เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 7: ภาพถ่ายจากคนตาย
วันที่เผยแพร่:
2026-11-04 10:47:58เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้งท่ามกลางความมืด
ปัง!
“หมอบลง!”
อเล็กซานเดอร์คว้าตัวลูเซียนดึงลงไปหลบหลังโต๊ะไม้เก่า กระสุนพุ่งผ่านตำแหน่งที่ทั้งสองยืนอยู่เมื่อครู่ ก่อนเจาะเข้ากับตู้เอกสารจนเศษไม้กระจาย
“คาเล็บ! รายงานสถานการณ์!”
“มีคนบุกเข้ามาสี่คนครับ ผมจัดการไปแล้วหนึ่งคน อีกสามคนกำลังลงมาทางบันได!”
อเล็กซานเดอร์ขึ้นลำปืน
“ปิดทางออกทั้งหมด ห้ามให้พวกมันหนีไปได้แม้แต่คนเดียว”
ลูเซียนกำจี้เงินรูปดอกกุหลาบไว้แน่น ข้อความด้านหลังยังคงวนเวียนอยู่ในหัว
ลูกแม่ อย่าไว้ใจอเล็กซานเดอร์
เขาหันไปมองชายหนุ่มที่กำลังปกป้องตัวเองอยู่
“คุณเห็นข้อความแล้วใช่ไหม?”
“เห็น”
“แล้วคุณจะอธิบายว่ายังไง?”
“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาคุยเรื่องนั้น”
“คุณกำลังหลบเลี่ยงคำถาม!”
อเล็กซานเดอร์หันมาสบตาเขา
“ถ้าคุณยังอยากมีชีวิตอยู่ ช่วยเชื่อฟังผมสักครั้ง”
ลูเซียนกัดริมฝีปาก ก่อนจะเงียบลง
เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา
อเล็กซานเดอร์ยกมือส่งสัญญาณให้ลูเซียนอยู่กับที่ จากนั้นเคลื่อนตัวไปทางประตูอย่างรวดเร็ว
เสียงปืนดังขึ้นติดกันสามนัด
ไม่นานทุกอย่างก็เงียบลง
“ปลอดภัยแล้วครับท่าน” เสียงคาเล็บดังมาจากทางเดิน
อเล็กซานเดอร์ลดปืนลง ก่อนหันกลับมาหาลูเซียน
“เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”
“ไม่ครับ”
“แน่ใจนะ?”
“ผมบอกว่าไม่เป็นไร”
อเล็กซานเดอร์พยักหน้า แต่สายตายังคงสำรวจร่างกายเขาอย่างละเอียด
“กลับคฤหาสน์ก่อน ที่นี่ไม่ปลอดภัยแล้ว”
“แล้วสมุดบันทึกล่ะ?”
“คาเล็บจะจัดการเอง”
ลูเซียนมองจี้เงินในมือ ก่อนเก็บมันใส่กระเป๋า
เขายังไม่รู้ว่าต้องเชื่อใคร แต่สิ่งหนึ่งที่แน่ใจคือ คนที่บุกเข้ามาไม่ได้ต้องการเพียงทำลายหลักฐาน
พวกมันต้องการตัวเขา
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
คฤหาสน์วอลคอฟ
อเล็กซานเดอร์สั่งให้ลูกน้องเพิ่มกำลังรักษาความปลอดภัยทั่วบริเวณ ก่อนพาลูเซียนเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัว
“นั่งก่อน”
“ผมไม่อยากนั่ง”
“ลูเซียน”
“คุณจะอธิบายเรื่องจี้เงินได้หรือยัง?”
อเล็กซานเดอร์ถอดเสื้อสูทวางบนเก้าอี้ ก่อนเดินไปหยิบแก้วน้ำ
“ผมไม่รู้ว่าใครเป็นคนเขียนข้อความนั้น”
“แต่คุณรู้จักครอบครัวผมมากกว่าที่บอก”
“ผมยอมรับว่ามีบางเรื่องที่ยังไม่ได้เล่าให้คุณฟัง”
“เรื่องอะไร?”
อเล็กซานเดอร์วางแก้วน้ำลง
“คืนที่คฤหาสน์อาร์เดนถูกโจมตี ผมอยู่ที่นั่นจริง”
ลูเซียนรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัด
“คุณอยู่ที่นั่นทำไม?”
