Compartir

02 อย่ายุ่งกับสามีข้า..

last update Fecha de publicación: 2026-10-28 02:04:57

02

อย่ายุ่งกับสามีข้า...

หลิงหลิงไม่อยากเชื่อว่าตนจะบ้าผู้ชายได้มากถึงเพียงนี้ ทั้งที่นางไม่สามารถใช้พลังปราณได้ ร่างกายก็ป่วยกระเสาะกระแสะเพราะพึ่งกระอักเลือดไปได้ไม่นาน

แต่นางกลับแบกบุรุษผู้นั้นกลับมาถึงกระท่อมไม้ไผ่ เพียงเพราะเขาหน้าตาละม้ายคล้าย มหาเทพลุ่นอวี้อดีตผู้เป็นเจ้านายของนาง เขาคือคนที่ปีศาจจิ้งจอกสาวตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบ จากนางจิ้งจอกน้อยในเผ่าจิ้งจอก ได้ติดตามรับใช้มหาเทพประหนึ่งเงาตามตัว

ปีศาจจิ้งจอกน้อยในวันวาน ถวายการรับใช้มหาเทพอยู่ในตำหนักสวรรค์มาได้หลายหมื่นปี กระทั่งนางเติบโตเป็นจิ้งจอกสาวพราวเสน่ห์ เทพเซียนในแดนสวรรค์ต่างหลงใหล อยากจะเชยชิมจิ้งจอกน้อยแสนงามผู้นี้

เว้นเพียงมหาเทพ เขาไม่เคยชายตาแลนางเลยสักครั้ง ตรงกันข้ามเขากับมองนางเป็นเพียงสัตว์เลี้ยงเท่านั้น ภายในใจของมหาเทพไม่เคยลืมเลือนเทพวารีผู้เป็นอดีตคนรัก เขาไม่เคยลบล้างนางออกไปจากใจ หลิงหลิงเมื่อเห็นผู้เป็นนายเจ็บก็พลอยเศร้าเสียใจไปด้วย

กระทั่งผ่านมาหลายแสนปี มหาเทพจำต้องแต่งกับองค์หญิงเผ่าจิ้งจอกบูรพานางหนึ่ง หลิงหลิงเสียใจมาก เพราะนางฝ้าดูแลรับใช้มหาเทพมาเนินนาน แต่เขากลับต้องมาแต่งงานกับปีศาจจิ้งจอกตนอื่นอย่างนั้นหรือ

เพลิงในใจของหลิงหลิงเริ่มลุกโชน จนหน้ามืดมองไม่เห็นทางสว่าง คืนนั้นหลิงหลิงจงใจมอมเมามหาเทพด้วยเหล้าเทวะ เพียงราตรีเดียวเท่านั้น ที่นางต้องการ แต่ไหนเลยใครจะรู้ว่าคืนนั้นกองทัพมารบุกแดนสวรรค์กว่ามหาเทพจะรู้สึกตัวตื่น ทัพมารก็รุกคืบเข้ามาประชิดแดนดินเสียแล้ว

หลังสงครามจบมหาเทพสั่งเนรเทศหลิงหลิง เพราะเข้าใจว่า นางคือคนทรยศสมคบคิดกับเผ่ามาร จึงขับนางให้ลงมายังโลกมนุษย์เป็นเวลา 100 ปีโลกมนุษย์.....

ร่างผอมบางปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม หลังหวนคิดถึงเรื่องราวในอดีต ใครจะไปคิดว่าคนที่นางหลงรักหมดหัวใจจะเป็นคนๆ เดียวกับที่สั่งขับไล่นางจากแดนสวรรค์ นางอยู่รับใช้มหาเทพมาแสนปีกลับไม่มีความหมาย หากเขาคิดว่านางเป็นมารร้าย นางก็จะเป็น!

