เพราะนายน่ารักกว่า 'ฉันเลยยอม'

- 1 -

เจอคนน่ารักกว่า

“มึง...กูโดนเทอีกแล้วอ่ะ” เสียงอ่อย ๆ อย่างหมดแรง หลังจากข้อความที่ถูกส่งเข้ามาเป็นข้อความการบอกเลิกในรอบที่ล้านแปดของชีวิต

“.....สเตอะนะ กูว่าแล้ว...” เพื่อนในแก๊งกล่าว และเท้าคางมองผมที่นั่งทำหน้าซึมอยู่

“มึง....” ผมทำเสียงเหมือนคนจะร้องไห้...ซึ่งก็จะร้องไห้จริง ๆ นั่นแหละ

“กูรักมันมากนะ..” ความรักคงไม่เหมาะกับผมสินะ...

“เอาน่า ไปหาผัวใหม่กัน ไปเลยไหมคืนนี้” ผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มกล่าว และลูบปอยผมปลอบใจผมเบา ๆ

ใช่....

คนสวยที่กำลังอกหักคนนี้ กำลังร้องไห้พร้อมเติมลิปและสะอื้นกับรักรอบที่ล้านที่ถูกหักอกกลางคลาสเรียน

“วิกหลุดหมดแล้วคนสวย” อาจารย์ที่กำลังสอนกล่าวขึ้น เมื่อเห็นเสียงนักศึกษากลุ่มหลังห้องกำลังทำฟีลเศร้า ๆ แต่กลับเติมลิปฉ่ำ ๆ กลัวร้องไห้แล้วไม่สวย

“โห่..ก็หนูโดนเทนะจารย์...เนี่ย เมื่อกี้เลย” ผมสะบัดวิกยาวที่สวมใส่อยู่ด้วยใบหน้าแซด ๆ

“จ้า ๆ คนสวยของอาจารย์ จดหัวข้อเสร็จแล้วเหรอเรา อาจารย์จะไปหัวข้อถัดไปแล้วนะ” อาจารย์ส่ายหัวไปมา อย่างชินชากับกลุ่มนักศึกษาที่เด่นที่สุดในห้อง

นั่นก็คือ กลุ่มผมเอง

“อีตันมึงโดนผู้ชายหลอกอีกแล้วสินะ” เพื่อนร่วมคลาสหันมาถาม ซึ่งผมก็วางลิปสีสวยลง และ ตอบกลับไปด้วยใบหน้าประชดใส่

“ไม่ได้โดนหลอกย่ะ โอ๊ย...พวกมึงไม่เคยจะให้กูมีความรักดี ๆ กับเขาบ้างเลยรึไง” ผมกล่าว และถอนหายใจใส่

“ใช่เซ่..กูมันกะเทยถึกนี่” ผมประชดตัวเอง ก่อนที่เพื่อนสนิทจะหันมาพยักหน้าเหมือนเห็นด้วยกับคำพูดเพื่อนตัวเอง

“เอ้า..อีนี่ กูประชด” ผมตีไหล่ไอ้ ขุนพล ไปหนึ่งที

“ก็จริงปะวะ อีกอย่างไอ้สเตกูดูออกตั้งแต่แรกแล้วว่ามันจะเอาเงินมึง” ขุนพล กะเทยที่นาน ๆ จะแต๊บและแต่งหญิงที แต่วันนี้ขี้เกียจเลยเป็นกะเทยทรงทอมมากล่าว และนั่งไขว่ห้างจดโน้ตระหว่างเรียนไปด้วย

“หึ๋ย...” ผมสะบัดไหล่ตัวเองอย่างเสียดายผู้ชายที่ทิ้งตัวเอง

“กว่าจะหาหล่อแบบนั้นได้...” ผมบ่น ก่อนที่นายจะตบไหล่ผมเบา ๆ

“เดี๋ยวกูเลี้ยงเหล้าเองคืนนี้” นายตุ๊ดสายหวานประจำกลุ่มกล่าว และตบไหล่ผมอีกครั้ง...