“พ่อของผมพาผมไป”
“แล้วคุณเห็นอะไร?”
อเล็กซานเดอร์นิ่งไปชั่วครู่
“ผมเห็นคฤหาสน์กำลังถูกเผา เห็นคนของพ่อกำลังค้นหาบางอย่าง และเห็นผู้หญิงคนหนึ่งอุ้มเด็กออกมาจากทางลับ”
ลูเซียนก้าวเข้ามาใกล้
“ผู้หญิงคนนั้นคือแม่ผมใช่ไหม?”
“ผมไม่แน่ใจ เพราะตอนนั้นผมยังเด็กและทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก”
“แล้วคุณช่วยเธอหรือเปล่า?”
“ผมพยายามเข้าไป แต่พ่อสั่งให้คนพาผมออกมา”
“คุณก็เลยปล่อยให้แม่ผมตาย?”
“ผมอายุสิบเจ็ดปี ลูเซียน ผมไม่มีอำนาจพอจะขัดคำสั่งของเขา”
ลูเซียนหัวเราะอย่างเจ็บปวด
“ทุกคนมีเหตุผลของตัวเองทั้งนั้น”
เขาหันหลังให้ชายหนุ่ม
“แต่คนที่ต้องเสียครอบครัวไปคือผม”
อเล็กซานเดอร์ไม่ได้เถียง
เขารู้ว่าคำอธิบายของตัวเองไม่อาจลบล้างความเจ็บปวดที่ลูเซียนแบกรับมาตลอดสิบปีได้
“ผมจะหาความจริงให้คุณ”
“ผมไม่ต้องการให้คุณหาความจริงแทนผม”
ลูเซียนหันกลับมา
“ผมต้องการให้คุณบอกทุกอย่างที่คุณรู้”
อเล็กซานเดอร์สบตาเขา
“ตกลง”
เวลา 03.15 น.
คาเล็บนำสมุดบันทึกสีดำจากคฤหาสน์อาร์เดนมาวางบนโต๊ะทำงาน
“ผมตรวจสอบเบื้องต้นแล้วครับ สมุดเล่มนี้มีบันทึกการทดลองและรายชื่อบุคคลที่เกี่ยวข้องกับโครงการอาร์เดน”
อเล็กซานเดอร์เปิดดูสองสามหน้า ก่อนหยุดที่เอกสารฉบับหนึ่ง
“นี่มัน…”
คาเล็บก้มมอง
“มีอะไรหรือครับ?”
“รายชื่อผู้สนับสนุนโครงการ”
อเล็กซานเดอร์ใช้นิ้วไล่ไปตามตัวอักษร จนหยุดอยู่ตรงชื่อหนึ่ง
วิกเตอร์ วอลคอฟ
ชื่อของบิดาเขาปรากฏอยู่ในเอกสารอย่างชัดเจน
แต่ยังมีชื่ออีกคนอยู่ด้านล่าง
เซบาสเตียน อาร์เดน
บิดาของลูเซียน
“เป็นไปได้ยังไงครับ?” คาเล็บถาม
อเล็กซานเดอร์ไม่ตอบทันที
เขาอ่านรายละเอียดต่อจนพบข้อความที่ถูกเขียนไว้ด้วยลายมือ
โครงการต้องดำเนินต่อไปจนกว่าจะพบผู้ถือสายเลือดต้นกำเนิด
“ดูเหมือนพ่อของผมกับพ่อของลูเซียนจะเคยร่วมมือกัน”
คาเล็บขมวดคิ้ว
“แต่ทำไมพวกเขาถึงกลายเป็นศัตรูกัน?”
“นั่นคือสิ่งที่เราต้องหา”
อเล็กซานเดอร์ปิดสมุดบันทึก
“แล้วเรื่องอีธานล่ะ?”
“คุณอีธานพ้นขีดอันตรายแล้วครับ แต่ยังไม่ได้สติ”
“ส่งคนไปเฝ้าเขา ห้ามใครเข้าเยี่ยมโดยไม่ได้รับอนุญาต”
“ครับ”
ก่อนคาเล็บจะออกจากห้อง อเล็กซานเดอร์เรียกเขาไว้
“อีกเรื่องหนึ่ง”
“ครับท่าน?”
