03 ท่าน้ำ

03

ท่าน้ำ🤤

“ข้าไม่ใช่ภรรยาของท่าน”หลังจากที่เช็ดตัวให้คนป่วยแล้วให้เขาดื่มซุปร้อนๆ เพื่อเพิ่มกำลังวังชาแล้ว

หลิงหลิงที่นิ่งเงียบอยู่นานจึงได้ตอบประโยคนี้ออกมา บุรุษตรงหน้าเป็นชายชาติทหารทั้งยังมีคนออกตามล่า แสดงว่าไม่ใช่คนธรรมดา ภายภาคหน้าเขาผู้นี้อาจเป็นกำลังสำคัญให้บ้านเมือง

แม้นว่าเขาจะมีใบหน้าละม้ายคล้ายชายหนุ่มที่นางหลงรักแต่ด้วยอายุไขในตอนนี้ของนางคงไม่อาจอยู่กับเขาตลอดไป การบอกความจริงจึงเป็นการดีที่สุด

"หญิงชายไม่ควรใกล้ชิด แต่แม่นางกลับนอนเตียงเดียวกับข้า เราร่วมเรียงเคียงหมอนกัน เช่นนี้มีแต่สามีภรรยาเท่านั้นที่พึงกระทำ”

“ท่านว่าคืนนี้หนาวไหม?”

“หนาว”

“ใช่...ข้าเป็นเจ้าของบ้าน แต่เตียงมีเตียงเดียว แล้วเรื่องอะไรข้าต้องยอมนอนที่พื้นกันเล่า หากท่านยังพูดมากอยู่ข้าจะไปตามทหารเหล่านั้นมาจับท่าน!!”หลิงหลิงหันมาค้อนบุรุษที่นอนร่วมเตียงก่อนจะ พลิกตัวหันหน้าไปทางอื่น โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีคนแอบอมยิ้มภายใต้ความมืด

รุ่งเช้าหลิงหลิงที่หลับสนิทกลับพบว่าตนนอนอยู่บนเตียงเพียงลำพัง มือบางกระวีกระวาดหาคนป่วยก่อนจะพบว่าเขาออกไปเดินเล่นที่ริมแม่น้ำ ในมือถือไม้ปลายแหลมที่นางทำเอาไว้สำหรับจับปลา มืออีกข้างมีปลาที่ร้อยเป็นพวง 3-สี่ ตัว เขาบาดเจ็บไม่ใช่หรือ? เหตุใดถึงได้ลุกขึ้นมาเดินเหินได้รวดเร็วเช่นนี้กันนะ

“ท่าน...ไปไหนมา?”

“ไปจับปลา”

“บาดแผลของท่าน...หายดีแล้วหรือ?”

“ยังหรอก แต่ก็ดีขึ้นมากแล้วฮูหยินข้าอย่าได้กังวน”

“ฮูหยิน? ข้าไม่ใช่ฮูหยินของท่านนะ!!”หลิงหลิงโบกมือปฎิเสธเป็นพัลวัน

“ข้าไม่เชื่อหรอก ถึงจะจำไม่ได้ว่าเรื่องอะไรที่ข้าทำให้เจ้าไม่พอใจ หรือโกรธเคืองแต่ข้าก็เชื่อว่าเจ้าคือฮูหยินของข้า”

“ท่านต้องบ้าไปแล้ว สมองกระทบกระเทือนรึเปล่า ท่านจำสิ่งใดได้บ้างไหม?”

