- 7 - ต้องสอนลูกสาวใหม่แล้ว

- 7 -

ต้องสอนลูกสาวใหม่แล้ว

“อืม...เอียงไปหน่อยนะหนู ลองขยับทางซ้ายหน่อยนะ” ผมยืนมองโปสเตอร์ที่รุ่นน้องช่วยกันติดงานในคณะ

“ได้อันใหม่มาแล้ว เดี๋ยวกูไปติดอีกตึกก่อนนะ” นายกับเปาเปาเดินมาขณะถือกล่องงานที่เตรียมไปติดที่อื่นต่อ

“ได้สิ เดี๋ยวกูอยู่กับทีมเจ๊ใหญ่เอง” ผมกล่าว และให้เพื่อน ๆ แยกตัวไปช่วยงาน มันน่าจะเร็วกว่า

“.....ทางซ้ายอีกนิดนะ” ผมหันไปสนใจรุ่นน้องที่ช่วยกันแปะโปสเตอร์

“ซ้ายแล้วยกสูงอีกหน่อยครับ” เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ก่อนที่ผมจะหันไปมอง

“เอ้า...ไม่ได้ช่วยงานพี่เธออยู่เหรอ” ผมถามคูล ซึ่งน่าจะช่วยงานฝั่งเจ๊ใหญ่มากกว่ามายืนอยู่ตรงนี้นะ

“ช่วยเสร็จแล้ว เลยมาช่วยตรงนี้ต่อ” เด็กกล่าว และมองเพื่อน ๆ ที่น่าจะอยู่ปี 1 เหมือนกันช่วยกันแปะ

“ถ้าไม่มีงานอื่น เดี๋ยวช่วยแม่เก็บของแล้วกันนะ” ผมกล่าว และสางผมตัวเองเบา ๆ

วันนี้ผมสีน้ำตาลอ่อน ยั่วใจเด็กช่างที่เดินผ่านคณะละนะ

“โอเค..แล้ว...แฟนเก่าแม่ยังราวีอยู่ไหมอะ” คูลหันมาถาม ซึ่ง...ทำไมถึงสนใจเรื่องของผมนักนะ

“ก็..ยังมีอยู่บ้าง แต่ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่กลับไปเอาแล้ว เป็นห่วงฉันเหรอหนู” ผมหันกลับไปยิ้มสวย

“ก็เปล่า...แค่จะบอกว่าแฟนเก่าพี่ เมื่อวันก่อนมาจีบหนูด้วย เลยจะบอกว่าอย่าใจอ่อนไปเอาเขาอีก คนเจ้าชู้แบบนั้นน่ะ” คูลพูดพร้อมแสดงสีหน้าจริงจังออกมา ดูจะเคืองใจไม่น้อยกับสเต..

วันนั้นก่อนที่ผมจะลงไปตามเสียงกดกริ่ง คูลได้คุยอะไรกับสเตไปน่ะ? หรือว่าจีบขณะที่กดกริ่งเรียกผม...

เลวจริง ๆ ...

แต่ความเป็นห่วงปนประชดเล็ก ๆ ทำให้ผมอดจะยิ้มตอบไม่ได้

“ใช่...มันเจ้าชู้ จีบคนไปทั่วนั่นแหละ ลับหลังก็บอกว่ารักฉันคนเดียว” ผมที่ได้สัมผัสด้วยตัวเองก็ไม่อยากจะกลับไปยุ่งเกี่ยวอีกแล้ว

“แล้วมันจะจีบคนในห้องพี่ด้วยนะ” คูลกล่าว

“..อ่อ...” ผมทำกลบเกลื่อนเมื่อได้ยินการพูดถึงบุคคลที่สาม ซึ่งก็คือผมเองอยู่ดีนั่นแหละ

“เขาโสดจริง ๆ ใช่ไหม..เขาชื่ออะไรอะแม่..” คูลกลับจากการยืนเชิด ๆ มาเป็นการห่อไหล่เจียมตัวเมื่อพูดถึงเรื่องผู้ชาย

“...ชื่อกัปตัน” ผมข่มตา และบอกชื่อตัวเองออกไป ถ้ามันจะมาขนาดนี้แล้ว ก็บอกไปให้จบ ๆ จะได้ให้เด็กตัดใจตั้งแต่เนิ่น ๆ

“จริงเหรอ” อีกฝ่ายเบิกตากว้าง และดูจะไม่ได้ตกใจกับชื่อที่ผมพูดออกไป..

หรือว่ารู้อยู่แล้วว่าผมชื่ออะไร...