กรงเล็บแหลมคมของนางปีศาจจิ้งจอก โผล่ออกมา ร่างบางเดินมาข้างคนป่วย ใบหน้าของชายผู้นี้ช่างละม้ายคล้ายกับมหาเทพราวกับคนๆ เดียวกันจนหลิงหลิงเกิดภาพหลอน

“ในเมื่อท่านไม่รักข้า....ก็อย่าอยู่อีกเลย!!”

ปัก!

หลิงหลิงชะงักกรงเล็บแหลมคมที่กำลังจะปลิดชีพชายผู้นี้ เมื่อธนูดอกหนึ่งถูกยิงเข้ามาเฉียดใบหน้าของนางไปปักที่เสา ปีศาจสาวดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ มันเป็นใคร บังอาจทำเช่นนี้กับข้า!

จิ้งจอกสาวคำรามในใจก่อนจะเปิดม่านเดินออกไปที่หน้ากระท่อม ปรากฏว่าทหารสวมชุดเกาะนับสิบนายวิ่งกรูเข้ามาหานาง ร่างบางยืนนิ่งอึ้งไม่คาดว่าการที่นางนำทหารบาดเจ็บกลับมารักษา (เมื่อครู่ยังจะฆ่าเค้าอยู่เลย) จะเรียกแขกผู้มาเยือนได้มากมายเพียงนี้

"เจ้า! เห็นคนในภาพนี้ผ่านมาแถวนี้บ้างหรือไม่?” นายทหารที่สวมชุดเกราะแถบแดง คล้ายจะเป็นหัวหน้าถามเสียงเข้ม หลิงหลิงมองภาพที่ถูกกางออกเป็นภาพของคนที่นอนแน่นนิ่งอยู่ในบ้านของนางอย่างไม่ต้องสงสัย

“ไม่เห็น” ร่างบางส่ายหัวคลอน เมื่อสัมผัสได้ถึงไอสังหารจากคนกลุ่มนี้ ดูท่าจะมาล่าชายหนุ่มมากกว่าจะมาตามหา

“นายท่านขอรับในบ้านมีอีกคน”

“เอาตัวมา” เหล่าทหารกล้าเดินดุ่มเข้าไปลื้อค้นข้าวของในบ้าน ก่อนจะลากร่างกึ่งกลับกึ่งตื่นของชายหนุ่มออกมาจากกระท่อม ดีที่ตอนแบกชายหนุ่มมาที่กระท่อม นางได้ปลดชุดเกราะของเขาทิ้งไปจนหมดสิ้น ทั้งยังเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดชาวบ้านที่ปะขาดๆ วิ่นๆ ให้เขา

“อย่านะ....เขาไม่ใช่คนที่ท่านตามหาหรอก” หลิงหลิงส่ายหน้ารีบเอาตัวมาบังเขาไว้โดยสัญชาตญาณ

“ข้าไม่เชื่อ!! เอาไฟจ่อหน้ามันซิ ข้าจะได้เห็นหน้ามันชัดๆ”

“อย่านะ....ท่านอย่าทำร้าย ท่านพี่ของข้านะ” หลิงหลิงแสร้งร้องไห้โวยวาย ก่อนจะใช้มือวาดกระแสพลังร่ายมนต์เปลี่ยนแปลงหน้าตาของเขาให้เป็นคนอื่น

ชั่วพริบตา เจ้าทหารเอาไฟจ่อหน้าชายหนุ่ม แล้วก็ต้องพบว่าไม่ใช่คนที่ตนตามหา หลิงหลิงรีบประคองคนเจ็บเอาไว้ในอ้อมแขน

“หน้าตาไม่ใช่จริงๆ ด้วย แต่เดี๋ยวก่อนสามีเจ้าไปโดนอะไรมาจึงได้มีแต่บาดแผลเต็มตัวเช่นนี้”

