ตอนที่ 3: กับดักเส้นด้ายใสบนแท่นหยกขาว

“เอามือเปล่าของเจ้าขัดพื้นหินหน้าโถงใหญ่ให้สะอาดทุกตารางนิ้ว! หากยังมีฝุ่นติดอยู่แม้แต่นิดเดียว ข้าจะเอาเข็มเย็บผ้าทิ่มเล็บเจ้าให้ครบสิบนิ้ว!”

เสียงตวาดแหลมสูงดังลั่นโถงรับรองใหญ่ของจวนรองเสนาบดีกรมพิธีการ

เช้าตรู่ ลมหนาวพัดกรรโชก แสงแดดสลัวสาดส่องผิวกระเบื้องหินอ่อนเย็นเยียบ

ชุ่ยเอ๋อร์ยืนกอดอกเชิดหน้ากลางโถง ในมือถือแส้หวาย สวมเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีขาวของมู่ตานอย่างหยิ่งผยอง

ด้านหน้านางคือหลี่มู่อวิ๋นในชุดผ้าป่านสีขาวหม่น คุกเข่าบนพื้นหินเย็นจัดจนหัวเข่าชาดิก

“ฮูหยินเอกสั่งไว้ พรุ่งนี้จะมีคณะขุนนางมาตรวจเยี่ยม งานขัดพื้นต้อนรับแขกจึงเป็นหน้าที่ของเจ้า!”

ชุ่ยเอ๋อร์เหยียดยิ้มร้าย ยกเท้าเตะถังไม้ใบเขื่องที่บ่าวชายเพิ่งยกเข้ามา

ซ่า!

น้ำผสมเกลือทะเลเย็นจัดไหลทะลักนองพื้นหินอ่อนรอบแท่นวางแจกันหยกพระราชทาน

ความเย็นยะเยือกของน้ำเกลือซึมผ่านเนื้อผ้าเข้าสู่หัวเข่ามู่อวิ๋น ความเจ็บแปลบแล่นปราดเข้ากระดูก

“ห้ามใช้ผ้าขี้ริ้ว! จงใช้สองมือเปล่าๆ ถูพื้นหินนี่ให้เงาวับ ขัดวนรอบแท่นแจกันหยกสิบรอบ หากมีรอยคราบแม้แต่น้อย ข้าจะกรีดหลังมือเจ้าให้เลือดอาบ!”

ชุ่ยเอ๋อร์สั่งเสียงเหี้ยม นางจงใจบังคับให้มู่อวิ๋นมาวนเวียนรอบแท่นแจกัน เพื่อปูทางให้แผนการชั่วในคืนนี้

หากปิ่นมุกถูกขโมย หรือแจกันเกิดรอยขีดข่วน มู่อวิ๋นย่อมกลายเป็นแพะรับบาปคนแรก

มู่อวิ๋นก้มหน้าซ่อนประกายตาสังหาร สองมือแดงก่ำวางทาบลงบนพื้นหินเปียกน้ำเกลือ ผิวหนังเริ่มแตกเป็นริ้วสีแดงซึม

ชุ่ยเอ๋อร์เดินวนรอบร่างที่คุกเข่า แสยะยิ้มสะใจเมื่อเห็นคุณหนูตระกูลใหญ่ต้องก้มหัวแทบเท้า

“ชักช้า! ขัดให้มันเร็วๆ หน่อยสิ!” ชุ่ยเอ๋อร์ก้าวเข้ามา เงื้อเท้าขึ้นหมายเหยียบขยี้หลังมือขวาของมู่อวิ๋นให้แบนติดพื้นหิน

ทว่ามู่อวิ๋นขยับข้อศอกหลบไปด้านข้างอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับเอื้อมมือไปขัดคราบเกลืออีกฝั่ง

ชุ่ยเอ๋อร์เหยียบพลาดลงบนพื้นหินเปียกลื่น ร่างอวบเซถลาจนหน้าอกกระแทกขอบโต๊ะเสียงดังอั่ก

“โอ๊ย! นังตัวดี แกแกล้งขยับตัวหลบหรือ” ชุ่ยเอ๋อร์กุมหน้าอก ร้องลั่นด้วยความจุก

“พี่ชุ่ยเอ๋อร์ ข้าเพียงเอื้อมมือไปถูคราบเกลือตามคำสั่งเท่านั้นเจ้าค่ะ...” มู่อวิ๋นเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ แววตาใสซื่อจนอีกฝ่ายจับพิรุธไม่ได้

“ไสหัวไปขัดใต้แท่นแจกันหยกโน่น! ขัดไม่เสร็จห้ามลุกขึ้นมาเด็ดขาด!” ชุ่ยเอ๋อร์สบถ เดินไปนั่งจิบน้ำชา ปล่อยให้มู่อวิ๋นก้มตัวขัดพื้นใต้แท่นไม้สักสูง

