ตอนที่ 2 : แขกผู้ไม่ได้รับเชิญ

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านกระจกบานสูงของโรงแรมหรูใจกลางกรุงลอนดอน

ลูเซียนยืนอยู่หน้ากระจก พลางจัดเนกไทสีดำให้เข้าที่ วันนี้เป็นวันที่เขาจะได้พบกับชายที่เขาเฝ้ารอมาเป็นเวลาสิบปี

อเล็กซานเดอร์ วอลคอฟ

เพียงแค่คิดถึงชื่อนั้น ความทรงจำในคืนอันโหดร้ายก็ย้อนกลับมาอีกครั้ง

เสียงปืน

เปลวไฟ

และร่างไร้วิญญาณของคนในครอบครัว

ลูเซียนกำมือแน่น ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

"วันนี้ฉันจะได้พบคุณแล้วนะครับ"

เขาพึมพำกับตัวเอง

บนโต๊ะเครื่องแป้งมีกล่องกำมะหยี่สีดำ ภายในบรรจุอุปกรณ์ขนาดเล็กสำหรับควบคุมระดับฟีโรโมนของโอเมก้า

ลูเซียนหยิบมันขึ้นมาตรวจสอบอีกครั้ง

ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาใช้ยากดกลิ่นฟีโรโมนเพื่อปกปิดสถานะที่แท้จริง แม้จะมีผลข้างเคียง แต่เขาก็ไม่มีทางเลือก

หากอเล็กซานเดอร์รู้ว่าเขาเป็นโอเมก้า แผนการทั้งหมดอาจพังทลายตั้งแต่ยังไม่เริ่มต้น

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

ครืด...ครืด...

ชื่อของคนที่โทรเข้ามาทำให้ลูเซียนถอนหายใจ

Ethan Blackwell

เขากดรับสาย

"มีอะไร?"

"นายกำลังจะออกไปใช่ไหม?"

"นายรู้ได้ยังไง?"

"ฉันรู้จักนายดี ลูเซียน"

เสียงทุ้มจากปลายสายตอบกลับ

"ฉันแค่ต้องการเตือนว่าอย่าไว้ใจอเล็กซานเดอร์"

ลูเซียนหัวเราะเบา ๆ

"นายคิดว่าฉันจะไว้ใจคนที่ฉันกำลังจะทำลายอย่างนั้นเหรอ?"

"ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น"

"อีธาน ฉันโตแล้ว ฉันรู้ว่ากำลังทำอะไร"

ปลายสายเงียบไป

"ถ้าอย่างนั้นให้ฉันไปกับนาย"

"ไม่จำเป็น"

"ลูเซียน..."

"ฉันต้องวางสายแล้ว"

เขากดตัดสาย ก่อนหยิบเสื้อโค้ตมาสวม

วันนี้เขาไม่ต้องการให้ใครมาขัดขวาง

โดยเฉพาะคนที่รักเขามากเกินไปอย่างอีธาน

เวลา 10.00 น.

คฤหาสน์วอลคอฟ

รถยนต์สีดำหลายคันจอดเรียงรายอยู่หน้าคฤหาสน์ขนาดใหญ่ สถานที่แห่งนี้ถูกออกแบบให้มีความหรูหรา แต่กลับแฝงไปด้วยบรรยากาศเย็นเยียบ

ภายในห้องรับรอง อเล็กซานเดอร์กำลังนั่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำ

ชายหนุ่มสวมสูทสีดำสนิท เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปลดกระดุมหนึ่งเม็ด เผยให้เห็นลำคอและแนวกระดูกไหปลาร้าที่แข็งแรง

กลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่าระดับสูงแผ่กระจายอยู่รอบตัว

"แขกมาถึงแล้วครับ"

คาเล็บรายงาน

"ให้เข้ามา"

ประตูห้องรับรองเปิดออก

ชายหนุ่มผมสีเงินก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม

ลูเซียนหยุดยืนห่างจากโซฟาเล็กน้อย ก่อนยิ้มอย่างสุภาพ

"สวัสดีครับ คุณอเล็กซานเดอร์"

อเล็กซานเดอร์เงยหน้าขึ้นมอง

ชั่วขณะหนึ่ง ดวงตาสีแดงเข้มของเขาหยุดอยู่บนใบหน้าของอีกฝ่าย

คนตรงหน้ามีรูปลักษณ์โดดเด่นเกินกว่าจะมองข้าม

ผิวขาว เส้นผมสีเงิน และดวงตาสีฟ้าที่ดูเย็นชาอย่างน่าประหลาด

"คุณคือลูเซียน อาร์เดน?"