ไม่สิ หรือว่ารู้อยู่แล้วว่าผู้ชายคนนั้นคือผมเหรอ?

“หนูจะจีบนะแม่” อีกฝ่ายกล่าว และแสดงสีหน้ามั่นใจออกมา

“...คะ?” ผมอึ้ง และอ้าปากค้างไปชั่วขณะ

“..จีบ..หนูจะจีบไหวเหรอ” ผมเริ่มหน้าแดง เพราะไม่มีใครเคยพูดแบบนี้กับผมมาก่อน

“ไหวสิแม่ หนูจะยั่ว ๆ บด ๆ เอาให้อยู่หมัดในคืนเดียวเลย” คูลยิ้มสวย และแอบทำเป็นส่ายเอวใส่ผมเล็กน้อยคำพูดเริ่มไม่ใช่การพูดกับผมแล้ว..นั่นทำให้ผมเลิกคิ้วสงสัย

“..นี่....หมายถึง..แม่เหรอ” ผมถามย้ำ ซึ่งอีกฝ่ายก็ทำหน้างง ๆ กลับมา

“อะไรนะแม่ หนูหมายถึงพี่กัปตันไงแม่” อีกฝ่ายกล่าว และยิ้มซื่อ ๆ ให้ผม

“พี่ตั๋นตั๋น ตรงนี้เสร็จแล้ว ไปติดที่ไหนต่อนะพี่” น้อง ๆ ที่ติดโปสเตอร์เสร็จก็เดินมาถาม

“งั้นเดี๋ยวหนูไปช่วยเพื่อนนะ” คูลกล่าว และเดินไปกับกลุ่มเพื่อนปี 1 ด้วยกัน

“......” ผมอ้าปากค้าง และเลิกคิ้วมองกลุ่มปี 1

“อีตั๋น พวกกูไปติดโปสเตอร์เสร็จแล้วหมดแล้ว” ขุนพลกับนายเดินมาด้วยกัน และมองผมที่ยืนอยู่คนเดียว

“เป็นอะไรมึง” นายถาม และสะกิดผมเบา ๆ

“...มึง..ชื่อเล่นจริง ๆ ของกูชื่ออะไร” ผมถามด้วยสีหน้าจริงจัง

“ตั๋นตั๋นไง...มึงบอกไม่ให้กูเรียกมึงในชื่อเก่านี่น่า พวกกูก็เลยไม่เรียกกัน”

“......”

เวรเอ๊ย

16.55 น.

“ยั่ว ๆ บด ๆ เอาให้อยู่หมัดในคืนเดียวเหรอ...” ผมพึมพำและตลกดีที่เด็กคนนั้นพูดออกมา ความจริงก็อยากจะรู้เหมือนกันนะว่าจะกล้าทำแบบนั้นจริง ๆ หรือเปล่า...

ความอยากรู้อยากลอง ก็เดินไปทิ้งขยะผิดเวลา และยืนแถว ๆ หน้าล็อบบีของหอ

ความที่เจอกันบ่อย ทำให้รู้ว่าเด็กนั่นจะกลับมาเวลาไหน...

และก็เห็นอีกฝ่ายเดินมาจริง ๆ ในเวลาที่คิดไว้

ไหนดูสิ ลูกสาวแม่จะจีบผู้ชายยังไง ถ้าจีบผ่านแม่จะนับเข้าเป็นตัวบุตรอันดับหนึ่งให้

เด็กนั่นเดินมา และชะงักเมื่อเห็นผมยืนอยู่ที่ตู้ล็อบบี...

“.....” ผมยืนกอดอกมองอีกฝ่ายเพื่อลองใจเด็ก

ยั่ว ๆ บด ๆ ...มันจะขนาดไหนกันนะ...

ระหว่างกำลังยืนรออีกฝ่าย อีกฝ่ายกลับหน้าแดงและหลบหน้าหลบตา เปิดตู้ล็อบบีวางร่ม เอากล่องพัสดุในตู้ออก แต่ระหว่างเอาขงเอาของ กระเป๋าตกบ้าง ของในตู้หล่นออกมาบ้าง ทำอะไรลนลานไปหมด

จนผมที่แกล้งยืนเฉย ๆ ต้องหันไปหาเด็กที่มือสั่นหยิบจับอะไรก็ไม่ถูก ก่อนจะทำของตกอีกรอบคราวนี้เป็นของในกระเป๋าอย่างพวกเครื่องสำอางที่อีกฝ่ายแต่งเบา ๆ ไปเรียน

“.....” ผมที่กอดอกมองก็ต้องเหงื่อตก เมื่อเห็นลูกสาวตัวเองทำอะไรแปลก ๆ

ผ่านไปอยู่นานสองนาน มือเด็กก็สั่นมากขึ้น...กลัวจะช็อกตุยไปซะก่อนนะสิ

“...เธอโอเคนะ” ผมช่วยก้มลงไปเก็บของให้ และมองยี่ห้อเครื่องสำอางที่อีกฝ่ายซื้อ และมองหน้าอีกฝ่าย...

