All Chapters of เพราะนายน่ารักกว่า 'ฉันเลยยอม': Chapter 1 - Chapter 8

- 1 -เจอคนน่ารักกว่า“มึง...กูโดนเทอีกแล้วอ่ะ” เสียงอ่อย ๆ อย่างหมดแรง หลังจากข้อความที่ถูกส่งเข้ามาเป็นข้อความการบอกเลิกในรอบที่ล้านแปดของชีวิต“.....สเตอะนะ กูว่าแล้ว...” เพื่อนในแก๊งกล่าว และเท้าคางมองผมที่นั่งทำหน้าซึมอยู่“มึง....” ผมทำเสียงเหมือนคนจะร้องไห้...ซึ่งก็จะร้องไห้จริง ๆ นั่นแหละ“กูรักมันมากนะ..” ความรักคงไม่เหมาะกับผมสินะ...“เอาน่า ไปหาผัวใหม่กัน ไปเลยไหมคืนนี้” ผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มกล่าว และลูบปอยผมปลอบใจผมเบา ๆใช่....คนสวยที่กำลังอกหักคนนี้ กำลังร้องไห้พร้อมเติมลิปและสะอื้นกับรักรอบที่ล้านที่ถูกหักอกกลางคลาสเรียน“วิกหลุดหมดแล้วคนสวย” อาจารย์ที่กำลังสอนกล่าวขึ้น เมื่อเห็นเสียงนักศึกษากลุ่มหลังห้องกำลังทำฟีลเศร้า ๆ แต่กลับเติมลิปฉ่ำ ๆ กลัวร้องไห้แล้วไม่สวย“โห่..ก็หนูโดนเทนะจารย์...เนี่ย เมื่อกี้เลย” ผมสะบัดวิกยาวที่สวมใส่อยู่ด้วยใบหน้าแซด ๆ“จ้า ๆ คนสวยของอาจารย์ จดหัวข้อเสร็จแล้วเหรอเรา อาจารย์จะไปหัวข้อถัดไปแล้วนะ” อาจารย์ส่ายหัวไปมา อย่างชินชากับกลุ่มนักศึกษาที่เด่นที่สุดในห้องนั่นก็คือ กลุ่มผมเอง“อีตันมึงโดนผู้ชายหลอกอีกแล้วสินะ” เพื่อนร่วมคลาสหันมาถาม ซึ

“ไปกินชาไข่มุกร้านเดิมปะ” เปาเปาเดินด้วยอารมณ์ที่สดใส และหันมาถามหลังจากเรียนเสร็จแล้วในช่วงบ่ายของวัน“ได้สิ อยากกินอะไรหวาน ๆ พอดีเลย “ขุนพลกล่าว ก่อนที่ผมจะเดินตามหลังมา“เอาสิ แต่กูไม่กินนะ พวกมึงกินกันเลย กูกำลังลดความอ้วนอะ” ผมตอบ เพราะน้ำหนักที่ชั่งล่าสุดก็ปาไปจะ 80 แล้ว“โอ๊ย อ้วนอะไรของมึง ทั้งตัวมึงมีแต่กล้ามทั้งนั้น ฉายานักมวยเก่ามันไม่เกินจริงหรอกสำหรับมึงอ่ะ” ขุนพลกล่าวเสียงสูง ก่อนจะมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า“วันนี้นางมาวิกแดงสวยเชียวนะ อย่าแซวเพื่อนกูแบบนั้นสิ” นายที่เดินออกมาเป็นคนสุดท้ายกล่าว แต่สายตาก็มองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกัน“ขอบใจจ้ะ” ผมหันไปขอบใจนายกริ๊งเสียงแจ้งเตือนของโทรศัพท์ดังขึ้นพร้อมกันทั้งสี่คนผมและเพื่อน ๆ ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กข้อความ เป็นข้อความทางไลน์ของปี 3 และรุ่นพี่ที่เรียกตัวประชุมงานคณะ“กูหิวอ่ะ แอบไปซื้อก่อนกลับมาไม่ได้เหรอ” เปาเปางอแงเล็กน้อย“คงไม่กี่นาทีหรอกน่า คงไปคุยเรื่องว่ากลุ่มไหนจัดการของอะไรกันเสร็จแล้วรึเปล่า”แผนกเครื่องแต่งกายก็ต้องเป็นพวกผมเนี่ยแหละสวย เลิศ ที่สุดจังหวะที่กำลังจะคุยว่าจะไปซื้อน้ำให้เปาเปาที่ประจำเดือนมาแ