“จะไปจริงอ่อ อีพวกใหญ่มันจะไปร้านประจำเราคืนนี้ด้วยนะเว้ย เดี๋ยวก็ไปทับเส้นกันหรอก” เปาเปาผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มแทรกขึ้นมา

แปะ

“ว้าย” x4

บทสนทนาที่กำลังไหลลื่นก็ถูกปากกาจากคนที่กำลังสอนอยู่ปาใส่กลางโต๊ะเบา ๆ

“เรียนก่อนสิพวกคนสวยทั้งหลาย ไม่งั้นจะให้ไปคุยตอนได้ตัวแดงเอาไหม” อาจารย์กล่าว และนั่นทำให้พวกเราหุบปากเงียบทันที

“ขอโทษค่ะ อาจารย์คนสวย เราจะตั้งใจเรียนแล้ว ให้อภัยคนที่อกหักรอบที่ล้านของอาทิตย์นี้ด้วยนะคะอาจารย์” เปาเปายกมือไหว้ขอโทษ และตีหน้าเศร้า แต่ประโยคที่พูดออกมากลับเสี้ยมผมเต็ม ๆ

“และขอโทษ เพื่อน ๆ ที่ตั้งใจเรียนด้วยนะคะ เพราะคลาสหน้าเขาก็น่าจะอกหักอีกนะคะ” ขุนพลยกมือไหว้เพื่อน ๆ ในคลาสอีกคน

“โอ๊ย นี่ให้กำลังใจกูแล้วเหรอ” สิ้นคำพูดผม ทุกห้องในห้องก็หัวเราะราวกับมันเป็นเรื่องปกติ ซึ่งพอได้ยินเสียงหัวเราะของทุกคนรวมถึงอาจารย์เองด้วย ก็ไม่ได้โกรธเคืองอะไร ออกจะตลกดีด้วยซ้ำ

14.50 น.

“โพรเจกคณะฝากกลุ่มเราเหมือนเดิมนะ” เมื่อเลิกคลาส อาจารย์ก็คุยกับเราเช่นเดิม

“กลุ่มที่เลิศที่สุดในคณะ ก็ต้องแก๊งพวกหนูนี่แหละค่ะอาจารย์ จะแต่งตัวเลิศ ๆ เปิดตัวคณะแบบเวทีแตก จนมงลงไม่ทันเลยค่ะ” ผมกล่าว และขยับร่างกายราวกับจะไม่ทำให้อาจารย์ผิดหวัง

“จ้า ๆ พวกเธอไม่เคยทำให้อาจารย์ผิดหวังอยู่แล้ว แต่อย่ามาอกหักตอนเรียนอีกนะ กัปตัน” อาจารย์มองหน้าผมที่กำลังยิ้มแก้มปริกับคำชมในประโยคแรก

“มันห้ามกันได้เหรออาจารย์” ผมสะบัดตัวไปมา ก่อนที่อาจารย์จะหัวเราะเบา ๆ และขอตัวไปสอนคลาสอื่นต่อ

“สรุปไปกินปะ” ขุนพลกล่าว และพอยท์ขาราวกับตัวเองสวมส้นสูงเพื่อรอคำตอบ

“ไปสิ คนอกหัก ต้องหาอะไรมาดามใจ..อย่างผู้ชายหล่อ ๆ “ผมกล่าว และเกลี่ยปอยผมปลอมของตัวเองเบา ๆ

“...อุ้ย..เจ๊ใหญ่มาว่ะ” เปาเปาสะกิดหลังผม ก่อนที่ผมจะหันไปมอง

กลุ่มเจ๊ใหญ่...กลุ่มกะเทยรุ่นพี่อีกกลุ่มในคณะที่ไม่ค่อยถูกกับกลุ่มผมเสียเท่าไหร่...

