อนที่ 4 : คฤหาสน์ที่ไม่มีทางหนี

เสียงเครื่องยนต์รถยนต์ดังขึ้นท่ามกลางค่ำคืนที่เงียบสงัด

รถยนต์สีดำสามคันแล่นผ่านประตูเหล็กขนาดใหญ่ของคฤหาสน์วอลคอฟ ก่อนหยุดลงบริเวณหน้าบันไดหินอ่อน

ลูเซียนนั่งอยู่เบาะหลังของรถคันแรก ใบหน้าสวยนิ่งเฉย แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความระแวง

เขาไม่คิดว่าอเล็กซานเดอร์จะเปลี่ยนแผนกะทันหันถึงขนาดมารับตัวเขาด้วยตัวเอง

"ถึงแล้วครับ"

เสียงของคนขับดังขึ้น

ลูเซียนเปิดประตูรถ ก่อนก้าวลงมาอย่างสง่างาม

คฤหาสน์ตรงหน้ามีขนาดใหญ่โตไม่ต่างจากพระราชวัง ผนังภายนอกเป็นหินสีเทาเข้ม หน้าต่างสูงเรียงรายหลายชั้น รอบบริเวณมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยืนประจำจุดอย่างเข้มงวด

สถานที่แห่งนี้ไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนบ้าน

แต่มันเหมือนป้อมปราการที่ไม่มีใครสามารถเข้าออกได้โดยไม่ได้รับอนุญาต

"ยินดีต้อนรับสู่บ้านของผม"

เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลัง

อเล็กซานเดอร์เดินเข้ามาหยุดข้างเขา

"หวังว่าคุณจะปรับตัวได้"

ลูเซียนยิ้มบาง ๆ

"ผมไม่ใช่คนเรื่องมากครับ"

"ดี"

อเล็กซานเดอร์หันไปสั่งคนรับใช้

"พาเขาไปที่ห้องพัก"

หญิงวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบสีดำก้าวออกมา ก่อนโค้งศีรษะเล็กน้อย

"เชิญทางนี้ค่ะ คุณลูเซียน"

ลูเซียนเดินตามเธอเข้าไป โดยไม่ทันสังเกตว่าอเล็กซานเดอร์กำลังมองตามแผ่นหลังของเขาอยู่

"คาเล็บ"

"ครับ"

"สืบเรื่องผู้ชายที่อยู่ในภาพถ่ายคืนนั้น"

คาเล็บชะงัก

"คุณหมายถึงภาพที่ส่งมาจากบัญชีปริศนาใช่ไหมครับ?"

อเล็กซานเดอร์หันกลับมามอง

"นายรู้เรื่องนี้ด้วยหรือ?"

"ผมเพิ่งได้รับรายงานว่ามีบุคคลไม่ทราบชื่อพยายามเข้าถึงข้อมูลเก่าของตระกูลอาร์เดนครับ"

อเล็กซานเดอร์หรี่ตา

"ตรวจสอบให้ละเอียด ฉันไม่ต้องการให้ใครเข้ามาปั่นหัวคนของฉัน"

ห้องพักของลูเซียน

ห้องนอนขนาดใหญ่ตกแต่งด้วยโทนสีขาวและเทา มีระเบียงส่วนตัวที่มองเห็นสวนกุหลาบด้านล่าง

ทุกอย่างหรูหราและสะดวกสบาย

แต่ลูเซียนกลับรู้สึกเหมือนกำลังถูกขังอยู่ในกรงทอง

"นี่เป็นห้องของคุณค่ะ หากต้องการอะไรสามารถเรียกดิฉันได้ตลอดเวลา"

หญิงรับใช้กล่าว

"ขอบคุณครับ"

"คุณอเล็กซานเดอร์สั่งให้จัดเตรียมเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวไว้ให้แล้วค่ะ"

ลูเซียนมองตู้เสื้อผ้าที่เปิดแง้มอยู่

เสื้อผ้าผู้ชายราคาแพงถูกจัดเรียงเอาไว้เป็นระเบียบ ตั้งแต่ชุดลำลองจนถึงชุดสูทสำหรับออกงาน

"เขาเตรียมไว้ให้ผมหรือครับ?"

"ใช่ค่ะ"

"ทั้งที่เราเพิ่งพบกันไม่กี่ครั้ง?"

