08 แพ้ท้อง

08

แพ้ท้อง

“....หลิงหลิง...เจ้าเป็นอะไร?”มือหนาประคองภรรยานั่งลงกับเก้าอี้ หลิงหลิงในยามนี้ใบหน้าซีดเซียวราวกับไก่ต้มไหว้เจ้า เหงื่อผุดพรายออกมาตามกรอบหน้าเม็ดใหญ่ นางไม่ได้กระอักเลือดมานานแล้ว แต่สิ่งที่นางเป็นอยู่ตอนนี้คือการอาเจียนในทุกเช้า และทานอาหารไม่ค่อยได้ ขนาดว่าหวังซุนเจียนเอาโสมป่าไปขายที่ตลาดแล้วซื้ออาหารเลิศรสมานางก็ยังไม่อาจดื่มกิน

“ข้า...เวียนหัว”

“ข้าจะไปตามหมอมาดูอาการเจ้า”

“ไม่นะ...หากตามหมอมาเขาต้องรู้ว่าข้าเป็นจิ้งจอกแน่”หลิงหลิงบอกสามีด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“เช่นนั้นอาการป่วยของเจ้า...จะทำเช่นไร”

“ข้าไม่ได้ป่วย...ข้าแค่แพ้ท้องเท่านั้น”

“ท้อง!”หวังซุนเจียนดีใจตาเป็นประกายเมื่อรู้ว่าสิ่งที่เขาปรารถนาได้ดังหวัง ในที่สุดหวังซุนเจียนก็มีลูกกับนางเสียที ริมฝีปากอิ่มจูบเข้าที่หน้าผากของภรรยาอย่างรักใคร่ หลิงหลิงหลับตาพริ้มก่อนจะจับมือผู้เป็นสามีแนบแน่น

ในยามนี้นางปีศาจมีความสุขเหลือมากเกิน นับตั้งแต่ได้แต่งงานกับหวังซุนเจียน ใช้ชีวิตเยี่ยงมนุษย์อยู่กินฉันสามีภรรยาเป็นเวลาร่วมปี หลิงหลิงมีความสุขที่มีหวังซุนเจียนผู้นี้อยู่เคียงข้าง แม้นางจะบอกกับเขาว่านางเป็นปีศาจจิ้งจอก แต่เขาก็ไม่มีท่าทีหวาดกลัวหรือรังเกียจนางตรงกันข้ามกลับรักนางมากขึ้นทุกวัน

สามีของนางขยันขันแข็ง ออกหาปลา ล่าสัตว์ และเก็บสมุนไพรนำไปขาย เพียงเขารู้ว่านางอยากกินสิ่งใด อยากได้อะไรก็ย่อมสรรหามาให้ พลอยให้หลิงหลิงเบาแรงไม่ต้องเหนื่อยทำสิ่งใดเอง ที่ผ่านมานางเลยไม่ค่อยได้ใช้พลังปราณเท่าไรนัก เพราะสามีทำให้นางไปเสียทุกอย่าง

แต่สิ่งที่เขาปรารถนานั่นก็คือลูกชายตัวน้อยสักคน หลิงหลิงชั่งใจอยู่นาน นางเป็นปีศาจจิ้งจอกอยู่มาเกือบศตวรรษก็จริง แต่นางไม่เคยมีลูกกับสามีคนไหนเลยสักคนเดียว แต่สามีทุกคนแตกต่างจากหวังซุนเจียน เขาคือคนที่มีใบหน้าคล้ายกับมหาเทพลุ่นอวี้ และเป็นคนที่นางรักหมดหัวใจ รู้ตัวอีกทีนางก็ตั้งครรภ์จิ้งจอกน้อยเสียแล้ว

“ฮูหยิน ข้าตุ๋นน้ำแกงรากบัวมาให้เจ้าดื่ม”

“ขอบคุณ”

“สีหน้าเจ้าดูไม่สู้ดีนัก...มีเรื่องอันใดไม่สบายใจหรือ?”เพียงแค่เขามองตานางก็รับรู้ได้ถึงความกังวลใจ

“ข้าเป็นปีศาจจิ้งจอก...เกรงว่าทารกน้อย....”

“จะเป็นครึ่งมนุษย์ครึ่งปีศาจรึ?”

