- 8 - ความรู้สึกไม่ต่างกัน

- 8 -

ความรู้สึกไม่ต่างกัน

วันหยุดหรรษา สาวสวยส้นตึกห้อง 302 ต้องออกมาข้างนอกเพื่อซื้อเครื่องสำอางแบรนด์ใหม่จากคุณแม่ที่เพิ่งปล่อยออกมา คุณลูกมีเหรอจะพลาดการไปสนับสนุนงานจากแม่ที่ปล่อยออกมา

ศิลปินตัวแม่ที่ปล่อยคอลเลกชันเครื่องสำอางตัวใหม่ในวันนี้ ต้องรีบไปสอยก่อนจะหมด

เสียดายที่เพื่อนอีกสามคนไม่สนใจเรื่องพวกนี้เลย พอจะแต่งหญิงทีก็มาขอยืมเครื่องสำอางผมที..เฮ้อ

” ต้องรีบไปแล้ว เดี๋ยวของหมด” รีบเดินลงน้ำหนักและวันนี้ก็อารมณ์ดีพอจะจัดเต็มสุด ๆ

วันนี้ในลุคกระโปรงสั้น ส้นตึกสบาย ๆ วิกดำที่ทำจากเส้นผมจริง ๆ ที่ราคาเฉียดหมื่น ทำให้วันนี้แต่งได้ธรรมชาติสุด ๆ

เมื่อมาถึงช็อปก็เดินดูของอย่างอื่นไปด้วย รู้สึกอยากได้เครื่องประดับเพิ่มสักหน่อยด้วยสิ

ระหว่างเดินดูของก็ไปแผนกลิปสติกเพื่อดูสีที่เข้ากับวิกสีส้มอ่อนที่เพิ่งจะสั่งซื้อมา ไว้แต่งงานแฟนตาซีในวันเกิดอีขุนพลอาทิตย์หน้าด้วย

“หื้อ..อ้าว..คุณลูกมาซื้อของเหมือนกันเหรอ” ผมที่เดินทิ้งสะโพกอย่างอารมณ์ดีตอนกำลังใช้เงินก็เจอเด็กเมื่อวานที่ร้องไห้ใส่คนที่ตัวเองบอกว่าจะจีบ

“อ้าว...สวัสดีค่ะแม่” คูลกล่าว และในมือก็ถือบรัชออนที่เป็นตัวเทสสีของช็อปอยู่

“เลือกบรัชออนอยู่เหรอ...” ผมมองและพอยท์ขามองสีในมืออีกฝ่าย...

ในหัวก็จำได้ดี..ว่าเมื่อวานได้หลุดปากออกไปเรื่องบรัชออน พอมาอีกวันเด็กคนนี้ก็ตรงมาเลือกซื้อเลยงั้นเหรอ...

จะว่าทุ่มตัวให้ผู้ชายก็ไม่ผิดหรอกนะ...

“เตรียมแต่งไปอ่อยผู้ชายคนนั้นเหรอ” ผมถามออกไปตรง ๆ

“ค่ะ แม่ว่าหนูเหมาะกับสีอ่อนจริง ๆ รึเปล่าอะ” อีกฝ่ายได้ทีก็ขอความเห็นทันที เหมือนพอมีคนบอกให้เปลี่ยนจากสิ่งที่ทำอยู่ทุกวันก็คงจะไม่มั่นใจล่ะนะ

ไม่เหมือนผมที่กล้าเปลี่ยนลุคในทุกวัน ไหนใครบอกเหมือนลิงก็แค่แต่งใหม่เท่านั้น

“เหมาะสิ ว่าจะบอกตั้งนานแล้วว่าเธอเหมาะกับสีอ่อน ๆ อย่างพวกสีส้มพีชมากกว่าสีชมพู” ผมหยิบบรัชที่เหมาะกับผิวขาว ๆ ของอีกฝ่ายมาเทสที่หน้าแขนของอีกฝ่าย

