04 รีดพิษ

04

รีดพิษ

“อ่า....หวังซุนเจียน....ท่านจะทำอะไรข้า?”

“ข้า....ข้ากำลัง...ธาตุไฟเข้าแทรก”สองมือหนาจับที่ข้อแขนของนางกดลงไปบนที่นอน

หลิงหลิงที่ยามนี้เสื้อผ้าของนางหลุดหรุ่ย ทั้งยังถูกร่างใหญ่โตคร่อมเอาไว้ ปลายจมูกโด่งซุกไซร้ลงมาที่ซอกคอขาวของนาง ซ้ายสลับขวาอย่างกระหายรัก สตรีร่างบางที่ง่วงงัวเงียเบิกตาโพลง นางไม่ได้ใช้มนตรากับเขาแม้แต่น้อย แต่ทำไมเขาถึงได้มีอาการเช่นนี้ หรือว่าเขาจะกินอะไรผิดสำแดงเข้าไป

“นี่...ปล่อยข้านะ ข้าไม่ใช่ภรรยาท่าน เหตุใดจึงทำเช่นนี้”หลิงหลิงร้องโวยวายแต่ไม่อาจหยุดไฟกำหนัดของเขาลงไปได้

ร่างบางบิดเร้าทั้งยังพยายามจะขัดขืน แต่ไหนเลยใครจะรู้ว่าท่าทีของนางช่างเย้ายวนเสียจน หวังซุนเจียนอดใจไม่ไหว เรียวลิ้นร้อนแลบเลียแผลบๆ ลงที่สองเต้าตมอันอวบอิ่ม

ยอดถันสีหวานชูชันท้าทายให้แม่ทัพหนุ่มโลมเลียมันเหลือเกิน หลิงหลิงแอ่นกายเริ่ดด้วยความเสียวซ่าน นางจิ้งจอกใบหน้าเหยเกช้อนสายตามองชายหนุ่มตรงหน้าที่กำลังดูดชิมยอดถันของนาง อย่างเมามันส์ราวกับว่ามันคือของอร่อย

“หวังซุนเจียน ข้าช่วยท่านได้”มือบางขย้ำเส้นผมดกดำของเขาเพื่อระบายความเสียงซ่าน นางจะช่วยให้เขาระบายพิษรักในกายออกมา แค่ช่วยทำเท่านั้น ร่างบางค่อยๆ ยันกายให้นั่งหลังพิงหัวเตียงขณะที่ ชายหนุ่มยังไม่หยุดดูดดึงยอดถันของนางเลยสักนิด

“เจ้าจะช่วยข้าอย่างไร....”หวังซุนเจียนเสียงขาดห้วง เมื่อมือเรียวของนางปีศาจจิ้งจอกจับเข้าที่โคนของแท่งหยกร้อน อาวุธสังหารของชายหนุ่ม มือเล็กๆ กอบกุมความใหญ่ยาวของเขา ขึ้นลงอย่างเชื่องช้า ทว่าแววตาหวานฉ่ำของนางทำให้ชายหนุ่มเช่นเขาลุ่มหลงจนถอนตัวไม่ขึ้น

เสียงหายใจหอบกระเส่าของคนทั้งคู่ดังไปทั่วบริเวณ ทว่าไม่มีแม้แต่บทสนทนาใดเล็ดลอดเมื่อทั้งคู่จับจ้องไปที่สิ่งนั้น มือบางผลักร่างของชายหนุ่มให้นอนราบไปบนพื้นเตียง ก่อนที่นางจะชักรูดรั้งความใหญ่โตของเขาเป็นจังหวะ ดวงตาสุกสกาวของนาง จ้องมองมาที่เขาอย่างไม่วางตามากกว่าจะเอียงอาย บ่งบอกถึงความชำนิชำนาญเป็นอย่างมาก แท้จริงแล้วสตรีผู้นี้นางเป็นใครกันแน่ถึงได้ร้อนเร่าถึงเพียงนี้ หวังซุนเจียนคิดในใจ

ก่อนที่ริมฝีปากบางจะครอบลงมาโลมเลียที่ส่วนหัวของหวังซุนเจียน ชายหนุ่มซี้ดปากเบาๆ ครางรับความอ่อนนุ่มที่โอบอุ้มแท่งหยกร้อนเอาไว้ แม้จะจำอดีตที่ผ่านมาไม่ได้ แต่ทว่ากลับไม่เคยมีใครปรนนิบัติแม่ทัพหนุ่มเช่นนี้มาก่อน ใบหน้างามผงกหัวขึ้นลงอยู่ตรงหว่างขาของเขา ช่างเป็นภาพที่หน้าประทับใจ จังหวะรักเร็วสลับช้าที่นางสร้างขึ้นล้วนดีมาก

