01 เป็นมนุษย์

01

เป็นมนุษย์

แสงแดดามเช้าส่องผ่านเข้ามาตามฝากระดานผุพังของบ้าน รบกวนการนอนของหลิงหลิง จิ้งจอกสาวบิดกายอย่างเกียจคร้านก่อนจะสีหูสีตาลุกขึ้นมา การใช้ชีวิตเยี่ยงสาวชาวบ้านได้เริ่มขึ้นแล้ว

นางลุกขึ้นมาวักน้ำจากในถังไม้เพื่อล้างหน้า หยิบผลผิงกั่วสักลูกมากัดกิน มือเรียวกระชับสายสะพายกระบุงแน่น ก่อนจะเดินทางขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรตามที่คิดเอาไว้

หากแต่...จมูกจิ้งจอกของนางกลับทำหน้าที่ได้ดีเกินคาด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งเรียกหาปีศาจสาวครั้งแล้วครั้งเล่า หลิงหลิงอดใจไม่ไหวแลบลิ้นน้อยเลียริมฝีปากตามวิสัยปีศาจ ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตรงนี้เกรงจะมีวิญญาณมนุษย์วนเวียนอยู่เป็นแน่ ดีจริงเชียวนางจะได้ไม่ต้องลงมือฆ่าแกงให้เสียแรงเปล่า

ฝีเท้าเบาเดินลัดเลาะภูเขา แม้ทางสูงชันอันตรายแต่นางก็ยังปีนป่ายอย่างสบายใจตามวิสัยของจิ้งจอก ในที่สุดนางก็มาถึงอีกฟากของภูเขา นัยน์ตาของนางปีศาจแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานอีกครั้ง สายตาจับจ้องวิญญาณทหารมนุษย์เหล่านั้น ที่ยังวนเวียนไม่ยอมจากร่างไปไหน เรียวลิ้นปีศาจตวัดฟืบ! ดูดวิญญาณดวงหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ เข้าปาก ในที่สุดนางก็ได้กลืนพลังวิญญาณเสียที

ทว่ากลับไม่เป็นเช่นนั้นเพียงลิ้มรสวิญญาณชั่วครู่ ร่างกายของหลิงหลิงก็ปั่นป่วนอีกครา นางล้มลงกับพื้นหญ้ากระอักเลือดออกมามากกว่าครั้งไหนๆ นี่นางไม่สามารถดื่มกลืนวิญญาณใดได้เลยหรือ? สายลมเหนือเจ้าทำกับข้าเกินไปแล้ว!! หลิงหลิงนึกโกรธแค้นในใจ นางยันร่างไร้เรี่ยวแรงของตนให้ลุกขึ้นพลางเช็ดเลือดที่มุมปาก ก่อนจะเร่งเดินกลับไปยังทิศทางที่ได้กลิ่นสมุนไพร

กริ่งๆ

เสียงกระดิ่งจากที่ใดสักแห่ง ดังแว่วมาตามลม หลิงหลิงขมวดคิ้วแน่นด้วยความสงสัย ที่แห่งนี้ยังมีใครนอกจากนางอีกหรือ? หรือว่าจะมีคนมาแย่งนางเก็บสมุนไพร หรือจะเป็นทหารในกองทัพที่ยังมีชีวิตอยู่ จะยังไงก็ช่างนางก็อยากรู้เหลือเกิน ร่างบางเร่งฝีเท้าตามเสียงกระดิ่งที่ดังเป็นระยะๆ แต่เมื่อพบต้นโสมป่าระหว่างทางก็รีบเก็บมันขึ้นมาแล้วเดินตามหาเสียงกระดิ่งนั้นต่อ

กระทั่งเสียงนั้นดังชัดเจนมากขึ้นที่ริมลำธาร เท้าน้อยๆ กระโดดลงมายังริมลำธาร เงาสะท้อนแวบหนึ่งที่ทำ หลิงหลิงตกใจไม่น้อย จนต้องหยุดมองเงาสะท้อนผิวน้ำของตนเอง ทั้งคิ้วคางปากจมูกนางยังอ่อนเยาว์เช่นเดิม สิ่งที่ต่างในตอนนี้คือสีของเส้นผม ที่เคยดำขลับ แต่ตอนนี้กลับมีบางช่อผมเป็นสีขาวสลับดำ หลิงหลิงหันหน้าหนีอย่างไม่พอใจ ทำไม?? เส้นผมของนางถึงเป็นสีกระด่างกระดำเช่นนี้ด้วย!! ปีศาจสาวกระทืบเท้าปังๆ สายตาสอดส่องไปที่ทิศทางของเสียงกระดิ่ง

ไม่ใกล้ไม่ไกลมีร่างบุรุษสวมชุดเกราะเหล็กหนานอนคว่ำหน้าอยู่กับที่ หลิงหลิงรีบรุดเข้าไปประคองร่างนั้น พลิกดูเพื่อจะหากระดิ่งต้นเหตุที่ตนได้ยินเสียง เพราะคิดว่าชายผู้นี้ตายแล้ว หากแต่เนื้อตัวยังอุ่นบ่งบอกว่าเขายังไม่ตาย บาดแผลฉกรรจ์จากการตกจากที่สูงมีอยู่หลายแห่ง ดีที่ไม่โดนจุดสำคัญเพราะมีเสื้อเกราะสวมทับไว้ แต่ถึงอย่างนั้นก็มีเลือดไหลออกมาจากบาดแผลให้เปียกชุ่ม ใบหน้าด่างดำขมุกขมัวทั้งยังใส่หมวกเหล็กเอาไว้อีก

“สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม ยังไม่ตายก็ใช่ว่าจะฟื้นหลับให้สบายเถิดนะเจ้ามนุษย์”มือเรียววางร่างนั้นให้นอนราบกับพื้นอย่างเดิม แล้วหันหลังให้อย่างไม่สนใจ เดิมนางก็เป็นปีศาจร้าย ดูดกลืนดวงวิญญาณของมนุษย์ประทังชีวิตอยู่แล้ว เสียดายที่ตอนนี้นางไม่อาจใช้พลังได้ ไม่เช่นนั้นนางคงได้กลืนดวงวิญญาณของทหารหนุ่มผู้นี้ไปแล้ว

“น้ำ...ข้าขอน้ำ.....”น้ำเสียงแหบพร่าของนักรบชุดเกราะทำให้หลิงหลิงชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับมาทันที

“เจ้าว่าอะไรนะ?”

“ข้า...ขอน้ำ....”นัยน์ตาสีดำขลับจ้องมองหลิงสายตาอ้อนวอน หลิงหลิงรีบยื่นน้ำเต้าที่ตนพกติดตัวมาให้กับนายทหารบาดเจ็บผู้นั้นทันที มือหนาสั่นระริกแต่ก็ยังยื่นมือมาหยิบน้ำเต้าจากนาง

หลิงหลิงร้อนรนรีบรุดเข้ามาประคองร่างของบุรุษผู้นั้น แล้วยกน้ำให้ดื่มกินทันที ก่อนที่มืองามจะเทน้ำดื่มใส่มือแล้วลูบล้างใบหน้าที่ดำคล้ำเลอะเทอะจากดินโคลนจนเกลี้ยงเกลา นางจิ้งจอกถึงกับอึ้งเมื่อบุรุษผู้นี้นั้นมีใบหน้าคล้ายกับคนผู้หนึ่งที่นางหลงรักบบุ

“มหาเทพ”