ตอนที่ 2: เรือนไผ่ไร้ฟืนกับเหยื่อล่อในแจกันหยกพระราชทาน

“คนใกล้ตายอย่างเจ้าไม่จำเป็นต้องห่มผ้าแพรหรอก! ผ้าห่มผืนนี้ฮูหยินเอกเมตตาประทานให้ข้าแล้ว ส่วนเจ้าก็นอนกอดกองฟางเน่าๆ ไปเสียเถอะ!”

ปัง!

เสียงแผดกร้าวพร้อมแรงถีบประตูไม้ผุพังจนสะเทือน

ความมืดกลืนกินเรือนไผ่ร้างท้ายจวน อากาศหนาวจัดจนหยดน้ำค้างแข็งตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็ง เปลวเทียนเล่มเล็กบนโต๊ะไม้ไหวระริกตามแรงลม

ชุ่ยเอ๋อร์ก้าวเข้ามา ใบหน้าข้างหนึ่งบวมแดงจากรอยฝ่ามือพ่อบ้านใหญ่ แววตาเปี่ยมล้นด้วยความแค้น ด้านหลังมีสาวใช้ร่างยักษ์สองคนยืนคุมเชิง

มู่อวิ๋นนั่งนิ่งริมตั่ง กอดห่อผ้าแนบอก อาชิงที่กำลังจุดไฟจากเศษกิ่งไม้แห้งรีบลุกขึ้นมาขวางหน้าผู้เป็นนาย

“นังใบ้! หลีกไป!”

ชุ่ยเอ๋อร์เตะกองกิ่งไม้แห้งจนสะเก็ดไฟดับวอด ควันสีเทาฟุ้งกระจายทั่วห้องเย็นเยียบ

นางก้าวพรวดเข้าไป กระชากผ้าห่มขนเป็ดผืนหนาของมู่ตานมาไว้ในอ้อมกอดตนเอง

“เมื่อกลางวันเจ้ากล้าแสร้งกระอักเลือดใส่ข้า ทำให้พ่อบ้านตบหน้าข้าต่อหน้าคนทั้งตลาด คิดหรือว่าข้าจะปล่อยให้เจ้านอนหลับสบาย” ชุ่ยเอ๋อร์เหยียดยิ้ม “สามเดือนก่อน ข้าแอบเทน้ำเย็นราดตัวเจ้าในห้องเก็บฟืนจนหนาวสั่นปอดชื้นเจียนตาย ยังไม่เข็ดอีกหรือ”

คำสารภาพความชั่วช้าหลุดออกจากปากอย่างลำพอง

เสียงร้องไห้ของมู่ตานในความทรงจำสะท้อนก้อง มู่อวิ๋นสูดลมหนาวเข้าปอดลึก เล็บมือจิกแน่นเข้าสู่เนื้อฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นประกายสังหาร

“หากคืนนี้ยังไม่เจียมตัว พรุ่งนี้ข้าจะสั่งคนมาฉีกเสื้อผ้าเจ้า แล้วโยนออกไปนอนแก้ผ้าตากหิมะหน้าจวน คราวนี้ดูสิว่าใครจะช่วยเจ้าได้!”

ชุ่ยเอ๋อร์หันหลังเตรียมกอดผ้าห่มเดินออกจากห้อง

นี่คือจังหวะที่มู่อวิ๋นรอคอย

“อย่านะพี่ชุ่ยเอ๋อร์! เอาผ้าห่มคืนมาเถิด ข้างนอกหนาวถึงเพียงนี้ หากไม่มีผ้าห่ม ข้าคงทนไม่พ้นคืนนี้แน่...”

มู่อวิ๋นแสร้งสะอื้น ถลันตัวเข้าไปยื้อแย่งขอบผ้าห่มจากมือชุ่ยเอ๋อร์

“ปล่อยนังตัวซวย! กล้ามาแย่งของของข้าหรือ”

ชุ่ยเอ๋อร์สะบัดแขนผลักร่างบางของมู่อวิ๋นอย่างแรง

ร่างมู่อวิ๋นเซถลาล้มลงกองกับพื้นไม้ แขนเสื้อสะบัดเปิดออก ม้วนกระดาษแผ่นเล็กร่วงหลุดออกจากอกเสื้อ ไถลไปหยุดแทบเท้าชุ่ยเอ๋อร์พอดี

มู่อวิ๋นแสร้งทำตาโตด้วยความตกใจ รีบเอื้อมมือจะคว้ากระดาษคืน

“อย่านะ! อย่าแตะต้องมันนะ!”

ปฏิกิริยาตื่นตระหนกจุดประกายความโลภในดวงตาของชุ่ยเอ๋อร์ทันที

ชุ่ยเอ๋อร์ก้มลงหยิบม้วนกระดาษขึ้นมาคลี่ออกดูใต้แสงเทียนสลัว มีรอยหมึกเขียนด้วยลายมือของมู่ตานอย่างประณีต

‘ปิ่นมุกเก้าราตรีมูลค่าห้าร้อยตำลึงทองที่ท่านแม่ทิ้งไว้ ข้าแอบนำไปซ่อนไว้ในก้นแจกันหยกขาวพระราชทานที่โถงหน้าจวน เพื่อไม่ให้ผู้ใดค้นพบ หากข้ามีชีวิตรอด ข้าจะนำมันออกมาใช้ตั้งตัว...’

