05 ข้าจะแต่งงานกับเจ้า

05

ข้าจะแต่งงานกับเจ้า

เช้าวันนี้หลิงหลิงตื่นนอนก่อนชายหนุ่ม ร่างบางจัดแจงอาหารเช้าอย่างมันเผาง่ายๆ ก่อนจะจัดแจงสมุนไพรโสมป่า แต่ถึงอย่างนั้นเรื่องราวเมื่อคืนก็ยังวนเวียนในหัวใจของนางอยู่ดี แววตามั่นคงของหวังซุนเจียนทำให้นางกลัวเหลือเกิน กลัวว่านางจะรั้งเขาเอาไว้ หลิงหลิงนึกขันตนเองในอดีต หากว่าเป็นตอนนั้น นางต้องรั้งเขาเอาไว้ข้างกายอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้นางไม่ได้คิดเช่นนั้นแล้ว

มหาเทพยังคงเป็นบุรุษผู้เดียวที่อยู่ภายในใจของนางเสมอ ทว่านับตั้งแต่ที่เขาลงอาญาขับนางให้มาอยู่บนโลกมนุษย์ นางก็มีแต่ความเจ็บปวดและเครียดแค้น เมื่อวันเวลาผันผ่านความเครียดแค้นของนางได้หายไปจากใจ หลงเหลือไว้เพียงความเฉยเมยไม่ยินดียินร้าย นางไม่อาจจะรั้งหวังซุนเจียนชายผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายมหาเทพผู้นี้ เอาไว้ข้างกายได้ เว้นเสียแต่ว่า......

“.....แค้นโจวล่มสลายแล้ว กองทัพแตกพ่ายล่าถอยไม่เป็นท่า ข้าน่ะดีใจยิ่งนัก ที่สองแคว้นนั้นเลิกสู้รบกันเสียที พวกเราชาวบ้าน ต่อแต่นี้จะได้ไม่ต้องคอยหลบลี้หนีภัยสงครามอีกต่อไปแล้ว”เสียงชาวบ้านโห่ร้องดีใจ

มีประกาศติดอยู่ทุกหนทุกแห่งของตลาด เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางดีอกดีใจของชาวบ้านหวังซุนเจียนก็อมยิ้มกับตนเอง หากว่าในอดีตเขาคือทหารจริงๆ การสู้รบของสองแคว้นย่อมทำให้เกิดภัยสงคราม ผู้ที่เดือดร้อนที่แท้จริงมิใช่ฮ่องเต้แต่เป็นชาวบ้านตาดำๆ ที่ต้องหนีหัวซุกหัวซุนหลบลี้หนีคมดาบอยู่ร่ำไป ความอดอยากและความทรมาณล้วนเกิดขึ้น หากสงครามสงบเช่นนี้หวังซุนเจียนก็ไม่มีอะไรต้องห่วง

“หวังซุนเจียน ท่านยิ้มอะไรแคว้นโจวของท่านล้มสลายไม่ใช่หรือ? เช่นนี้ท่านก็ไม่มีบ้านให้กลับไปน่ะสิ”

“ก็ดีสิ ข้าจะได้อยู่กับเจ้าอย่างผาสุกไร้กังวลเสียที”

“หวังซุนเจียน!”

“ข้าตัดสินใจแล้วว่าจะแต่งกับเจ้า มาเถิดเราเอาโสมป่าไปขายแล้วไปเลือกซื้อเสื้อผ้าเข้าบ้านกันดีกว่า”รอยยิ้มกว้างพิมบนใบหน้าหล่อเหลาราวหยกสลัก