“ใช่...ภายหน้าเขาอาจต้องใช้ชีวิตลำบาก”

“แต่ข้าไม่คิดเช่นนั้น บิดาเป็นมนุษย์แต่แม่ของเขาเป็นถึงปีศาจที่มีพลังแก่กล้าเชียวนะ ลูกของเราจะต้องแข็งแกร่งเหมือนเจ้าที่อยู่มา 99 ปี แน่เลย”

“อาซุน...เจ้านี่ช่างมองโลกในแง่ดีเสียจริงเลยนะ”

“ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว เรามากินข้าวกันดีกว่า”มือหนาใช้ตะเกียบไม้คีบชิ้นเนื้อใส่ชามภรรยา หลิงหลิงยิ้มกว้างทั้งที่นางกำลังแพ้ท้องอยู่แท้ๆ แต่นางก็พยายามจะฝืนกินอาหารที่สามีของนางทำให้เพราะไม่อยากให้เขาเสียน้ำใจ

สายลมเหนือให้นางมีชีวิตเฉกเช่นมนุษย์อยู่เกือบ สอง ปี ช้าหรือเร็วนางก็ต้องตายอยู่ดี แต่ก่อนที่จะกลับไปรับโทษทัณฑ์ยังแดนสวรรค์ นางก็ขอใช้เวลาที่เหลืออยู่กับสามีของนางผู้นี้ที่ชื่อหวังซุนเจียน แม้มันจะไม่ได้ยาวนานมากมาย ชั่วชีวิตของมนุษย์ก็คือชั่วพริบตาของเหล่าเทพเซียน แต่เพียงเท่านี้ก็เพียงพอให้นางปีศาจจิ้งจอกได้หล่อเลี้ยงหัวใจของนางให้ชุ่มฉ่ำต่อไป

อากรแพ้ท้องของหลิงหลิงเริ่มหายดีแล้ว เช้านี้นางจึงตื่นแต่เช้าไปเก็บโสมป่าบนภูเขาโดยไม่ได้รอบอกสามี ที่ไปหาปลากลางแม้น้ำ ฝีเท้าน้อยๆ ค่อยๆ กระโดดไปตามเกาะแก่งที่เป็นหินภูเขาสลับกับหญ้าแซม มือบางหยิบพลั่วไม้ด้ามสั้นที่ทำไว้ขุดหาโสมป่า ด้วยความสามารถปีนป่ายทั้งสายตาของนางยังแหลมคม มองเห็นต้นและใบโสมป่าได้ดีกว่าคนทั่วไป ทำให้นางเก็บโสมป่าได้เกือบครึ่งตะกร้า

หลายวันที่ผ่านมาคล้ายนางจะกินแล้วก็นอนอย่างเดียว จนตอนนี้อาการดีขึ้นมาก ก็อยากจะยืดเส้นยืดสาย ลูกจิ้งจอกน้อยของนางก็เช่นกัน เจ้าเด็กน้อยน่าจะเป็นเด็กที่ชอบให้นางพากระโดดไปมาบนภูเขา ดูท่าคงเป็นเด็กที่สดใสร่าเริงมากแน่ๆ มือเรียวปาดเหงื่อที่กรอบหน้า พลางยกอีกมือที่เปรอะเปื้อนดินเล็กน้อยลูบหน้าท้อง

หมับ!

“ว้าย....”จิ้งจอกสาวลืมตนร้องเสียงหลงเมื่อเนินเนื้ออวบขาวของตนถูกมือหนาตะปบเข้าเต็มสองข้าง

“หายป่วยก็ดื้อเลยนะ”

“อาซุน...เหตุใดท่านจึงมาได้เงียบเชียบเช่นนี้”หรือว่านางจะติดนิสัยมนุษย์ไปเสียแล้ว แม้สัญชาติญาณว่ามีสิ่งใดเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ นางก็ไม่อาจรับรู้ได้

“หืม...ก็ข้ามาจับจิ้งจอกป่าไง”ไม่พูดเปล่ามือหนาลูบไล้ไปตามเรือนกายของนางทั่วทุกส่วน หลิงหลิงตาโตไม่คิดว่าสามีของนางจะหื่นได้ถึงเพียงนี้

“อาซุน...ข้าท้องอยู่นะ”

“เจ้าไม่รู้อะไร...ตอนนี้ลูกของเรานั้นมีหัวใจ แต่ยังไม่มีแขนและขาดังนั้น ข้าต้องต่อแขนต่อขาให้กับเขา...”