“...หืม..ถือกระเป๋าแบบเห็นมาตั้งแต่ดาวอังคารขนาดนั้น คงอวดกระเป๋าใหม่แน่เลย” นายที่เห็นแบรนด์เนมที่อีกฝ่ายถือ ก็ชี้ให้ผมดู

“.....หืม? ..” ผมพอยท์ขาและทำท่าเคี้ยวหมากฝรั่งลม แบบหมั่นไส้เล็กน้อย

เจ๊ใหญ่ กะเทยแต่งหญิงที่มักจะแต่งหญิงแข่งกับผมในทุกวัน มาวันนี้ก็อวดกระเป๋าใหม่ตัวเองแบบสับ ๆ หมายถึงเดินสับทั่วมหาลัยแล้วมั้ง...

แล้วก็มีลูกกระจ๊อกที่เดินตามติดเป็นลูกปลาอีกสองสามคน ทั้งหมดกำลังเดินเข้ามาทางเดินที่ผมยืนกันอยู่

“อ้าว...บังเอิญจังเลยนะ” ใหญ่กล่าวทักทาย และสะบัดวิกผมที่ตัวเองสวมแบบน่าเป็นห่วงตะเข็บที่กลัดผมอยู่ด้านใน

“ก็เจอทุกวัน บังเอิญอะไรอีกล่ะ” ผมมองอีกฝ่าย ก่อนจะมองคนอื่น ๆ ที่เดินมาด้วย

“ได้ยินว่าร้องไห้ในคลาสเรียนเหรอ”

“ฉันเนี่ยนะร้อง..ได้ยินข่าวแบบนั้นจริง ๆ หรือแก่จนหูตึงคะเจ๊” ผมสวน ก่อนที่จะเดินทิ้งสะโพกเดินออกมา

“ถึงอกหักจริง ๆ แต่ก็ไม่ได้ร้องสักหน่อย” เปาเปากล่าวทิ้งท้าย และเดินตามผมมาพร้อมคนอื่น ๆ ด้วย

“อีเปา มึงจะไปเติมว่ากูอกหักจริง ๆ เพื่อ?” ผมวีนใส่อีเปาที่ยอมรับว่าผมอกหักจริง ๆ กับคนที่ผมไม่ชอบขี้หน้าเนี่ยนะ

“อ้าว...กูจะไปรู้เหรอ” เปาเปากล่าว

“อ่ย..”

จริง ๆ เล้ย ไอ้พวกนี้

ณ ผับXX

23.10 น.

“มันบล็อกเบอร์กูไปเลยอ่ะ...” ผมร้องไห้ฟูมฟายอยู่ที่โต๊ะกลางผับ ตรงข้ามกับเสียงเพลงที่กำลังสนุกสนาน และคนรอบ ๆ ที่กำลังลุกขึ้นเต้น

“เออ ๆ “ขุนพลที่จัดเต็มมาในคืนนี้กล่าว และปลอบผมด้วยการลูบหลังเบา ๆ ในขณะที่ผมร้องไห้จนมาสคาราเลอะแก้ม มันกลับแต่งหญิงมาแบบไม่ให้ซีนวิกใหม่ที่ซื้อมาเพื่อคืนนี้ของผมเลยสักนิด

“มึงแต่งขนาดนี้กูคงได้หลัวใหม่ อิเวร” ผมเลิกร้อง ก่อนจะหยิบทิชชูมาเช็ดคราบมาสคาราที่เลอะแก้ม

หมดอารมณ์จะอกหัก...

“เจ๊ใหญ่มาจริงด้วยวะ” นายที่วันนี้แต่งเหมือนปกติ คุมโทนหนุ่มเกาหลีเกาใจ ชี้ให้พวกผมหันไปมองเจ๊ใหญ่ที่มาผับจริง ๆ อย่างที่เปาเปาบอก

“..หูย...ส้นสูงคือ? หักคอยีราฟมาใส่ปะเนี่ย” ผมประชด กับเจ๊ใหญ่ที่เดินมากลุ่มแก๊งของตัวเอง

และแล้วกลุ่มอีกฝ่ายก็มานั่งโต๊ะข้าง ๆ จนได้...

