- 2 - ขนมหน้าห้อง

- 2 -

ขนมหน้าห้อง

ณ โรงอาหารมหาลัย

11.12 น.

ตึกตึกตึก

“มึง กูมีเรื่องมาเมาท์” ผมเดินทิ้งน้ำหนักตัวไปที่ส้นตึกของตัวเอง เพื่อเดินไปหาเพื่อนตัวเองที่นั่งรอที่จุดประจำของกลุ่ม

“กูล่ะสงสารรองเท้ามึงจริง ๆ ...ส้นตึกก็ไม่ได้ช่วยรับน้ำหนักมึงได้หมดหรอกนะ” ขุนพลกล่าว และมองผมที่วันนี้แต่งตัวจัดเต็มกว่าทุกวัน

“มาเรียนหรือมาประกวดคะ” เปาเปากล่าว ก่อนจะกวาดของบนโต๊ะที่วางเกะกะอยู่ออกไปวางที่เก้าอี้แทน

นายที่กำลังฟังเพลงผ่านหูฟัง พอได้ยินผมพูดว่าจะเมาท์ก็รีบถอดหูฟัง และเคลียร์ของบนโต๊ะกับเปาเปา

และทั้งสามคนก็เท้าคางกับโต๊ะเพื่อรอฟังผมเมาท์แบบตั้งใจ

“ว่ามาค่ะสาว” ขุนพลกล่าว

“มึงจำอีเด็กนั่นได้ไหม เด็กที่มากับเจ๊ใหญ่อ่ะ” ผมนั่งลงและเริ่มเท้าคางซุบซิบกัน

“จำได้สิ แล้วมันทำไม” นายเสริม ก่อนที่เปาจะสะกิดแขนผมและคนอื่นเบา ๆ

“อะไรอีเปา” ผมถาม ก่อนจะสยายวิกผมปลอมของตนเอง แบบรำคาญที่มาสะกิดขัดจังหวะการเมาท์

“เด็กนั่น มากับเจ๊ใหญ่ว่ะ..ตายยากจริง” ขุนพลชี้

ผมหันไปดู ซึ่งก็เห็นเด็กคนเมื่อวาน เดินสวมชุดนักศึกษาอยู่ในกลุ่มของเจ๊ใหญ่มาด้วยกัน

“ปี 1 เหรอ...ถึงว่าหน้าไม่ค่อยคุ้น” นายเปิดโทรศัพท์ดูรายชื่อกลุ่มในคณะ เพื่อเช็กข้อมูล

“แก๊งเมื่อคืนนั้นเลยนี่หว่า...” ผมจำหน้าได้ทุกคน ทอมคนนั้น กับเด็กนั่น..และก็ผู้ชายอีกคน...

“อีเจ๊ใหญ่นี่มันเส้นเยอะจริง ๆ “ผมบ่น เป็นรุ่นพี่ในคณะยังไม่พอรึไง...กะไม่ให้กะเทยเด็กเกิดเลยว่างั้น

“อุ๊ย..เดินมาทางเราวะ” เปาเห็นกลุ่มอีกฝ่ายเดินตรงมา ซึ่งทำให้พวกเราทั้งสี่ นั่งดี ๆ และทำเป็นไม่ได้เมาท์อะไรกัน

“ตั๋นตั๋น งานคณะที่อาจารย์บอก เจ๊แบ่งงานให้แล้วนะ และก็ต้องให้น้องปี 1 ร่วมกิจกรรมด้วย แบบนั้นโอเคไหม” ผมมองเจ๊ใหญ่ที่วันนี้อารมณ์ดีมาสอนงานลูกสาวอย่างพวกผม

เอาจริงถึงไม่ชอบขี้หน้าเพราะชอบแซะกันตลอด แต่ก็ไม่ได้เกลียดอะไรขนาดนั้น

“ก็ไม่ติดหรอกเจ๊...จะว่าไปลืมชมกระเป๋าใหม่เจ๊เลยนะ” ผมมองกระเป๋าที่อีกฝ่ายหิ้วมาแทบจะบังตัวเองมาครึ่งตัว

“นี่เหรอ ผู้ชายซื้อให้ เลิศเนอะ” เจ๊ใหญ่รีบอวดกระเป๋าตัวเองทันที

ผมยิ้มจืด ๆ ให้ ก่อนจะมองหน้าเพื่อน ๆ ของตัวเองที่ก็ยิ้มแบบเดียวกัน...

ได้อวดสมใจนางแหละ...

