บททั้งหมดของ กรงรักของมาเฟียไร้หัวใจ: บทที่ 1 - บทที่ 7

เสียงปืนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของค่ำคืนเปรี้ยง!กระจกบานใหญ่ของคฤหาสน์อาร์เดนแตกกระจาย เศษแก้วร่วงหล่นลงบนพื้นหินอ่อน ขณะที่เสียงกรีดร้องของเหล่าคนรับใช้ดังระงมไปทั่วบริเวณเปลวไฟสีส้มแดงกำลังลุกลามจากปีกตะวันตกของคฤหาสน์ ควันดำหนาทึบลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นไหม้ของไม้และผ้าม่านราคาแพงจนแทบหายใจไม่ออก"ลูเซียน! ลูเซียนอยู่ไหน!"เสียงของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นอย่างร้อนรนเซเลน่า อาร์เดน วิ่งผ่านทางเดินที่เต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้ ใบหน้าของเธอซีดเผือด มือข้างหนึ่งกำสร้อยคอเส้นเล็กไว้แน่น อีกข้างถือปืนพกที่มีเพียงกระสุนไม่กี่นัดเธอไม่สนใจชีวิตของตัวเองอีกแล้วสิ่งเดียวที่ต้องทำคือพาลูกชายออกไปจากที่นี่"แม่!"เด็กหนุ่มวัยสิบห้าปีวิ่งออกมาจากห้องสมุด ใบหน้าขาวซีดเปื้อนเขม่าควัน ดวงตาสีฟ้าสั่นไหวเมื่อเห็นเลือดบนแขนของมารดา"ลูเซียน!"เซเลน่าดึงลูกชายเข้ามากอด ก่อนจับไหล่ทั้งสองข้างของเขาไว้"ฟังแม่นะลูก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ห้ามออกจากทางลับเด็ดขาด""แล้วพ่อล่ะครับ? พ่ออยู่ไหน?"เซเลน่าเงียบไปเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาของเธอก็แดงก่ำ"พ่อกำลังปกป้องพวกเรา""ผมจะไปหาพ่อ!""ไม

เสียงนาฬิกาบนผนังดังเป็นจังหวะท่ามกลางความเงียบภายในห้องรับรองของคฤหาสน์วอลคอฟ บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดหลังจากอีธาน แบล็กเวลล์ปรากฏตัวขึ้นชายหนุ่มผมสีบลอนด์ยืนอยู่ข้างลูเซียน ดวงตาสีฟ้าของเขาจับจ้องอเล็กซานเดอร์อย่างไม่เป็นมิตรส่วนเจ้าของคฤหาสน์กลับนั่งนิ่ง ราวกับกำลังชมละครที่น่าสนใจ"คุณอีธาน ผมจำไม่ได้ว่าเราเคยนัดพบกันวันนี้"อเล็กซานเดอร์เอ่ยขึ้น"ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณ แต่ดูเหมือนว่าผมจะมาผิดเวลา""ถ้าอย่างนั้นก็เชิญนั่งสิครับ"อเล็กซานเดอร์ผายมือไปยังเก้าอี้อีกตัว"เรากำลังเจรจาเรื่องการแต่งงานอยู่พอดี"อีธานหันไปมองลูเซียนทันที"นายคิดจะทำแบบนี้จริง ๆ เหรอ?"ลูเซียนหลุบตาลงเล็กน้อย ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย"มันเป็นเรื่องธุรกิจ""ธุรกิจ?"อีธานหัวเราะอย่างไม่อยากเชื่อ"นายกำลังจะเอาชีวิตตัวเองไปผูกติดกับผู้ชายคนนี้ แล้วบอกฉันว่ามันเป็นแค่เรื่องธุรกิจอย่างนั้นเหรอ?""อีธาน อย่าทำให้เรื่องมันยุ่งยาก""คนที่ทำให้เรื่องยุ่งยากคือนายต่างหาก ลูเซียน"เสียงของอีธานเริ่มสั่น"นายรู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงนายแค่ไหน?"ลูเซียนไม่ตอบเขารู้ว่าอีธานเป็นห่วง แต่เขาไม่สามารถยอมให้อีกฝ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งในความเงียบของคฤหาสน์วอลคอฟลูเซียนนั่งนิ่งอยู่บนขอบเตียง มือเรียวกำแผงยากดฟีโรโมนที่เหลืออยู่เพียงสองเม็ดแน่นจนปลายนิ้วซีด เขารู้ดีว่าความลับที่พยายามปกปิดมาตลอดกำลังจะพังทลายลงในคืนนี้“คุณลูเซียนครับ”เสียงของคาเล็บดังขึ้นจากด้านนอก“ท่านอเล็กซานเดอร์ต้องการพบคุณ”ลูเซียนหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเก็บยาไว้ในลิ้นชักและลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูแต่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่คาเล็บเป็นอเล็กซานเดอร์ วอลคอฟชายหนุ่มในชุดสูทสีดำยืนมองเขาด้วยแววตาเย็นเยียบ ดวงตาสีแดงคู่นั้นไม่มีความประหลาดใจหลงเหลืออยู่ มีเพียงความไม่พอใจและความสงสัยที่กำลังรอคำตอบ“เรามีเรื่องต้องคุยกัน”“เรื่องอะไรครับ?”“อย่าแกล้งทำเป็นไม่รู้”อเล็กซานเดอร์ก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่รอคำอนุญาต ลูเซียนถอยหลังเล็กน้อยก่อนปิดประตูตาม“คุณเป็นโอเมก้า”ประโยคนั้นทำให้บรรยากาศภายในห้องเย็นลงทันทีลูเซียนไม่ได้ตอบในทันที เขามองใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง พยายามประเมินว่าตอนนี้อเล็กซานเดอร์รู้อะไรมากแค่ไหน“ใครบอกคุณ?”“คนของผมตรวจสอบแล้ว ผลตรวจยืนยันชัดเจน”“แล้วคุณต้องการอะไรจากผม?”อเล็กซานเดอร์หัวเราะเ

เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้งท่ามกลางความมืดปัง!“หมอบลง!”อเล็กซานเดอร์คว้าตัวลูเซียนดึงลงไปหลบหลังโต๊ะไม้เก่า กระสุนพุ่งผ่านตำแหน่งที่ทั้งสองยืนอยู่เมื่อครู่ ก่อนเจาะเข้ากับตู้เอกสารจนเศษไม้กระจาย“คาเล็บ! รายงานสถานการณ์!”“มีคนบุกเข้ามาสี่คนครับ ผมจัดการไปแล้วหนึ่งคน อีกสามคนกำลังลงมาทางบันได!”อเล็กซานเดอร์ขึ้นลำปืน“ปิดทางออกทั้งหมด ห้ามให้พวกมันหนีไปได้แม้แต่คนเดียว”ลูเซียนกำจี้เงินรูปดอกกุหลาบไว้แน่น ข้อความด้านหลังยังคงวนเวียนอยู่ในหัวลูกแม่ อย่าไว้ใจอเล็กซานเดอร์เขาหันไปมองชายหนุ่มที่กำลังปกป้องตัวเองอยู่“คุณเห็นข้อความแล้วใช่ไหม?”“เห็น”“แล้วคุณจะอธิบายว่ายังไง?”“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาคุยเรื่องนั้น”“คุณกำลังหลบเลี่ยงคำถาม!”อเล็กซานเดอร์หันมาสบตาเขา“ถ้าคุณยังอยากมีชีวิตอยู่ ช่วยเชื่อฟังผมสักครั้ง”ลูเซียนกัดริมฝีปาก ก่อนจะเงียบลงเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาอเล็กซานเดอร์ยกมือส่งสัญญาณให้ลูเซียนอยู่กับที่ จากนั้นเคลื่อนตัวไปทางประตูอย่างรวดเร็วเสียงปืนดังขึ้นติดกันสามนัดไม่นานทุกอย่างก็เงียบลง“ปลอดภัยแล้วครับท่าน” เสียงคาเล็บดังมาจากทางเดินอเล็กซานเดอร์ลดปืนลง ก่อนหันกลับมาหาล