ตอนที่ 3 : ผู้ชายสองคนกับหัวใจหนึ่งดวง

เสียงนาฬิกาบนผนังดังเป็นจังหวะท่ามกลางความเงียบ

ภายในห้องรับรองของคฤหาสน์วอลคอฟ บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดหลังจากอีธาน แบล็กเวลล์ปรากฏตัวขึ้น

ชายหนุ่มผมสีบลอนด์ยืนอยู่ข้างลูเซียน ดวงตาสีฟ้าของเขาจับจ้องอเล็กซานเดอร์อย่างไม่เป็นมิตร

ส่วนเจ้าของคฤหาสน์กลับนั่งนิ่ง ราวกับกำลังชมละครที่น่าสนใจ

"คุณอีธาน ผมจำไม่ได้ว่าเราเคยนัดพบกันวันนี้"

อเล็กซานเดอร์เอ่ยขึ้น

"ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณ แต่ดูเหมือนว่าผมจะมาผิดเวลา"

"ถ้าอย่างนั้นก็เชิญนั่งสิครับ"

อเล็กซานเดอร์ผายมือไปยังเก้าอี้อีกตัว

"เรากำลังเจรจาเรื่องการแต่งงานอยู่พอดี"

อีธานหันไปมองลูเซียนทันที

"นายคิดจะทำแบบนี้จริง ๆ เหรอ?"

ลูเซียนหลุบตาลงเล็กน้อย ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"มันเป็นเรื่องธุรกิจ"

"ธุรกิจ?"

อีธานหัวเราะอย่างไม่อยากเชื่อ

"นายกำลังจะเอาชีวิตตัวเองไปผูกติดกับผู้ชายคนนี้ แล้วบอกฉันว่ามันเป็นแค่เรื่องธุรกิจอย่างนั้นเหรอ?"

"อีธาน อย่าทำให้เรื่องมันยุ่งยาก"

"คนที่ทำให้เรื่องยุ่งยากคือนายต่างหาก ลูเซียน"

เสียงของอีธานเริ่มสั่น

"นายรู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงนายแค่ไหน?"

ลูเซียนไม่ตอบ

เขารู้ว่าอีธานเป็นห่วง แต่เขาไม่สามารถยอมให้อีกฝ่ายเข้ามาแทรกแซงแผนการได้

"ผมคิดว่าคุณทั้งสองคนควรคุยกันให้เรียบร้อยก่อนนะครับ"

อเล็กซานเดอร์พูดแทรกขึ้น

"เพราะผมไม่ชอบให้เรื่องส่วนตัวมาปะปนกับการเจรจา"

อีธานหันกลับไปมองเขา

"คุณไม่จำเป็นต้องยุ่งกับเรื่องนี้"

"น่าเสียดายครับ เพราะตอนนี้เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับผมโดยตรง"

อเล็กซานเดอร์หยิบเอกสารการแต่งงานขึ้นมา

"คุณลูเซียนเสนอแต่งงานกับผม และผมกำลังพิจารณาข้อเสนออยู่"

"ผมไม่เห็นด้วย"

"คุณมีสิทธิ์อะไรในการคัดค้าน?"

คำถามนั้นทำให้อีธานนิ่งไป

เขากำมือแน่น ก่อนหันไปมองลูเซียน

"อย่างน้อยผมก็มีสิทธิ์ในฐานะคนที่รักเขา"

ลูเซียนหลับตาลงชั่วครู่

คำพูดของอีธานทำให้หัวใจของเขาหนักอึ้ง

แต่ก่อนที่เขาจะทันตอบ อเล็กซานเดอร์ก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้

ร่างสูงเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าลูเซียน ก่อนก้มลงเล็กน้อย

"คุณอาร์เดน"

"ครับ?"