“อ่อ แล้วข้างหลังเจ๊ใครอ่ะ เห็นตั้งแต่คืนนั้นแล้ว ปี1เหรอ” เปาเปาอาสาถามให้ด้วยใบหน้าซื่อ ๆ ตามนิสัยของตัวเอง

“อ่อ นี่อีหมวย นี่ฐา และนี่อีคูล” เจ๊ใหญ่แนะนำน้องใหม่ในกลุ่มที่ก็เด่นมาตั้งแต่เดินเข้ามาในโรงอาหารแหละ คัดหน้าตามาจริง ๆ ...

หมวย ทอมที่เรด้าพังไปเมื่อคืนนั้น ทอมที่น่าจะเทกฮอร์โมนมาแล้วระยะหนึ่ง...สูงหล่อปี๊ด...

ฐา ผู้ชาย..ไม่น่าจดจำเท่าไหร่...

แต่อีเด็กที่ชื่อคูลนั่น...จำได้ดีเลยล่ะ

“ขุนพลไม่แต่งหญิงมาเรียนเหรอ” หมวยถามขุนพลเมื่อถูกแนะนำตัวแล้ว ซึ่งขุนพลสะดุ้ง ก่อนจะแอบส่งสายตามาหาผม

“ไม่...ไม่ค่อยแต่งอยู่แล้ว” ขุนพลกล่าว ซึ่งในกลุ่มก็มีแต่ผมเนี่ยแหละที่แต่งมาทุกวัน ไม่มีใครเคยเห็นหน้าสดของผมเลยนอกจากเพื่อนสามคนในกลุ่ม

“เหรอ...” อีกฝ่ายเงียบไป คงจะหาเรื่องคุยละมั้ง...

“อ้อ แล้วคูลคือน้องแท้ ๆ ของเจ๊เอง” เจ๊ใหญ่ชี้ไปทางเด็กคนนั้น ซึ่งก็ยิ้มทักทายให้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“น้องชาย...แท้ ๆ เลยเหรอเจ๊” นายเป็นตัวแทนถาม ก่อนจะมองคูลกับตัวเจ๊ใหญ่สลับไปมา

เจ๊ใหญ่ตัวถึกทน อดีตนักมวยเก่าแต่งหญิงชัด ๆ เทียบกับน้องชายที่เหมือนเกย์ฝึกหัดติดหล่อผู้ดีกว่าพี่ตัวเองซะอีก

“ก็ใช่นะสิ” เจ๊ใหญ่ตอบ ก่อนที่เด็กคนนั้นจะยิ้มแก้มปริใส่พวกผม

“คืนนั้นได้ผู้กลับสักคนไหมเจ๊” เด็กนั่นมองมาที่ผม และยิ้มน่าหมั่นไส้ให้

นี่ขนาดมันไม่เมา มันยังถามคำถามเดิมเลย...

“ไม่อ่ะ แล้วไม่ต้องเรียกพี่ว่าเจ๊หรอก ให้คำว่าเจ๊ประจำคณะให้เจ๊ใหญ่คนเดียวเหอะ เดะทับเส้นขาใหญ่เขา” ผมกล่าว ซึ่งเจ๊ใหญ่ก็ยิ้มแก้มปริเลยล่ะ

“งั้นจะให้เรียกลุงเหรอพี่” คำนั้นทำให้ผมสะบัดผมหันไปมองแบบไม่คิดว่าจะได้ยินออกมาจากรุ่นน้อง

“ล้อเล่นครับ ฮาฮ่า” อีกฝ่ายรีบทำท่าทางล้อเล่นกับคำพูดที่พูดออกมา ซึ่งทุกคนก็ดูจะตลกกับมุกเด็กคนนี้ดี

“ไม่ช่วยกูเลยนะ พวกมึงเนี่ย กูตัวโดนตลอด” ผมบ่น และเตะขาไอ้ขุนพลที่แอบหัวเราะกับมุกเด็กเมื่อกี้ ก่อนที่ผมจะส่ายหน้าขำในลำคอแห้ง ๆ แบบไม่คิดมาก

พี่กับน้องเหมือนกันจริง ๆ เล้ย...แซะแต่กูอยู่คนเดียวเนี่ย

เพราะกูสวยกว่านะสิ..