“ตรวจสอบภาพถ่ายที่ถูกส่งมาให้ลูเซียนทุกภาพ หาต้นทางและวันที่ถ่ายจริง ผมต้องการรู้ว่าผู้หญิงในภาพเป็นเซเลน่าตัวจริงหรือไม่”
“รับทราบครับ”
เวลาเช้า
ลูเซียนตื่นขึ้นมาพร้อมอาการปวดศีรษะเล็กน้อย เขานอนหลับไม่สนิทตลอดทั้งคืน
บนโต๊ะข้างเตียงมีกล่องอาหารเช้าวางอยู่ พร้อมยาและน้ำหนึ่งแก้ว
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
มีข้อความจากหมายเลขที่ไม่รู้จักส่งเข้ามาเมื่อไม่กี่นาทีก่อน
อยากรู้ว่าแม่ของนายยังมีชีวิตอยู่หรือไม่?
ดูภาพนี้ให้ดี
ลูเซียนกดเปิดไฟล์แนบ
ภาพถ่ายเก่าปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
เป็นภาพผู้ชายสองคนยืนอยู่หน้าห้องทดลอง คนหนึ่งคือเซบาสเตียน พ่อของเขา ส่วนอีกคนคือวิกเตอร์ วอลคอฟ
ด้านหลังมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่
เซเลน่า
แต่สิ่งที่ทำให้ลูเซียนตกใจไม่ใช่การพบแม่ในภาพ
เป็นวันที่ที่ถูกพิมพ์อยู่ตรงมุมภาพ
16 พฤษภาคม เมื่อยี่สิบปีก่อน
วันเดียวกับที่เขาเกิด
ใต้ภาพมีข้อความสั้น ๆ
ความจริงเกี่ยวกับการเกิดของนายถูกซ่อนเอาไว้ นายไม่ใช่แค่ทายาทของอาร์เดน
ลูเซียนอ่านซ้ำหลายครั้ง
เขารู้สึกเหมือนทุกสิ่งที่เคยเชื่อกำลังพังทลายลง
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“คุณลูเซียนครับ ผมคาเล็บ”
เขารีบปิดหน้าจอ
“เข้ามาได้ครับ”
คาเล็บเปิดประตูเข้ามา
“ท่านอเล็กซานเดอร์ต้องการพบคุณที่ห้องอาหารครับ”
“มีอะไรหรือเปล่า?”
“เราพบข้อมูลบางอย่างในสมุดบันทึกครับ เกี่ยวกับโครงการอาร์เดน”
ลูเซียนลุกขึ้นทันที
“ผมจะไปเดี๋ยวนี้”
ห้องทำงานของอเล็กซานเดอร์
ลูเซียนเดินเข้าไปพบชายหนุ่มกำลังยืนมองภาพถ่ายเก่าบนโต๊ะ
“คุณเรียกผมมาเพราะสมุดบันทึกใช่ไหม?”
“ใช่”
อเล็กซานเดอร์เลื่อนเอกสารให้เขาดู
ลูเซียนก้มอ่านและพบรายชื่อของพ่อกับแม่อยู่ในเอกสาร
“พ่อผมร่วมมือกับพ่อคุณจริง ๆ ด้วย”
“ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้น”
“แล้วโครงการนี้คืออะไร?”
อเล็กซานเดอร์เปิดเอกสารหน้าถัดไป
“เป็นการศึกษาสายเลือดและพันธะระหว่างอัลฟ่ากับโอเมก้า แต่ข้อมูลส่วนสำคัญถูกฉีกออกไป”
ลูเซียนเงยหน้าขึ้น
“ทำไมถึงต้องทดลอง?”
“ผมยังไม่รู้”
“คุณกำลังบอกว่าพ่อของเราทั้งสองคนอาจเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้?”
“ใช่”
ลูเซียนเงียบไป
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดภาพที่ได้รับเมื่อเช้าและส่งให้อเล็กซานเดอร์ดู
“มีคนส่งภาพนี้มาให้ผม”
อเล็กซานเดอร์รับโทรศัพท์ไปดู
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเห็นวันที่บนภาพ
“คุณได้ภาพนี้มาจากไหน?”