"ครับ"

"ผมนึกว่าตระกูลอาร์เดนไม่มีทายาทเหลือแล้วเสียอีก"

"ความจริงบางอย่างอาจไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดครับ"

ลูเซียนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

มุมปากของอเล็กซานเดอร์ยกขึ้นเล็กน้อย

"น่าสนใจ"

เขาผายมือไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

"เชิญนั่ง"

ลูเซียนนั่งลงโดยไม่แสดงท่าทีหวาดกลัว

คาเล็บนำแฟ้มเอกสารมาวางบนโต๊ะ ก่อนถอยออกไปยืนด้านหลังเจ้านาย

อเล็กซานเดอร์เปิดแฟ้ม

"คุณต้องการพบผมด้วยเรื่องอะไร?"

"ผมต้องการเสนอข้อตกลงทางธุรกิจ"

"ธุรกิจ?"

"ใช่ครับ"

ลูเซียนหยิบเอกสารอีกชุดออกมาวาง

"ผมมีข้อมูลเกี่ยวกับบริษัทหลายแห่งที่กำลังถูกใช้เป็นช่องทางฟอกเงินของกลุ่มบุคคลที่ต้องการแทรกแซงอำนาจขององค์กรวอลคอฟ"

คาเล็บขมวดคิ้วทันที

"คุณกำลังกล่าวหาว่ามีคนภายในองค์กรหักหลังอย่างนั้นหรือ?"

"ผมไม่ได้กล่าวหาครับ ผมกำลังเสนอหลักฐาน"

อเล็กซานเดอร์หยิบเอกสารขึ้นมาอ่าน

ข้อมูลในนั้นมีรายละเอียดการโอนเงินระหว่างบริษัทต่างประเทศหลายแห่ง รวมถึงบัญชีที่เชื่อมโยงกับบุคคลใกล้ชิดขององค์กร

แววตาของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

"คุณได้ข้อมูลเหล่านี้มาจากไหน?"

"นั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณจำเป็นต้องรู้ในตอนนี้"

"คุณกำลังต่อรองกับผมอยู่หรือ?"

"ถ้าคุณเข้าใจแบบนั้นก็ใช่ครับ"

ความเงียบเกิดขึ้นชั่วครู่

อเล็กซานเดอร์วางเอกสารลง ก่อนโน้มตัวมาข้างหน้า

"คุณกล้าดีนะที่เข้ามาในบ้านของผม แล้วพูดจาเหมือนตัวเองมีอำนาจต่อรอง"

ลูเซียนสบตาอีกฝ่าย

"เพราะผมรู้ว่าคุณต้องการข้อมูลนี้"

"แล้วคุณต้องการอะไร?"

ลูเซียนยิ้มบาง ๆ

"ผมต้องการเข้าไปมีส่วนร่วมในองค์กรวอลคอฟ"

คาเล็บเงยหน้าขึ้นทันที

"เป็นไปไม่ได้!"

"ทำไมล่ะครับ?"

"องค์กรวอลคอฟไม่รับบุคคลภายนอกเข้ามาเกี่ยวข้องกับธุรกิจภายในง่าย ๆ"

ลูเซียนหันไปมองคาเล็บ

"ถ้าอย่างนั้นผมคงต้องกลับไป"

เขาเก็บเอกสารบางส่วนใส่แฟ้มอย่างใจเย็น

"ผมคิดว่าคุณอเล็กซานเดอร์คงไม่ต้องการข้อมูลเหล่านี้แล้ว"

"เดี๋ยวก่อน"

เสียงทุ้มของเจ้าของคฤหาสน์ดังขึ้น

ลูเซียนหยุดมือ

"คุณต้องการตำแหน่งอะไร?"