กว่าหลิงหลิงจะตั้งสติได้ชายหนุ่มก็เดินไปไกลหลายก้าวแล้ว สาวๆ ในตลาดที่เดินขวักไขว่ ต่างจับจ้องมองใบหน้าดั่งหยกสลักของเขาตาลุกวาว บางนางถึงกับแสร้งทำทีว่าผ้าเช็ดหน้าตกต่อหน้าต่อตาหวังซุนเจียน เขาหยิบแล้วยื่นให้แม่นางผู้นั้นด้วยรอยยิ้มตามมารยาท หลิงหลิงมองภาพตรงหน้าแล้วไม่ค่อยพอใจนัก ถึงรอยยิ้มที่หวังซุนเจียนส่งไปจะไม่ได้คิดอะไร แต่บุรุษหล่อเหลารูปร่างทนงองอาจเช่นนี้ยิ้มให้มีหรือ ใครจะไม่หวั่นไหว

หลิงหลิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปใกล้ๆ แล้วควงแขนของเขาเอาไว้ด้วยความหมั่นไส้ ท่าทีเฉกเช่นเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ ทำหวังซุนเจียนหัวเราะในลำคอเบาๆ มือหนากระชับแขนของหลิงหลิงที่เกาะเอาไว้ ก่อนจะก้าวเดินไปพร้อมๆกัน

ขายโสมป่าได้เงินมากพอ ที่จะซื้อเสื้อผ้าและที่นอนใหม่ หากแต่หวังซุนเจียนยืนอยู่ในร้านขายผ้าพูดคุยกับเถ้าแก่ก่อนจะได้ชุดสีแดงสดสำหรับ พิธียกน้ำชาไหว้ฟ้าดินของงานแต่งงาน หลิงหลิงได้แต่เฝ้ามองรอยยิ้มและแววตาของหวังซุนเจียนผู้นี้ เขาดูกระตือรือร้นที่จะแต่งกับนางจริงๆ แต่จะว่าไปมนุษย์ทุกคนที่เป็นเหยื่อของนาง ก็ล้วนแต่มีท่าทีเช่นนี้ หากไม่ติดว่าโดนเจ้าสายลมเหนือตัวดีวางยาพิษนางเอาไว้ หวังซุนเจียนผู้นี้ก็คงจะถูกนางควักหัวใจสูบวิญญาณชำระแค้นแทนมหาเทพไปแล้ว

“เถ้าแก่ ท่านวัดตัวภรรยาข้าดีหรือไม่ ข้ากลัวนางใส่ไม่พอดี...”หวังซุนเจียนหันไปหาเจ้าของร้านพลางเอามือดันร่างบางของหลิงหลิงเข้าไปวัดตัว หลิงหลิงได้แต่ยิ้มแห้งๆ ก่อนจะหันมาค้อนว่าที่สามี

“ภรรยาเจ้ารูปร่างดี เจ้าเองก็เป็นบุรุษรูปงามเหมาะสม ช่างเหมาะสมกันเสียจริง”วัดตัวเสร็จสรรพเถ้าแก่ร้านตัดผ้าก็ได้พูดออกมา หลิงหลิงรับชุดใหม่มาผูกใส่ในย่ามผ้าแล้วจ่ายเงิน แต่เมื่อหันมาอีกที ก็เห็นว่าที่เจ้าบ่าวเดินเข้าตลาดไปหาซื้ออาหารคาวหวานตระเตรียมพิธีไหว้ฟ้าดินเสียแล้ว

หวังซุนเจียนผู้นี้นอกจากจะเลอะเลือนจำความใดไม่ได้ แล้วยังมีกระใจมุ่งมั่นจะแต่งงานกับนางเพียงอย่างเดียว หรือความปรารถนาของนางในอดีตจะสัมฤทธิ์ผล กาลก่อนเพื่อมหาเทพของนางแล้ว หลิงหลิงผู้นี้ยอมทำทุกอย่างขอเพียงให้เขาหันกลับมาเห็นนางในสายตาบ้าง ขอเพียงเสี้ยวนาทีหรือหนึ่งราตรีกาลเท่านั้น

หากแต่ที่นี่คือแดนมนุษย์ก่อนนางจะสิ้นอายุขัย ก็คงได้อยู่กับหวังซุนเจียนผู้นี้มากกว่าหนึ่งราตรีเป็นแน่...........

