- 5 - ตัวแม่กับตัวแม่

- 5 -

ตัวแม่กับตัวแม่

“มึงจะบอกน้องเขาตอนไหนล่ะ หรือมึงไม่ชอบน้องเขาเลยจะแกล้งให้น้องเขารักมึงไปเรื่อย ๆ แล้วหักอกทีหลัง” เปาเปาที่นั่งกระซิบระหว่างเรียน

“ถ้ามึงทำแบบนั้น กูจะเลิกคบกับมึงเลยนะอีตั๋น” ขุนพลกล่าว

“โอ๊ย กูไม่ชั่วขนาดนั้นหรอกน่า กำลังจะหาวิธีอยู่..”

“...เด็กมันก็น่ารักอยู่นะ” นายเสริม นั่นทำให้ผมขนลุกซู่ขึ้นมา

“หึ๋ย...ตัวแม่กับตัวลูกไม่สามารถรักกันได้..โอเค” ผมกล่าว ต่อให้น่ารักขนาดไหน ก็ไม่ไหวหรอก...

“รุกเล็บเจลไง หรือจะให้เด็กนั่นรุกฉันก็ไม่ติดนะ” นายกล่าว ซึ่งทำให้เพื่อน ๆ คนที่เหลือทำปากอี๋ออกมาไม่ต่างกับผม

“ไม่ไหวหรอก อีตั๋นที่มีผัวมาตลอดชีวิตจะเทิร์นมาชอบเด็กเนี่ยก็ข้ามขั้นไป แฟนตาซีเกิ้น” ขุนพลกล่าว

“....หืม” ระหว่างซุบซิบกัน เปาเปาก็เงยหน้าไปมองนักศึกษาที่เดินผ่านห้องเรียนของเรา

กลุ่มเด็กปี 1 ที่กำลังเดินเข้าเรียนห้องอื่น ๆ ละมั้ง

ทำให้เราทั้งหมด ไม่สิ คนอื่น ๆ ในห้องเรียนก็มองไปด้วยความสนใจตามปกติที่เวลามีใครเดินผ่านก็จะมองเพราะเป็นทางผ่านเด่น ๆ ที่ห้องนี้เป็นกระจกใส

สายตาไปสนใจหมวย เด็กปี 1 ที่มีผู้หญิงเดินตามระหว่างเดินไปอีกห้อง

“หล่อเนอะ” เสียงซุบซิบของคนในห้องของผมดังขึ้น

เป็นผู้หญิงที่หล่อจริง ๆ เทกฮอร์โมนจนดูแทบไม่ออกว่าเป็นผู้หญิงมาก่อน คงเหลือแค่เปลี่ยนเพศแล้วสินะ

“ถ้าจะตั้งใจเทิร์นสุด ๆ เลยนะนั่น ไม่ใช่แค่อยากเป็นทอมเฉย ๆ” นายกล่าว และเท้าคางมอง

“อนาคตต้องได้เมียสวยมากแน่ ๆ” ขุนพลกล่าว

เรื่องชาวบ้านนะ ขอให้บอก ปากลื่นกันเลยละแต่ละคน

จังหวะจะหันมาสนใจคลาสเรียน สายตาคนข้างนอกก็หันมามองในห้อง

หมวยที่กำลังเดินผ่านก็ยกมือโบกให้กลุ่มผมที่นั่งใกล้บานกระจกที่สุด

เปาเปาอาสาโบกมือแทนพวกเราทั้งหมด ก่อนที่รอยยิ้มของหมวยจะคลายลงและจ้องมาที่คนคนเดียวในกลุ่มก่อนจะยิ้มละมุนให้ผิดจากคนอื่น..

สายตากับรอยยิ้มแปลก ๆ ทำให้ผม นาย และเปาเปาหันไปมองขุนพลที่เป็นคนถูกหมวยมองด้วยสายตาแบบนั้น

“.....” ขุนพลที่เท้าคางอยู่ก็มองพวกผมกลับ..

“มีซัมติงกันเปล่าเนี่ย” ผมถาม และนำด้ามปากกาในมือไปจ่อปากอีกฝ่าย เป็นการสัมภาษณ์

“อะไร..มึงบ้าเหรอ กูยังไม่ได้ทำอะไรเลย พวกมึงก็เห็น” ขุนพลที่ไม่รู้เรื่องอะไรจริง ๆ ก็พูดด้วยสีหน้าที่ตัวเองก็ยังไม่เข้าใจ

“ตั้งแต่ในผับวันนั้นแล้วนะ เด็กนั่นน่ะ” นายที่เปนคนช่างสังเกตอยู่แล้วก็กล่าวขึ้น

“อ่อ..จริงด้วย” ทุกคนจำคืนนั้นได้ดี ก่อนที่ขุนพลจะส่ายหน้าไปมา

“ชอบไอ้เปามากกว่ามั้ง” ขุนพลกล่าว

“....ขอให้เป็นแบบนั้นแล้วกัน” ผมกล่าว ซึ่ง...ให้หมวยมาสนใจอีพลมันก็แปลก ๆ มากพอแล้ว

14.14 น.