จองใกล้กันอีก...

“สวัสดีค่ะเจ๊” ขุนพลกล่าวทักทายก่อน และยิ้มสวยให้..ซึ่งโคตรปลอม

“อ้าว..มากินย้อมใจเหรอจ๊ะตั๋นตั๋น” เจ๊ใหญ่กล่าว ก่อนที่ผมจะเบะปากใส่ตรง ๆ แบบไม่ปิดบัง

ใช่...ชื่อเรียกในวงการผมคือ ตั๋นตั๋น คนที่ทักคืออีพลไม่ใช่เหรอ มาแขวะกูเพื่อ?

“กินให้อิ่มค่ะเจ๊” ผมตอบกลับไป และมองคนในกลุ่มอีกฝ่าย

คนแปลกตาทั้งนั้น...จะเป็นให้ได้เลยใช่ไหมเนี่ยแม่เล้าเนี่ย

“...อุ๊ย..มีผู้ชายหล่อด้วยอะ” เปาเปาเอนตัวมากระซิบผมเบา ๆ

ผมหันไปมองก็เห็นผู้ชายฝั่งอีกฝ่ายมาด้วยคนหนึ่ง ซึ่งเด่นและหล่อกว่าใคร

“หืม..เดี๋ยวนี้กินเด็กเหรอเจ๊” นายได้ยินเปาเปาพูดแบบนั้น ก็ลองเชิงเหน็บอีกฝ่ายไป

“โอ้ย นี่รุ่นน้องกูเอง ทำไม..ชอบเหรออีนาย แต่เสียใจด้วยนะจ๊ะ นางเป็นทอม” เจ๊ใหญ่ช็อตฟีลใส่ผมทั้งกลุ่ม ก่อนจะสังเกตผู้ชายคนนั้นดี ๆ ....

หล่อแบบวัวตายความล้ม......แต่กลับมีหน้าอกใหญ่และท่าทางที่ติดการเป็นผู้หญิงอยู่นิดหน่อยจริง ๆ

นี่ผมสอบตกการสแกนพวกเดียวกันแล้วเหรอเนี่ย...

“ผับนี้มันมืด” ขุนพลหันมากระซิบพวกเรา เพื่อให้กำลังใจการสแกนตำแหน่งที่พวกเราสแกนล้มเหลวไปเมื่อกี้

“อ่อ..รุ่นน้องที่พี่เคยเล่าให้ฟังใช่ไหม คนที่อกหักทุกวันอ่ะ” และก็มีเด็กตุ๊ดที่อยู่ในกลุ่มเจ๊ใหญ่แทรกขึ้นมา หลังจากที่เราโดนช็อตฟีลไป

เด็กตุ๊ดทรงคล้าย ๆ กับนายที่ออกทางหล่อสายหวานไม่แต่งตัวเยอะ และไม่แต่งหญิง แต่ก็แต่งสายเกาหลีเกาใจไปอีก....

“เขาก็ไม่ได้อกหักทุกวันนะคะหนู” ขุนพลเสริม ผมทำได้แต่เหลือบตามองบน

เหล้าในมือกร่อยทันที...เพื่อนกันก็ไม่คิดจะช่วยกันเลยจริง ๆ

“พี่ก็สวยนะ...แต่ก็ไม่ได้สวยขนาดนั้น” เด็กนั่นยังไม่หยุด ซึ่งนั่นทำให้ผมอ้าปากค้างกับประโยคที่พูดออกมา

อีเด็กนี่....

น่าจะอายุน้อยกว่า กล้าพูดกับกะเทยรุ่นพี่ได้ขนาดเนี่ยเหรอ..

เพราะว่าเห็นมากับอีเจ๊ใหญ่หรอกนะ....ไม่งั้นดักตบไปแล้ว

เมื่อบรรยากาศเปลี่ยน กลุ่มเราก็กลับกันเร็วเพราะเริ่มไม่สนุก...

