- 3 - ร้องไห้

“ไปกินชาไข่มุกร้านเดิมปะ” เปาเปาเดินด้วยอารมณ์ที่สดใส และหันมาถามหลังจากเรียนเสร็จแล้วในช่วงบ่ายของวัน

“ได้สิ อยากกินอะไรหวาน ๆ พอดีเลย “ขุนพลกล่าว ก่อนที่ผมจะเดินตามหลังมา

“เอาสิ แต่กูไม่กินนะ พวกมึงกินกันเลย กูกำลังลดความอ้วนอะ” ผมตอบ เพราะน้ำหนักที่ชั่งล่าสุดก็ปาไปจะ 80 แล้ว

“โอ๊ย อ้วนอะไรของมึง ทั้งตัวมึงมีแต่กล้ามทั้งนั้น ฉายานักมวยเก่ามันไม่เกินจริงหรอกสำหรับมึงอ่ะ” ขุนพลกล่าวเสียงสูง ก่อนจะมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า

“วันนี้นางมาวิกแดงสวยเชียวนะ อย่าแซวเพื่อนกูแบบนั้นสิ” นายที่เดินออกมาเป็นคนสุดท้ายกล่าว แต่สายตาก็มองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกัน

“ขอบใจจ้ะ” ผมหันไปขอบใจนาย

กริ๊ง

เสียงแจ้งเตือนของโทรศัพท์ดังขึ้นพร้อมกันทั้งสี่คน

ผมและเพื่อน ๆ ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กข้อความ เป็นข้อความทางไลน์ของปี 3 และรุ่นพี่ที่เรียกตัวประชุมงานคณะ

“กูหิวอ่ะ แอบไปซื้อก่อนกลับมาไม่ได้เหรอ” เปาเปางอแงเล็กน้อย

“คงไม่กี่นาทีหรอกน่า คงไปคุยเรื่องว่ากลุ่มไหนจัดการของอะไรกันเสร็จแล้วรึเปล่า”

แผนกเครื่องแต่งกายก็ต้องเป็นพวกผมเนี่ยแหละ

สวย เลิศ ที่สุด

จังหวะที่กำลังจะคุยว่าจะไปซื้อน้ำให้เปาเปาที่ประจำเดือนมาแล้วอยากกินนู่นกินนี่ ก็มีอีกกลุ่มเดินมาพอดี

“...อ้าว จะเดินไปที่ตึกคณะเหมือนกันใช่ไหม” นายที่เห็นกลุ่มคนที่เดินเข้ามา พอจำหน้าได้ ก็ทักทายก่อนด้วยความเป็นมิตร

“ครับ....พี่ ๆ ก็ไปด้วยใช่ไหมครับ” หมวยที่เดินมากับเด็กปี 1 ก็ตอบนายด้วยรอยยิ้มหล่อกระชากใจ...

“ฮอตน่าดูเลยนะ” ขุนพลมองนักศึกษาปี 1 ที่มีแต่ผู้หญิงน่ารัก ๆ เดินตามมาสามสี่คน

“...ครับ..” หมวยยิ้มสวยให้ขุนพล ซึ่งถ้าหมวยเป็นผู้ชายจริง ๆ คงตกพวกเราทั้งกลุ่มไปแล้วละนะ

“ว้าว..วันนี้มาผมแดงสวยเลยนะพี่” เสียงคุ้นเคยดังขึ้น ขณะที่ผมกำลังม้วนปอยผมฆ่าเวลาที่เพื่อน ๆ กำลังพูดคุยกันอยู่

“แน่นอนอยู่แล้ว” ผมยิ้มตอบ และหันไปหาต้นเสียง นั้นก็คือเด็กที่อยู่ตรงข้ามห้องนั่นเอง

“อ้าว...เจ๊ใหญ่ไม่มาด้วยเหรอ” ผมที่เห็นอีกฝ่ายก็หุบยิ้มลงทันที แต่ก็ทักทายตามประสารุ่นพี่กับรุ่นน้อง

“เห็นว่าไปรออยู่ก่อนแล้วล่ะ” คูลตอบ และเวลาอีกฝ่ายคุยกับผมก็ต้องเงยหน้าคุยด้วยเพราะร่างกายอันถึกและส่วนสูงที่เกินมาตรฐานผู้ชายเป็นทุนเดิม และยิ่งสวมส้นสูงก็ทำให้ใคร ๆ ก็ตามที่คุยด้วยต้องเงยหน้าคุยแทบจะทุกราย