“ข้อความจากหมายเลขที่ไม่รู้จัก”
“ส่งข้อความต้นฉบับมาให้ผม”
“ทำไม?”
อเล็กซานเดอร์จ้องภาพอยู่นาน ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด
“เพราะภาพนี้ไม่ควรมีอยู่”
“หมายความว่ายังไง?”
“สถานที่ในภาพถูกปิดตายหลังเกิดเหตุการณ์เมื่อยี่สิบปีก่อน และคนที่ถ่ายภาพนี้…”
เขาหยุดพูด
ลูเซียนจ้องหน้าเขา
“ใคร?”
อเล็กซานเดอร์เงยหน้าขึ้น
“พ่อของผม”
เวลาเดียวกัน โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งในลอนดอน
อีธานค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก
แสงไฟสีขาวทำให้เขาต้องหรี่ตา พยายามขยับตัวแต่กลับรู้สึกเจ็บบริเวณหน้าอก
“อย่าเพิ่งขยับครับ”
พยาบาลรีบเข้ามาห้าม
อีธานกวาดตามองรอบห้อง
“โทรศัพท์…โทรศัพท์ผมอยู่ไหน?”
“คุณต้องพักผ่อนก่อนนะคะ”
“ผมต้องโทรหาใครบางคน”
พยาบาลวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะข้างเตียง ก่อนเดินออกไป
อีธานใช้แรงที่เหลือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
หน้าจอมีข้อความใหม่จากหมายเลขที่ไม่รู้จัก
นายเตือนเขาแล้วใช่ไหม?
ถ้าไม่อยากให้ลูเซียนรู้ความจริงทั้งหมด อย่าเพิ่งบอกเรื่องเด็กคนนั้น
อีธานเบิกตากว้าง
มือที่ถือโทรศัพท์เริ่มสั่น
“ไม่…พวกมันรู้ได้ยังไง”
เขาพยายามโทรออก แต่ยังไม่ทันที่ปลายสายจะรับ เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น
ชายคนหนึ่งในชุดสูทสีดำเดินเข้ามา
ใบหน้าของเขาทำให้อีธานซีดลงทันที
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ อีธาน”
ชายคนนั้นยิ้มบาง ๆ ก่อนวางช่อดอกกุหลาบสีขาวไว้ข้างเตียง
“ฉันมีข่าวดีมาบอก”
อีธานจ้องเขาอย่างหวาดระแวง
“แกต้องการอะไร?”
ชายคนนั้นโน้มตัวลงกระซิบ
“ฉันต้องการให้แกช่วยพาลูเซียนกลับมาหาฉัน”
อีธานกำโทรศัพท์แน่น
“ไม่มีวัน”
รอยยิ้มของชายปริศนาค่อย ๆ หายไป
“ถ้าอย่างนั้น ฉันคงต้องบอกความจริงเรื่องชาติกำเนิดของเขาด้วยตัวเอง”
จบตอนที่ 7
โปรดติดตามตอนที่ 8: คู่หมั้นในกรงทอง
บทล่าสุด
กรงรักของมาเฟียไร้หัวใจ ตอนที่ 7: ภาพถ่ายจากคนตาย
เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้งท่ามกลางความมืดปัง!“หมอบลง!”อเล็กซานเดอร์คว้าตัวลูเซียนดึงลงไปหลบหลังโต๊ะไม้เก่า กระสุนพุ่งผ่านตำแหน่งที่ทั้งสองยืนอยู่เมื่อครู่ ก่อนเจาะเข้ากับตู้เอกสารจนเศษไม้กระจาย“คาเล็บ! รายงานสถานการณ์!”“มีคนบุกเข้ามาสี่คนครับ ผมจัดการไปแล้วหนึ่งคน อีกสามคนกำลังลงมาทางบันได!”อเล็กซานเดอร์ขึ้นลำปืน“ปิดทางออกทั้งหมด ห้ามให้พวกมันหนีไปได้แม้แต่คนเดียว”ลูเซียนกำจี้เงินรูปดอกกุหลาบไว้แน่น ข้อความด้านหลังยังคงวนเวียนอยู่ในหัวลูกแม่ อย่าไว้ใจอเล็กซานเดอร์เขาหันไปมองชายหนุ่มที่กำลังปกป้องตัวเองอยู่“คุณเห็นข้อความแล้วใช่ไหม?”