ทั้งสองช่วยกันตั้งโต๊ะบูชาเทพเจ้า ไหว้ฟ้าดิน ก่อนจะแยกย้ายกันไปเปลี่ยนชุด หลิงหลิงในชุดเจ้าสาวหมุนกายไปมาอยู่ที่หน้าโถวทองเหลืองใบน้อย พอให้เห็นเงาสะท้อนของตนที่ใช้แทนกระจกส่องหน้า ไม่เคยมีการแต่งงานครั้งใดในโลกมนุษย์ที่ทำให้นางใจสั่นไหวถึงเพียงนี้ มันคือการแต่งงานครั้งสุดท้ายในชีวิตของปีศาจจิ้งจอกสาว หลิงหลิงชั่งใจอยู่นานว่านางควรจะบอกความจริง แก่หวังซุนเจียนดีหรือไม่ว่าแท้จริงแล้วนางไม่ใช่มนุษย์

“หลิงหลิง ได้ฤกษ์แล้ว เราออกมาไหว้ฟ้าดินกันเถิด”หวังซุนเจียนเรียกนางให้ออกมานอกกระท่อมไม้ไผ่ผุพัง

ชุดเจ้าสาวสีแดงสดขับผิวพรรณของนางปีศาจจิ้งจอกเป็นอย่างดี ในชุดธรรมดาก็ว่านางงดงามจนไม่อาจละสายตาไปได้แล้ว หากแต่ในชุดเจ้าสาวนี้ดูแปลกตาน่าหลงใหลเสียมากกว่า หลิงหลิงเองก็รู้สึกตกตะลึง กับความหล่อเหลาของหวังซุนเจียนในชุดเจ้าบ่าวเช่นกัน บุรุษผู้นี้คือคนที่นางมอบหัวใจให้ วันนี้นางได้แต่งงานกับเขาแล้ว….

ทั้งสองยิ้มให้กัน จุดธูปคำนับฟ้าดินเพื่อเป็นสักขีพยานในการแต่งงานครั้งนี้ ที่ผ่านมาหลิงหลิงเคยแต่งงานกับเหยื่อชาวมนุษย์มาแล้วถึง 33 คน งานแต่งงานเอิกเกริกมีดนตรีปี่แตร ทรัพย์สินเงินทอง และอาหารคาวหวานจัดงานฉลองยิ่งใหญ่ แขกผู้ใหญ่มากันมากมาย

แต่ทว่าไม่เคยสุขใจเท่านี้มาก่อน หวังซุนเจียนเองแม้จำไม่ได้ว่าตนเคยแต่งงานเช่นนี้หรือไม่ แต่เขากลับรู้สึกหัวใจพองโตที่ได้แต่งงานกับเจ้าสาวคนงาม

เปรี้ยง!!

เพียงทั้งสองคำนับฟ้าดินครบ แปด ทิศเสียงฟ้าก็ผ่าลงมา แสงสีขาววาบเสียงดังสะเทือนเลื่อนลั่นคล้ายกับว่ารับรู้และเป็นพยานรักในครั้งนี้

“หลิงหลิงเจ้ากลัวหรือไม่?”มือหนายกขึ้นมาป้องศีรษะนางท่าทีคล้ายจะปกป้องนางไว้ในอ้อมแขน

“ข้าไม่กลัว ท่านเล่ากลัวหรือไม่?”

“ไม่! ฟ้าผ่าเมื่อครู่แปลว่าท่านเทพรับรู้การแต่งงานของเราทั้งสองแล้ว”

“หวังซุนเจียน ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากจะบอกท่าน......”

“เรื่องอะไร?”

“ข้าไม่ใช่มนุษย์ ข้าเป็นปีศาจจิ้งจอก”