“งั้นไปกันเถอะ” เปาเปากล่าวขึ้น และทำให้เราได้เดินไปตึกคณะพร้อม ๆ เด็กปี 1 บางส่วน รวมถึงอีเด็กเจ๊ใหญ่ด้วย

สิ่งที่น่าประหลาดก็คือ ขุนพลที่เดินตีคู่กับนายอยู่ดี ๆ หมวยก็เดินมาตีคู่ข้าง ๆ ด้วย ทำให้ผู้หญิงที่เกาะติดหมวยหลุดและไปคุยกับเปาเปาแทน

ก่อนจะมีผู้ชายที่น่าจะเป็นเด็กปี 1 เดินตีคู่กับผม สายตาล่าเหยื่อก็หันไปมองด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ

“อุ๊ย หนูอยู่ปีไหนเหรอ” ผมที่ได้ก็แอ๊วไปตามประสา เพราะเด็กมันน่ากินดี

น่าจะนุ่มเหมือนมาชเมลโล่เลยล่ะ

“ปี 1 ครับ..แล้ว....พี่รู้จักคูลด้วยใช่ไหมครับ” น้องผู้ชายทั้งกลุ่มถาม ก่อนที่ผมจะเลิกทัดหูกับเส้นผม และแสดงสีหน้าไม่อยากจะตอบออกมา

“จะจีบใช่ไหมล่ะ” ผมถามตรง ๆ ซึ่งก็มีเด็กคนหนึ่งพยักหน้าสนใจออกมา แววตาที่ยิ้มสวยเหลือบมองบนทันที

“......” ผมไม่ใส่ไฟ และไม่ยุให้จีบ ก่อนที่นายมือปลอบประจำตัวของผมจะเดินมาลูบหลังเบา ๆ

“เรามันแก่เกินจะเต๊าะเด็กแล้วล่ะ” นายปลอบ

“อ่ย แก่อะไรเล่า คนเรามันก็ต้องชอบอะไรไม่เหมือนกันอยู่แล้ว ต้องมีสักคนที่ชอบกูแน่ ๆ” ผมกล่าว และกอดอกมองรุ่นน้องที่มองผมเป็นแม่...ที่ไม่ใช่ตัวแม่ แต่เป็นแม่จริง ๆ เนี่ยสิ

ให้ตายเถอะ

“จ้า ๆ ...หวังว่าวิกแดงวันนี้ของมึงจะช่วยได้นะ” นายกล่าว

“อะไรเหรอพี่” อยู่ ๆ เจ้าเด็กนั่นก็โผล่มาด้านหลัง คูลที่ตั้งใจจะโผล่มาทำผมให้ตกใจ

“ว้าย..อ่ย..” ผมตกใจ และหันไปกะจะสวดเด็กตรงหน้า

พอหันไปก็เห็นเจ้าเด็กนั่นถือแก้วน้ำมาสองสามแก้ว ทั้ง ๆ ที่ก็เดินมาด้วยกัน เอาเวลาไหนปลีกตัวไปซื้อน้ำมาหลายแก้วขนาดนี้กัน

“ผมให้พี่ ๆ “คูลกล่าว ซึ่งพอรุ่นน้องหวังดีก็ยอมรับมา และผมก็ยื่นให้เปาเปาก่อน เพราะเห็นบ่นว่าอยากกินน้ำหวาน ๆ มาตลอดวัน

“กรี๊ด ขอบคุณนะน้อง” เปาเปาดีใจ จนกระโดดเหยาะ ๆ และรับไปทันที และก็แจกให้คนอื่น ๆ ด้วย เพราะเด็กนั่นถือมาหลายแก้ว

“ทุ่มเงินเลี้ยงรุ่นพี่กันแบบนี้เลยเหรอคะน้อง” ผมถาม และมองน้ำโอเลี้ยงในมือ

“ไม่ค่ะ มีผู้ชายซื้อมาให้ เลยบอกว่าถ้าใจดีก็เลี้ยงน้ำพี่ ๆ ด้วยได้ไหม แล้วเขาก็ซื้อมาให้” คูลกล่าว และยิ้มสวย

“..อ่อ..จ๊ะ..” ผมมองน้ำในมือแล้วไม่อยากจะกินเลย...

“น้ำจากผู้ชายเชียวนะ แดก ๆ ไปเถอะอีตั๋น” ขุนพลกล่าว และดูดน้ำในมือของตัวเอง ซึ่งเป็นชาเย็น

สายตาผมก็มองแก้วคนอื่น ๆ สีสันมันสดใสทุกแก้วเลยนะ...