“เจ๊ เอาข้างเวทีลงแล้วเปลี่ยนเป็นพวกถุงสีไม่ดีกว่าเหรอ”

“อืม...เจ๊ว่า เจ๊อยากได้สีโทนอ่อนกว่านี้”

“นี่ก็อ่อนนะเจ๊ เราก็สั่งเปลี่ยนโทนสีได้”

“แต่ชุดเรามันเป็นหางปลานะ สีอ่อนไปก็ไม่เวิร์ก”

“หางปลามันพ่นสีทีหลังไงเจ๊”

เสียงผมที่คุยกับเจ๊ใหญ่เรื่องงานคณะ ที่ไปโทนจริงจัง จนไม่มีใครกล้าจะเข้ามายุ่ง หรือแม้แต่จะเข้ามาขัดจังหวะด้วย

ระดับตัวแม่ของคณะที่นอกเวลาจะไม่ถูกกัน พอมาทำงานด้วยกันกลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

เรื่องตัวแม่จะมาแพ้คณะอื่นไม่ได้ ต้องเลิศที่สุด

ตั๋นตั๋นกับเจ๊ใหญ่ เจ้าแม่ตัวมัม การขับเคลื่อนคณะอยู่แล้ว...

“เอ้า ๆ เจ๊ ๆ พักกันก่อนก็ได้ นี่เพิ่งจะบ่ายเองนะ” เปาเปาเดินถือน้ำมาให้เราทั้งสองที่กำลังคุยกันติดลม

“ขอบใจจ้ะ” เจ๊ใหญ่กล่าว และเราทั้งสองก็ถือโอกาสนี้พักสักที

“งานจัดบูทคณะจบ ก็มีงานจัดบูทข้างนอกอีก ปีนี้งานเยอะจัด” เจ๊ใหญ่แอบบ่น ถึงตัวเองจะใกล้เรียนจบแล้ว แต่เราทั้งสองก็ทำงานด้วยกันบ่อย ๆ แทบจะทุกงานเลยละ

“ใช่ ปีนี้เยอะกว่าปีที่แล้วอีก” ผมไขว้ขาจิบน้ำให้หายกระหายน้ำ

“อ่อจริงสิ เจ๊จะถามเรื่องนี้กับแกพอดี” เจ๊ใหญ่วางแก้วน้ำลงบนโต๊ะ

“แกอยู่ในหอXX ใช่ไหม รู้จักคนที่อยู่ห้อง 302 ไหม” เจ๊ถาม และนั่นทำให้ผมเกือบสำลักน้ำ

“อ่ะ..อืม...” ผมที่พยายามหายใจให้ทันกับที่สำลักน้ำไป

นั้นห้องผมเอง

“รู้จักเหรอ อีคูลมันบอกมันชอบคนที่พักห้องนั้น เขานิสัยดีรึเปล่า” เจ๊ใหญ่ถามแบบไม่ยอมให้ผมหายสำลักน้ำก่อน

“แฮ่ก..อ่ะ เดี๋ยวเจ๊..เดี๋ยว” ผมที่อยากจะอธิบายก็ไม่ได้อธิบายเพราะหายใจไม่ทัน และอีเจ๊ก็ไม่หยุดถาม

“เด็กนั่น มันชอบคนที่หน้าตาก่อนซะด้วย เพิ่งจะเลิกกับหลัวไปไม่กี่วัน ก็ไปชอบใครที่ไหนก็ไม่รู้แล้ว แถมเด็กนั่นถ้าชอบหรือรักใครแทบจะทุ่มตัวไปกับทุกอย่างที่มี นี่เจ๊ก็เพิ่งจะดัดนิสัยไปนะ ดูสิ รอบนี้บอกเจอคู่ชีวิตแล้ว แถมตรงข้ามห้องอีก พอถามว่าคุยอะไรกันยัง ก็บอกยัง ดูสิ จะไปรอดเหรอนั่น” เจ๊ใหญ่ที่เป็นห่วงน้องชายหัวอ่อนของตัวเองก็ระบายมันออกมา

