Startseite / ประวัติศาสตร์สมมติ / หงส์ซ่อนพิษ / ตอนที่ 7: แม่นมผู้คุมกฎกับปิ่นหยกดูต่างหน้ามารดา

Teilen

ตอนที่ 7: แม่นมผู้คุมกฎกับปิ่นหยกดูต่างหน้ามารดา

last update Veröffentlichungsdatum: 03.11.2026 12:00:23

“นังตัวกาลกิณี พอเจ้าก้าวเท้าเข้าจวน หลานสาวข้าก็ต้องกลายเป็นคนพิการถูกขายเข้าซ่อง วันนี้ข้าในฐานะผู้คุมกฎเรือนหลังจะค้นห้องเจ้าให้เกลี้ยง ดูซิว่าซ่อนวิชาคุณไสยหรือของโจรอะไรไว้อีก”

เสียงห้าวแหบตวาดก้องพร้อมแรงกระแทกประตูเรือนไผ่ร้างเปิดออกกว้าง

เช้าตรู่วันถัดมา ลมหนาวยังคงพัดหวีดหวิวผ่านแมกไม้ แม่นมจาง หญิงชราวัยห้าสิบเศษรูปร่างอ้วนท้วน ในมือถือไม้เรียวเหล็กคุมกฎเรือนหลัง เดินนำบ่าวหญิงร่างกำยำสี่คนบุกเข้ามาในห้องพักของมู่อวิ๋นอย่างอุกอาจ

แม่นมจางคือป้าแท้ๆ ของชุ่ยเอ๋อร์ และเป็นผู้กุมอำนาจคุมกฎระเบียบบ่าวไพร่ทั้งหมดในเรือนหลัง การที่หลานสาวคนโปรดถูกโบยจนพิการและขายทิ้ง ทำให้โทสะของนางลุกโชนดั่งไฟป่า นางมิเชื่อว่าหลานสาวจะพลาดท่าด้วยความบังเอิญ และปักใจเชื่อว่าต้องเป็นฝีมือแผนร้ายของมู่อวิ๋นอย่างแน่นอน

“ค้นหีบผ้าของมันให้หมด ดูว่ามีสิ่งอัปมงคลซ่อนอยู่หรือไม่” แม่นมจางชี้นิ้วสั่งการอย่างบ้าคลั่ง

บ่าวหญิงกรูกันเข้ารื้อค้นข้าวของในห้องจนกระจุยกระจาย เสื้อผ้าเก่าๆ ถูกเหวี่ยงลงพื้นเหยียบย่ำ เตียงนอนและตั่งไม้ถูกรื้อค้นจนพังยับเยิน อาชิงพยายามจะเข้าไปขวางแต่ถูกบ่าวร่างยักษ์ผลักจนเซถลาล้มลงกับพื้น

มู่อวิ๋นยืนนิ่งสงบ แววตาเยือกเย็นมองดูความป่าเถื่อนของคนเรือนหลัง นางจดจำใบหน้าของบ่าวหญิงทุกคนที่กล้าล่วงเกินลงในบัญชีแค้น

ในที่สุด บ่าวคนหนึ่งก็เปิดหีบไม้ใบเล็กที่มุมห้อง คว้าเอา ‘ปิ่นหยกเมฆาหงส์’ สีเขียวมรกตประกายน้ำงามออกมาส่งให้แม่นมจาง

นั่นคือของดูต่างหน้าชิ้นสุดท้ายที่มารดาของมู่ตานมอบให้ก่อนสิ้นใจ ตัวปิ่นสลักลวดลายหงส์เหินเวหาอย่างประณีตงดงาม หัวปิ่นฝังไข่มุกเม็ดโตเปล่งประกายล้ำค่า เป็นสมบัติประจำตระกูลหลี่ที่สืบทอดกันมาแต่โบราณ

ดวงตาฝ้าฟางของแม่นมจางลุกวาวด้วยความโลภเมื่อเห็นเนื้อหยกชั้นยอด นางลูบคลำผิวหยกอันเรียบเนียนอย่างหลงใหล ก่อนจะปักปิ่นหยกเมฆาหงส์ลงบนมวยผมอันมันเยิ้มของตนเองหน้าตาเฉย