หญิงรับใช้ยิ้มอย่างสุภาพ

"คุณอเล็กซานเดอร์เป็นคนที่ค่อนข้างละเอียดกับเรื่องของคนที่อยู่ในความรับผิดชอบค่ะ"

ลูเซียนไม่ได้ตอบอะไร

เขาเพียงยิ้มเล็กน้อย ก่อนปิดตู้เสื้อผ้า

เมื่อหญิงรับใช้ออกไปแล้ว ชายหนุ่มก็รีบล็อกประตู

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดภาพถ่ายที่ได้รับเมื่อคืนอีกครั้ง

ภาพคฤหาสน์อาร์เดนในคืนเกิดเหตุ

อเล็กซานเดอร์ยืนอยู่ตรงนั้นจริง ๆ

แต่สิ่งที่น่าสงสัยคือชายอีกคนที่ยืนอยู่ตรงข้ามเขา

ลูเซียนซูมภาพเข้าไปจนเห็นรายละเอียดของมือชายคนนั้น

มีแหวนวงหนึ่งสวมอยู่บนนิ้วก้อย

แหวนตราประจำตระกูลวอลคอฟ

"ใครกัน..."

เขาพึมพำ

ถ้าชายคนนั้นเป็นสมาชิกตระกูลวอลคอฟจริง เหตุใดจึงต้องปิดบังใบหน้า?

เสียงโทรศัพท์สั่นขึ้น

ครืด...

ข้อความจากอีธานปรากฏบนหน้าจอ

Ethan: นายถึงคฤหาสน์แล้วหรือยัง?

Lucian: ถึงแล้ว

Ethan: ฉันไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้เลย

Lucian: ฉันรู้

Ethan: ลูเซียน ฟังฉันนะ อย่าเชื่อใจใครในบ้านหลังนั้น

ลูเซียนอ่านข้อความซ้ำ ก่อนพิมพ์ตอบกลับ

Lucian: ฉันจะระวังตัว

ไม่ถึงสิบวินาที ข้อความใหม่ก็ปรากฏขึ้น

Ethan: ฉันมีบางอย่างต้องบอกนาย เรื่องคืนที่ครอบครัวนายถูกฆ่า...

นิ้วของลูเซียนหยุดอยู่เหนือหน้าจอ

เขารีบพิมพ์กลับทันที

Lucian: นายรู้อะไร?

แต่ครั้งนี้ไม่มีข้อความตอบกลับ

มีเพียงสถานะว่าอีกฝ่ายอ่านข้อความแล้ว

ลูเซียนขมวดคิ้ว

"อีธานกำลังปิดบังอะไรอยู่?"

ห้องอาหารส่วนตัว

เวลา 20.30 น.

อเล็กซานเดอร์นั่งอยู่หัวโต๊ะอาหารขนาดใหญ่ ขณะที่ลูเซียนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

อาหารค่ำถูกจัดเตรียมอย่างหรูหรา แต่ทั้งคู่กลับแทบไม่ได้พูดคุยกัน

ลูเซียนใช้มีดตัดเนื้อบนจานอย่างใจเย็น

"อาหารไม่ถูกปากหรือ?"

เสียงของอเล็กซานเดอร์ดังขึ้น

"เปล่าครับ"

"คุณแทบไม่ได้แตะอาหาร"

"ผมไม่ค่อยหิว"

อเล็กซานเดอร์วางช้อนลง

"คุณเป็นแบบนี้บ่อยหรือ?"

ลูเซียนเงยหน้าขึ้น

"แบบไหนครับ?"

"ดูเหมือนคนที่ไม่เคยไว้ใจใคร"

ลูเซียนหัวเราะเบา ๆ

"แล้วคุณล่ะครับ ไว้ใจใครบ้างหรือเปล่า?"

"ไม่มี"

คำตอบสั้น ๆ ทำให้ลูเซียนชะงัก

อเล็กซานเดอร์หยิบแก้วน้ำขึ้นดื่ม ก่อนพูดต่อ

"คนที่ไว้ใจผมมากที่สุดเคยเป็นคนที่พยายามฆ่าผม"

ลูเซียนก้มหน้าลง

"ผมเข้าใจความรู้สึกนั้นดีครับ"

อเล็กซานเดอร์มองเขานิ่ง

"คุณเคยถูกคนใกล้ตัวทรยศหรือ?"

"เคยครับ"

"ใคร?"

ลูเซียนยิ้มบาง ๆ

"คนที่ผมเคยคิดว่าจะไม่มีวันทำร้ายผม"

อเล็กซานเดอร์ไม่ได้ถามต่อ

แต่เขาสังเกตเห็นว่ามือของลูเซียนกำลังจับช้อนแน่นขึ้นเล็กน้อย

"คุณอาร์เดน"

"ครับ?"

