-4 - ไม่ใช่แฟน...

-4 -

ไม่ใช่แฟน...

ณ ห้องพัก

เด็กนั่นร้องไห้ออกมาทันทีที่ผมบอกว่าตัวเองคือแฟนคนในห้อง...ซึ่งก็คือผม....

ตอนแรกก็ลังเลอยู่หรอก ว่าที่เอาเค้กมาให้นั่นชอบหรือขอโทษเรื่องคืนนั้นที่ตัวเองจำไม่ได้จริง ๆ

แต่ตอนนี้รู้แล้ว...เด็กนั่นชอบผม

อ่า...ลูกสาวที่ตกหลุมแม่ตัวเองเนี่ยน่ะ

ผมที่กำลังชโลมผิวตนเองด้วยครีมเพื่อบำรุงความสวยก็คิดเรื่องในหัวไปด้วย หลังจากแกล้งเด็กตรงข้ามห้องไปก็มานั่งรู้สึกผิดที่ไปล้อเล่นกับความรู้สึกอีกฝ่าย

จังหวะที่นั่งสำนึกผิด ก็พลางนึกหน้าเด็กคนนั้นที่ร้องไห้จนแก้มเลอะไปหมด เขาก็อยากจะปลอบอยู่หรอก...

ไม่สิ..ผมเนี่ยนะอยากจะปลอบ

อ่า...อยากเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ถูกผู้ชายร่างใหญ่ ๆ หุ่นหมี ๆ มากอดปลอบมากกว่าไปกอดเด็กคนนั้นนะ....

ถึงจะมีเสี้ยววินาทีที่อยากจะกอดและโอ๋เด็กคนนั้นก็เถอะ...

ผมพึมพำและเถียงกับตัวเองไปมา มันเกินกว่าที่ผมจะรับได้ด้วยซ้ำ

ติ๊ง...

เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้า

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ทำให้ผมเลิกให้ความสนใจกับสิ่งที่ตัวเองคิดไปชั่วขณะ

ผมเปิดโทรศัพท์ดูข้อความที่ถูกส่งเข้ามา ก่อนจะขมวดคิ้วทันทีที่ได้เห็นข้อความ

สเต...แฟนเก่าคนล่าสุดที่ทิ้งผมไป

[มาคุยกันหน่อยสิ]

พอไม่มีเงินก็ทิ้งกันไปดื้อ ๆ ได้กินก็ได้กินแค่ครั้งเดียวด้วยซ้ำ

เหอะ...

ผมเมิน ก่อนจะรีบ ๆ ล้างตัว เพราะหมดอารมณ์จะทำสวยต่อ

ผมลุกมานั่งที่โต๊ะแต่งหน้า ก่อนจะมองกระจก.....

“....จะว่าไป...ไม่มีใครได้เห็นหน้าสดของฉันมาเลยตั้งแต่เข้ามหาลัยเลยสินะ...” ผมมองตัวเองในกระจกอีกครั้ง ซึ่ง...มันไม่สวยเท่าไหร่ เพราะอย่างนั้นถึงทำให้ผมไม่เคยจะออกจากห้องเลยถ้าไม่แต่งตัว แต่ถ้าไม่จำเป็นจริง ๆ ยกเว้นก็ตอนเดินลงไปทิ้งขยะที่เดินไปแค่ไม่กี่ก้าวและกลับ

เพราะคนในหอก็ไม่มีนักศึกษาที่เรียน มอ.เดียวกันเลย ส่วนใหญ่หอพักนี้จะเป็นผู้ใหญ่วัยทำงานแล้วมากกว่าที่มาพัก โลเคชันและราคาห้องที่นักศึกษามองว่าแพงเกินจะสู้ไหว

แต่...เพราะผมมันสวย และรวยมากอะนะ เรื่องหอพักหรู ๆ ก็ต้องเป็นของผมนะสิ

จังหวะที่กำลังมองหน้ากระจก ก็เม้มปากคิดเรื่องที่เกิดขึ้น..เรื่องวุ่นวายเพียงเพราะไม่ได้แต่งหน้าไปวันนั้นวันเดียวแท้ ๆ

“....เพราะวันนั้นแท้ ๆ”

ไม่น่าออกไปทิ้งขยะแล้วเจอเด็กนั่นเลยแฮะ...ชอบผู้ชายอย่างฉันตอนไม่แต่งหน้าได้ยังไงกัน

ให้ตายเถอะ...

10.14 น.

กริ๊ง...