ถึงจะไม่ได้ติดใจอะไรกับโอเลี้ยงก็เถอะ

“แล้วก็ที่ซื้อมามีโอเลี้ยงอยู่แก้วเดียว เลยคิดว่าคนแก่ ๆ น่าจะชอบกินโอเลี้ยง เลยให้พี่นะ” คูลกล่าว และมองโอเลี้ยงในมือผม

“เอ้า อีเด็กนี่ กูยังไม่แก่ค่ะ ถ้ากูแก่ พี่มึงก็ใกล้เข้าโลงแล้วมั้งคะ” ผมสวนไปทันที ก่อนที่เด็กนั่นจะหัวเราะด้วยความตลกในคำพูดของผม และคนรอบ ๆ ก็ขำไปด้วย

“จริง ๆ เลย” ผมบ่น ซึ่งพอเห็นอีกฝ่ายหัวเราะก็ปล่อย ๆ ไป

“ล้อเล่นค่ะแม่” คูลตอบ และเดินนำออกไปหลังจากแจกน้ำให้รุ่นพี่ทุกคนเสร็จแล้ว

...

“...นางเรียกมึงว่าแม่ว่ะ” เปาเปาที่อารมณ์ดีจากการโมโหหิวของหวาน ก็แซวผม

“...วู้ว..เด็กนั่นนับถือแม่เป็นแม่เลยนะ ใช่ย่อยนะเรา” ขุนพลกล่าว

และเมื่อผมได้ยินคำนั้นก็ตัวลอยไม่น้อย

เหมือนได้ยกระดับการเป็นตัวแม่ไปอีกขั้น

“ให้อภัยเด็กนี่สักวันแล้วกัน” ผมกล่าวและยิ้มเยาะภูมิใจสิ่งที่ได้รับ

“งั้น ปีหน้าเด็กปี 1 ที่เข้ามาใหม่ก็คงเรียกมึงว่ายายแล้วสินะ” นายกล่าว

“อีนี่”

ณ หอพัก

18.50 น.

“หืม...” สาวสวยที่กำลังเดินกลับหอพักก็เดินมาเจอเด็กตรงข้ามห้องที่กำลังจะเข้าห้องแต่ก็ไม่ยอมเข้าสักที

วันนี้ไม่ทำอะไรแปลก ๆ หน้าประตูอีกใช่ไหมเนี่ย

“มายืนทำอะไรตรงนี้ค่ะลูกสาว” ผมที่ได้ตำแหน่งแม่จากอีกฝ่ายก็ใช้มันทันที

“...ก็ไม่มีอะไรค่ะ..ว่าแต่...แม่อยู่หอพักนี้เหมือนกันเหรอ” อีกฝ่ายทำหน้าไม่ถูก และยิ่งทำหน้างง ๆ เมื่อผมมายืนตรงหน้าประตูตรงข้ามห้องตัวเอง

“..อืม..ก็อยู่ห้องตรงข้ามนี่ไง” ผมกล่าว และชี้ห้องตัวเอง

อีกฝ่ายที่ถือน้ำนมเย็นก็เบิกตากว้างเล็กน้อย ก่อนจะนิ่งไปสักพัก.....

ใบหน้าสงสัยใคร่รู้ของอีกฝ่าย ทำให้ผมยิ้มแย้มแบบได้แผนจะแกล้งเด็กตรงหน้า

“...งั้น..แม่อยู่กับรูมเมตเหรอ” อีกฝ่ายถามด้วยน้ำเสียงอ่อย ๆ

“....ไม่ แม่อยู่กับหลัวแม่เอง” ผมได้ทีเล่นมุกออกไป กะว่าจะเฉลยว่า ล้อเล่นน้า เหมือนที่อีกฝ่ายทำใส่บ่อย ๆ

แหมะ....

ท่ามกลางรอยยิ้มของผมที่แกล้งอีกฝ่ายเสร็จ ทุกอย่างก็เงียบลง พอถึงจุดที่เงียบผิดปกติ ผมก็เลิกยิ้มตาหยีลืมตามาดูคนตรงหน้าที่ไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับมา

ใบหน้าเด็กที่ถือน้ำนมเย็นก็เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ราวกับไหลออกมาแบบไม่ทันตั้งตัว

ก่อนที่เด็กตรงหน้าจะรีบเช็ดหน้าเช็ดตาและไม่พูดอะไรต่อ ก่อนจะหันหลังปิดประตูเข้าห้องไป...

ปล่อยให้มุขล้อเล่นของผมเคว้งอยู่แบบนั้น...

.

.

.

ร้อง....เลยเหรอ?