07 ภรรยาจิ้งจอก

07

ภรรยาจิ้งจอก

หลิงหลิงลืมตาขึ้นมาในอ้อมแขนของสามี นางปีศาจจิ้งจอกพลิกตัวขยับเข้ามามองใบหน้าหล่อเหลาของเขาให้ชัดแจ้ง การได้ตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของบุรุษที่นางมอบกายและใจให้ ช่างอบอุ่นเหลือเกิน มือเรียววาดพลังปราณเก็บเสื้อผ้าที่หล่นร่วงอยู่ที่พื้นใส่ตระกร้า เมื่อนึกถึงค่ำคืนอันแสนหวานก็อดไม่ได้ที่จะขวยเขิน ใบหน้างามของนางจิ้งจอกร้อนผ่าวแต่ถูกผู้เป็นสามีกระชับอ้อมแขน แน่นมาขึ้น

“ซุนเจียน...เช้าแล้ว”น้ำเสียงหวานแหว๋วของนาง ทำชายหนุ่มตื่นลืมตา แต่กลับซุกไซร้ปลายจมูกไปยังพวงแก้มใสของนาง

“ข้ายังไม่อยากลุกไปที่ใดเลย”

“ท่านดู กระท่อมของเราจะพังลงมาอยู่แล้ว หากไม่รีบซ่อมแซมเกรงว่าหากฝนตกคงเปียกปอนหมดแน่”

สองสามีภรรยายิ้มให้กันแล้วออกไปตัดไม้ในป่า หลิงหลิงพึ่งสังเกตว่าการที่นางคืนร่างจิ้งจอกนั้นสามารถใช้พลังปราณเล็กๆ น้อยๆ ได้โดยไม่บาดเจ็บหรือกระอักเลือดออกมา แต่ถ้าหากนางทำเกินกำลังอย่างเช่นการใช้พลังซ่อมแซมบ้านในคราเดียว ลิ่มเลือดก็ถูกขับออกมาเป็นจำนวนมาก

“หลิงหลิง เจ้าเป็นอะไร?”หวังซุนเจียนเอ่ย พลางประคองร่างบางของภรรยาเมื่อเห็นว่านางกระอักเลือดออกมา

“ไม่เป็นไร เห็นหรือไม่บ้านของเราเสร็จแล้ว”นางยิ้มอย่างดีใจ ก่อนจะเช็ดเลือดที่มุมปาก

“หลิงหลิง เราเป็นสามีภรรยากันแล้วมีเรื่องอันใดที่เจ้าไม่อาจพูดกับข้าได้ด้วยหรือ? เหตุใดเจ้าจึงกระอักเลือด”

“ผมข้างเคียงจากการใช้พลังปราณนิดหน่อย”

“งั้นต่อไปก็ไม่ต้องใช้พลังใด ข้าจะเป็นมือเป็นเท้าหยิบจับทุกอย่างให้เจ้าเอง”

“ขอบคุณนะ อาซุนสามีที่รักของข้า”หวังซุนเจียนตกใจเมื่อจู่ๆ นางก็สวมกอดเขาอย่างแนบแน่น ราวกลับว่านางมีเรื่องราวอะไรที่เก็บซ่อนเอาไว้แต่บอกเขาไม่ได้

“ข้าชอบชื่ออาซุนที่เจ้าเรียกนะ มาเถิดเจ้านั่งนี่ ข้าจะก่อไฟต้มน้ำเอง....”หลิงหลิงมองหน้าสามีของนางที่กำลังขมักเขม้นอยู่หน้าเตาฟืน นึกเอ็นดูท่าทีก่อไฟของมหาเทพ มันไม่ใช่ภาพที่จะได้เห็นกันบ่อยๆ

“ฮูหยิน เจ้าว่าเจ้าเป็นปีศาจจิ้งจอก ก่อนหน้าเจ้าทำสิ่งใดมาบ้าง เหตุใดจึงบาดเจ็บใช้พลังปราณไม่ได้เช่นนี้”

“คงเป็นเวรกรรมกระมัง กาลก่อนข้าก่อกรรมทำเข็ญ ดูดพลังวิญญาณบุรุษน้อยใหญ่ไปมากมาย นี่จึงเป็นการลงทัณฑ์จากสวรรค์”

“เช่นนั้น หากข้าตายไป ปีศาจเช่นเจ้าก็ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวน่ะสิ”

“ข้าต่างหากที่ต้องตายก่อนเจ้า ปีนี้ข้า 99 ปีแล้วนะ”

“หา?”