“หยกเนื้อดีขนาดนี้ ลูกสาวพ่อค้าตกอับอย่างเจ้าจะไปมีปัญญาครอบครองได้อย่างไร นี่ต้องเป็นของที่เจ้าขโมยมาจากคลังสมบัติของฮูหยินเอกแน่ๆ ข้าในฐานะผู้คุมกฎจะยึดไว้เป็นของกลาง”

แม่นมจางเชิดหน้าขึ้น เอ่ยอ้างอย่างหน้าด้านๆ ไร้ยางอาย

“หากเจ้ากล้าปริปากทวงแม้แต่คำเดียว ข้าจะสั่งโบยเจ้าให้หลังลายเหมือนน้องสาวเจ้าเมื่อสามเดือนก่อน”

การทวงบุญคุณปลอมๆ และความหน้าด้านไร้ยางอายสะท้อนอยู่ในทุกคำพูด หญิงชราคิดว่าอาศัยบารมีผู้คุมกฎเรือนหลังจะสามารถเหยียบย่ำผู้อื่นได้ตามใจชอบ บ่าวไพร่รอบกายต่างพากันหัวเราะเยาะเย้ยมู่อวิ๋นราวกับเห็นของเล่นไร้ค่า

ทว่าสิ่งที่แม่นมจางไม่เคยล่วงรู้คือ มู่อวิ๋นได้คาดการณ์ไว้ล่วงหน้าตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

ตั้งแต่รุ่งสาง มู่อวิ๋นได้นำ ‘ละอองยางไม้เรืองแสง’ ทาเคลือบบนก้านปิ่นหยกเมฆาหงส์ไว้อย่างแนบเนียน ยางไม้ชนิดนี้จะซึมเข้าสู่ผิวหนังและเนื้อผ้าทันทีที่ถูกสัมผัส และจะเปล่งประกายสีเขียวมรกตสว่างจ้าเมื่อกระทบเข้ากับควันกำยานตรวจสอบของราชสำนัก

มู่อวิ๋นแสร้งส่งเสียงกรีดร้อง ร่างกายสั่นเทา ถลันตัวเข้าไปหมายจะแย่งปิ่นหยกคืนด้วยท่าทางลนลานสิ้นหวัง

“อย่านะ นั่นคือปิ่นหยกดูต่างหน้าของท่านแม่ข้า คืนให้ข้าเถิดแม่นมจาง”

“ถอยไปนังตัวดี กล้าแตะต้องตัวข้าหรือ!”

แม่นมจางใช้มือขวากำก้านปิ่นหยกบนมวยผมแน่นเพื่อกันมิให้หลุดร่วง ยางไม้เรืองแสงจึงซึมลึกเข้าสู่ฝ่ามือ ร่องนิ้ว และซอกเล็บของหญิงชราอย่างไร้ที่ติ

แม่นมจางตวัดไม้เรียวเหล็กฟาดใส่แขนมู่อวิ๋นอย่างรุนแรง

เพียะ!

มู่อวิ๋นแสร้งเซถลาล้มลงไปกองกับพื้น แขนเสื้อป่านขาดวิ่นเป็นรอยแดงช้ำ เลือดซึมออกมาเล็กน้อย

แม่นมจางแสยะยิ้มอำมหิต ชี้ไม้เรียวเหล็กใส่หน้านางเอกด้วยความสะใจ

“ก้าวร้าวต่อผู้อาวุโสผู้คุมกฎ บาปหนานัก บ่าวไพร่ ไปตักน้ำแข็งผสมเกลือเม็ดมาเทลงบนลานหินหน้าเรือนเดี๋ยวนี้ วันนี้ข้าจะสั่งสอนให้เจ้ารู้ว่าใครคือนายใครคือบ่าว”

บ่าวหญิงรีบขนถังน้ำแข็งผสมเกลือเม็ดมาเทราดลงบนลานหินหน้าเรือนไผ่ร้างจนกลายเป็นลานน้ำแข็งเย็นยะเยือก กลิ่นไอหนาวเย็นแผ่ซ่านเสียดแทงผิวหนัง

“ออกไปคุกเข่าบนลานน้ำแข็งนั่นสามชั่วยาม หากเจ้ากล้าลุกขึ้นมาก่อนเวลา ข้าจะหักขาทั้งสองข้างของเจ้าเสีย!”