"ผมต้องการคุยกับคุณเป็นการส่วนตัว"

ลูเซียนเงยหน้าขึ้นมอง

"ได้ครับ"

"ส่วนคุณอีธาน กรุณารอด้านนอก"

"ผมไม่ไปไหนทั้งนั้น"

อีธานตอบทันที

อเล็กซานเดอร์หันไปมองเขา

"ผมไม่ได้ถามความเห็นของคุณ"

บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดขึ้นทันที

คาเล็บที่ยืนอยู่ด้านหลังเริ่มขยับตัวเล็กน้อย แต่ลูเซียนกลับเป็นฝ่ายลุกขึ้นก่อน

"ผมจะคุยกับคุณเองครับ"

เขาหันไปมองอีธาน

"รอผมข้างนอก"

"ลูเซียน..."

"ได้โปรด"

อีธานมองใบหน้าของชายหนุ่มอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยอมเดินออกจากห้องไปอย่างไม่เต็มใจ

ประตูปิดลง

เหลือเพียงคนสองคนภายในห้องรับรอง

"คุณกับอีธานสนิทกันมากแค่ไหน?"

คำถามแรกของอเล็กซานเดอร์ทำให้ลูเซียนเลิกคิ้ว

"เรื่องนั้นเกี่ยวข้องกับข้อเสนอของผมหรือครับ?"

"ผมไม่ชอบมีปัญหากับคนอื่นโดยไม่จำเป็น โดยเฉพาะคนที่อาจกลายเป็นคู่แข่งทางธุรกิจ"

"คุณคิดว่าเขาจะเป็นคู่แข่งของคุณ?"

อเล็กซานเดอร์ยิ้มเย็น

"เขาเพิ่งประกาศต่อหน้าผมว่าเขารักคุณ"

ลูเซียนถอนหายใจ

"อีธานเป็นเพื่อนเก่าของผมครับ"

"แค่เพื่อน?"

"ใช่ครับ"

"แล้วเขารู้สึกอย่างไรกับคุณ?"

"นั่นเป็นเรื่องของเขา ไม่ใช่เรื่องของผม"

อเล็กซานเดอร์มองใบหน้าสวยตรงหน้าอย่างพิจารณา

"คุณนี่ใจร้ายกว่าที่คิดนะ"

ลูเซียนหัวเราะเบา ๆ

"คุณเองก็ไม่ต่างกัน"

คำตอบนั้นทำให้ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ

"ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณถึงกล้าเข้ามาเจรจากับผม"

อเล็กซานเดอร์เดินกลับไปยังโต๊ะทำงาน ก่อนหยิบเอกสารขึ้นมา

"ผมจะรับข้อเสนอของคุณ"

ลูเซียนชะงัก

"คุณตกลงแล้วหรือครับ?"

"ใช่"

"เงื่อนไขล่ะครับ?"

อเล็กซานเดอร์วางเอกสารลงตรงหน้า

"ผมมีเงื่อนไขสามข้อ"

"เชิญครับ"

"หนึ่ง คุณต้องย้ายเข้ามาอยู่ที่คฤหาสน์วอลคอฟ"

ลูเซียนพยักหน้า

"สอง คุณห้ามนำบุคคลภายนอกเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องภายในขององค์กร"

"ได้ครับ"

"สาม..."

อเล็กซานเดอร์หยุดพูด ก่อนจ้องมองดวงตาสีฟ้าของอีกฝ่าย

"คุณต้องไม่โกหกผม"

ลูเซียนนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที

ก่อนยิ้มออกมา

"ผมตกลงครับ"

เขารู้ดีว่าข้อสุดท้ายคือสิ่งที่ยากที่สุด

เพราะทุกอย่างที่เขาทำอยู่ในตอนนี้ล้วนเป็นคำโกหก

หลังออกจากห้องรับรอง

อีธานยังคงยืนรออยู่บริเวณทางเดิน

เมื่อเห็นลูเซียน เขารีบเดินเข้ามาหาทันที

"เป็นยังไงบ้าง?"

"เขาตกลงแล้ว"

"อะไรนะ?"

"การแต่งงานจะเกิดขึ้นภายในหนึ่งเดือน"

อีธานจ้องมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ

"นายบ้าไปแล้วหรือไง?"

"อีธาน..."