“เห็น”“แล้วคุณจะอธิบายว่ายังไง?”“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาคุยเรื่องนั้น”“คุณกำลังหลบเลี่ยงคำถาม!”อเล็กซานเดอร์หันมาสบตาเขา“ถ้าคุณยังอยากมีชีวิตอยู่ ช่วยเชื่อฟังผมสักครั้ง”ลูเซียนกัดริมฝีปาก ก่อนจะเงียบลงเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาอเล็กซานเดอร์ยกมือส่งสัญญาณให้ลูเซียนอยู่กับที่ จากนั้นเคลื่อนตัวไปทางประตูอย่างรวดเร็วเสียงปืนดังขึ้นติดกันสามนัดไม่นานทุกอย่างก็เงียบลง“ปลอดภัยแล้วครับท่าน” เสียงคาเล็บดังมาจากทางเดินอเล็กซานเดอร์ลดปืนลง ก่อนหันกลับมาหาล
กรงรักของมาเฟียไร้หัวใจ ตอนที่ 6: ประตูที่ไม่ควรถูกเปิด
เสียงโทรศัพท์ยังคงดังอยู่ในมือของอเล็กซานเดอร์ ขณะที่ลูเซียนยืนนิ่งราวกับถูกแช่แข็งภาพถ่ายบนหน้าจอแสดงให้เห็นหญิงสาวผมสีเงินยืนอยู่หน้าประตูเหล็กบานหนึ่ง ใบหน้าของเธอซีดเซียว แต่ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นยังคงเหมือนกับความทรงจำของเขาไม่มีผิดเซเลน่า อาร์เดนแม่ของเขาผู้หญิงที่เขาเชื่อว่าเสียชีวิตไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน“ส่งตำแหน่งมาให้ผมเดี๋ยวนี้” อเล็กซานเดอร์สั่งคาเล็บผ่านโทรศัพท์ “แล้วอย่าให้ใครแตะต้องสถานที่นั้นจนกว่าผมจะไปถึง”“ครับท่าน แต่คุณอีธานอาการค่อนข้างหนัก ทีมแพทย์กำลังนำตัวส่งโรงพยาบาล”“รักษาชีวิตเขาไว้”“รับทราบครับ”อเล็กซานเดอร์ตัดสาย ก่อนหันกลับมามองลูเซียน“คุณรู้จักผู้หญิงในภาพใช่ไหม?”ลูเซียนพยายามกลืนก้อนสะอื้นลงคอ“เธอเป็นแม่ของผม”“คุณแน่ใจหรือ?”“ผมไม่มีทางจำแม่ตัวเองผิด”มือของลูเซียนสั่น เขายื่นมือออกไปเพื่อขอโทรศัพท์จากอีกฝ่าย อเล็กซานเดอร์มองอยู่ครู่หนึ่งก่อนส่งให้ลูเซียนขยายภาพดูอย่างละเอียดฉากหลังเป็นประตูเหล็กเก่า มีสัญลักษณ์รูปดอกกุหลาบอยู่ตรงกลาง และด้านล่างมีตัวเลขที่ถูกขีดเขียนเอาไว้16-05วันเกิดของเขา“นี่มัน…” ลูเซียนพึมพำ“คุณเห็นอะไร?”“สัญลักษณ์นี้
กรงรักของมาเฟียไร้หัวใจ ตอนที่ 5 : ความลับของโอเมก้า
เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งในความเงียบของคฤหาสน์วอลคอฟลูเซียนนั่งนิ่งอยู่บนขอบเตียง มือเรียวกำแผงยากดฟีโรโมนที่เหลืออยู่เพียงสองเม็ดแน่นจนปลายนิ้วซีด เขารู้ดีว่าความลับที่พยายามปกปิดมาตลอดกำลังจะพังทลายลงในคืนนี้“คุณลูเซียนครับ”เสียงของคาเล็บดังขึ้นจากด้านนอก“ท่านอเล็กซานเดอร์ต้องการพบคุณ”ลูเซียนหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเก็บยาไว้ในลิ้นชักและลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูแต่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่คาเล็บเป็นอเล็กซานเดอร์ วอลคอฟชายหนุ่มในชุดสูทสีดำยืนมองเขาด้วยแววตาเย็นเยียบ ดวงตาสีแดงคู่นั้นไม่มีความประหลาดใจหลงเหลืออยู่ มีเพียงความไม่พอใจและความสงสัยที่กำลังรอคำตอบ“เรามีเรื่องต้องคุยกัน”“เรื่องอะไรครับ?”