“ข้าพูดเรื่องจริงนะ ไม่เชื่อรึไง”

“ไม่อยากเชื่อ แต่ดูจากเส้นผมสีเงินของเจ้า ข้าก็พอเข้าใจ”

“มันเป็นสิ่งที่ขัดใจข้ามากที่สุด!”นางปีศาจตบโต๊ะอย่างโมโหท่าทางไม่พอใจของนาง ไม่ทำให้สามีหนุ่มเกรงกลัวสักนิด ออกจะขบขันด้วยซ้ำ

“ฮูหยิน ข้าว่าเจ้าผมสีเงินเช่นนี้ก็สวยดี ข้าเห็นเจ้าครั้งแรกข้ายังหลงใหลเพียงนี้ หากเส้นผมของเจ้าสีดำเกรงว่าจะไม่ใช่แค่ข้าที่หลงใหล แต่จะเป็นคนอื่นด้วยน่ะสิ หากเป็นเช่นนั้นข้าก็คงหวงเจ้าแย่เลยนะ”

“อาซุนเจ้าช่างปากหวานซะจริง แต่ในป่าแห่งนี้มีแค่เราสองคน จะมีใครมาพบเจอหรือเห็นตัวข้ากันเล่า”

“ไม่รู้แหละ ก็ข้าหวง”น้ำเสียงเอาแต่ใจของหวังซุนเจียนทำให้นางปีศาจหัวเราะอีกครั้ง

เสียงหัวเราะต่อกระซิกของทั้งคู่หวานแว่ว ชีวิตอิสระไร้กฎเกณฑ์ แม้จะต้องทำทุกอย่างด้วยมือของตนเองไม่มีบ่าวไพร่คอยรับใช้ หลิงหลิงทดลองปลูกผักข้างบ้าน หวังซุนเจียนออกไปหาปลาล่าสัตว์ อดบ้างอิ่มบ้าง เพียงแค่ได้อยู่เคียงคู่กันทั้งสองก็มีความสุข หลิงหลิงไม่อยากใช้พลังปราณเลยสักนิด นางเกรงว่านางจะเหลือเวลาน้อยลงที่จะได้อยู่เคียงข้างเขา แต่หากจำเป็นต้องใช้พลัง นางก็จะคืนร่างจิ้งจอกของนาง ใบหูสั่นกระดุ๊กกระดิ๊กอยู่ในป่าเช่นนี้ ใครจะมาเห็นนางกัน

“หากเรามีลูกชายตัวเล็กๆ สักคนคงจะดีไม่น้อย เขาจะต้องหล่อเหล่ามีเสน่ห์เหมือนข้า และเจ้าเล่ห์แสนกลเหมือนเจ้าแน่ๆ”มือหนาบีบจมูกฮูหยินเบาๆ อย่างรักใคร่

“อาซุน...ข้าอยากอาบน้ำ”

“ไปสิ...ในน้ำเรายังไม่เคยกันเลย”

เอวบางถูกรั้งตรึงไว้ด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้าง หลิงหลิงได้เพียงโก่งโค้งมือยันท่าน้ำเอาไว้ให้มั่น แล้วปล่อยให้ผู้เป็นสามีได้ตรอกตรึง ความรักให้กับนางอย่างหนำใจ เสียงครางกระเส่าของนางช่างไพเราะ เร่งเร้าอารมณ์กำหนัดให้พุ่งพล่าน หวังซุนเจียนหลงใหลในการเคลื่อนตัวเข้าออกในกายนางเหลือเกิน ตั้งแต่แต่งงานกันมาไม่มีวันไหนที่หวังซุนเจียนงดเว้นการอุ่นเตียง เขายังคงตรอกตรึงความรักให้นางครั้งแล้วครั้งเล่า มืออีกข้างเอื้อมขยำโน้มเนื้อนวลของนางบีบทะลักความนุ่มนิ่มสนุกมือ

“อาซุนเจ้ากระแทกข้าลึกเหลือเกิน”

“แล้วชอบไหม?”