“เอ่อ....ตอนที่เราไปเก็บสมุนไพรบนภูเขา ท่านพี่ของข้าเกิดพัดตกกลิ้งลงมาจากบนเขา ขาแขนครูดไปกับกิ่งไม้และก้อนหิน เฮือก...” พูดไม่ทันจบประโยค หลิงหลิงก็กระอักเลือดออกมาต่อหน้าต่อตาทหารทั้งหลาย

“นี่!! เหตุใดเจ้าจึงกระอักเลือดออกมา”

“ใต้เท้า ข้าเป็นโรคติดต่อร้ายแรง จึงหนีออกจากหมู่บ้านมาอยู่กันตามลำพังสองคนผัวเมีย”

“แล้วทำไมเจ้าไม่บอกข้าให้เร็วกว่านี้ พวกเรากลับ!!” เหล่าทหารรีบกลับไปในทันทีเมื่อได้ยินว่านางเป็นโรคระบาด

หลิงหลิงเช็ดเลือดที่มุมปากแล้ว ประคองร่างโงนเงนของชายหนุ่มผู้นั้นกลับเข้ามาในบ้าน ร่างสูงใหญ่ของเขาค่อนข้างหนักอึ้ง

กว่าจะประคองเขาให้ถึงเตียงนอนก็ไม่ง่ายเลย มือเรียวอังหน้าผากที่ร้อนฉ่าของชายหนุ่มคาดว่า น่าจะเป็นเพราะพิษที่เกิดจากบาดแผลอักเสบ นางจำต้องเช็ดตัวเพื่อลดความร้อนรุ่มในกาย แต่มือใหญ่กลับคว้าข้อมือนางเอาไว้

“แม่นาง ที่เจ้าบอกคนพวกนั้นว่าเจ้าเป็นภรรยาข้า เจ้าพูดจริงรึ?”

Continúa leyendo este libro gratis
Escanea el código para descargar la App

Último capítulo

  • บันทึกรักนางปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง   10 ข้าจะกลับมา...

    10 ข้าจะกลับมา... “อู่ซ่านเจ้าคนชั่ว!” “ท่านรู้จักคนผู้นั้นด้วยหรือ?”หลิงหลิงถามผู้เป็นสามี “เขาเป็นรองแม่ทัพของแคว้นโจว...ที่ทรยศข้า” “นี่...ท่านไม่ได้เลอะเลือนอย่างนั้นรึ?”เหตุใดหวังซุนเจียนจึงจำอดีตได้ แท้จริงแล้วเขาแกล้งจำไม่ได้เช่นนั้นหรือ? “เรื่องมันยาว ฮูหยินเรารีบหนีไปกันเถิด” ทั้งคู่ประคองกันเดินตามแมกไม้ในป่ารกทึก แต่จู่ๆ ความเจ็บปวดที่ท้องน้อยก็เริ่มรุนแรงขึ้น เดินมาได้เพียงสักพักหลิงหลิงก็ไม่อาจทนอาการเจ็บร้าวปวดท้องได้อีกต่อไป “อาซุน...ข้าปวดท้อง” “หา? เจ้าใกล้จะคลอดแล้วอย่างนั้นรึ?”หวังซุนเจียนสีหน้าตื่นมองภรรยาที่กำลังกุมท้องโต มาหยุดที่โคนต้นไม้ใหญ่ “ตามมันไป...หาเจอหรือไม่?”เสียงเซ็งแซ่ของทหารทางด้านหลังที่ตามมาติดๆ เพราะค้นหาภายในบ้านแล้วไม่เจอ อู่ซานจึงสั่งให้เหล่าทหารตามร่องรอยการหนีของคนทั้งคู่มาติดๆ หวังซุนเจียนกะวนกระวาย ร่างสูงกำลังจะวิ่งออกไปจากที่ซ่อน หลิงหลิงเห็นดังนั้นก็ไม่มีทางเลือก นางจำต้องคืนร่างเป็นปีศาจจิ้งจอก แล้วใช้พลังปราณของนางอีกครั้ง แม้การใช้พลังจะทำร้ายตัวเองก็ตาม มือเรียวคว้าแขนสามีแล้วดึงร่างของเขาขึ้นไปหลบอยู่บนต้นไม้

  • บันทึกรักนางปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง   09 อู่ซานแห่งแคว้นโจว

    09อู่ซานแห่งแคว้นโจว“ท่านหวัง...ทางนี้”ชายชราร้องเรียก หวังซุนเจียนยิ้มตอบรับก่อนจะเพ่งมองดีๆ เพราะอยู่ไกลนักเขาจึงมองไม่ชัด“อ้อ ผู้ใหญ่บ้าน เป็นท่านนี่เอง”“ข้ามาตรวจป่าแถวนี้ ดูท่านซิ ซื้อของไปมากมายเช่นนี้ ท่านอยู่เพียงลำพังไม่ใช่หรือ?”ผู้ใหญ่บ้านชรามองของที่หวังซุนเจียนหอบมาจากตลาด เขาเคยเห็นหวังซุนเจียนมาสักพักเป็นคนหนุ่มใหญ่ที่ใช้ได้คนหนึ่ง หากเขามีลูกสาวสักคนก็ว่าจะยกให้“ข้าซื้อไปฝากภรรยาของข้าที่บ้านต่างหาก”ถึงหวังซุนเจียนจะเข้ามาขายโสมป่าบ่อยๆ เขาอัธยาศัยดีก็จริง แต่น้อยคนนักที่จะรู้ว่าเขามีภรรยาแล้ว ด้วยเกรงว่าหลิงหลิงภรรยาจิ้งจอกของตนจะเป็นอันตราย“ข้าไม่เคยเห็นภรรยาของท่านเลย”ผู้ใหญ่บ้านเอ่ยพลางทำท่านึกตาม“หลิงหลิงเมียข้ากำลังตั้งท้อง ไว้หากนางใกล้คลอดข้าจะมาหาท่านใหม่ ถึงตอนนั้นท่านต้องช่วยหาท่านหมอให้ข้านะ”หวังซุนเจียนยิ้มก่อนจะลาผู้ใหญ่บ้านเดินกลับเข้าป่า ปล่อยให้ผู้ใหญ่บ้านและผู้ติดตามยืนงงอยู่ที่เดิม“กลางป่าเช่นนี้มีหญิงสาวด้วยอย่างนั่นเหรอ?”ชาวบ้านคนหนึ่งถามขึ้น เพราะเท่าที่รู้ว่าหมู่บ้านนี้ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่อยู่ในป่าเพียงลำพังเรื่องของหวังซุนเจียนยังคงเป็นท

  • บันทึกรักนางปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง   08 แพ้ท้อง

    08แพ้ท้อง“....หลิงหลิง...เจ้าเป็นอะไร?”มือหนาประคองภรรยานั่งลงกับเก้าอี้ หลิงหลิงในยามนี้ใบหน้าซีดเซียวราวกับไก่ต้มไหว้เจ้า เหงื่อผุดพรายออกมาตามกรอบหน้าเม็ดใหญ่ นางไม่ได้กระอักเลือดมานานแล้ว แต่สิ่งที่นางเป็นอยู่ตอนนี้คือการอาเจียนในทุกเช้า และทานอาหารไม่ค่อยได้ ขนาดว่าหวังซุนเจียนเอาโสมป่าไปขายที่ตลาดแล้วซื้ออาหารเลิศรสมานางก็ยังไม่อาจดื่มกิน “ข้า...เวียนหัว” “ข้าจะไปตามหมอมาดูอาการเจ้า” “ไม่นะ...หากตามหมอมาเขาต้องรู้ว่าข้าเป็นจิ้งจอกแน่”หลิงหลิงบอกสามีด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “เช่นนั้นอาการป่วยของเจ้า...จะทำเช่นไร” “ข้าไม่ได้ป่วย...ข้าแค่แพ้ท้องเท่านั้น” “ท้อง!”หวังซุนเจียนดีใจตาเป็นประกายเมื่อรู้ว่าสิ่งที่เขาปรารถนาได้ดังหวัง ในที่สุดหวังซุนเจียนก็มีลูกกับนางเสียที ริมฝีปากอิ่มจูบเข้าที่หน้าผากของภรรยาอย่างรักใคร่ หลิงหลิงหลับตาพริ้มก่อนจะจับมือผู้เป็นสามีแนบแน่น ในยามนี้นางปีศาจมีความสุขเหลือมากเกิน นับตั้งแต่ได้แต่งงานกับหวังซุนเจียน ใช้ชีวิตเยี่ยงมนุษย์อยู่กินฉันสามีภรรยาเป็นเวลาร่วมปี หลิงหลิงมีความสุขที่มีหวังซุนเจียนผู้นี้อยู่เคียงข้าง แม้นางจะบอกกับเขาว่านางเป็นปีศาจจิ้

  • บันทึกรักนางปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง   07 ภรรยาจิ้งจอก

    07ภรรยาจิ้งจอก หลิงหลิงลืมตาขึ้นมาในอ้อมแขนของสามี นางปีศาจจิ้งจอกพลิกตัวขยับเข้ามามองใบหน้าหล่อเหลาของเขาให้ชัดแจ้ง การได้ตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของบุรุษที่นางมอบกายและใจให้ ช่างอบอุ่นเหลือเกิน มือเรียววาดพลังปราณเก็บเสื้อผ้าที่หล่นร่วงอยู่ที่พื้นใส่ตระกร้า เมื่อนึกถึงค่ำคืนอันแสนหวานก็อดไม่ได้ที่จะขวยเขิน ใบหน้างามของนางจิ้งจอกร้อนผ่าวแต่ถูกผู้เป็นสามีกระชับอ้อมแขน แน่นมาขึ้น “ซุนเจียน...เช้าแล้ว”น้ำเสียงหวานแหว๋วของนาง ทำชายหนุ่มตื่นลืมตา แต่กลับซุกไซร้ปลายจมูกไปยังพวงแก้มใสของนาง “ข้ายังไม่อยากลุกไปที่ใดเลย” “ท่านดู กระท่อมของเราจะพังลงมาอยู่แล้ว หากไม่รีบซ่อมแซมเกรงว่าหากฝนตกคงเปียกปอนหมดแน่” สองสามีภรรยายิ้มให้กันแล้วออกไปตัดไม้ในป่า หลิงหลิงพึ่งสังเกตว่าการที่นางคืนร่างจิ้งจอกนั้นสามารถใช้พลังปราณเล็กๆ น้อยๆ ได้โดยไม่บาดเจ็บหรือกระอักเลือดออกมา แต่ถ้าหากนางทำเกินกำลังอย่างเช่นการใช้พลังซ่อมแซมบ้านในคราเดียว ลิ่มเลือดก็ถูกขับออกมาเป็นจำนวนมาก “หลิงหลิง เจ้าเป็นอะไร?”หวังซุนเจียนเอ่ย พลางประคองร่างบางของภรรยาเมื่อเห็นว่านางกระอักเลือดออกมา “ไม่เป็นไร เห็นหรือไม่บ้านของเราเสร็

  • บันทึกรักนางปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง   06 นางเป็นปีศาจ

