All Chapters of หงส์ซ่อนพิษ: Chapter 1 - Chapter 8

“หลี่มู่ตาน! ยังไม่ตายอีกหรือ ในเมื่อคลานกลับมาถึงหน้าจวนเซี่ยได้ ก็จงคุกเข่าก้มเลียคราบโคลนที่รองเท้าข้าเสียสิ แล้วข้าจะทูลขอให้ฮูหยินเอกเปิดประตูสุนัขให้เจ้าลอดเข้าไป!”เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูดังแหวกสายลมหนาวหิมะแรกโปรยปรายปกคลุมหน้าประตูข้างจวนรองเสนาบดีกรมพิธีการจนขาวโพลน ลมหนาวเสียดแทงลึกถึงกระดูกหลี่มู่อวิ๋นยืนนิ่งใต้ร่มไม้ เสื้อคลุมไว้ทุกข์สีขาวหม่นโบกสะบัด ร่างกายซูบเซียวแสร้งเอนพิงอาชิง สาวใช้คนสนิทใต้แขนเสื้อ มู่อวิ๋นลูบคลำสมุดเล่มบางข้างแผ่นอกสมุดบันทึกแค้นปกสีครามทุกตัวอักษรข้างในถูกจดจารด้วยหยาดน้ำตาและรอยเลือดของหลี่มู่ตาน น้องสาวฝาแฝดผู้เพิ่งสิ้นลมไปในอ้อมอกนางเมื่อสามเดือนก่อน‘คนตระกูลเซี่ยสูบเลือดเนื้อข้า ยึดร้านค้าและสินเดิมท่านแม่จนหมด... ชุ่ยเอ๋อร์สั่งโบยข้ากลางหิมะ แม่นมจางแย่งปิ่นหยกท่านแม่ไป ส่วนใต้เท้าเซี่ย... เขายืนมองข้าเจ็บเจียนตายด้วยสายตาเย็นชา!’คำสั่งเสียก้องสะท้อนในใจ น้องสาวนางถูกคนชั่วรุมทึ้งจนตรอมใจตาย ในเมื่อมู่ตานทวงแค้นไม่ได้ มู่อวิ๋นผู้นี้จะสวมรอยเป็นเงานาง แล้วคว่ำกระดานตระกูลเซี่ยให้พินาศเบื้องหน้าคือนางชุ่ยเอ๋อร์ สาวใช้คนโปรดของฮูหยินเอก

“เอามือเปล่าของเจ้าขัดพื้นหินหน้าโถงใหญ่ให้สะอาดทุกตารางนิ้ว! หากยังมีฝุ่นติดอยู่แม้แต่นิดเดียว ข้าจะเอาเข็มเย็บผ้าทิ่มเล็บเจ้าให้ครบสิบนิ้ว!”เสียงตวาดแหลมสูงดังลั่นโถงรับรองใหญ่ของจวนรองเสนาบดีกรมพิธีการเช้าตรู่ ลมหนาวพัดกรรโชก แสงแดดสลัวสาดส่องผิวกระเบื้องหินอ่อนเย็นเยียบชุ่ยเอ๋อร์ยืนกอดอกเชิดหน้ากลางโถง ในมือถือแส้หวาย สวมเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีขาวของมู่ตานอย่างหยิ่งผยองด้านหน้านางคือหลี่มู่อวิ๋นในชุดผ้าป่านสีขาวหม่น คุกเข่าบนพื้นหินเย็นจัดจนหัวเข่าชาดิก“ฮูหยินเอกสั่งไว้ พรุ่งนี้จะมีคณะขุนนางมาตรวจเยี่ยม งานขัดพื้นต้อนรับแขกจึงเป็นหน้าที่ของเจ้า!”ชุ่ยเอ๋อร์เหยียดยิ้มร้าย ยกเท้าเตะถังไม้ใบเขื่องที่บ่าวชายเพิ่งยกเข้ามาซ่า!น้ำผสมเกลือทะเลเย็นจัดไหลทะลักนองพื้นหินอ่อนรอบแท่นวางแจกันหยกพระราชทานความเย็นยะเยือกของน้ำเกลือซึมผ่านเนื้อผ้าเข้าสู่หัวเข่ามู่อวิ๋น ความเจ็บแปลบแล่นปราดเข้ากระดูก“ห้ามใช้ผ้าขี้ริ้ว! จงใช้สองมือเปล่าๆ ถูพื้นหินนี่ให้เงาวับ ขัดวนรอบแท่นแจกันหยกสิบรอบ หากมีรอยคราบแม้แต่น้อย ข้าจะกรีดหลังมือเจ้าให้เลือดอาบ!”ชุ่ยเอ๋อร์สั่งเสียงเหี้ยม นางจงใจบังคับให้มู่อวิ๋นมา