"คุณไม่จำเป็นต้องทำตัวเข้มแข็งตลอดเวลา"

ลูเซียนเงยหน้าขึ้นอย่างแปลกใจ

"คุณกำลังปลอบผมหรือครับ?"

อเล็กซานเดอร์ยิ้มเย็น

"อย่าสำคัญตัวผิด ผมแค่ไม่ต้องการให้คู่สมรสในอนาคตของผมล้มป่วยก่อนวันแต่งงาน"

ลูเซียนหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ

"คุณนี่เป็นคนพูดจาไม่น่ารักเลยนะครับ"

"ผมไม่เคยบอกว่าตัวเองน่ารัก"

เป็นครั้งแรกที่ลูเซียนรู้สึกว่าบรรยากาศระหว่างพวกเขาไม่ได้ตึงเครียดเหมือนทุกครั้ง

แต่ความรู้สึกนั้นอยู่ได้ไม่นาน

เพราะทันทีที่อเล็กซานเดอร์ลุกจากโต๊ะอาหาร เขาก็หันมาพูดประโยคหนึ่ง

"พรุ่งนี้คุณต้องไปงานเลี้ยงกับผม"

"งานอะไรครับ?"

"งานเลี้ยงของตระกูลแบล็กเวลล์"

ลูเซียนชะงัก

"ตระกูลแบล็กเวลล์?"

"ใช่ อีธานจะอยู่ที่นั่นด้วย"

เวลา 21.45 น.

ห้องทำงานของอเล็กซานเดอร์

คาเล็บกำลังยืนรายงานข้อมูลบางอย่างอยู่ตรงหน้าเจ้านาย

"มีข่าวลือว่าคุณอีธานกำลังเตรียมประกาศเรื่องการหมั้นหมายครับ"

อเล็กซานเดอร์เงยหน้าขึ้น

"กับใคร?"

"ยังไม่ทราบครับ แต่มีความเป็นไปได้ว่าเป็นคนในตระกูลธุรกิจที่เป็นพันธมิตรกับแบล็กเวลล์"

อเล็กซานเดอร์หัวเราะในลำคอ

"น่าสนใจ"

"คุณจะเข้าร่วมงานพรุ่งนี้จริงหรือครับ?"

"แน่นอน"

เขาหยิบเอกสารการแต่งงานขึ้นมาวางบนโต๊ะ

"ฉันต้องการเห็นสีหน้าของอีธานตอนรู้ว่าฉันกำลังจะแต่งงานกับลูเซียน"

คาเล็บนิ่งไปเล็กน้อย

"คุณดูสนใจคุณลูเซียนมากกว่าที่คิดนะครับ"

อเล็กซานเดอร์เงยหน้าขึ้นช้า ๆ

"นายกำลังพูดอะไร?"

"ไม่มีอะไรครับ"

"อย่าคิดแทนฉัน"

อเล็กซานเดอร์กลับไปอ่านเอกสารต่อ

แต่เมื่อคาเล็บเดินออกจากห้องไปแล้ว เขากลับหยิบภาพถ่ายของลูเซียนขึ้นมามองอีกครั้ง

"เด็กคนนี้..."

เขาพึมพำ

"มีอะไรซ่อนอยู่กันแน่"

เวลา 23.50 น.

ห้องพักของลูเซียน

ลูเซียนกำลังเตรียมตัวเข้านอน แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกเวียนศีรษะอย่างรุนแรง

เขายกมือขึ้นแตะขมับ ก่อนเดินไปหยิบขวดยาที่วางอยู่บนโต๊ะ

ยากดกลิ่นฟีโรโมนเหลืออยู่เพียงสองเม็ด

ช่วงหลายวันที่ผ่านมาเขาใช้ยาเพิ่มขึ้น เพราะความเครียดและการเดินทางทำให้ร่างกายเริ่มแปรปรวน

"ไม่ดีแล้ว..."

เขาพึมพำ

อุณหภูมิร่างกายเริ่มสูงขึ้นผิดปกติ

ลูเซียนรีบเปิดกล่องยาฉุกเฉิน แต่กลับพบว่ายาที่จำเป็นหมดลง

เขากำลังจะหยิบโทรศัพท์โทรหาแพทย์ส่วนตัว ทว่าเสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นเสียก่อน

ก๊อก...ก๊อก...

