ทำไมถึงไม่หนีไป ไม่กลัวข้าจับเจ้ากินรึไง?” “หากเจ้าจะกินข้า คงไม่ปล่อยเวลาล่วงเลยมานานเช่นนี้ ไม่สู้ลงมือตั้งแต่วันแรกที่เจอกันหรอก

08แพ้ท้อง“....หลิงหลิง...เจ้าเป็นอะไร?”มือหนาประคองภรรยานั่งลงกับเก้าอี้ หลิงหลิงในยามนี้ใบหน้าซีดเซียวราวกับไก่ต้มไหว้เจ้า เหงื่อผุดพรายออกมาตามกรอบหน้าเม็ดใหญ่ นางไม่ได้กระอักเลือดมานานแล้ว แต่สิ่งที่นางเป็นอยู่ตอนนี้คือการอาเจียนในทุกเช้า และทานอาหารไม่ค่อยได้ ขนาดว่าหวังซุนเจียนเอาโสมป่าไปขายที่ตลาดแล้วซื้ออาหารเลิศรสมานางก็ยังไม่อาจดื่มกิน “ข้า...เวียนหัว” “ข้าจะไปตามหมอมาดูอาการเจ้า” “ไม่นะ...หากตามหมอมาเขาต้องรู้ว่าข้าเป็นจิ้งจอกแน่”หลิงหลิงบอกสามีด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “เช่นนั้นอาการป่วยของเจ้า...จะทำเช่นไร” “ข้าไม่ได้ป่วย...ข้าแค่แพ้ท้องเท่านั้น” “ท้อง!”หวังซุนเจียนดีใจตาเป็นประกายเมื่อรู้ว่าสิ่งที่เขาปรารถนาได้ดังหวัง ในที่สุดหวังซุนเจียนก็มีลูกกับนางเสียที ริมฝีปากอิ่มจูบเข้าที่หน้าผากของภรรยาอย่างรักใคร่ หลิงหลิงหลับตาพริ้มก่อนจะจับมือผู้เป็นสามีแนบแน่น ในยามนี้นางปีศาจมีความสุขเหลือมากเกิน นับตั้งแต่ได้แต่งงานกับหวังซุนเจียน ใช้ชีวิตเยี่ยงมนุษย์อยู่กินฉันสามีภรรยาเป็นเวลาร่วมปี หลิงหลิงมีความสุขที่มีหวังซุนเจียนผู้นี้อยู่เคียงข้าง แม้นางจะบอกกับเขาว่านางเป็นปีศาจจิ้