"นายกำลังจะกลายเป็นคู่สมรสของหัวหน้าองค์กรมาเฟียที่อันตรายที่สุดในยุโรปนะ!"

"ฉันรู้"

"แล้วนายรู้หรือเปล่าว่าเขาเป็นคนแบบไหน?"

ลูเซียนเงียบ

อีธานยกมือขึ้นจับไหล่ของเขา

"ฟังฉันนะ ฉันไม่สนใจว่าตระกูลของนายจะเคยมีความขัดแย้งกับใคร ฉันไม่สนใจว่าอเล็กซานเดอร์จะมีอำนาจมากแค่ไหน แต่ฉันจะไม่ยอมให้นายต้องเจ็บปวดอีก"

"ปล่อยเถอะ อีธาน"

"ลูเซียน..."

"ฉันไม่ได้ต้องการให้ใครมาปกป้อง"

เขาค่อย ๆ แกะมือของอีกฝ่ายออก

"ฉันต้องการทำเรื่องนี้ให้สำเร็จด้วยตัวเอง"

อีธานมองเขาด้วยแววตาเจ็บปวด

"แล้วถ้าวันหนึ่งนายต้องเลือกระหว่างความแค้นกับความรักล่ะ?"

ลูเซียนไม่ตอบ

เขาเพียงเดินผ่านอีกฝ่ายไป

ทิ้งให้อีธานยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง

เวลา 20.00 น.

คฤหาสน์วอลคอฟ

อเล็กซานเดอร์นั่งอยู่ในห้องทำงาน ขณะที่คาเล็บกำลังรายงานข้อมูลเกี่ยวกับลูเซียน

"ผมตรวจสอบประวัติของคุณลูเซียนแล้วครับ"

"ว่าไง?"

"เขาใช้ชีวิตอยู่ในหลายประเทศหลังเหตุการณ์ล้างตระกูลอาร์เดน มีการเปลี่ยนชื่อบริษัทและผู้ถือหุ้นหลายครั้ง แต่ไม่พบประวัติการทำงานที่ชัดเจนในช่วงห้าปีแรก"

อเล็กซานเดอร์ยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ

"แปลกดี"

"ครับ อีกเรื่องหนึ่ง..."

คาเล็บเปิดเอกสารอีกหน้า

"ผมพบว่าคุณอีธาน แบล็กเวลล์มีความสัมพันธ์กับคุณลูเซียนมานานมาก"

"ฉันเห็นแล้ว"

"คุณคิดจะยกเลิกการแต่งงานไหมครับ?"

อเล็กซานเดอร์วางแก้วลง

"ทำไมฉันต้องยกเลิก?"

"เพราะอาจเกิดปัญหากับตระกูลแบล็กเวลล์"

ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ

"ฉันไม่สนใจว่าอีธานจะรู้สึกอย่างไร"

เขาหยิบภาพถ่ายของลูเซียนขึ้นมามอง

"ฉันสนใจมากกว่าว่าทำไมเด็กคนนั้นถึงต้องการแต่งงานกับฉันขนาดนั้น"

"คุณสงสัยว่าเขามีจุดประสงค์อื่นหรือครับ?"

"แน่นอน"

ดวงตาสีแดงเข้มสะท้อนแสงจากโคมไฟ

"ไม่มีใครเดินเข้ามาในบ้านของฉันโดยไม่มีเหตุผล"

เวลา 23.15 น.

ห้องพักของลูเซียน

ชายหนุ่มกำลังนั่งอยู่บนเตียง พลางอ่านเอกสารเกี่ยวกับองค์กรวอลคอฟ

โทรศัพท์สั่นขึ้น

ข้อความจากหมายเลขที่ไม่ได้บันทึกปรากฏบนหน้าจอ

ข้อความที่ได้รับ · 23:15 น.