แม่นมจางสั่งการเสียงเหี้ยม ก่อนจะเดินนวยนาดไปนั่งผิงไฟในศาลาฝั่งตรงข้ามอย่างอารมณ์ดี พร้อมลูบคลำปิ่นหยกบนหัวตนเองด้วยความกระหยิ่มใจ

มู่อวิ๋นพยุงร่างลุกขึ้น ก้าวเดินออกไปยังลานน้ำแข็งด้วยท่วงท่านิ่งสงบ แววตาคมกริบซ่อนอยู่ใต้แพขนตา

กับดักอาบยางไม้เรืองแสงถูกส่งมอบเข้าสู่มือนักขโมยเรียบร้อยแล้ว รอเพียงเวลาจุดไฟเผารังโจรในคืนนี้เท่านั้น

[แม่นมจางแย่งปิ่นหยกของคนตายไปปักหัวตัวเอง แถมยังสั่งลงทัณฑ์มู่อวิ๋นคุกเข่าบนลานน้ำแข็งทรมานเจียนตาย หารู้ไม่ว่ามือเปื้อนละอองยางไม้เรืองแสงเข้าเต็มเปา คิดว่ามู่อวิ๋นจะอาศัยความหนาวเหน็บนี้พลิกกลับมาเอาคืนแม่นมเฒ่าอย่างไร]

Lies dieses Buch weiterhin kostenlos
Code scannen, um die App herunterzuladen

Aktuellstes Kapitel

  • หงส์ซ่อนพิษ   ตอนที่ 36: ฮูหยินเอกกระอักเลือดและเงาร้ายในขบวนเจ้าสาว

    “กรี๊ดดด! โรงรับจำนำสกุลหม่าถูกยึด... เงินแปดแสนตำลึงของข้าสูญสิ้นหมดแล้วหรือ!”เสียงกรีดร้องโหยหวนปานฟ้าถล่มดังขึ้นภายในเรือนใหญ่ของจวนเซี่ยฮูหยินเอกเยี่ยนหนานเฝยที่กำลังรอคอยรับเงินปันผลประจำเดือน เมื่อได้ยินรายงานจากพ่อบ้านว่าโรงรับจำนำสกุลหม่าถูกมู่อวิ๋นเข้ายึดกิจการ และสมุดบัญชีส่วยลับตกไปอยู่ในมือของเซี่ยเวยจี๋ ร่างกายของนางก็พลันแข็งทื่อดั่งท่อนไม้ความโกรธแค้นและความตื่นตระหนกแล่นขึ้นสู่ลำคออย่างรุนแรงพรวด!ฮูหยินเอกอ้าปากกระอักลิ่มเลือดสีแดงสดออกมาเปรอะเปื้อนพรมขนสัตว์หนานุ่ม ร่างหนาทรุดฮวบหมดสติล้มพับลงกับพื้นห้องนอนท่ามกลางความตระหนกตกใจของบ่าวไพร่ท่อน้ำเลี้ยงทางการเงินถูกทำลายจนย่อยยับ อำนาจในจวนเซี่ยของฮูหยินเอกเริ่มพังทลายลงทีละส่วน

