หงส์ซ่อนพิษ

“หลี่มู่ตาน! ยังไม่ตายอีกหรือ ในเมื่อคลานกลับมาถึงหน้าจวนเซี่ยได้ ก็จงคุกเข่าก้มเลียคราบโคลนที่รองเท้าข้าเสียสิ แล้วข้าจะทูลขอให้ฮูหยินเอกเปิดประตูสุนัขให้เจ้าลอดเข้าไป!”

เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูดังแหวกสายลมหนาว

หิมะแรกโปรยปรายปกคลุมหน้าประตูข้างจวนรองเสนาบดีกรมพิธีการจนขาวโพลน ลมหนาวเสียดแทงลึกถึงกระดูก

หลี่มู่อวิ๋นยืนนิ่งใต้ร่มไม้ เสื้อคลุมไว้ทุกข์สีขาวหม่นโบกสะบัด ร่างกายซูบเซียวแสร้งเอนพิงอาชิง สาวใช้คนสนิท

ใต้แขนเสื้อ มู่อวิ๋นลูบคลำสมุดเล่มบางข้างแผ่นอก

สมุดบันทึกแค้นปกสีคราม

ทุกตัวอักษรข้างในถูกจดจารด้วยหยาดน้ำตาและรอยเลือดของหลี่มู่ตาน น้องสาวฝาแฝดผู้เพิ่งสิ้นลมไปในอ้อมอกนางเมื่อสามเดือนก่อน

‘คนตระกูลเซี่ยสูบเลือดเนื้อข้า ยึดร้านค้าและสินเดิมท่านแม่จนหมด... ชุ่ยเอ๋อร์สั่งโบยข้ากลางหิมะ แม่นมจางแย่งปิ่นหยกท่านแม่ไป ส่วนใต้เท้าเซี่ย... เขายืนมองข้าเจ็บเจียนตายด้วยสายตาเย็นชา!’

คำสั่งเสียก้องสะท้อนในใจ น้องสาวนางถูกคนชั่วรุมทึ้งจนตรอมใจตาย ในเมื่อมู่ตานทวงแค้นไม่ได้ มู่อวิ๋นผู้นี้จะสวมรอยเป็นเงานาง แล้วคว่ำกระดานตระกูลเซี่ยให้พินาศ

เบื้องหน้าคือนางชุ่ยเอ๋อร์ สาวใช้คนโปรดของฮูหยินเอก สวมเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีขาว

นั่นคือสินเดิมห้าร้อยตำลึงที่ท่านแม่มอบให้มู่ตาน บัดนี้กลับอยู่บนร่างสาวใช้ชั้นต่ำ

“หูหนวกหรืออย่างไร!”

ชุ่ยเอ๋อร์ก้าวลงบันไดหิน กลิ่นบูดเน่าจากถังไม้ด้านหลังโชยคลุ้ง

“ฮูหยินเอกสั่งไว้ คนตระกูลหลี่มีแต่ตัวซวย พอนายท่านรับมา จวนเซี่ยก็วุ่นวาย หนีไปตั้งหลายเดือน พอเงินหมดก็ซมซานกลับมา คิดว่าที่นี่เป็นโรงทานหรือ”

ชุ่ยเอ๋อร์พยักหน้าให้บ่าวชายเทเศษอาหารบูดเน่าและน้ำแกงเย็นชืดลงบนหิมะตรงหน้ามู่อวิ๋น

ซ่า!

น้ำแกงสกปรกสาดเปื้อนกระโปรงขาวหม่น ชาวบ้านเริ่มชะงักฝีเท้ามุงดู

“อยากเข้ามา ก็จงคุกเข่ากินเศษอาหารในกองหิมะให้หมด แล้วก้มเลียคราบโคลนบนรองเท้าข้าสามครั้ง!”

ชุ่ยเอ๋อร์ยกเท้าโชว์รองเท้าเปรอะโคลน หัวเราะสะใจ

อาชิงขยับเท้าหมายจะพุ่งออกไป แต่มู่อวิ๋นแตะแขนไว้แน่น ยังไม่ถึงเวลา

มู่อวิ๋นกลืนความแค้นลงก้นบึ้งหัวใจ แสร้งร่างสั่นเทา ทรุดคุกเข่าบนหิมะเปียกแฉะ

ชุ่ยเอ๋อร์ก้าวเข้าใกล้ เงื้อฝ่ามือหมายจะตบสั่งสอน

ทว่ามู่อวิ๋นกลับแสร้งสำลักรุนแรง กัดแคปซูลสมุนไพรใต้ลิ้นจนแตก ลิ่มเลือดสีแดงสดพวยพุ่งเปรอะกระโปรงและรองเท้าปักของชุ่ยเอ๋อร์อย่างจัง

“กรี๊ด! เลือดเสนียดเปื้อนเสื้อผ้าข้าหมดแล้ว!”