ไม่ทราบหมายเลข

หยุดแผนการแก้แค้นเสีย ก่อนที่นายจะสูญเสียทุกอย่างอีกครั้ง

เรารู้ว่านายเป็นใคร ลูเซียน อาร์เดน

และเรารู้ว่านายกำลังจะเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์วอลคอฟ

ลูเซียนจ้องข้อความนั้นนิ่ง

หัวใจเต้นแรงขึ้นทันที

ใครเป็นคนส่ง?

เขารีบโทรกลับ แต่ปลายสายกลับถูกปิดเครื่อง

ไม่ถึงหนึ่งนาที โทรศัพท์ก็สั่นอีกครั้ง

คราวนี้เป็นรูปภาพ

ภาพถ่ายเก่าของคฤหาสน์อาร์เดนในคืนที่ถูกเผาทำลาย

แต่สิ่งที่ทำให้ลูเซียนตัวเย็นเฉียบคือ...

ในภาพมีชายคนหนึ่งยืนอยู่บริเวณหน้าประตูคฤหาสน์

ชายที่เขาจำใบหน้าได้เป็นอย่างดี

อเล็กซานเดอร์ วอลคอฟ

"เป็นไปไม่ได้..."

ลูเซียนพึมพำ

เขาซูมภาพเข้าไป ก่อนสังเกตเห็นรายละเอียดบางอย่าง

อเล็กซานเดอร์ไม่ได้ยืนอยู่ในกลุ่มคนที่บุกโจมตี

แต่เขากำลังยืนหันหน้าเข้าหาชายอีกคนหนึ่ง ซึ่งใบหน้าถูกบดบังด้วยเงามืด

ลูเซียนกำโทรศัพท์แน่น

ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาเชื่อว่าอเล็กซานเดอร์เป็นคนที่อยู่เบื้องหลังการสังหารครอบครัวของเขา

แต่ภาพนี้กลับทำให้เกิดคำถามใหม่

ถ้าอเล็กซานเดอร์ไม่ได้เป็นผู้สั่งการ แล้วชายอีกคนในภาพคือใคร?

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

ลูเซียนรีบซ่อนโทรศัพท์ ก่อนเดินไปเปิดประตู

เมื่อประตูเปิดออก เขาก็พบกับชายร่างสูงในชุดสูทสีดำ

อเล็กซานเดอร์ยืนอยู่ตรงหน้า

"คุณมีอะไรหรือครับ?"

"ผมมารับคุณ"

"รับผม?"

"ตั้งแต่คืนนี้ คุณต้องย้ายไปอยู่ที่คฤหาสน์ของผม"

ลูเซียนขมวดคิ้ว

"แต่เราตกลงกันว่าจะย้ายภายในสัปดาห์หน้า"

อเล็กซานเดอร์ก้าวเข้ามาใกล้

"ผมเปลี่ยนใจ"

"ทำไมครับ?"

ชายหนุ่มก้มลงเล็กน้อย ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงต่ำ

"เพราะผมไม่ชอบให้ว่าที่คู่สมรสของตัวเองอยู่ไกลเกินไป"

ลูเซียนสบตาอีกฝ่าย

"คุณกำลังหึงหรือครับ?"

อเล็กซานเดอร์หัวเราะเบา ๆ

"อย่าสำคัญตัวเองผิดไป คุณอาร์เดน"

เขาเหลือบมองโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะ ก่อนกลับมามองใบหน้าของลูเซียน

"ผมแค่ต้องการรู้ว่า...คนที่กำลังจะแต่งงานกับผมกำลังปิดบังอะไรอยู่บ้าง"

ลูเซียนรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นลง

ดูเหมือนเกมแก้แค้นที่เขาวางแผนมานานสิบปีจะเริ่มต้นขึ้นเร็วกว่าที่คิด

และในคืนนั้นเอง เขาก็ยังไม่รู้ว่า...

ชายที่อยู่ในภาพถ่ายเมื่อสิบปีก่อน อาจไม่ใช่คนเดียวที่รู้ความลับเกี่ยวกับคืนแห่งการล่มสลายของตระกูลอาร์เดน

จบตอนที่ 3

โปรดติดตามตอนที่ 4 : คฤหาสน์ที่ไม่มีทางหนี