“อย่าแกล้งทำเป็นไม่รู้”อเล็กซานเดอร์ก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่รอคำอนุญาต ลูเซียนถอยหลังเล็กน้อยก่อนปิดประตูตาม“คุณเป็นโอเมก้า”ประโยคนั้นทำให้บรรยากาศภายในห้องเย็นลงทันทีลูเซียนไม่ได้ตอบในทันที เขามองใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง พยายามประเมินว่าตอนนี้อเล็กซานเดอร์รู้อะไรมากแค่ไหน“ใครบอกคุณ?”“คนของผมตรวจสอบแล้ว ผลตรวจยืนยันชัดเจน”“แล้วคุณต้องการอะไรจากผม?”อเล็กซานเดอร์หัวเราะเ
กรงรักของมาเฟียไร้หัวใจ อนที่ 4 : คฤหาสน์ที่ไม่มีทางหนี
เสียงเครื่องยนต์รถยนต์ดังขึ้นท่ามกลางค่ำคืนที่เงียบสงัดรถยนต์สีดำสามคันแล่นผ่านประตูเหล็กขนาดใหญ่ของคฤหาสน์วอลคอฟ ก่อนหยุดลงบริเวณหน้าบันไดหินอ่อนลูเซียนนั่งอยู่เบาะหลังของรถคันแรก ใบหน้าสวยนิ่งเฉย แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความระแวงเขาไม่คิดว่าอเล็กซานเดอร์จะเปลี่ยนแผนกะทันหันถึงขนาดมารับตัวเขาด้วยตัวเอง"ถึงแล้วครับ"เสียงของคนขับดังขึ้นลูเซียนเปิดประตูรถ ก่อนก้าวลงมาอย่างสง่างามคฤหาสน์ตรงหน้ามีขนาดใหญ่โตไม่ต่างจากพระราชวัง ผนังภายนอกเป็นหินสีเทาเข้ม หน้าต่างสูงเรียงรายหลายชั้น รอบบริเวณมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยืนประจำจุดอย่างเข้มงวดสถานที่แห่งนี้ไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนบ้านแต่มันเหมือนป้อมปราการที่ไม่มีใครสามารถเข้าออกได้โดยไม่ได้รับอนุญาต"ยินดีต้อนรับสู่บ้านของผม"เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลังอเล็กซานเดอร์เดินเข้ามาหยุดข้างเขา"หวังว่าคุณจะปรับตัวได้"ลูเซียนยิ้มบาง ๆ"ผมไม่ใช่คนเรื่องมากครับ""ดี"อเล็กซานเดอร์หันไปสั่งคนรับใช้"พาเขาไปที่ห้องพัก"หญิงวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบสีดำก้าวออกมา ก่อนโค้งศีรษะเล็กน้อย"เชิญทางนี้ค่ะ คุณลูเซียน"ลูเซียนเดินตามเธอเข้าไป โดยไม่ทั
กรงรักของมาเฟียไร้หัวใจ ตอนที่ 3 : ผู้ชายสองคนกับหัวใจหนึ่งดวง
เสียงนาฬิกาบนผนังดังเป็นจังหวะท่ามกลางความเงียบภายในห้องรับรองของคฤหาสน์วอลคอฟ บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดหลังจากอีธาน แบล็กเวลล์ปรากฏตัวขึ้นชายหนุ่มผมสีบลอนด์ยืนอยู่ข้างลูเซียน ดวงตาสีฟ้าของเขาจับจ้องอเล็กซานเดอร์อย่างไม่เป็นมิตรส่วนเจ้าของคฤหาสน์กลับนั่งนิ่ง ราวกับกำลังชมละครที่น่าสนใจ"คุณอีธาน ผมจำไม่ได้ว่าเราเคยนัดพบกันวันนี้"อเล็กซานเดอร์เอ่ยขึ้น"ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณ แต่ดูเหมือนว่าผมจะมาผิดเวลา""ถ้าอย่างนั้นก็เชิญนั่งสิครับ"อเล็กซานเดอร์ผายมือไปยังเก้าอี้อีกตัว"เรากำลังเจรจาเรื่องการแต่งงานอยู่พอดี"อีธานหันไปมองลูเซียนทันที"นายคิดจะทำแบบนี้จริง ๆ เหรอ?"