- 5 -ตัวแม่กับตัวแม่ “มึงจะบอกน้องเขาตอนไหนล่ะ หรือมึงไม่ชอบน้องเขาเลยจะแกล้งให้น้องเขารักมึงไปเรื่อย ๆ แล้วหักอกทีหลัง” เปาเปาที่นั่งกระซิบระหว่างเรียน“ถ้ามึงทำแบบนั้น กูจะเลิกคบกับมึงเลยนะอีตั๋น” ขุนพลกล่าว“โอ๊ย กูไม่ชั่วขนาดนั้นหรอกน่า กำลังจะหาวิธีอยู่..”“...เด็กมันก็น่ารักอยู่นะ” นายเสริม นั่นทำให้ผมขนลุกซู่ขึ้นมา“หึ๋ย...ตัวแม่กับตัวลูกไม่สามารถรักกันได้..โอเค” ผมกล่าว ต่อให้น่ารักขนาดไหน ก็ไม่ไหวหรอก...“รุกเล็บเจลไง หรือจะให้เด็กนั่นรุกฉันก็ไม่ติดนะ” นายกล่าว ซึ่งทำให้เพื่อน ๆ คนที่เหลือทำปากอี๋ออกมาไม่ต่างกับผม“ไม่ไหวหรอก อีตั๋นที่มีผัวมาตลอดชีวิตจะเทิร์นมาชอบเด็กเนี่ยก็ข้ามขั้นไป แฟนตาซีเกิ้น” ขุนพลกล่าว“....หืม” ระหว่างซุบซิบกัน เปาเปาก็เงยหน้าไปมองนักศึกษาที่เดินผ่านห้องเรียนของเรากลุ่มเด็กปี 1 ที่กำลังเดินเข้าเรียนห้องอื่น ๆ ละมั้งทำให้เราทั้งหม

- 7 -ต้องสอนลูกสาวใหม่แล้ว “อืม...เอียงไปหน่อยนะหนู ลองขยับทางซ้ายหน่อยนะ” ผมยืนมองโปสเตอร์ที่รุ่นน้องช่วยกันติดงานในคณะ“ได้อันใหม่มาแล้ว เดี๋ยวกูไปติดอีกตึกก่อนนะ” นายกับเปาเปาเดินมาขณะถือกล่องงานที่เตรียมไปติดที่อื่นต่อ“ได้สิ เดี๋ยวกูอยู่กับทีมเจ๊ใหญ่เอง” ผมกล่าว และให้เพื่อน ๆ แยกตัวไปช่วยงาน มันน่าจะเร็วกว่า“.....ทางซ้ายอีกนิดนะ” ผมหันไปสนใจรุ่นน้องที่ช่วยกันแปะโปสเตอร์“ซ้ายแล้วยกสูงอีกหน่อยครับ” เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ก่อนที่ผมจะหันไปมอง“เอ้า...ไม่ได้ช่วยงานพี่เธออยู่เหรอ” ผมถามคูล ซึ่งน่าจะช่วยงานฝั่งเจ๊ใหญ่มากกว่ามายืนอยู่ตรงนี้นะ“ช่วยเสร็จแล้ว เลยมาช่วยตรงนี้ต่อ” เด็กกล่าว และมองเพื่อน ๆ ที่น่าจะอยู่ปี 1 เหมือนกันช่วยกันแปะ“ถ้าไม่มีงานอื่น เดี๋ยวช่วยแม่เก็บของแล้วกันนะ” ผมกล่าว และสางผมตัวเองเบา ๆวันนี้ผมสีน้ำตาลอ่อน ยั่วใจเด็กช่างที่เดินผ่านคณะละน