"ตำแหน่งที่สามารถเข้าถึงข้อมูลทางการเงินขององค์กรได้"

อเล็กซานเดอร์หัวเราะในลำคอ

"คุณคิดว่าผมจะมอบสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลสำคัญให้คนที่เพิ่งรู้จักกันอย่างนั้นหรือ?"

"ผมไม่ได้ขอให้คุณเชื่อใจผม"

ลูเซียนสบตาเขาอย่างไม่หวั่นเกรง

"ผมแค่ต้องการให้คุณรู้ว่าผมมีประโยชน์มากพอที่จะทำให้คุณยอมรับข้อเสนอ"

เวลา 11.30 น.

การเจรจายังคงดำเนินต่อไป

อเล็กซานเดอร์เริ่มสนใจในความสามารถของชายหนุ่มตรงหน้า แม้ลูเซียนจะดูอายุน้อยกว่าเขา แต่กลับมีความรู้ด้านการเงินและการบริหารองค์กรอย่างน่าทึ่ง

ที่สำคัญ อีกฝ่ายไม่เคยแสดงความหวาดกลัวต่อเขาเลยแม้แต่น้อย

"คุณเคยทำงานที่ไหนมาก่อน?"

"บริษัทด้านการลงทุนครับ"

"แล้วทำไมถึงสนใจองค์กรมาเฟีย?"

ลูเซียนยิ้ม

"เพราะบางครั้งโลกธุรกิจกับโลกใต้ดินก็ไม่ได้แตกต่างกันมากนัก"

อเล็กซานเดอร์มองเขานิ่ง

"คุณพูดเหมือนคนที่รู้จักโลกนี้ดี"

"ผมอาจรู้มากกว่าที่คุณคิด"

คำตอบนั้นทำให้คาเล็บรู้สึกไม่สบายใจ

ชายหนุ่มคนนี้ดูเหมือนจะเตรียมข้อมูลทุกอย่างมาเป็นอย่างดี

ราวกับว่าเขารู้จักองค์กรวอลคอฟมานานแล้ว

"คุณอเล็กซานเดอร์ครับ"

เสียงของลูเซียนดึงความสนใจกลับมา

"ผมมีข้อเสนออีกอย่างหนึ่ง"

"ว่ามา"

"ผมต้องการให้คุณแต่งงานกับผม"

ความเงียบปกคลุมห้องรับรองทันที

คาเล็บถึงกับหันขวับมองคนพูด

ส่วนอเล็กซานเดอร์นิ่งไปหลายวินาที ก่อนหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา

"คุณว่าอะไรนะ?"

"แต่งงานครับ"

"คุณรู้หรือเปล่าว่ากำลังพูดกับใคร?"

"ผมรู้ดีครับ"

ลูเซียนตอบโดยไม่หลบสายตา

"คุณคืออเล็กซานเดอร์ วอลคอฟ หัวหน้าองค์กรมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งในยุโรป"

"แล้วคุณคิดว่าผมจำเป็นต้องแต่งงานกับคุณเพราะอะไร?"

"เพราะการแต่งงานครั้งนี้จะช่วยรักษาผลประโยชน์ของทั้งสองฝ่าย"

ลูเซียนหยิบเอกสารอีกฉบับออกมา

"ตระกูลอาร์เดนยังมีเครือข่ายธุรกิจและทรัพย์สินที่สามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้ การแต่งงานระหว่างเราจะทำให้คุณสามารถเข้าถึงเครือข่ายเหล่านั้นได้อย่างถูกต้อง"

"แล้วคุณได้อะไร?"

"ผมได้สิทธิ์ในการเข้าถึงข้อมูลขององค์กรวอลคอฟ"

อเล็กซานเดอร์จ้องมองเขา

"คุณกำลังใช้การแต่งงานเป็นเครื่องมือต่อรอง?"

"ใช่ครับ"

"คุณไม่กลัวหรือว่าผมจะทำให้ชีวิตคุณกลายเป็นนรก?"