“.............”ร่างสูงนิ่งไปแล้วส่ายหน้า หลิงหลิงขมวดคิ้วแน่นอย่างไม่เข้าใจนี่มันเกิดเรื่องอะไรกับชายผู้นี้ มือหนาเอื้อมไปหยิบของบางอย่างในเสื้อตัวใน ป้ายหยกที่สลักชื่อ ‘หวังซุนเจียน’ ข้างหลังป้ายสลักเป็นรูปปีกหงษ์ลวดลายวิจิตรเฉกเช่นเดียวกับตราลัญจกรของฮ่องเต้

“แคว้นโจว”

“ข้าไม่รู้ว่าสิ่งนี้คืออะไร และเกี่ยวข้องเช่นใดกับข้า ข้ารู้เพียงว่าข้าชื่อหวังซุนเจียน”ชายหนุ่มตอบสายตาว่างเปล่า หลิงหลิงถอนหายใจเบาๆ เขาคงจำสิ่งใดไม่ได้จริงๆ สินะ

“เช่นนั้นหากท่านหายดี ท่านจะทำอย่างไรต่อไป กลับแคว้นโจวดีหรือไม่?”หลิงหลิงเอ่ยถามขณะที่มือเคี่ยวน้ำซุปปลาอยู่หน้าเตา ขณะที่หวังซุนเจียนใช้ขวานผ่าฟืนที่เรียงรายอยู่แถวนะ สองสามท่อน พอให้นางได้ใช้เป็นเชื้อไฟ

“ข้าไม่รู้”

“ตอนที่ข้าพบท่าน ท่านใส่ชุดเกราะทหารสีดำ ข้าเกรงว่าจะมีภัยจึงถอดมัน แล้วทิ้งไปในแม่น้ำ”

“เช่นนั้นรึ?”

“ให้ข้าเดาท่านน่าจะเป็นแม่ทัพคนสำคัญของแคว้นโจว จึงได้มีป้ายหยกสลักชื่ออันนั้น ข้าว่าท่านรีบรักษาอาการป่วยให้หายแล้วกลับไปที่แคว้นโจวให้เร็วที่สุดจะดีกว่า”ปากน้อยๆ ของนางพ่นคำออกมาจนแก้มป่อง

“แล้วเจ้าล่ะ จะติดตามข้าไปด้วยหรือไม่?”

“เหตุใดข้าต้องติดตามท่านไปแคว้นโจว?”หลิงหลิงตาโตเมื่อได้ยินคำเอ่ย

“ก็เจ้าเป็นฮูหยินของข้า”

“เข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ใช่ฮูหยินของท่าน เมื่อคืนเรื่องที่ข้าพูดล้วนแต่เป็นเรื่องโกหก ท่านอย่าได้ถือสาหาความกับข้าเลย”ร่างบางว่าจบก็สะพายกระบุงเตรียมจะเดินออกไปจากบ้าน

“นั้นเจ้าจะไปไหน? ข้าไปด้วย”

“ท่านป่วยอยู่ข้าว่าท่านพักผ่อนจะดีกว่า”

“เจ้าบอกเองว่าข้าเป็นทหาร ร่างกายของชายชาติทหารดุจเหล็กกล้า ฮูหยินไปที่ใดข้าก็จะไปด้วย”

หลิงหลิงยกมือกุมหัว เพราะห้ามปรามคุณชายแซ่หวังผู้นี้ไม่ได้ นางจำต้องยอมให้เขาติดตามนางไปหาสมุนไพรในป่า พื้นที่สูงชันแต่คนป่วยนั้นยังคงเดินคล่องแคล้ว แม้มือจะกุมบาดแผลอยู่เป็นระยะ หลิงหลิงนึกเอ็นดูท่าทีไม่รู้ประสาหยิบๆ จับๆ สิ่งใดก็ดูเก้กังของคุณชายหวัง เขาเป็นแม่ทัพไม่ใช่หมอสมุนไพร จะไปรู้ได้อย่างไรว่าต้นใดคือสมุนไพรล้ำค่า มือหนาเริ่มปาดเหงื่อ เมื่ออากาศเริ่มร้อนขึ้นในตอนกลางวัน หลิงหลิงยื่นน้ำในกระบอกให้เขาดื่มดับกระหายก่อนจะเด็ดใบสมุนไพรสักอย่างมาขยี้ในมือจนเป็นน้ำเขียวๆ แล้วพอกที่บาดแผลที่แขนของหวังซุนเจียน

“ไม่คิดว่าฮูหยินของข้าจะรอบรู้เรื่องสมุนไพรเช่นนี้”