นี่คือช่วงเวลาที่มู่อวิ๋นรอคอย แผ่นหลังของนางบดบังสายตาชุ่ยเอ๋อร์อย่างมิดชิด

มู่อวิ๋นล้วงมือซ้ายเข้าอกเสื้อ ดึงตลับหยกจิ๋วออกมาเปิดฝา ข้างในบรรจุ ‘ไขมันแพะไร้กลิ่น’ เมื่อสัมผัสอากาศเย็นจัด มันจะแข็งตัวเป็นชั้นลื่นยิ่งกว่าน้ำมันสิบเท่า

ปลายนิ้วมู่อวิ๋นปาดไขมันแพะ ป้ายลงบนแผ่นไม้จุดที่คนต้องเหยียบยืนเพื่อล้วงเข้าไปในปากแจกันหยกขาว

จากนั้น ปลายนิ้วขวาที่ซ่อน ‘เส้นไหมน้ำแข็ง’ เส้นบางเฉียบดุจใยแมงมุมแต่เหนียวกว่าลวดเหล็ก ก็ตวัดผูกเข้ากับเดือยไม้ใต้ฐานรองแจกันหยกอย่างแนบเนียน

ปลายอีกด้านถูกร้อยลอดผ่านช่องลับใต้พรม โยงไปผูกติดกับขาตั่งไม้ตัวในสุดอย่างแน่นหนา

หากมีผู้ใดก้าวขึ้นไปเหยียบจุดลื่นและดึงปากแจกัน เส้นไหมน้ำแข็งจะทำหน้าที่ชักรอก ดึงรั้งฐานแจกันให้พลิกคว่ำกระแทกพื้นทันที

กลไกสังหารแจกันหยกพระราชทานถูกติดตั้งเสร็จสมบูรณ์โดยไร้ร่องรอย

มู่อวิ๋นเก็บตลับหยก แสร้งถูพื้นจนเศษหินและเกลือบาดฝ่ามือแตก เลือดซึมผสมคราบน้ำเกลือ

อาชิงรีบนำผ้าดิบสีขาวม้วนหนาเข้ามาพันมือทั้งสองข้าง ผ้าพันแผลถูกพันทบกันหนาเตอะจนนิ้วมืองอแทบไม่ได้ มีรอยเลือดซึมออกมาเด่นชัด

นี่คือหลักฐานทางกายภาพชั้นยอด พิสูจน์ว่ามือของนางบาดเจ็บสาหัสจนไม่มีแรงยกสิ่งของหรือผลักใครได้อีก

“ขัดพื้นเสร็จแล้วเจ้าค่ะพี่ชุ่ยเอ๋อร์” มู่อวิ๋นลุกขึ้น สองมือพันผ้าโชกเลือดแนบข้างลำตัว

ชุ่ยเอ๋อร์กวาดตามองแท่นแจกันหยก แววตาวาวโรจน์ด้วยความละโมบ นางปรายตามองมือพันผ้าเลือดซึมของมู่อวิ๋นด้วยความสะใจ

“มือเจ็บขนาดนี้ก็ดี พรุ่งนี้จะได้ไม่ต้องแส่หาเรื่อง ไสหัวกลับเรือนไผ่ร้างไปได้แล้ว!”

มู่อวิ๋นย่อกายคารวะ ก่อนเดินออกจากโถงใหญ่พร้อมอาชิง

ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นประตู ลมหนาวพัดหอบกลิ่นอายไอศึกปะทะประสาทสัมผัส มู่อวิ๋นชะงัก เงยหน้ามองทางเดินระเบียงไม้

ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะอ่อนสีดำสนิทของเซี่ยเวยจี๋ก้าวตรงเข้ามา แขนเสื้อคลุมพยัคฆ์ทมิฬโบกสะบัดตามจังหวะก้าวเดินหนักแน่น

แม่ทัพหนุ่มหยุดฝีเท้าลงตรงหน้านาง ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวปรายตามองผ้าพันแผลชุ่มเลือดที่มือทั้งสองข้าง ก่อนเลื่อนสายตามองเข้าไปในโถงใหญ่

แสงแดดส่องสะท้อนประกายบางเบาของเส้นไหมน้ำแข็งใต้แท่นแจกันหยกขาวแวบหนึ่งในสายตาเขา

มุมปากหยักของเซี่ยเวยจี๋ยกยิ้มขึ้นบางๆ เป็นรอยยิ้มลึกลับที่อ่านไม่ออก

เขาไม่เอ่ยคำใด เพียงก้าวเดินผ่านร่างนางเข้าไปในโถงใหญ่

มู่อวิ๋นก้าวเดินต่อไปด้วยแววตาคมกริบ กับดักพร้อมแล้ว รอเพียงเหยื่อผู้โง่เขลาเดินเข้ามาติดเบ็ดในวันพรุ่งนี้เท่านั้น

[ชุ่ยเอ๋อร์คิดว่าตนเองฉลาดที่หลอกใช้มู่อวิ๋นมาเป็นแพะรับบาป หารู้ไม่ว่ามู่อวิ๋นวางกับดักเส้นไหมน้ำแข็งกับไขมันแพะรอเชือดอยู่ แถมท่านแม่ทัพยังเห็นเข้าเต็มตา คิดว่าตอนแจกันหยกแตกกระจายหน้านางบ่าวตัวดีจะซีดขนาดไหน]