ตอนที่ 8: คุกเข่าบนเกลือน้ำแข็งและเสื้อคลุมพยัคฆ์ทมิฬ

“คุกเข่าให้หลังตรงสิ เมื่อสามเดือนก่อน เจ้าก็เคยคุกเข่าตรงนี้จนสลบคาหิมะมาแล้วนี่นา ถ้ารอบนี้ทนไม่ไหว ก็จงกัดลิ้นตายตามแม่เจ้าไปเสียเถอะ”

เสียงหัวเราะเย้ยหยันของแม่นมจางดังแว่วมาจากศาลาอุ่นริมลานหิน

ยามราตรีดึกสงัด อุณหภูมิลดต่ำลงจนลมหายใจกลายเป็นไอขาว ละอองหิมะโปรยปรายลงมาเกาะตามคิ้วและเส้นผมของมู่อวิ๋นที่กำลังคุกเข่าอยู่บนเกล็ดน้ำแข็งผสมเกลือเม็ด

ความเย็นยะเยือกเสียดแทงผ่านผืนผ้า ทว่าใต้สนับเข่าของมู่อวิ๋นกลับมี ‘แผ่นหนังกวางบุฝ้ายหนาพิเศษ’ ที่อาชิงแอบสอดไว้ให้ตั้งแต่ก่อนก้าวออกจากห้อง ความหนาวเหน็บจึงไม่อาจทำอันตรายต่อกระดูกข้อต่อของนางได้แม้แต่น้อย

ในศาลาอุ่น แม่นมจางนั่งจิบสุราอุ่นพลางแทะเนื้อย่างหอมกรุ่นอย่างสำราญใจ นางจงใจโยนเศษกระดูกไก่ลงบนพื้นหิมะตรงหน้ามู่อวิ๋นเพื่อเหยียดหยามเกียรติยศ

“จำได้หรือไม่ คืนที่เจ้าถูกโบยจนหลังลายเมื่อสามเดือนก่อน ข้านี่แหละที่เป็นคนแอบเอาเกลือทะเลไปทาแผลเจ้าจนเน่าเฟะ เพื่อให้ท่านรองเสนาบดีรังเกียจจนไม่กล้าเฉียดกรายไปหาเจ้าที่ห้องเก็บฟืน คนอย่างพวกเจ้าตระกูลหลี่ เกิดมาก็เพื่อเป็นบันไดให้พวกข้าเหยียบย่ำเท่านั้น”

คำสารภาพความอำมหิตพ่นออกมาอย่างไม่สะทกสะท้าน หญิงชราหัวเราะร่าด้วยความสะใจที่ได้เหยียบย่ำสายเลือดตระกูลหลี่ให้จมดิน นางมีความสุขกับการได้เห็นผู้อื่นทนทุกข์ทรมาน

มู่อวิ๋นก้มหน้านิ่ง เล็บมือจิกแน่นเข้าสู่เนื้อฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นเพลิงแค้นที่ปะทุขึ้นในอก นางจดจำทุกถ้อยคำ ทุกการกระทำอันชั่วช้าไว้ในสมุดบัญชีแค้นในหัวใจอย่างแม่นยำ วันพรุ่งนี้จะเป็นวันพิพากษาของสุนัขเฒ่าผู้นี้

เมื่อเวลาล่วงเลยเข้าสู่ยามโฉ่ว ลมหนาวพัดกรรโชกแรงขึ้นจนเตาผิงในศาลาเริ่มมอดดับ แม่นมจางที่เริ่มง่วงงุนจึงลุกขึ้นบิดกาย เดินหาวหวอดๆ กลับไปยังห้องพักของตน ทิ้งให้มู่อวิ๋นคุกเข่าอยู่ท่ามกลางพายุหิมะเพียงลำพัง

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมลานเรือนไผ่ร้าง มีเพียงเสียงหวีดหวิวของสายลมหนาวและความมืดมิด

ฟึ่บ!