จังหวะที่เด็กนั่นก้มลงมาช่วยเก็บ เราก็ได้สบตากัน เด็กหน้าแดงและแววตาสั่นไปหมด...

ผมที่ตั้งใจมองแค่ของที่ตก ก็แอบจับปอยผมอีกฝ่ายเบา ๆ ระหว่างที่เราทั้งสองนั่งยองเก็บของ

“บรัชสีเข้มไปนะ ผิวเธอต้องอ่อนกว่านี้” ผมกล่าว และอีกฝ่ายก็หน้าแดงจนลามถึงใบหู

“คะ...ครับ” อีกฝ่ายห่อไหล่ และมองของที่กระจายอยู่บนพื้น พร้อมแอบมองมือผมที่จับปอยผมอีกฝ่ายเพื่อดูโทนผิวอยู่

“แล้วก็...รองพื้นวันไหนออกแดดจัด ๆ ก็เลือกที่ทนแดดกว่านี้หน่อยสิ” ผมสวดเด็กตรงหน้า ก่อนที่จะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ ก็รีบเก็บไม้เก็บมือ และมองอีกฝ่ายแบบลืมตัว

“.....อ่า...ครับ” อีกฝ่ายน้ำตาแทบคลอเบ้า เหมือนโดนคนที่ชอบตำหนิ ก่อนจะเม้มปากน้อยใจตัวเองเล็กน้อย

“.....แต่ที่แต่งอยู่ตอนนี้ก็น่ารักแล้ว..นะ” ความที่กลัวจะไม่มั่นใจ ก็พูดออกไป และไม่ได้จะบอกให้คิดจะเลิกแต่งหรอก..

“......////” อีกฝ่ายหน้าแดงกึ่ง ๆ จะร้องไห้ แต่พอได้ยินประโยคสุดท้ายก็เหมือนจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่จนร้องออกมา

เสียงสะอื้น ทำให้ผมตกใจ และทำตัวไม่ถูก ก่อนจะเอาทิชชูที่อีกฝ่ายทำตกหยิบมาช่วยเช็ดหน้าเช็ดตาอีกฝ่าย....

.

.

.

.

“....โอเคแล้วเหรอ” ผมนั่งที่ม้านั่งในห้องล็อบบี หลังจากที่อีกฝ่ายหยุดร้อง และนั่งเงียบ ๆ เพราะผมจับอีกฝ่ายมานั่งสงบสติอารมณ์...

ที่บอกว่าทุ่มกับความรัก...อย่างที่เจ๊ใหญ่ว่า..มันก็ไม่เกินจริงเลยนะเนี่ย...

“......” อีกฝ่ายนั่งเงียบ ๆ ก่อนจะแอบเหล่สายตามามองผม

“..ขอบคุณครับ...” อีกฝ่ายกล่าวเสียงสั่น และนำมือทั้งสองข้างของตัวเองมากุมแก้มที่แดงจนเป็นเชอร์รี่

“........” หรือนี่จะเป็นมุกจีบของเด็กคนนี้กันนะ...

มุกไร้เดียงสานะ...

“..หึ..ใครจีบใครกันแน่” ผมพึมพำเบา ๆ ก่อนที่อีกฝ่ายจะเบิกตากว้าง และหันมองผมด้วยแววตาตื่นตกใจ..

“เอ๊ะ..” อีกฝ่ายอ้าปากค้าง

“เอ๊ะ....” และผมเองก็นิ่งไปไม่ต่างกัน...

ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบา ๆ

“......เธอนี่ตลกจริง ๆ เลยนะ” ผมลุกขึ้นจากม้านั่ง และหันไปมองอีกฝ่ายทิ้งท้าย

ผมโบกมือลา และเดินขึ้นห้องตัวเองไป...

ถ้าเขินกับผู้ชายขนาดนี้ จะไปจีบใครได้เล่า...

ต้องสอนลูกสาวคนนี้ใหม่แล้วละ