ลูเซียนยิ้มบาง ๆ

"ผมผ่านนรกมาแล้วครับ"

คำตอบนั้นทำให้อเล็กซานเดอร์เงียบไป

บางอย่างในแววตาของชายหนุ่มตรงหน้าทำให้เขานึกถึงใครบางคนในอดีต

คนที่เคยสูญเสียทุกอย่างเหมือนกัน

ในเวลาเดียวกัน

หน้าคฤหาสน์วอลคอฟ

รถยนต์สีเงินคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดบริเวณทางเข้า

ชายหนุ่มผมสีบลอนด์ลงจากรถ เขาสวมสูทสีขาวสะอาดตา ใบหน้าหล่อเหลามีรอยยิ้มอ่อนโยน

อีธาน แบล็กเวลล์

"สวัสดีครับคุณอีธาน"

คนรับใช้กล่าวต้อนรับ

"อเล็กซานเดอร์อยู่หรือเปล่า?"

"อยู่ในห้องรับรองครับ"

อีธานพยักหน้า ก่อนเดินเข้าไปในคฤหาสน์

แต่เมื่อมาถึงหน้าห้องรับรอง เขากลับหยุดชะงัก

เสียงหนึ่งดังลอดออกมาจากด้านใน

"ถ้าคุณตกลง เราจะประกาศการแต่งงานภายในหนึ่งเดือน"

อีธานจำเสียงนั้นได้ทันที

เสียงที่เขาไม่มีวันลืม

เสียงของคนที่เขารักมาตลอดสิบปี

ลูเซียน...

อีธานค่อย ๆ ผลักประตูที่เปิดแง้มอยู่

ภาพตรงหน้าทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาหายไป

ลูเซียนกำลังนั่งอยู่ตรงข้ามอเล็กซานเดอร์

และบนโต๊ะระหว่างทั้งสองคนมีเอกสารที่เขียนข้อความอย่างชัดเจน

ข้อตกลงการสมรส

"ลูเซียน?"

ชายหนุ่มผมสีเงินหันขวับ

ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้างเล็กน้อย

"อีธาน..."

อีธานมองเอกสารบนโต๊ะ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองลูเซียนอีกครั้ง

"นายกำลังทำอะไร?"

ลูเซียนยังไม่ทันตอบ อเล็กซานเดอร์ก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"คุณรู้จักคนของผมด้วยหรือ?"

อีธานหันไปมองเจ้าของคฤหาสน์

แววตาอบอุ่นเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ

"คนของคุณ?"

เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนพูดประโยคที่ทำให้ทั้งห้องเงียบลง

"คุณอเล็กซานเดอร์ ผมคิดว่าคุณคงเข้าใจผิดแล้ว"

อีธานเดินเข้ามาหยุดข้างลูเซียน

"เพราะผู้ชายคนนี้คือคนที่ผมรัก"

ลูเซียนหน้าซีดลงทันที

ส่วนอเล็กซานเดอร์ค่อย ๆ วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ

เสียงกระทบของแก้วดังขึ้นเบา ๆ

แต่กลับทำให้บรรยากาศภายในห้องเย็นยะเยือก

"อย่างนั้นหรือ?"

อเล็กซานเดอร์ยิ้ม

ทว่าดวงตาของเขากลับไม่มีรอยยิ้มอยู่เลย

"ถ้าอย่างนั้น การเจรจาของเราคงน่าสนุกขึ้นแล้วสิ"

เขาหันไปมองลูเซียน

"คุณอาร์เดน...ผมเริ่มสนใจคุณมากขึ้นแล้ว"

ลูเซียนรู้สึกได้ทันทีว่าแผนการของตัวเองกำลังเข้าสู่สถานการณ์ที่ยากกว่าที่คิด

เพราะเขาไม่เพียงแต่ต้องรับมือกับมาเฟียไร้หัวใจ

แต่ยังต้องเผชิญหน้ากับชายที่รักเขามานานถึงสิบปีอีกด้วย

และสิ่งที่อันตรายที่สุดคือ...

อเล็กซานเดอร์เริ่มสนใจเขาแล้ว

ทั้งที่ความจริงยังไม่ถูกเปิดเผยแม้แต่น้อย

จบตอนที่ 2

โปรดติดตามตอนที่ 3 : ผู้ชายสองคนกับหัวใจหนึ่งดวง