ชุ่ยเอ๋อร์กรีดร้องพลางถอยร่น

มู่อวิ๋นอาศัยจังหวะก้มตัว แขนเสื้อสะบัดเฉียดผ่านเสื้อคลุมขนจิ้งจอก ปลายนิ้วดีดผงไร้กลิ่นซึมลึกเข้าสู่แนวขนสัตว์อย่างแนบเนียน กับดักชิ้นแรกวางลงบนตัวศัตรูเรียบร้อย

มู่อวิ๋นเงยหน้าเปื้อนเลือด สบมองชุ่ยเอ๋อร์ด้วยแววตาน่าเวทนา แต่น้ำเสียงกังวานสะกดทุกคน

“พี่ชุ่ยเอ๋อร์... ก่อนท่านแม่สิ้นใจ รองเสนาบดีเซี่ยเคยสาบานต่อป้ายวิญญาณตระกูลหลี่ ว่าจะดูแลข้าดั่งแก้วตาดวงใจ จะมอบความยุติธรรมให้สมกับที่ตระกูลหลี่เคยมอบสินเดิมช่วยเหลือจวนเซี่ยยามยาก”

ถ้อยคำนั้นดังก้อง ชาวบ้านนับสิบคนเบิกตากว้าง

“แต่วันนี้ ข้ากลับมาคารวะท่านลุงเซี่ย สาวใช้ต้นห้องกลับนำน้ำแกงบูดมาราด บังคับให้ข้าเลียรองเท้าโคลน คำสัตย์สาบานของขุนนางกรมพิธีการ มีค่าน้อยกว่าถังน้ำแกงบูดของสาวใช้คนหนึ่งหรือ”

เสียงวิจารณ์ดังระงม ชุ่ยเอ๋อร์หน้าซีดเผือด

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นตรงนี้!”

พ่อบ้านใหญ่ก้าวออกมาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก เมื่อเห็นมู่อวิ๋นคุกเข่าจมกองเลือด เขารีบหันไปตบหน้าชุ่ยเอ๋อร์ฉาดใหญ่

เพียะ!

“นังบ่าวโง่! อยากให้ใต้เท้าถูกถวายฎีกาหรือ รีบพยุงคุณหนูมู่ตานเข้าไปข้างในเดี๋ยวนี้!”

ชุ่ยเอ๋อร์กุมแก้มบวมแดง จ้องมู่อวิ๋นด้วยสายตาอาฆาต ก่อนจำใจเดินนำเข้าจวน

มู่อวิ๋นลุกขึ้นช้าๆ รอยยิ้มจางผุดขึ้นมุมปากใต้คราบเลือด

ก่อนก้าวพ้นธรณีประตู ลมหนาวพัดหอบกลิ่นอายไอศึกแตะจมูก บนหลังอาชาศึกสีดำทมิฬ บุรุษหนุ่มชุดคลุมสีเข้มนั่งนิ่งบนอานม้า ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจับจ้องตรงมา ประกายประหลาดใจพาดผ่าน ประหนึ่งอ่านทะลุการแสดงเมื่อครู่จนหมดจด

เซี่ยเวยจี๋ แม่ทัพหนุ่มผู้กุมกองกำลังรักษาพระนคร หลานชายสายตรงคนเดียวของตระกูลเซี่ย

มู่อวิ๋นปรายตามองตอบเพียงเสี้ยวลมหายใจ ก่อนก้าวเข้าประตูไปอย่างสงบ

ปัง!

บานประตูไม้หนาปิดสนิทลง

ชุ่ยเอ๋อร์กระทืบเท้า ชี้นิ้วใส่หน้ามู่อวิ๋นอย่างเดือดดาล “นังตัวดี! คืนนี้ข้าจะสั่งบ่าวชายไปเยี่ยมเจ้าที่เรือนไผ่ร้างท้ายจวน อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบเลย!” พูดจบนางก็สะบัดเสื้อคลุมเดินจากไป

มู่อวิ๋นเดินตามพ่อบ้านไปยังเรือนไผ่ร้างท้ายจวน ที่นี่ทรุดโทรม มีเพียงลมหนาวพัดผ่านช่องไม้ผุ อาชิงจุดเทียนไขเล่มเล็กบนโต๊ะ

มู่อวิ๋นหยิบสมุดบันทึกแค้นปกสีครามออกมาวางใต้แสงเทียน ปลายนิ้วเปิดหน้าแรกช้าๆ ชื่อ ‘ชุ่ยเอ๋อร์’ ปรากฏเด่นชัดอยู่บนบรรทัดแรกสุด พร้อมรายการความชั่วช้าที่เคยทำร้ายน้องสาวนาง

มู่อวิ๋นจรดปลายนิ้วลงบนชื่อ ริมฝีปากบางยกยิ้มเย็นยะเยือก

“ชุ่ยเอ๋อร์... หนี้ชีวิตของน้องสาวข้า เจ้าจงเป็นคนแรกที่เริ่มชดใช้เถิด”

[ชุ่ยเอ๋อร์กล้าใส่เสื้อผ้าคนตายแถมยังขู่จะส่งคนมาเล่นงานมู่อวิ๋นคืนนี้ หารู้ไม่ว่าตนเองโดนวางกับดักผงไร้กลิ่นเข้าให้แล้ว คิดว่าคืนนี้ใครกันแน่ที่จะเป็นฝ่ายโดนสั่งสอนจนสาสมใจ]