ตอนที่ 5: เสียงหยกพระราชทานแหลกสลายกลางโถงใหญ่

เพล้ง!

เสียงแจกันหยกขาวพระราชทานมูลค่าประเมินค่ามิได้แตกกระจายเกลื่อนพื้นหินอ่อน พร้อมร่างของชุ่ยเอ๋อร์ที่กลิ้งหลุนๆ ลงมานอนทับเศษหยกต่อหน้าต่อตารองเสนาบดีและขุนนางชั้นผู้ใหญ่

ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมทั่วโถงรับรองใหญ่ในพริบตา

เศษหยกขาวละเอียดกระเด็นเกลื่อนกลาดไปทั่วพื้นหินอ่อน แสงแดดยามสายสาดส่องลงบนประกายหยกแหลกสลายราวกับหยาดน้ำตาแห่งหายนะ

รองเสนาบดีเซี่ยเจิ้งเหวินยืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด จอกสุราในมือร่วงหล่นลงพื้นพรมเสียงดังตุบ

นั่นคือของพระราชทานชิ้นเอกที่ฮ่องเต้พระราชทานให้แก่ตระกูลเซี่ยเมื่อคราวเลื่อนขั้นตำแหน่ง การทำลายของพระราชทานต่อหน้าธารกำนัลมีโทษสถานเดียวคือถอดยศและเนรเทศ

ฮูหยินเอกเยี่ยนหนานเฝยเบิกตากว้างจนแทบฉีกขาด ริมฝีปากที่ทาชาดสั่นระริกด้วยความโกรธแค้นและตื่นตระหนกสุดขีด

คณะขุนนางกรมพิธีการนับสิบคนต่างพากันสูดหายใจลึก ถอยร่นไปด้านหลังด้วยความตกตะลึง

ชุ่ยเอ๋อร์ที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นหิน เลือดสดๆ ไหลรินออกจากฝ่ามือที่ถูกเศษหยกบาด นางสะลึมสะลือลืมตาขึ้นมา มองเห็นเศษแจกันหยกแหลกละเอียดอยู่ใต้แผงอก สติสัมปชัญญะของสาวใช้ต้นห้องพลันขาดผึง

ความกลัวตายแล่นพล่านเข้าสู่กระดูกดำ

นางรีบตะเกียกตะกายคลานเข่าเข้าไปกอดขาฮูหยินเอก น้ำหูน้ำตาไหลพรากเปรอะเปื้อนชายกระโปรงหรูหรา

“ฮูหยินเอกเจ้าขา ช่วยบ่าวด้วย บ่าวไม่ได้ตั้งใจทำแจกันแตกนะเจ้าคะ”

ชุ่ยเอ๋อร์ชี้นิ้วสั่นเทาตรงมายังมู่อวิ๋นที่ยืนก้มหน้าสงบเสงี่ยมอยู่หน้าธรณีประตูโถงใหญ่

“เป็นนังหลี่มู่ตานเจ้าค่ะ บ่าวเห็นมันแอบย่องเข้ามาในโถงใหญ่ หวังจะขโมยแจกันหยกขาวพระราชทานไปขาย พอข้าเข้ามาห้าม มันก็ผลักข้าจนล้มไปชนแท่นแจกันแตกเจ้าค่ะ ฮูหยินเอกต้องให้ความเป็นธรรมแก่บ่าวนะเจ้าคะ นังมู่ตานมันจงใจทำลายเกียรติตระกูลเซี่ย สั่งโบยมันให้ตายเดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะ”

คำใส่ร้ายป้ายสีพ่นออกมาอย่างหน้าไม่อาย

ฮูหยินเอกเยี่ยนหนานเฝยที่กำลังหน้ามืดตามัวเพราะกลัวความผิดจะลามถึงตระกูลเซี่ย รีบคว้าข้ออ้างนี้ไว้ทันทีโดยไม่คิดจะไต่สวน

นางชี้หน้ามู่อวิ๋นด้วยแววตาอำมหิต กรีดเสียงตวาดลั่นโถง

“นังตัวกาลกิณี กล้าดีอย่างไรมาขโมยของพระราชทานในจวนข้า ทหาร นำไม้พายเหล็กมาหักขานังแพศยานี่เดี๋ยวนี้”

บ่าวชายร่างยักษ์สองคนเงื้อไม้พลองเหล็กเตรียมพุ่งเข้าใส่มู่อวิ๋น

ทว่าในจังหวะนั้นเอง หลี่มู่อวิ๋นก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ทรุดกายลงคุกเข่าอย่างสง่างามไร้ความหวาดกลัวแม้แต่เสี้ยวเดียว

นางยกสองมือที่พันผ้าดิบสีขาวหนาเตอะชุ่มเลือดขึ้นเหนือศีรษะต่อหน้าคณะขุนนางกรมพิธีการ