“คุณชาย ข้าไม่ใช่ฮูหยินของท่าน ไม่นึกว่าท่านจะเลอะเลือน จนหลงเชื่อคำโกหกพกลมของข้า”

“แต่เรานอนร่วมเตียง ข้าก็ไม่ใช่คนไร้ความรับผิดชอบ”น้ำเสียงหนักแน่นจริงจังของหวังซุนเจียน ทำให้หลิงหลิงเงยหน้ามอง สองสายตาสบประสานจนภายในใจจิ้งจอกสาวเริ่มไหวสั่น ภาพของมหาเทพในวันวานที่แสนจะเย็นชา ทว่าบัดนี้เขากำลังยิ้มน้อยๆ ให้นาง แววตาที่เปี่ยมไปด้วยความเสน่ห์หาอย่างที่บุรุษผู้ใดที่ได้มองนางก็มิอาจต้าน

หลิงหลิงไม่รู้ว่านานหลายปีมาแล้ว มหาเทพบำเพ็ญตบะมาเยือนยังโลกมนุษย์บ้างหรือไม่ นางไม่แน่ใจนักว่าบุรุษที่อยู่ข้างกายนาง ในตอนนี้คือมหาเทพลุ่นอวี้ที่นางเฝ้าฝันหรือไม่ แต่เขากลับทำให้หัวใจที่ตายด้านของนางสั่นไหวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน หากแต่ตอนนี้เขาเป็นมนุษย์ นางนั้นเป็นปีศาจจิ้งจอกมนุษย์ธรรมดาๆ แน่นอนว่าไม่มีใครสามารถรอดพ้นเสน่ห์ของนางไปได้ แม้กระทั่งแม่ทัพหวังซุนเจียนคนนี้

ทั้งคู่ลงมาจากบนเขาได้โสมป่ามาเต็ม สอง ตระกร้า พอที่จะขายแลกเครื่องใช้และเสื้อผ้าจำนวนหนึ่ง แต่จะดีกว่านี้ถ้าได้ตั่งเตียงสักหลัง นางจะได้ไม่ต้องไปนอนร่วมเตียงให้เขาเกิดความเข้าใจผิด

“ฮูหยิน แท้จริงแล้วเจ้าชื่ออะไร ข้าจำไม่ได้”

“เห้อ..ต้องให้ข้าบอกอีกกี่ครั้งว่าข้าไม่ใช่ฮูหยินของท่าน เรียกข้าว่าหลิงหลิงก็พอ”

“มิน่า อยู่กับเจ้าแล้วข้ารู้สึกเย็นใจราวกับสายลมพัดผ่าน”

“ไม่คิดว่าชายเลอะเลือนเช่นท่าน จะช่างเปรียบเปรย จะเกี้ยวข้าเกรงว่าจะเสียเวลาเปล่า”หลิงหลิงฉีกยิ้มให้เขาทีหนึ่งก่อนจะเดินหายไปในความมืด หวังซุนเจียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ไม่รู้ว่าทำไมการที่เขาได้กวนโมโหนางถึงได้ทำให้เขาพอใจมากถึงเพียงนี้

เพียงลืมตาตื่นฟื้นขึ้นมา สายตาที่พร่าเบลอของหวังซุนเจียนก็เห็นเพียงมือเรียวขาว ที่กำลังบิดผ้าชุบน้ำในกระละมังเพื่อเช็ดตัวให้แก่เขา ดวงหน้างามพริ้มราวกับเขาเคยพบเห็นที่ไหนสักแห่ง ดวงตาวาวราวลูกกวางน้อยจับจ้องมาที่เขา ริมฝีปากบางสีชมพูระเรื่อเอ่ยปลอบโยน ในตอนที่นางทำแผลให้เขา หวังซุนเจียนไม่เคยหัวใจสั่นไหวกับผู้ใดขนาดนี้มาก่อน เพียงแค่ได้มองดวงหน้างามยามหลับใหล บาดแผลใดที่ว่าเจ็บปวดก็กลับกลายหายสาบสูญ เขาไม่สนใจอีกต่อไปว่าเขาเป็นผู้ใด เขาสนใจเพียงแต่นางผู้เดียวเท่านั้น