  • หงส์ซ่อนพิษ   ตอนที่ 35: มัจจุราชการค้าและทุบหม้อข้าวฮูหยินเอก

    “เจ้าหน้าที่กองกำลังรักษาพระนครจงฟัง! โรงรับจำนำสกุลหม่าออกตั๋วเงินปลอมไร้เงินสำรอง และฉ้อโกงประชาชน บัดนี้ข้าสั่งอายัดทรัพย์สินและคลังสินค้าทั้งหมดเพื่อตรวจสอบ!”เสียงคำรามทรงอำนาจของเซี่ยเวยจี๋ดังก้องกังวาน สะกดความวุ่นวายหน้าร้านให้สงบนิ่งลงในพริบตาทหารเกราะดำกรูเข้าปลดอาวุธนักเลงคุมร้านและจับกุมตัวเถ้าแก่หม่ากดลงกับพื้นหิน มีดสั้นในมือของพ่อค้าหน้าเลือดร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังเคร้งท่ามกลางสายตานับพันคู่ที่จับจ้อง ร่างบางในชุดคลุมสีครามสง่างามของมู่อวิ๋นก้าวพ้นฝูงชนขึ้นมาบนบันไดหินนางก้าวเดินเข้าไปในโรงรับจำนำอย่างสงบนิ่ง ปลายนิ้วเอื้อมไปหยิบ ‘สร้อยทับทิมมงกุฎหงส์’ และ ‘กำไลหยกจักรพรรดิ’ ของมารดาออกจากกล่องกำมะหยี่บนเคาน์เตอร์มู่อวิ๋นลูบคลำผิวหยกและประกายทับทิมอันอบอุ่นด้วยแววตาอ่อนโยน

  • หงส์ซ่อนพิษ   ตอนที่ 34: กองคาราวานทองคำและวิกฤติตั๋วเงินไร้ค่า

    “ทองคำแท่งหนึ่งล้านตำลึงมาถึงแล้ว! หลีกทางให้ขบวนเกวียนหอการค้าแดนเหนือเดี๋ยวนี้!”เสียงตะโกนกึกก้องของสารถีหนุ่มดังแหวกสายลมหนาวที่พัดกรูเกรียวกลางตลาดหลวงโครม! โครม! โครม!เสียงล้อเกวียนไม้หุ้มเหล็กนับยี่สิบเล่มบดขยี้ลงบนแผ่นหินอ่อนหน้าโรงรับจำนำสกุลหม่า เกวียนแต่ละเล่มบรรทุกหีบเหล็กขนาดใหญ่ที่ลงกลอนแน่นหนา ลังไม้บรรจุทองคำแท่งบริสุทธิ์เปล่งประกายสีเหลืองทองอร่ามท้าทายสายตาผู้คนนับพันที่ยืนมุงดูด้วยความตื่นตะลึงเบื้องหน้าขบวนเกวียน ชายชราในชุดผ้าไหมชั้นดีท่าทางภูมิฐาน นามว่า ‘เถ้าแก่เฉียน’ หัวหน้าสาขาหอการค้าแดนเหนือ ก้าวลงจากม้าศึกอย่างสง่างามข้างกายเขามีผู้คุ้มกันร่างยักษ์นับสิบนายถือดาบยาวคุมเชิง บรรยากาศแห่งความมั่งคั่งและอำนาจสะกดทั่วทั้งถนนให้ตกอยู่ในความเงียบงัน

  • หงส์ซ่อนพิษ   ตอนที่ 33: ลานประมูลเย้ยหยันและกระแสข่าวลือลวง

    “สร้อยทับทิมมงกุฎหงส์ของตระกูลหลี่ผู้ตกอับ เริ่มต้นประมูลที่หนึ่งแสนตำลึงทอง! หากไม่มีปัญญาซื้อ ก็จงยืนดูเศรษฐีเมืองหลวงแย่งชิงของดูต่างหน้าแม่เจ้าไปเสียเถอะ นังหนู!”เสียงป่าวประกาศก้องกังวานของเถ้าแก่หม่าดังกึกก้องหน้าโรงรับจำนำสกุลหม่าเช้าตรู่ที่ลมหนาวพัดกรรโชกแรง ลานหน้าโรงรับจำนำถูกจัดเป็นเวทีประมูลขนาดย่อม เถ้าแก่หม่าในชุดผ้าไหมปักดิ้นทองหรูหรายืนเชิดหน้าอยู่บนเวที ในมือถือค้อนไม้สักขนาดเล็ก ข้างกายมีกล่องกำมะหยี่สีแดงวางเปิดอ้า เผยให้เห็นสร้อยทับทิมมงกุฎหงส์ที่ทอประกายระยิบระยับใต้แสงแดดอันหนาวเหน็บเถ้าแก่หม่าได้รับคำสั่งลับจากฮูหยินเอกเยี่ยนหนานเฝย ให้จัดงานประมูลประจานสินเดิมของมารดามู่อวิ๋น เพื่อเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของตระกูลหลี่ให้จมดิน และบีบให้มู่อวิ๋นต้องยอมจำนนรอบลานประมูล มีคหบดีและพ่อค้าผู้ร่ำรวยมารวมตัวกันนับร้อยคน บ่าวรับใช้ของโรงรับจำนำต่า