    06นางเป็นปีศาจ “ข้าไม่ใช่มนุษย์ ข้าเป็นปีศาจจิ้งจอก”หลิงหลิงคืนร่างที่แท้จริง เส้นผมสีเงินพลิ้วสยายไปตามแรงลม ก่อนที่หูสีเทาจะโผล่ขึ้นมา หางทั้งเก้าที่มีขนปุกปุยสีขาวสยายปลายขนหางนุ่มเป็นสีแดง ชาดแต้มหน้าผากสีแดงสดรูปกลีบดอกเหมยปรากฎขึ้น นัยน์ตาสีแดงเข้มจ้องมองว่าที่สามีไม่วางตา หวังซุนเจียนมองภรรยาอย่างตกตะลึงที่แท้นางก็เป็นปีศาจอย่างนั้นหรือ? “หากจะหนีก็ไปเสียตั้งแต่ตอนนี้....”หลิงหลิงแม้ภายในใจจะรู้สึกเจ็บปวดที่ชายหนุ่มเอาแต่จ้องร่างนางอย่างอึ้งๆ โดยไม่ปริปากเอ่ยคำใด แต่นางก็เข้าใจ มนุษย์คนใดกันจะยอมแต่งงานปีศาจเช่นนาง หลิงหลิงเดินเข้าไปในกระท่อม ดึกมากแล้ว นางก็ควรนอน ร่างบางล้มตัวลงบนเตียง ที่ประดับตกแต่งไปด้วยผ้าสีแดงสด ตามแบบฉบับเรือนหอแต่งงาน หางทั้ง 9 โบกสะบัดเพื่อคลายความกังวลในใจของตน “ข้าไม่หนี” “...............” “ก็คิดอยู่แล้วว่าสตรีรูปโฉมงดงามเช่นเจ้า จะมาอยู่ในป่านี้ผู้เดียวได้อย่างไร นอกเสียจากว่าเจ้าจักไม่ใช่คนธรรมดา” “รู้เช่นนี้ทำไมถึงไม่หนีไป ไม่กลัวข้าจับเจ้ากินรึไง?” “หากเจ้าจะกินข้า คงไม่ปล่อยเวลาล่วงเลยมานานเช่นนี้ ไม่สู้ลงมือตั้งแต่วันแรกที่เจอกันหรอก

  • บันทึกรักนางปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง   05 ข้าจะแต่งงานกับเจ้า

    05ข้าจะแต่งงานกับเจ้า เช้าวันนี้หลิงหลิงตื่นนอนก่อนชายหนุ่ม ร่างบางจัดแจงอาหารเช้าอย่างมันเผาง่ายๆ ก่อนจะจัดแจงสมุนไพรโสมป่า แต่ถึงอย่างนั้นเรื่องราวเมื่อคืนก็ยังวนเวียนในหัวใจของนางอยู่ดี แววตามั่นคงของหวังซุนเจียนทำให้นางกลัวเหลือเกิน กลัวว่านางจะรั้งเขาเอาไว้ หลิงหลิงนึกขันตนเองในอดีต หากว่าเป็นตอนนั้น นางต้องรั้งเขาเอาไว้ข้างกายอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้นางไม่ได้คิดเช่นนั้นแล้ว มหาเทพยังคงเป็นบุรุษผู้เดียวที่อยู่ภายในใจของนางเสมอ ทว่านับตั้งแต่ที่เขาลงอาญาขับนางให้มาอยู่บนโลกมนุษย์ นางก็มีแต่ความเจ็บปวดและเครียดแค้น เมื่อวันเวลาผันผ่านความเครียดแค้นของนางได้หายไปจากใจ หลงเหลือไว้เพียงความเฉยเมยไม่ยินดียินร้าย นางไม่อาจจะรั้งหวังซุนเจียนชายผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายมหาเทพผู้นี้ เอาไว้ข้างกายได้ เว้นเสียแต่ว่า...... “.....แค้นโจวล่มสลายแล้ว กองทัพแตกพ่ายล่าถอยไม่เป็นท่า ข้าน่ะดีใจยิ่งนัก ที่สองแคว้นนั้นเลิกสู้รบกันเสียที พวกเราชาวบ้าน ต่อแต่นี้จะได้ไม่ต้องคอยหลบลี้หนีภัยสงครามอีกต่อไปแล้ว”เสียงชาวบ้านโห่ร้องดีใจ มีประกาศติดอยู่ทุกหนทุกแห่งของตลาด เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางดีอกดีใจของชาวบ้านห

Más capítulos
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status