“และพอรู้ว่าแกรู้จักคนในห้องนั้น เจ๊ก็เลยจะมาถาม เพราะแกบอกว่าแกเป็นเมียผู้ชายใช่ไหมละ แต่ผู้ชายคนนั้นบอกไม่มีแฟน เจ๊ไม่เชื่อผู้ชายหรอกนะ เจ๊เชื่อแก” เจ๊ใหญ่กล่าว

“เจ๊เชื่อหนูเหรอ..” ไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากปากเจ๊เลยแฮะ

“ก็ใช่นะสิ ผู้ชายนะเชื่อไม่ได้หรอก ยิ่งถ้าคบกับแกแล้วอยู่ ๆ มาเจอน้องที่น่ารักอย่างอีคูลก็ต้องบอกว่าไม่มีแฟนกันทั้งนั้นแหละ”

“เอ้า..อีเจ๊” อุตส่าห์ดีใจ...

“นั่นแหละ ๆ มาถามเพื่อความมั่นใจไง ว่าผู้ชายโกหกรึเปล่า อีคูลมันเชื่อผู้ชายที่มันชอบมากกว่าพี่แท้ ๆ ของมันอีก”

“.....ขนาดนั้นเลยเหรอเจ๊...” ไม่คิดว่าเด็กปากจัดคนนั้นก็หัวอ่อนกับเรื่องผู้ชายแฮะ..ก็เห็นว่ามีผู้ชายมาจีบเยอะ แต่...ก็ไม่ได้สนใจใครเป็นพิเศษด้วยสิ ออกแนวหลอกใช้ผู้ชายซะมากกว่า อย่างตอนฝากซื้อน้ำนั่นก็คงพูดไปแบบผ่าน ๆ ละมั้ง แต่ผู้ชายดันซื้อมาจริง...

“ก็จริงนะสิ รอบก่อนก็จะดรอปเรียนเพราะอกหักเลยนะ...ดีว่าเจ๊ดึงกลับมาได้”

“ดรอปเรียนเลยเหรอ...เพราะอกหัก..เหรอ” ผมเบิกตากว้าง...

“มันเป็นคนแบบนั้นมาตั้งนานแล้ว รอบนี้ไปชอบผู้ชายคนที่แกรู้จักอีก เลยไม่รู้จะจะยังไงต่อ” เจ๊ใหญ่แสดงสีหน้าเครียด ออกมาอย่างชัดเจน

แล้วถ้าผมบอกว่าคนนั้นคือผมเอง ไม่ลาออกจากมหาลัยเลยรึไง..มันช็อตยิ่งกว่าการอกหักเลยนะ

เอาจริงก็เชื่อที่เจ๊ใหญ่พูดทุกอย่าง เพราะวันก่อนเด็กนั่นก็ร้องไห้ออกมาทันที ที่บอกว่าเป็นผัวตัวเอง...

นี่ผมเป็นตัวกำหนดชีวิตเด็กคนหนึ่งเลยสิเนี่ย...

“แล้วแกคบกับผู้ชายคนนั้นจริงหรือเปล่า” เจ๊ใหญ่ถาม

“ไม่...ไม่ได้คบ..” ผมตัดสินใจตอบแบบนั้นออกไป

“โอเค โล่งใจไปได้เรื่องหนึ่ง เหลืออีกเรื่อง” เจ๊ใหญ่กล่าว

“..ห๊ะ..มีอีกเหรอเจ๊” เรื่องนี้ก็ปวดหัวจะตายแล้วนะ

“ใช่...อีหมวย..มันถามหาแต่ผู้หญิงในคืนที่เจ๊พาไปแนะนำตัวด้วย ไม่ใช่อีเปานะ อีกคนอะ”

“....ผู้หญิง..คืนนั้นเหรอ..ก็มีแค่ตั๋นกับอีพลที่แต่งหญิงมานะ คืนนั้นอะ”

“..งั้น..อีหมวยถามถึง...อีพลเหรอ..” เจ๊ใหญ่ปากอ้าค้าง...

“...ห๊ะ..”

“..ห๊ะ..”

“กรี๊ดดด” x2

.

.

.

.

“..เจ๊ใหญ่กับอีตั๋นวันนี้ดูสนิทกันดีเนอะ...” นายที่นั่งไขว้ขามองทั้งสองอยู่ห่าง ๆ ก็เลิกคิ้วประหลาดใจ

“นั่นดิ...ปกติคุยแต่เรื่องงาน วันนี้มาแปลกแฮะ เหมือนจะเมาท์เรื่องอื่นด้วยอะ” ขุนพลกล่าว

“นี่สินะที่เรียกว่า ตัวแม่กับตัวแม่มาเจอกัน” เปาเปากล่าว