เพล้ง!เสียงแจกันหยกขาวพระราชทานมูลค่าประเมินค่ามิได้แตกกระจายเกลื่อนพื้นหินอ่อน พร้อมร่างของชุ่ยเอ๋อร์ที่กลิ้งหลุนๆ ลงมานอนทับเศษหยกต่อหน้าต่อตารองเสนาบดีและขุนนางชั้นผู้ใหญ่ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมทั่วโถงรับรองใหญ่ในพริบตาเศษหยกขาวละเอียดกระเด็นเกลื่อนกลาดไปทั่วพื้นหินอ่อน แสงแดดยามสายสาดส่องลงบนประกายหยกแหลกสลายราวกับหยาดน้ำตาแห่งหายนะรองเสนาบดีเซี่ยเจิ้งเหวินยืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด จอกสุราในมือร่วงหล่นลงพื้นพรมเสียงดังตุบนั่นคือของพระราชทานชิ้นเอกที่ฮ่องเต้พระราชทานให้แก่ตระกูลเซี่ยเมื่อคราวเลื่อนขั้นตำแหน่ง การทำลายของพระราชทานต่อหน้าธารกำนัลมีโทษสถานเดียวคือถอดยศและเนรเทศฮูหยินเอกเยี่ยนหนานเฝยเบิกตากว้างจนแทบฉีกขาด ริมฝีปากที่ทาชาดสั่นระริกด้วยความโกรธแค้นและตื่นตระหนกสุดขีดคณะขุนนางกรมพิธีการนับสิบคนต่างพากันสูดหายใจลึก ถอยร่นไปด้านหลังด้วยความตกตะลึงชุ่ยเอ๋อร์ที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นหิน เลือดสดๆ ไหลรินออกจากฝ่ามือที่ถูกเศษหยกบาด นางสะลึมสะลือลืมตาขึ้นมา มองเห็นเศษแจกันหยกแหลกละเอียดอยู่ใต้แผงอก สติสัมปชัญญะของสาวใช้ต้นห้องพลันขาดผึงความก

“นังตัวกาลกิณี พอเจ้าก้าวเท้าเข้าจวน หลานสาวข้าก็ต้องกลายเป็นคนพิการถูกขายเข้าซ่อง วันนี้ข้าในฐานะผู้คุมกฎเรือนหลังจะค้นห้องเจ้าให้เกลี้ยง ดูซิว่าซ่อนวิชาคุณไสยหรือของโจรอะไรไว้อีก”เสียงห้าวแหบตวาดก้องพร้อมแรงกระแทกประตูเรือนไผ่ร้างเปิดออกกว้างเช้าตรู่วันถัดมา ลมหนาวยังคงพัดหวีดหวิวผ่านแมกไม้ แม่นมจาง หญิงชราวัยห้าสิบเศษรูปร่างอ้วนท้วน ในมือถือไม้เรียวเหล็กคุมกฎเรือนหลัง เดินนำบ่าวหญิงร่างกำยำสี่คนบุกเข้ามาในห้องพักของมู่อวิ๋นอย่างอุกอาจแม่นมจางคือป้าแท้ๆ ของชุ่ยเอ๋อร์ และเป็นผู้กุมอำนาจคุมกฎระเบียบบ่าวไพร่ทั้งหมดในเรือนหลัง การที่หลานสาวคนโปรดถูกโบยจนพิการและขายทิ้ง ทำให้โทสะของนางลุกโชนดั่งไฟป่า นางมิเชื่อว่าหลานสาวจะพลาดท่าด้วยความบังเอิญ และปักใจเชื่อว่าต้องเป็นฝีมือแผนร้ายของมู่อวิ๋นอย่างแน่นอน“ค้นหีบผ้าของมันให้หมด ดูว่ามีสิ่งอัปมงคลซ่อนอยู่หรือไม่” แม่นมจางชี้นิ้วสั่งการอย่างบ้าคลั่งบ่าวหญิงกรูกันเข้ารื้อค้นข้าวของในห้องจนกระจุยกระจาย เสื้อผ้าเก่าๆ ถูกเหวี่ยงลงพื้นเหยียบย่ำ เตียงนอนและตั่งไม้ถูกรื้อค้นจนพังยับเยิ