“อ่า...ทำไมข้าไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน...”แววตาหวานเยิ้มของหลิงหลิงช้อนมองสามีเช่นกัน เพราะตอนนี้เขาได้จุดไฟกำหนัดของนางให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง

หลิงหลิงในตอนนี้อาภรณ์ถูกแหวกออก กระโปรงของนางถูกลื้อรวบขึ้นถึงเอว ก่อนที่นางจะย่อตัวลง

หญิงสาวใช้มือและเข่าเท้าลงที่พื้นดินเบื้องล่าง ใบหูสีเทาของนางโผล่ขึ้นมาที่บนหัว ทั้งหางของนางก็ขึ้นมาด้วย กลีบผกาสีแดงสดที่น้ำหวานเยิ้มดึงดูด ชายหนุ่มกลืนน้ำลายอย่างหนืดคอ ก่อนที่จะสอดแทรกนิ้วร้อนเข้าไปด้านในตัวของนาง

“อ่า....อาซุน”หวังซุนเจียนรัวรักเป็นจังหวะเร็วๆ จนนางจิ้งจอกครางปร่า

“หืม...เจ้าตอดข้าเก่งเหลือเกินยอดรัก”

ต้นหญ้าที่ขึ้นแซมพื้นดิน ถูกมือเรียวกอบกำเอาไว้แน่น ใบหน้างามมีเหงื่อผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้า ร่างผอมบางที่มีหน้าท้องอยู่น้อยๆ ยามนี้อยู่ในท่าคลานสี่ขา รองรับลำรักอันใหญ่ยาวให้เข้ามาสำรวจร่องรัก กลีบผกาสีแดงสดถูกเสียดสีจนน้ำปริ่มเยิ้มออกมา จังหวะรักที่แสนจะหนักหน่วงสลับกับนุ่มนวลส่งให้ทั้งสองร่างชายหญิงกระชับขึ้น

“อาซุน...ท่านช่างแข็งแรงยิ่งนัก”

“ข้าแข็ง...ก็เพราะเจ้า...”น้ำเสียงหอบกระเส่าเอ่ยพลางกระชับมือจับสะโพกกลมกลึงของนางให้แนบเนื้อ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทั้งคู่ได้ดูดดื่มในความรัก แต่ทุกครั้งที่หวังซุนเจียนได้สอดประสานความรักกับนางช่างรู้สึกเหมือนมันเป็นครั้งแรก

“ลึก...ข้าชอบ”นางจิ้งจอกร้ายจอมยั่วยวน ครางเสียงสั่น เอวบางส่ายล่อนไปตามจังหวะรักที่ถูกกระแทกเข้ามา ถึงตอนนี้นางจะท้องอยู่แต่เมื่อสามีต้องการ นางก็จำเป็นต้องตอบสนอง แขนที่เท้าอยู่ที่พื้นหญ้าพับลงจนใบหน้างามของนางฟุบลงไปกับพื้นหญ้า

“อ่า...ข้าไม่ไหวแล้ว”ไม่นานธารน้ำขาวขุ่นของหวังซุนเจียนก็ถูกปลดปล่อยออกมา ก่อนที่จะชักแท่งเนื้อร้อนที่หดตัวออกมาจากหลืบเร้นของนาง ทั้งคู่ลมตัวลงนอนบนพื้นหญ้าเหงื่อไหลโทรมกาย

“ข้าต่อขา...ให้ลูกของเราแล้ว ยังเหลือแขน”

“ท่านจะต่อแขนลูกของเรายังไง...?”แววตาแพรวพราวของนางจิ้งจอกมา ที่ใบหน้าหล่อเหลาของผู้เป็นสามี มือหนาเอื้อมมาบีบขย้ำสองเต้างามของนาง อย่างเต็มไม้เต็มมือจน เนื้อขาวโถมทะลักออกมาตามง่ามนิ้ว

“เจ้าชอบท่าไหน...”

“ข้าชอบทุกท่าที่ลึกๆ...ว้าย”ไม่ทันที่หลิงหลิงจะพูดจบ นางก็ถูกมือหนารั้งตัวขึ้นมากอด ก่อนที่มือหนาจะดันร่างของนางมาชันกับต้นไม้ แล้วยกขาเรียวงามของนางขึ้นมาพลาดไว้กับกิ่งไม้เตี้ยๆ ทั้งสองร่างกอดรัดกันอย่างเมามันส์ท่ามกลางแมกไม้และเสียงสายลมหวน

🌻..............ฉ่ำ💦💦💦