“อ่า....ข้าชอบมาก....แต่ข้าหายใจไม่ทันแล้ว”ขนาดปีศาจสาวยังร้องครวญครางในความรวดเร็ว ของเอวที่ส่งผ่านเข้ามา เส้นเลือดอันปูดโปนของชายหนุ่มครูดกับผนังอันอ่อนนุ่มของนางปีศาจ หลิงหลิงไม่เคยพบมนุษย์คนใดมีกำลังวังชากระแทกรักให้นางได้ถึงใจแทบทุกคืน

“จะให้ข้าหยุดหรือ?”หวังซุนเจียนลดความเร็วลงแต่ยังคงความหนักแน่นเหมือนเก่า

“ข้าอายุ 99 ปีแล้วนะ หากเจ้ายังเป็นเช่นนี้อยู่ข้าคงตายคาอกเจ้าในสักวัน”ถึงปากจะบ่น แต่ภายในโพรงรักของนางกับสั่นระริกเชื้อเชิญ ให้เขาได้กระแทกเข้าไปลึกๆ

หวังซุนเจียนกระตุกยิ้มร้าย เขาถอดรักออกมาจากตัวของนาง ก่อนจะพลิกร่างบางให้หันหน้าเข้าหาตนแล้วอุ้มร่างนั้นนั่งที่ท่าน้ำ แล้วแทรกตัวเข้าไปที่ตรงกลางมือทั้งสองข้างยกขานางให้อ้าออก ก่อนจะกดส่วนหัวเข้าไปในตัวนางอีกครั้ง บทเพลงรักที่ท่าน้ำยังคงบรรเลงต่อไป เสียงจักจั่นเรไร เคล้าไปกับเสียงครางกระเส่าของนางปีศาจ

นางถูกตอกรักอย่างหนักหน่วง น้ำรักอุ่นร้อนของเขาฉีดพ่นเข้ามาในตัวนาง ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง นางอิ่มใจเหลือเกินในยามที่เขากระแทกกระทั้นความใหญ่ยาว เข้าไปในจุดกระสันของนาง หวังซุนเจียนยังเด็กและเอาแต่ใจแม้เขาจะปฎิบัติต่อนางอ่อนโยนในทุกเรื่อง แต่กลับการอุ่นเตียงนี้ไม่เลยสักนิด

“อ่า.....เสร็จเสียที”เขาโล่งใจเมื่อเสร็จกิจที่ท่าน้ำ นางปีศาจจิ้งจอกในตอนนี้หมดสภาพนอนแน่นิ่ง อยู่บนท่าน้ำ หวังซุนเจียนหัวเราะเบาๆ พลางอุ้มนางลงน้ำเพื่อล้างเนื้อล้างตัว

“ข้าจะไม่เดิน!!”ก็เขารักนางเสียจนหมดแรง ตอนนี้นางเป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่งโดนแบบนี้ขาเรียวงาม ก็ได้แต่สั่นพลับๆ

“เช่นนั้นข้าอุ้มเจ้าเองก็ได้”หวังซุนเจียนยิ้นร้ายก่อนจะช้อนอุ้มร่างบางของหลิงหลิงขึ้น แล้วเร่งฝีเท้ากลับกระท่อม ปีศาจจิ้งจอกสาวส่ายหน้าเพราะรู้ว่านางคงจะไม่ได้นอนง่ายๆ แน่ ก็สามีของนางแรงกำหนัดมากมายเหลือเกิน

🌻...................มายก๊อดดดดดดด💦💦💦