ผมคิดได้แบบนั้นก็เชิดใส่อากาศ เพราะไม่มีใครรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่

สุดท้ายการแจกงานแบ่งหน้าที่ของเหล่ากะเทยประจำคณะก็เป็นไปได้ด้วยดี เสียดายก็ตรงที่ต้องรับหน้าที่ดูแลน้องปี 1 ที่ก็คงไม่พ้นเจอหน้าเด็กปากเสียนั่นทุกวัน

เมื่อเราคุยกันจบ กลุ่มเจ๊ใหญ่ก็เดินจากไป ซึ่งทุกสายตาในโรงอาหาร..ไม่สิ ทั้งคณะ...ไม่ ๆ ทั้งมหาลัยเลยมากกว่าที่มองกลุ่มเจ๊ใหญ่ตั้งแต่เดินเข้ามาและเดินออกไป

จะว่าฮอตก็ฮอตอยู่หรอก...มีทั้งสายดี้ที่ชอบทอมหล่อ ๆ และผู้ชายที่ชื่อ...ชื่ออะไรนะ..ฐา ก็ค่อนข้างหน้าตาดี ก็ว่าจะจีบสักหน่อยแต่พออยู่กลุ่มเดียวกับเจ๊ใหญ่ก็เลยปัดตกไปแบบไม่ต้องคิด

ส่วนเด็กนั่น...สายเกย์ที่ชอบทรงน้องปี 1 น่ารัก ๆ สินะ...

ไม่แปลกที่จะเด่นที่สุดในคณะ..

ส่วนเรา...

ผมหันมองกลุ่มตัวเอง...

กะเทยถึกกล้ามก็ไม่ได้ต่างกับเจ๊ใหญ่สักเท่าไหร่อย่างผม

ขุนพลตั้งแต่รู้จักกันมามันก็ยังไม่เปลี่ยนชื่อตัวเองให้เข้ากับเวลาตอนที่มันแต่งหญิงไปเที่ยวสักที เพื่อนเรียกขุนพลทีเดียวหมดสวยทันที..

นาย...เกย์ควีนที่ก็โสดมากี่ปีแล้วก็ไม่รู้ โสดแต่ทำตัวมีเจ้าของจนไม่มีเกย์ที่ไหนจะมาจีบ

ส่วนเปาเปาผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มก็มีแฟนไปแล้ว..แถมแฟนหล่อมากด้วย ถ้าเปามันโสดก็คงมีผู้ชายมาจีบบ้าง เผื่อคนที่เป็นเศษ ๆ จะตกมาถึงท้องผมสักหน่อยก็ยังดี...

เฮ้อ...กลุ่มผมก็ฮอตอะนะ..แต่ไม่ฮอตขนาดนั้น...

เอ๊ะ...นี่ผมจะใช้คำเดียวกับเด็กนั่นทำไมเนี่ย

ให้ตายเถอะ..

ณ หอพัก

18.01 น.

ผมเดินกลับหอพักหลังจากไปซื้อรองเท้าใหม่ที่เดินจนส้นแตกไปวันนี้จนตกเย็น เมื่อเดินมาใกล้ถึงหน้าห้องก็เห็นคนทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่หน้าห้องตัวเอง

“....” ผมชะงักไป ก่อนจะเดินไปแอบดูคนที่ทำตัวแปลก ๆ หลังตู้ล็อกเกอร์ของหอ

เด็กที่ชื่อคูลนั่น...

ถึงจะอยู่ห้องตรงข้ามก็เถอะ..แต่มายืนทำอะไรอยู่หน้าห้องผมกัน..

ผมชะโงกดู ก่อนจะเห็นอีกฝ่ายทำอะไรที่ลูกบิดของประตูและรีบเดินหน้าแดงหลังจากทำอะไรยุกยิกเสร็จ พร้อมรีบเดินเข้าห้องตัวเองที่อยู่ตรงข้ามทันที

“....” เมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินเข้าห้องตัวเองไป ก็รีบตรงปลีกตัวไปดูหน้าประตูของตัวเอง

ถ้างัดจะขโมยของแม่จะตีให้--

ผมชะงักเมื่อเห็นถุงขนมที่มีเค้กอยู่ข้างในถุง แขวนอยู่ที่หน้าห้องของตัวเอง...

ผมหยิบถุงขนมนั้นขึ้นมาดู ก่อนจะดูกล่องเค้กสตรอว์เบอร์รีข้างใน ซึ่งมีโน้ตเขียนแปะไว้ด้วย

'เรื่องคืนนั้น ถ้าผมทำอะไรไม่ดีให้พี่ ก็ขอโทษพี่ด้วยนะครับ คืนนั้นผมเมา จำอะไรไม่ได้เลย จากคนตรงข้ามห้อง...'

ปกติเขาเขียนโน้ตกันยาวขนาดนี้เลยเหรอ... โพสอิทอันเล็ก ๆ เขียนซะเต็มหน้ากระดาษ...

“.......” ผมก้มมองเค้กที่ได้รับอย่างเงียบ ๆ ...

เด็กนี่..ชอบคนตรงข้ามห้องตัวเอง..ที่ก็คือผมสินะ....

.

.

.

.

จะสงสารเด็กนั่นหรือสงสารตัวเองดี...