ระหว่างกลับหอพักก็แวะไปกินข้าวต้มรอบดึก ก่อนจะเดินแยกย้ายกันไป

มือที่ถือโทรศัพท์ก็มีความหวังว่าแฟนที่หักอกจะปลดบล็อก เมื่อเดินจนถึงหน้าห้องพัก สายตาหันไปเห็นคนตรงข้ามห้องพักที่เพิ่งจะย้ายมาใหม่กำลังเดินเข้าห้อง...

คนที่เพิ่งย้ายมาทำห้องเสียงดังอยู่เป็นอาทิตย์ไม่เคยเจอหน้ากันเลย และวันนี้ก็ได้เห็นหน้ากันแล้ว...

“อ้าว พี่พักอยู่ที่นี่ด้วยเหรอ” เด็กปากเสียของอีเจ๊ใหญ่นี่...

อีกฝ่ายหันมาทักทายด้วยรอยยิ้ม และดูจะเมามาเต็มที่หลังจากที่พวกผมกลับกันแล้ว

“...อืม.....” ผมที่ตอบไป และทัดวิกผมที่สวมอยู่ทัดหูเพื่อเลี่ยงความสนใจ

“ไม่ได้ผู้ชายติดมาด้วยเหรอพี่---”

เอิ๊ก...

อีกฝ่ายล้มไปต่อหน้าต่อตา แต่ยังดีที่ล้มเข้าไปในห้องของตัวเอง โผล่ออกมาแค่เท้าที่ยังโผล่อยู่หน้าประตู

ล้มไปจังหวะที่เปิดประตูเนี่ยนะ....ถ้าเมาแล้วรู้ว่าตัวเองไม่สวย ก็อย่าเมาเลยเหอะอีเด็กนี่...

ความหวังดีจากรุ่นพี่กะเทยถึกที่ต่อให้เกลียดกันก็ไม่อยากให้เกิดคดีขึ้นในหอพักที่ตัวเองกำลังพักอยู่หรอกนะ...

ผมถอดรองเท้าส้นสูงของตัวเอง เพื่อเตะขาที่โผล่นอกประตูของอีกฝ่ายให้เข้าไปในห้องของตัวเอง และเมื่อเตะ ๆ เขี่ย ๆ อีกฝ่ายจนเข้าห้องตัวเองได้ ก็อาสาปิดประตูให้ด้วย....

เห้อ...

“ถ้าเจออีเด็กนี่ทุกวัน มีหวังประสาทกินแน่” ผมบ่น และหันหลังไปเข้าห้องตัวเอง ทีนี้อีกฝ่ายก็รู้ว่าผมพักอยู่ห้องตรงข้ามนะสิ...

ปากก็ไม่ได้จะเป็นมงคลซะด้วยไอ้เด็กนี่...

อ่า..ช่างมัน ๆ

.

.

.

.

.

.

เช้าวันรุ่งขึ้น

วันนี้เป็นวันหยุดพอดี ไม่มีนัดออกไปเที่ยวที่ไหน แต่ต้องออกมาทิ้งถุงขยะทุกเช้า

สภาพคือเพิ่งตื่นนอนจริง ๆ ไม่มีความสวยใด ๆ ไม่ได้สวมวิก แต่งหน้า ต่อเล็บ ชุดอยู่บ้านที่อยู่บ้านจริง ๆ

จังหวะเปิดประตูไปทิ้งขยะก็ชะงักกับสิ่งที่เจอเมื่อคืน...

ถ้าเปิดไปแล้วเจออีเด็กนั่นตอนที่ตัวเองไม่ได้แต่งหน้านี่ฆ่าตัวตายชัด ๆ ....

จังหวะที่กำลังลังเล ก็หันไปมองนาฬิกา...

7 โมง...

เอาน่า..กะเทยลูกเด็กตื่นสาย 90 เปอร์เซ็นต์อยู่แล้ว อีเด็กนี่ก็คงตื่นสาย ๆ นั่นแหละ...