“เป็นไง ดูสว่างกว่าและหน้าไม่จัดไปด้วย” ผมเทสให้ดู และอีกฝ่ายก็ตั้งใจฟังจริง ๆ

“อ่อ...งั้นหนูจะซื้อสองอันเลย” คูลกล่าว และหยิบมาสองอันแบบไม่คิด ไม่วายหันมองผมต่อ

“แม่ว่างไหม หนูอยากให้ช่วยไปเลือกรองพื้นด้วยอะ” คูลกล่าวด้วยใบหน้าจริงจัง

“..เอาสิ” จังหวะที่ชะงักไป ก็เพราะไม่คิดว่าเด็กคนนี้จะฟังผู้ชายที่ทักเรื่องเครื่องสำอางขนาดนั้น

หลังจากนั้นก็เป็นการเดินไปเลือกซื้อของกับเด็กตรงหน้า ซึ่งก็ไม่ได้แย่อะไร ยิ่งเด็กตั้งใจฟังแบบไม่พูดอะไรที่ไม่เข้าหูเหมือนวันอื่น ๆ ด้วย

11.50 น.

“ไม่ต้องเลี้ยงนะแม่ หนูเลี้ยงเอง ถือว่าเป็นค่าช่วยหนูเรื่องเครื่องสำอาง” อีกฝ่ายกล่าว เมื่อเราทั้งสองมานั่งที่ร้านอาหารเพื่อพักหลังจากช็อปมาทั้งเช้า

“โอ๊ย เรื่องแค่นี้เอง” ผมไขว่ห้างรอเมนูที่เพิ่งจะสั่งไป

อีกฝ่ายอมยิ้มและก้มหน้าก้มตามองเครื่องสำอางที่เราทั้งสองช่วยกันเลือก...

“....” ผมจะเอ่ยปากแซว แต่ก็ต้องหยุดเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่

ให้ความหวังเด็ก....แบบเต็มที่ไปแล้วสิ...

ความรู้สึกผิดก่อขึ้นในหัวซ้ำ ๆ แต่ก็ไม่อยากให้เด็กตรงหน้าเกลียดตัวเองถ้าจะมาเฉลยเอาตอนนี้...

“..ชอบเขาขนาดนั้นเลยเหรอ” ผมถาม และเท้าคางมองอีกฝ่าย

“อื้อ..ครั้งนี้จะจริงจังด้วย..เขาชอบผู้ชายเหมือนกันใช่ไหมละ หนูไม่ยอมแพ้หรอก” อีกฝ่ายยิ้มสวยให้

ตึก..

เสียงหัวใจดังแปลก ๆ ออกมา ..

“ทำไมถึงชอบขนาดนั้นละ....เคยเจอมาก่อนเหรอ”

“เคยเจอมาก่อนค่ะ เขาเป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียนเก่าหนู หนูชอบพี่เขามาตั้งนานแล้ว แต่พอพี่เขาเรียนจบหนูก็ไม่รู้ว่าพี่เขาหายไปไหน หาเฟซพี่เขาไม่เจอด้วย” อีกฝ่ายกล่าว นั่นทำให้อดีตในหัวผมผุดขึ้นมา....

หลังจากเรียนจบก็เปลี่ยนชื่อเฟซทันทีเพราะจะเปลี่ยนตัวเอง และในเฟซก็เปลี่ยนไปเป็นช่วงแต่งหญิงทั้งหมด....

“อ่อ....” โรงเรียนเก่าเหรอ...จำได้ว่าไม่ได้ออกตัวว่าเป็นเกย์เพราะต้องอยู่กับที่บ้านด้วยสิ....

กลายเป็นรักวัยใสให้เด็กคนนี้ไปด้วยเหรอเนี่ย...

แล้วรุ่นพี่ที่ชอบคนนั้นก็เปลี่ยนมาเทิร์นรับแต่งหญิงแล้วด้วย...