ลูเซียนหลุบตาลงเล็กน้อย ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย"มันเป็นเรื่องธุรกิจ""ธุรกิจ?"อีธานหัวเราะอย่างไม่อยากเชื่อ"นายกำลังจะเอาชีวิตตัวเองไปผูกติดกับผู้ชายคนนี้ แล้วบอกฉันว่ามันเป็นแค่เรื่องธุรกิจอย่างนั้นเหรอ?""อีธาน อย่าทำให้เรื่องมันยุ่งยาก""คนที่ทำให้เรื่องยุ่งยากคือนายต่างหาก ลูเซียน"เสียงของอีธานเริ่มสั่น"นายรู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงนายแค่ไหน?"ลูเซียนไม่ตอบเขารู้ว่าอีธานเป็นห่วง แต่เขาไม่สามารถยอมให้อีกฝ
กรงรักของมาเฟียไร้หัวใจ ตอนที่ 2 : แขกผู้ไม่ได้รับเชิญ
แสงแดดยามเช้าส่องผ่านกระจกบานสูงของโรงแรมหรูใจกลางกรุงลอนดอนลูเซียนยืนอยู่หน้ากระจก พลางจัดเนกไทสีดำให้เข้าที่ วันนี้เป็นวันที่เขาจะได้พบกับชายที่เขาเฝ้ารอมาเป็นเวลาสิบปีอเล็กซานเดอร์ วอลคอฟเพียงแค่คิดถึงชื่อนั้น ความทรงจำในคืนอันโหดร้ายก็ย้อนกลับมาอีกครั้งเสียงปืนเปลวไฟและร่างไร้วิญญาณของคนในครอบครัวลูเซียนกำมือแน่น ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ"วันนี้ฉันจะได้พบคุณแล้วนะครับ"เขาพึมพำกับตัวเองบนโต๊ะเครื่องแป้งมีกล่องกำมะหยี่สีดำ ภายในบรรจุอุปกรณ์ขนาดเล็กสำหรับควบคุมระดับฟีโรโมนของโอเมก้าลูเซียนหยิบมันขึ้นมาตรวจสอบอีกครั้งตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาใช้ยากดกลิ่นฟีโรโมนเพื่อปกปิดสถานะที่แท้จริง แม้จะมีผลข้างเคียง แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกหากอเล็กซานเดอร์รู้ว่าเขาเป็นโอเมก้า แผนการทั้งหมดอาจพังทลายตั้งแต่ยังไม่เริ่มต้นเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นครืด...ครืด...ชื่อของคนที่โทรเข้ามาทำให้ลูเซียนถอนหายใจEthan Blackwellเขากดรับสาย"มีอะไร?""นายกำลังจะออกไปใช่ไหม?""นายรู้ได้ยังไง?""ฉันรู้จักนายดี ลูเซียน"เสียงทุ้มจากปลายสายตอบกลับ"ฉันแค่ต้องการเตือนว่าอย่าไว้ใจอเล็กซานเดอร์"ลูเซียนหัวเราะเบา ๆ
บางทีคุณอาจจะชอบ
![Boylove the Serise | ดื่มด่ำค่ำคืนอันเร่าร้อน [YAOI]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
Boylove the Serise | ดื่มด่ำค่ำคืนอันเร่าร้อน [YAOI]
ณ ธารา2.1K viewsซ่อนกลิ่นรัก
การัณย2.1K views21วันฉันรักเธอ
KimiSapphic1.2K viewsแม่นายใจเดียว
ลำเนา2.3K viewsรักฉันมั่นคง... ถ้าใจนายหนักแน่นพอ
นามปากกาหมึกบ้านสวน307 viewsลองมารักกันดูมั้ยนายนักบิด
นามปากกาหมึกบ้านสวน366 viewsหัวใจศิขริน
บาริสต้าสายรุ้ง446 viewsหนีซอมบี้มาพบรัก
ข้ารักเจ้าหมื่นปี270 views