เสียงเสียดสีของสายลมแผ่วเบาดังขึ้นจากบนกำแพงสูง เงาร่างสูงใหญ่สง่างามในชุดเกราะอ่อนสีดำสนิทร่อนกายลงสู่พื้นหิมะอย่างแผ่วเบาราวกับขนนก

เซี่ยเวยจี๋ก้าวตรงเข้ามาหานางด้วยจังหวะก้าวเดินอันมั่นคงและหนักแน่น

แม่ทัพหนุ่มไม่เอ่ยคำใดแม้แต่ครึ่งประโยค เขาปลด ‘เสื้อคลุมขนพยัคฆ์ทมิฬ’ ผืนใหญ่หนานุ่มออกจากบ่า แล้วคลุมทับร่างที่ดูบอบบางของมู่อวิ๋นในทันที

กลิ่นอายไอศึกผสมกลิ่นไม้กฤษณาหอมกรุ่นและไอร้อนระอุจากเสื้อคลุมโอบล้อมร่างของนางจนความหนาวเหน็บมลายหายไปสิ้น ร่างกายที่เคยแข็งเกร็งผ่อนคลายลงในพริบตา

ก่อนที่มู่อวิ๋นจะได้ทันตั้งตัว ลำแขนแกร่งดั่งคีมเหล็กก็ช้อนร่างของนางขึ้นมาจากพื้นน้ำแข็ง อุ้มแนบไว้กับแผงอกกว้างอันร้อนผ่าว

“ท่านแม่ทัพ...” มู่อวิ๋นผงะเล็กน้อย สองมือเรียวแตะเข้ากับเกราะเหล็กบนอกเขา รับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่นของบุรุษหนุ่ม

เซี่ยเวยจี๋ก้มใบหน้าคมคายลงมาใกล้ ริมฝีปากหยักแทบจะจรดลงบนหน้าผากเนียน ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดข้างแก้มของนางจนผิวขาวผ่องขึ้นสีระเรื่อ แววตาคมดุจพยัคฆ์จับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง

“แผ่นหนังกวางบุฝ้ายใต้สนับเข่าของเจ้า ซ่อนความหนาวได้ก็จริง... แต่ซ่อนสายตาของข้าไม่ได้หรอกนะ นายน้อยอวิ๋น”

น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าแฝงรอยเย้าแหย่และดุดันทำเอาหัวใจของมู่อวิ๋นกระตุกไหว สัมผัสถึงความใกล้ชิดอันตรายและร้อนแรง

เขาอุ้มนางเดินเข้าไปวางลงบนตั่งไม้ในเรือนไผ่ร้างอย่างทะนุถนอม มือหนาคว้าข้อเท้าเล็กของนางขึ้นมาถอดรองเท้าออก ปลายนิ้วหยาบกร้านจากการจับดาบลูบไล้ฝ่าเท้าที่เย็นเฉียบของนางเพื่อถ่ายทอดไออุ่น สัมผัสอันแนบชิดและร้อนแรงทำให้มู่อวิ๋นสะท้านเฮือกไปทั้งร่าง ความร้อนผ่าวแล่นปราดขึ้นสู่ใบหน้า

เซี่ยเวยจี๋จ้องมองดวงหน้างามด้วยสายตาที่ทอประกายลึกล้ำ “เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าทนหนาวอยู่คนเดียวอย่างนั้นหรือ”

“คืนพรุ่งนี้ หากเจ้าอยากเผารังโจรของสุนัขเฒ่าตัวนั้น... จงจำไว้ว่าพื้นไม้ใต้โต๊ะหมู่บูชาในห้องของนางเป็นโพรงกลวง”

เซี่ยเวยจี๋กระซิบชิดริมใบหูเล็ก ก่อนจะหยิบ ‘เตาอุ่นมือหยกขาว’ ไออุ่นกรุ่นวางลงบนตักของนาง

“ข้าจะช่วยจุดไฟให้เจ้าเอง”

เขาสบตานางด้วยแววตาคมกริบดั่งพยัคฆ์ล่าเหยื่อ ก่อนจะหมุนตัวเร้นกายหายไปในม่านราตรีอย่างเงียบเชียบ

มู่อวิ๋นกุมเตาอุ่นมือหยกขาวไว้แน่น ไออุ่นและสายตาคู่นั้นยังคงตราตรึงอยู่ในอก นางหันไปสบตากับอาชิงที่ก้าวเข้ามาในห้อง

“อาชิง... พรุ่งนี้เช้า ส่งข่าวให้หลินเฟิงเริ่มปล่อยข่าวลือเรื่องกำไลปะการังเลือดได้ทันที”

[ท่านแม่ทัพแอบมาช่วยอุ้มนางเอกหนีหนาวแถมยังบอกจุดซ่อนขุมสมบัติโจรให้อย่างรู้ใจ คิดว่าพรุ่งนี้แม่นมจางจะโดนกระชากหน้ากากต่อหน้าฮูหยินเอกท่าไหน]