แต่เขาชอบที่จะคุมจังหวะเองมากกว่า มือหนาประคองใบหน้างามของนางก่อนจะออกแรงกระทั้นรักเต็มปากเต็มคำ หลิงหลิงอึ้งไม่คิดว่าเขาจะมีกำหนัดแรงถึงเพียงนี้ เขารัวจังหวะรักให้เร็วขึ้นจนนางหูอื้อตาลายไปหมด แท่งหยกร้อนกระทุ้งรักเข้าลำคอของนางลึกมาก กว่าจะจับจังหวะได้ก็เล่นเอาจิ้งจอกสาวลำบากเหมือนกัน ลิ้นเล็กของนางชำแรกไปตามส่วนหัวรูเล็กๆ ที่พ่นน้ำหวานฉ่ำเยิ้มออกมา เมื่อคิดได้ว่าครั้งหนึ่งนางก็เคยทำเช่นนี้กับมหาเทพหัวใจของนางก็พองโต

นานพอควร หวังซุนเจียนเร่งจังหวะส่งลำหยกเข้าปากของนาง ราวกับว่ามันคือช่องรักของหญิงสาว นางจิ้งจอกออกแรงดูดกลืนน้ำหวานของเขาอย่างไม่ลดละ จนในที่สุดชายหนุ่มก็ตะกายสู่สวรรค์ในทันตา หวังซุนเจียนถอนหายใจเบาๆ ธารน้ำรักอุ่นร้อนถูกฉีดพ่นเข้ามาในโพรงปากของนาง วิสัยปีศาจจิ้งจอกแม้เขาจะเสร็จกิจ แล้วแต่นางก็ยังโลมเร้า เลียไล้ทำความสะอาดหยาดน้ำรักไม่ให้เหลือแม้แต่คราบ จนแท่งหยกแกร่งของเขาเริ่มฟื้นคืนชีพกลับมาแข็งขันอีกครั้ง

“พอก่อน....ข้าไม่ไหวแล้ว”

“ทำไมเล่า....คราวนี้ข้าจะทำให้เจ้าเองเจ้าจะได้ไม่เหนื่อย”

“ข้าไม่ใช่ภรรยาของท่าน ที่ทำไปก็เพียงช่วยรีดพิษธาตุไฟของท่านเท่านั้น”

“แต่เจ้ากับข้าทำเช่นนี้ก็ดุจสามีภรรยากันแล้ว”

“ก็อาจจะจริง แต่ตัวข้าเป็นสตรีตัวคนเดียว ยามนี้ท่านเลอะเลือนจำอดีตของตนไม่ได้ ท่านก็อยากอยู่กับข้า แต่หากวันใดท่านจำได้ว่าตนคือผู้ใดแล้วข้าเล่า?”

“ข้าไม่มีวันทอดทิ้งเจ้า”

“วันนี้ข้าเหนื่อยมากแล้ว ข้าขอพัก พรุ่งนี้เราจะเข้าเมืองไปขายโสมป่า สืบข่าวคราวเรื่องแคว้นโจวของท่านจากนั้นเราค่อยตัดสินใจว่าจะทำเช่นไรต่อไป”หลิงหลิงกระชับเสื้อผ้าก่อนจะล้มตัวลงนอนอย่างอ่อนแรง ขณะที่หวังซุนเจียนยังงุนงงกับอาการของแม่นางผู้นี้ นี่นางไม่รู้สึกอะไรเลยหรือ? เหตุใดจึงนอนหลับง่ายดายปานนั้น ต่างจากเขาที่ตอนนี้กำลังจะแข็งขันขึ้นอีกครั้งหนึ่งแล้ว

“หวังซุนเจียน...นอน!!”สายตาดุๆ ของหลิงหลิงตวัดมามองเขาอีกครา ชายหนุ่มจึงล้มตัวนอนข้างๆนางอย่างว่าง่าย

จะว่าไปแล้วเขาเคยได้ยินเรื่องของสนมปีศาจตนหนึ่ง ก็ใช้วิธีเช่นนี้ในการทำให้ฮ่องเต้ลุ่มหลง ไม่คิดว่านางจะกล้าดูดกลืนทำเช่นนี้กับเขา

แท้จริงแล้วนางเป็นผู้ใดกันแน่ เคยเป็นนางโลมอย่างนั้นหรือ? แสงจันทร์กระจ่างทอดมากระทบกับเส้นผมสีเงินของนาง สตรีงามพริ้มเพราผู้นี้สวยสดงดงามใบหน้าอ่อนเยาว์ ทว่าผมสีขาวเช่นคนเฒ่าชรา แต่ในสายตาของหวังซุนเจียนแล้วไม่มีผู้ใดงามเทียบเทียมนางได้เลย