ฝีเท้าหนักค่อยย่องไปที่ริมท่าน้ำ มองร่างงามที่กำลังเปลื้องผ้าออกทีละชิ้น ก่อนที่จะหย่อนร่างบางลงไปแหวกว่ายในแม่น้ำ นางช่างเป็นสตรีที่ไร้ซึ่งความกลัวเกรงใดๆ จริงๆ ผิวเนื้อขาวผ่องดำผุดดำว่ายอยู่ในน้ำ ก่อนที่จะขึ้นมานั่งที่ท่าน้ำ ส่วนล่างของนางอยู่ในน้ำก็จริง แต่ทว่าสองเต้านุ่มนวลที่มียอดถันสีชมพูเด่น กำลังถูกมือเรียวลูบไล้ไปตามเนื้อตัวคล้ายว่านางกำลังอาบไล้แสงนวลจันทร์ยามค่ำคืน

ยามที่ร่างผอมบางขยับเขยื้อน โน้มเนื้อสะบึ้มของนางก็ได้แต่สั่นไหว หวังซุนเจียนได้แต่มองอยู่ไกลๆ นางเป็นสตรีเช่นใดจึงได้กล้าทำท่าทียั่วยวนเช่นนี้ แต่จะว่าไปนางก็ไม่ได้ยั่วยวนผู้ใด เพียงแต่ไม่ว่าจะเอียงข้างหรือว่าย่างกายไปทางใด นางก็ดูน่าหลงใหลเหลือเกิน

หวังซุนเจียงเดินกลับกระท่อมน้อย ก่อนที่นางจะขึ้นจากท่าน้ำ เดิมเขาตามไปเพราะเกรงว่านางจะมีอันตราย ทว่ากลับได้เห็นภาพที่ชวนฝัน รูปร่างสะโอดสะองค์ของนางยังติดตราตรึงใจ ชายหนุ่มอยู่ไม่คลาย

หวังซุนเจียนแสร้งทำเป็นหลับอยู่บนเตียง รอกระทั่งร่างบางสอดกายเข้ามาที่ใต้ผ้าห่ม หลิงหลิงที่ตอนนี้ไร้พลังใดๆ ไม่รู้เลยว่าชายที่นอนบาดเจ็บอยู่ข้างกายคิดไม่ซื่อกับนางเสียแล้ว

การใช้ชีวิตเฉกเช่นมนุษย์อีกทั้งการบุกป่าฝ่าดงไปหาโสมป่าไม่ใช่เรื่องง่าย ความเหนื่อยล้าและอ่อนเพลียทำให้ หลิงหลิงจึงนอนหลับไปในที่สุด แม่ทัพหนุ่มที่อดทนอดกลั่นอย่างใจเย็น รอโอกาสที่จะได้อิงแอบแนบชิดกับนางมานาน

เมื่อเห็นว่าสตรีงามข้างกายหลับพริ้ม มือหนาก็รั้งเอวบางเข้ามากอดเอาไว้ ก่อนจะลูบไล้ไปตามเรือนร่างของหลิงหลิงอย่างเบามือ ผิวเนื้อเนียนถูกสัมผัสสากของมือหนาลูบไปตามแขนจากนั้น เขาก็ล้วงเขาไปที่เนินเนื้ออวบอิ่มของนาง

หวังซุนเจียนใจหายวูบเมื่อเนื้อส่วนนั้นของนางนุ่มนิ่มมาก ทั้งยอดถันสีหวานของนางนั้นยังชูชัน ต้องขอบคุณแสงนวลจันทร์ที่ทำให้ชายหนุ่มได้มองเห็นโน้มเนื้ออวบอั๋นของนางได้อย่างชัดเจอ เขาอดไม่ได้ที่จะขยำมันจนโน้มเนื้อขาวล้นทะลักออกมาตามง่ามนิ้ว

“อ่า....หวังซุนเจียน....ท่านจะทำอะไรข้า?”