"คุณลูเซียนครับ"

เป็นเสียงของอเล็กซานเดอร์

ลูเซียนรีบเก็บกล่องยา ก่อนเดินไปเปิดประตู

"มีอะไรหรือครับ?"

อเล็กซานเดอร์ยืนอยู่หน้าห้อง เขาตั้งใจนำเอกสารสำหรับงานเลี้ยงวันพรุ่งนี้มาให้

แต่ทันทีที่ประตูเปิดออก เขากลับชะงัก

กลิ่นฟีโรโมนบางเบาที่ไม่คุ้นเคยลอยออกมาจากภายในห้อง

กลิ่นดอกไม้สีขาวผสมกับความหวานละมุนของผลไม้สุก

อเล็กซานเดอร์ขมวดคิ้ว

กลิ่นนี้...

ไม่ใช่กลิ่นของเบต้า

ดวงตาสีแดงเข้มจับจ้องใบหน้าซีดเซียวของคนตรงหน้า

"คุณไม่สบายหรือ?"

"เปล่าครับ"

ลูเซียนพยายามยืนให้มั่นคง

"ผมแค่เหนื่อยนิดหน่อย"

อเล็กซานเดอร์ก้าวเข้ามาใกล้

"คุณกำลังมีไข้"

"ผมไม่เป็นไรครับ"

"ลูเซียน"

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกอีกฝ่ายด้วยชื่อโดยไม่มีนามสกุล

"มองหน้าผม"

ลูเซียนเงยหน้าขึ้นอย่างช้า ๆ

อเล็กซานเดอร์มองดวงตาสีฟ้าที่เริ่มพร่ามัว ก่อนสายตาจะเลื่อนไปหยุดที่ลำคอของชายหนุ่ม

กลิ่นฟีโรโมนหวานนั้นชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

เขาเคยพบโอเมก้ามามาก แต่ไม่เคยได้กลิ่นที่มีลักษณะเฉพาะเช่นนี้

"คุณ..."

อเล็กซานเดอร์หยุดพูด

ลูเซียนรู้สึกได้ทันทีว่าอีกฝ่ายเริ่มสงสัย

"ผมขอตัวก่อนนะครับ"

เขาพยายามปิดประตู

แต่อเล็กซานเดอร์กลับยกมือขึ้นกันไว้

"เดี๋ยว"

"มีอะไรอีกครับ?"

ชายหนุ่มจ้องมองเขาอย่างจริงจัง

"คุณเป็นเบต้าจริงหรือเปล่า?"

หัวใจของลูเซียนกระตุกวูบ

เขารู้ทันทีว่าแผนการที่เตรียมมานานสิบปีกำลังจะพังลง

อเล็กซานเดอร์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ

"เพราะกลิ่นของคุณกำลังบอกผมว่าคุณไม่ใช่เบต้า"

ลูเซียนกำมือแน่น

เขาต้องหาทางออกจากสถานการณ์นี้ให้ได้

แต่ก่อนที่เขาจะตอบ เสียงโทรศัพท์ของอเล็กซานเดอร์ก็ดังขึ้น

คาเล็บโทรเข้ามา

อเล็กซานเดอร์รับสายโดยไม่ละสายตาจากลูเซียน

"มีอะไร?"

เสียงของคาเล็บดังลอดออกมาอย่างเร่งรีบ

"คุณอเล็กซานเดอร์ครับ เราพบข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับคุณลูเซียนแล้วครับ"

"อะไร?"

"ผลตรวจสอบระบุว่า..."

คาเล็บหยุดไปชั่วครู่ ก่อนพูดประโยคที่ทำให้สีหน้าของอเล็กซานเดอร์เปลี่ยนไป

"คุณลูเซียนเป็นโอเมก้าครับ"

ความเงียบเข้าปกคลุมทางเดิน

อเล็กซานเดอร์ค่อย ๆ ลดโทรศัพท์ลง

เขามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

"โอเมก้าอย่างนั้นหรือ?"

ลูเซียนหลับตาลง

ความลับที่เขาพยายามปกปิดมาตลอดกำลังถูกเปิดเผย

และที่เลวร้ายกว่านั้น...

อเล็กซานเดอร์กำลังรู้ว่าเขาไม่เคยเป็นคนที่พูดความจริงเลยแม้แต่ครั้งเดียว

จบตอนที่ 4

โปรดติดตามตอนที่ 5 : ความลับของโอเมก้า