เหมือนเป็นฆาตกรที่กำลังฆ่าเด็กใสซื่อคนหนึ่งเลยแหะ

“...อ่อ...เหรอ” ผมรีบทำเป็นจิบน้ำเบา ๆ

“แล้วก็..เขาดูจะสนใจหนูนะแม่...เมื่อวานเราได้คุยกันด้วย” อีกฝ่ายแสดงท่าทีเขินออกมา

“เหรอ..ยั่ว ๆ บด ๆ จนเขาสนใจแล้วเหรอ”

“ก็..นิดหน่อยแม่...แต่ไม่ทันได้อ่อยอะนะ เขาก็มองหนูก่อน” อีกฝ่ายยิ้มแบบผู้ชนะใส่ผม..

ไม่มองได้ไง...มือสั่นทำของตกขนาดนั้น

ผมที่เท้าคางก็ยิ้มอ่อน เพราะเวลาเด็กมันพูดด้วยความมั่นว่าตัวเองทำได้ และปากจัดกับคนอื่นไปทั่ว พอทำจริง ๆ กลับลนลานเหมือนลูกกระรอกหาที่เก็บลูกโอ๊กไม่ได้...

“อ่อยเขายังไงเหรอ เขาถึงสนใจ” ผมสลับขาที่ไขว้กันเพื่อตั้งใจฟัง

“ก็...ก็อยู่เฉย ๆ เขาก็มองไงแม่...” อีกฝ่ายแอบชะงักเล็กน้อย แต่ก็ไหลตัวไปตามน้ำ

ตลกดีแฮะเด็กคนนี้...

ณ หอพัก

15.55 น.

“งั้นหนูกลับก่อนนะแม่” คูลกล่าว ก่อนที่จะจากลากัน เพราะผมเองก็ต้องไปงานเลี้ยงของเพื่อนที่จัดปาร์ตี้อีกที่ก่อนกลับหอ

“อ่า...แล้วก็อย่าลืมเทสแป้นก่อนแต่งด้วยนะคืนนี้ เผื่อแพ้ขึ้นมาจะได้หยุดทัน” ผมกล่าว และมองปอยผมอีกฝ่ายที่น่าจะเลอะแป้งที่เราลอง ๆ กันไปหลังจากกินมื้อกลางวันเสร็จ

ไม่ทนได้สังเกตเลยแฮะ...

มือเจ้ากรรมคว้าไปดึงคราบครีมที่ติดตรงปอยผมอีกฝ่ายออกเบา ๆ อยู่สองสามที

“แต่งหน้ายังไงก็ต้องดูกระจกตลอดเวลาด้วยนะ จะได้สวยตลอด” ผมกล่าว และระหว่างจับปอยผมอีกฝ่ายก็หันไปสบตาเด็กเข้า

มือก็รีบดึงออกทันที และเปลี่ยนเรื่องทันที แววตาที่สวมคอนแท็กต์เลนส์แอบหลบสายตาเด็กที่นิ่งไป ใบหน้าไม่ได้เคอะเขินเหมือนตอนอยู่กับผู้ชาย

แต่ใบหูเด็กก็แอบแดง ก็คงจะอายที่อยู่ ๆ ผมก็ไปจับปอยผม และทำตัวแปลก ๆ ใส่

“งั้น..แม่ไปก่อนนะ” ผมรีบหันหลังและเดินออกมาทันที

“.....” คูลมองไล่หลังของรุ่นพี่ของตัวเองที่เดินจากไป หลังจากมาจับปอยผมของตัวเอง

คูลจับปอยผมที่เป็นข้างเดียวกับที่พี่ผู้ชายที่ตกหลุมรักจับไปเมื่อวาน...

“ความรู้สึกไม่ต่างกันเลย...แฮะ” คูลเลิกคิ้วและพูดกับตัวเอง..

“หรือว่า..ต้องไปเอาปอยผมตรงนี้ออกดีนะ..” มีคนสองคนมาจับที่เดิมติดกันสองวันแล้วนะ...

จุดเสน่ห์ใหม่รึเปล่านะ...

คูลคิดแล้วก็สงสัย...