  • หงส์ซ่อนพิษ   ตอนที่ 32: สงครามการค้าแดนเหนือและแผนทลายตั๋วเงิน

    “พังพินาศหรือ? ฮ่าๆๆ! นังเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม กล้ามาข่มขู่ข้าในถิ่นการค้าเมืองหลวงหรือ!”เสียงหัวเราะเย้ยหยันของเถ้าแก่หม่าดังก้องไล่หลัง ขณะที่มู่อวิ๋นหมุนตัวเดินออกจากโรงรับจำนำอย่างสง่างามเมื่อกลับมาถึงเรือนไผ่ร้าง อาชิงรีบปิดประตูหน้าต่างลงกลอน มู่อวิ๋นก้าวไปนั่งประจำโต๊ะทำงาน แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีฉายประกายแห่งจอมทัพการค้านางหยิบแผ่นกระดาษพิเศษสำหรับส่งสาส์นลับของกองคาราวานแดนเหนือออกมา จรดพู่กันเขียนคำสั่งรหัสลับด้วยความรวดเร็วและเด็ดขาด“อาชิง นำสาส์นนี้ไปส่งให้ ‘เถ้าแก่เฉียน’ หัวหน้าสาขาหอการค้าแดนเหนือในเมืองหลวง สั่งให้ระดมทองคำแท่งหนึ่งล้านตำลึงเข้าสู่เมืองหลวงภายในสองวัน!”อาชิงพยักหน้ารับคำสั่งด้วยแววตามุ่งมั่น รีบเร้นกายออกจากห้องพักทันที

  • หงส์ซ่อนพิษ   ตอนที่ 31: ท่อน้ำเลี้ยงลับและสินเดิมมารดาหน้าร้านจำนำ

    “คุณหนูรองแห่งจวนเซี่ยหรือ? ฮ่าๆๆ! ต่อให้เป็นฮูหยินใหญ่มาเอง หากไม่มีเงินตำลึงทองมาวางตรงนี้ ก็อย่าหวังว่าจะได้แตะต้องสร้อยทับทิมเส้นนี้แม้แต่ปลายก้อย!”เสียงหัวเราะเยาะเย้ยอันน่ารังเกียจดังก้องหน้า ‘โรงรับจำนำสกุลหม่า’ โรงรับจำนำที่ใหญ่ที่สุดในย่านการค้าเมืองหลวงเช้าตรู่วันใหม่ที่ลมหนาวพัดกรูเกรียว มู่อวิ๋นในชุดคลุมสีครามเรียบหรูเดินเคียงข้างอาชิงมายังหน้าร้านรับจำนำสกุลหม่าจากการตรวจสอบเส้นทางการเงินลับของเซี่ยเวยจี๋ มู่อวิ๋นพบว่าทรัพย์สินและสินเดิมทั้งหมดของมารดาที่มู่ตานนำติดตัวมาจากแดนเหนือ ถูกฮูหยินเอกเยี่ยนหนานเฝยลักลอบนำมาฝากขายและจำนำไว้ที่นี่ เพื่อนำเงินไปใช้จ่ายฟุ่มเฟือยและเป็นท่อน้ำเลี้ยงลับของเรือนใหญ่เบื้องหน้านาง ชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนทึกลงพุง ดวงตาปูดโปนดั่งคางคก นามว่า ‘เถ้าแก่หม่า’ เจ้าของโรงรับจำนำและคนสนิทของฮูห

Weitere Kapitel
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status