“ฮูหยินเอกโปรดระงับโทสะ ใต้เท้าทุกท่านโปรดฟังคำชี้แจงของข้าสักประโยค”

น้ำเสียงของมู่อวิ๋นใสกังวานดุจระฆังเงิน สะกดทุกคนในโถงใหญ่ให้หยุดชะงัก

“ประการแรก ข้ายืนอยู่หน้าธรณีประตูด้านนอก ห่างจากแท่นแจกันหยกถึงสิบก้าว โดยมีท่านแม่ทัพเซี่ยเวยจี๋ที่ยืนตรวจเวรยามอยู่หน้าประตูเป็นพยานได้ว่า ข้ายังมิได้ก้าวเท้าล่วงล้ำเข้ามาในโถงใหญ่แม้แต่ครึ่งก้าว”

สายตาของขุนนางทุกคนหันขวับไปมองที่หน้าประตูทันที

ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะอ่อนสีดำสนิทของเซี่ยเวยจี๋ก้าวเข้ามา ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวกวาดมองทุกคนด้วยความเย็นชา ก่อนจะพยักหน้าสำทับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจ

“ข้าเห็นชัดเจน นางยืนอยู่ข้างหลังข้าตลอดเวลา”

คำยืนยันจากปากผู้บัญชาการกองกำลังรักษาพระนครดั่งหินผาทับร่างชุ่ยเอ๋อร์จนหน้าซีดเผือด

มู่อวิ๋นลดมือที่พันผ้าชุ่มเลือดลงเล็กน้อย เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงสะเทือนใจ

“ประการที่สอง เมื่อเช้านี้ ชุ่ยเอ๋อร์สั่งให้ข้าใช้มือเปล่าขัดพื้นน้ำเกลือรอบแท่นแจกันจนฝ่ามือทั้งสองข้างของข้าแตกเหวอะหวะ เลือดซึมเปื้อนผ้าหนาเตอะเช่นนี้ แม้แต่ถ้วยชายังยกไม่ไหว แล้วข้าจะมีเรี่ยวแรงที่ใดไปผลักสาวใช้ร่างกำยำอย่างชุ่ยเอ๋อร์ได้”

ขุนนางกรมพิธีการต่างพยักหน้าเห็นพ้อง ผ้าพันแผลที่หนาเตอะและรอยเลือดสดๆ ยืนยันว่ามือของนางไร้เรี่ยวแรงกระทำสิ่งใดได้จริง

แววตาของมู่อวิ๋นเปลี่ยนเป็นคมปลาบ ชี้ตรงไปยังท่อนแขนเสื้อของชุ่ยเอ๋อร์

“และประการสุดท้าย เหตุใดมือขวาของชุ่ยเอ๋อร์ที่เปื้อนผงฝุ่นก้นแจกัน จึงกำปิ่นทองคำฝังทับทิมของฮูหยินเอกที่ตกอยู่บนพื้นไว้แน่นเล่าเจ้าคะ”

ทุกคนก้มลงมองทันที

บนพื้นหินอ่อนข้างเศษหยกแตกละเอียด มีปิ่นทองคำฝังทับทิมระยิบระยับตกอยู่ และที่ท่อนแขนเสื้อของชุ่ยเอ๋อร์ยังมีคราบเขม่าดำก้นแจกันติดอยู่เต็มแขนเสื้อเพียงผู้เดียว

“นั่นมันปิ่นทองคำที่ข้าเพิ่งถอดไว้ในห้องนอนเมื่อเช้านี่” ฮูหยินเอกอุทานลั่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด

ชุ่ยเอ๋อร์เบิกตากว้าง ตัวสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ

หลักฐานมัดตัวแน่นหนาทุกทิศทาง ทั้งคราบเขม่าก้นแจกัน ทั้งของโจรที่ตกอยู่แทบเท้า และพยานบุคคลอันทรงอำนาจอย่างท่านแม่ทัพเวยจี๋

ขุนนางผู้ใหญ่แห่งกรมพิธีการก้าวออกมาข้างหน้า สบถด้วยความรังเกียจ

“รองเสนาบดีเซี่ย บ่าวรับใช้ในจวนของท่านไม่เพียงละโมบขโมยของมีค่าของเจ้านาย แต่ยังบังอาจปีนป่ายทำลายของพระราชทานจนแหลกสลาย แถมยังกล้าใส่ร้ายผู้อื่นต่อหน้าคณะทูตราชสำนัก เรื่องนี้ท่านจะจัดการอย่างไร”

เซี่ยเจิ้งเหวินสูดหายใจสะดุดกึก แววตาเต็มไปด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะฉีกร่างชุ่ยเอ๋อร์ออกเป็นชิ้นๆ

เซี่ยเจิ้งเหวินสูดหายใจสะดุดกึก เพลิงโทสะคุกรุ่นพร้อมจะฉีกร่างชุ่ยเอ๋อร์ออกเป็นชิ้นๆ