ผมคิดแบบนั้นก็เปิดประตูออกไป ซึ่งมันก็ไม่มีใครจริง ๆ เหมือนที่กังวลไว้ตอนแรก

ผมเดินลงไปทิ้งถุงขยะ ก่อนจะเดินขึ้นมาเพื่อเข้าห้อง จังหวะนั้นก็มีเสียงเดินออกมาจากห้อง..

กึก...

เสียงคนออกมาจากห้องฝั่งตรงข้าม

ผมรีบมองห้องตรงข้าม ซึ่งมันก็คืออีเด็กนั่นจริง ๆ ที่เดินออกมา...

ช่างแม่งเรื่องแต่งหน้าเหอะ...

จังหวะจะเดินเข้าห้องตัวเองก็สบตาเด็กนั่นพอดี....

โคตรแย่...

เด็กนั่นเดินถือถุงข้าวแกงและดอกไม้สำหรับไหว้ที่เตรียมมาตักบาตรตอนเช้า

ดูไม่เข้ากับปากที่มีเลยนะ...

“ยังตื่นไหวอีกนะ” ผมที่นึกขึ้นไปว่าเมื่อคืนอีกฝ่ายเมาขนาดนั้นยังตื่นไหวได้อีกได้ไง

“เอ๊ะ...” อีกฝ่ายที่กำลังปิดประตูก็หันมามองผม และทำหน้างง ๆ ใส่

“...เรื่องเมื่อคืนจำไม่ได้รึไง” ผมถอนหายใจออกมา เมาขนาดลืมเรื่องที่ตัวเองคลานเข้าห้องเลยเหรอเนี่ย

“....อ่ะ...เอ๊ะ....” อีกฝ่ายนิ่งไป ก่อนจะเงยหน้ามามองผมแบบชัด ๆ และอยู่ ๆ หน้าอีกฝ่ายก็แดงจัดลามถึงใบหูเล็ก ข้าวของในมือเริ่มสั่น

ผมที่ยืนดูอีกฝ่ายก็เลิกคิ้วมอง

“เป็นอะไรไป” ผมเสยผมแทนการทัดหูเพราะไม่มีวิก...ไม่มีวิก? ...

จังหวะนั้นก็ได้รู้ตัว...ว่าอีกฝ่ายจำผมไม่ได้...

“...ขอโทษครับ..เมื่อคืนผมจำไม่ได้เลย...” อีกฝ่ายพูดออกมา ก่อนจะหลบสายตาผมอย่างเขินอาย

“..ผมทำอะไรพี่รึเปล่า” อีกฝ่ายพูดสุภาพ ก่อนจะแอบช้อนสายตามอง และหลบสายตาอีกครั้ง

“ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นแหละ และก็ฉั--” ผมตอบ ก่อนจะตัดสินใจจะบอกว่าตัวเองคือใครออกไป

“..งั้น ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ..พี่ชาย” อีกฝ่ายเขินจนตัวแดง มือที่ถือของเองก็แดงไปด้วย...

ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาอีก...แต่..เรียกฉันว่าพี่ชายเหรอ?

อย่าบอกนะว่าชอบ...ผู้ชายแบบ...ฉันตอนนี้...

อีกฝ่ายที่แอบสบตาอีกครั้ง ก่อนจะรีบเปิดประตูห้องตัวเองเข้าไปใหม่ และปิดประตูหนีใส่....

ความรู้สึกผิดที่ขัดขวางคนจะทำบุญตอนเช้าผุดขึ้นมาในหัว....

ก่อนที่ใบหน้าจะเริ่มรู้สึกร้อน ๆ ตามมา...

มือที่ว่างอยู่ค่อย ๆ ยกขึ้นมาป้องปากตัวเองเมื่อรู้สึกว่าหน้าตัวเองเริ่มร้อนขึ้นเรื่อย ๆ ....

.

.

.

ก็น่ารักเป็นเหมือนกันนี่เด็กคนนี้