สายตาชุ่ยเอ๋อร์กวาดอ่านข้อความซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจเต้นระรัว ปิ่นมุกเก้าราตรี ห้าร้อยตำลึงทอง นั่นเป็นเงินมหาศาลที่สาวใช้อย่างนางทำงานสิบชาติก็ไม่มีวันหาได้

“พี่ชุ่ยเอ๋อร์ คืนกระดาษให้ข้าเถิด! นั่นเป็นความลับเดียวที่ข้าเหลืออยู่...” มู่อวิ๋นแสร้งร้องไห้ เอื้อมมือไขว่คว้าอย่างสิ้นหวัง

ชุ่ยเอ๋อร์หัวเราะร่าด้วยความสะใจ รีบยัดม้วนกระดาษลงในอกเสื้อตนเองทันที

“โง่เง่าสิ้นดี! ซ่อนของล้ำค่าไว้ในที่แจ้งเช่นนั้น คืนนี้นอนหนาวตายไปเสียเถอะ ส่วนปิ่นมุกเก้าราตรี ข้าจะเป็นคนไปเอามาประดับบนหัวข้าเอง!”

พูดจบนางก็กอดผ้าห่มเดินสะบัดหน้าออกจากเรือนไปพร้อมสาวใช้ทั้งสองคน

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องพักอีกครั้ง มู่อวิ๋นยันกายลุกขึ้นช้าๆ ใบหน้าที่เคยอาบน้ำตาพลันแปรเปลี่ยนเป็นราบเรียบดุจผิวน้ำไร้ระลอกคลื่น

“กินเบ็ดเข้าไปเต็มปากแล้ว” มู่อวิ๋นแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาเยือกเย็นจับจ้องความมืดนอกหน้าต่าง

ปิ่นมุกเก้าราตรีมิเคยมีอยู่จริง ม้วนกระดาษแผ่นนั้นเป็นเพียงลายมือเลียนแบบที่นางคัดลอกขึ้นมา เพื่อล่อให้สุนัขหิวโซวิ่งเต้นไปติดกับดักด้วยตัวเอง แจกันหยกขาวพระราชทานที่โถงหน้า เป็นของขวัญล้ำค่าจากองค์ฮ่องเต้ หากสิ่งของชิ้นนั้นแตกร้าว แม้แต่ขุนนางขั้นสามก็ต้องรับโทษหนัก และชุ่ยเอ๋อร์ผู้นี้ กำลังจะเดินเข้าไปแตะต้องสิ่งต้องห้ามนั้นด้วยความโลภของตนเอง

ในเวลาเดียวกัน ที่ระเบียงทางเดินทอดยาวไปยังเรือนหน้า ชุ่ยเอ๋อร์แอบย่องฝ่าสายลมหนาวมุ่งหน้าไปยังโถงรับรองใหญ่ นางแง้มหน้าต่างมองลอดเข้าไปด้านในด้วยดวงตาวาวโรจน์

ใต้แสงจันทร์ แจกันหยกขาวพระราชทานตั้งตระหง่านอยู่บนแท่นไม้สักสูงหน้าห้องหนังสือ ทว่ารอบบริเวณกลับมีเวรยามบ่าวชายเดินตรวจตราอย่างเข้มงวด

“แท่นวางสูงถึงเพียงนั้น หากปีนขึ้นไปขโมยตอนนี้ มีคนมาเห็นเข้าคงแย่แน่...” ชุ่ยเอ๋อร์ขมวดคิ้ว กัดริมฝีปากด้วยความหงุดหงิด รอยยิ้มชั่วร้ายพลันผุดขึ้นบนใบหน้า

“พรุ่งนี้เช้า ข้าจะสั่งให้นังมู่ตานมาทำความสะอาดโถงใหญ่” ชุ่ยเอ๋อร์ลูบอกเสื้อที่ซ่อนเศษกระดาษไว้แน่น

“ให้นังนั่นไปเช็ดถูแท่นแจกันหยก แล้วข้าค่อยแอบย่องเข้าไปล้วงเอาปิ่นมุก หากเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมา ข้าก็แค่โยนความผิดทั้งหมดให้นังมู่ตาน คราวนี้ล่ะ ข้าจะได้ทั้งปิ่นมุกห้าร้อยตำลึงทอง และได้กำจัดนังตัวซวยให้พ้นทางไปพร้อมกัน!”

ลมหนาวพัดกรรโชก หิมะโปรยปรายหนาตาขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังเตรียมเวทีสำหรับการลงทัณฑ์อันสาสมในวันพรุ่งนี้

[ชุ่ยเอ๋อร์หลงกลงับเหยื่อเรื่องปิ่นมุกในแจกันหยกพระราชทานเข้าเต็มเปาแถมยังคิดจะป้ายสีมู่อวิ๋น คิดว่าวันพรุ่งนี้นางบ่าวตัวดีจะโดนตลบหลังจนหน้าหงายท่าไหนดี]