ผมที่นอนมาสก์หน้าในวันหยุดสุดจะสงบ ก็มีเสียงกริ๊งฝั่งห้องล็อบบีที่น่าจะเป็นพนักงานส่งพัสดุมากดเรียกแบบระบุห้อง

ทำให้ผมลุกและงัวเงียเพราะหลับระหว่างมาสก์หน้าตื่นขึ้น และค่อย ๆ แกะแผ่นมาสก์ออก

“..ถุงน่องที่สั่งไว้มาส่งแล้วสินะ” ผมที่จำได้ว่าสั่งถุงน่องไซซ์ใหญ่ที่ไม่มีขายทั่วไปในตลาดไว้ในแอปออนไลน์ ก็ลุกจะไปเอาของ

จังหวะลุกไปที่โต๊ะเครื่องแป้งเพื่อเติมลิปอะไรสักหน่อยก่อนไปรับของ

อยู่ ๆ ในหัวก็ทำให้ชะงักไป....

“...แค่รับของเอง..” ถึงปกติต่อให้เจอคนข้างนอกจะต้องเติมลิปกับหยิบวิกมาสวมลวก ๆ ทุกครั้ง แต่วันนี้..ใจกลับไม่อยากจะสวม..

เหมือนอยากจะเจอใครสักคน...ในสภาพไม่แต่งหญิง..แค่ในความรู้สึกละนะ...

กึก...

ผมเปิดประตูไปรับของที่ห้องล็อบบีของหอ ก่อนจะเดินขึ้นห้องตามปกติ ซึ่ง...ก็ไม่ได้มีอะไรแปลกใหม่อะไร มันก็เหมือนทุกวัน...

สงสัยจะคิดมากไป-

จังหวะที่เดินไปตามทางเดินเพื่อกลับห้อง ก็เจอกับเด็กห้องตรงข้ามในชุดนักศึกษา ที่น่าจะมีเรียนบ่ายวันนี้

“....” ผมที่ชะงักและแอบก้มดูตัวเอง...

เสื้อยืดธรรมดา...และไม่ได้แต่งหน้าสวมวิก...

“อ่า....” เหมือนกำลังทำอะไรที่ไม่คิดจะทำมาก่อนเลย

“...อ่ะ..” อีกฝ่ายที่กำลังปิดประตูพอเห็นผมก็ชะงักไป และมองผมด้วยสายตาที่หลบเป็นระยะ..

“สวัสดีครับ” อีกฝ่ายเป็นฝ่ายทักทายก่อน แต่ก็เหมือนจะเม้มปากตลอดเวลา...ใบหน้าแดงจนแทบจะระเบิดเป็นลูกเชอร์รี่

“..อะ..อืม... “ผมตอบคำทักทายกลับ ก่อนจะมองอีกฝ่ายที่ดูจะพยายามทำตัวห่อไหล่กว่าปกติ...

แฮมสเตอร์?

“...คือว่า..” อีกฝ่ายปิดประตูห้องตัวเอง และเหมือนจะมีเสียงฮึมในลำคอก่อนจะหันมาคุยกับผมตรง ๆ

“....หื้อ” ผมเลิกคิ้วมอง เพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกล้าคุยด้วย

“พี่อยู่..กับพี่อีกคนเหรอ..เขาบอกว่าเป็นแฟนพี่...” อีกฝ่ายถามตรง ๆ ราวกับคิดมาตลอดทั้งคืนแล้วว่าที่ผมบอกว่าเป็นผัวนั้นเป็นเรื่องจริงหรือแกล้งเล่นตามประสาแม่กับลูกสาว

แต่ตอนที่ได้ยินคงเชื่อไปก่อนสินะ..ถึงได้ร้องไห้ออกมาแบบไม่รู้ตัวขนาดนั้น

“อ่า....” ผมนำมือมากุมใบหน้าตนเองเบา ๆ และแอบถอนหายใจ..

นี่ผมทำอะไรอยู่นะ...

“ฉันไม่มีแฟน..แล้วก็นั้-” ผมตอบ และลดมือที่กุมหน้าตัวเองลง เมื่อปากกำลังจะพูดประโยคถัดไป แววตาเด็กตรงหน้าก็สดใสขึ้นมาทันที ก่อนจะยิ้มถึงใบหู แก้มแดงระเรื่อลามทั่วใบหน้าหวาน

“.....” จังหวะที่จะเอ่ยปาก เสียงเหมือนจะไม่ออกมาเลย...

“งั้นไม่มีอะไรแล้วครับ” อีกฝ่ายยิ้มแก้มปริ ก่อนจะมองนาฬิกาข้อมือตัวเอง และขอตัวรีบไปเข้าเรียน

จังหวะนั้นทำให้ผมต้องรีบตัดสินใจบอกว่าตัวเองคือใครออกไปก่อนที่จะสายไป

“นี่!” ผมพยายามเรียกอีกฝ่าย ซึ่ง...

“อร้ายยย” อีกฝ่ายพอเดินพ้นหัวมุม” ก็ทำเสียงเขินแตกใส่ตัวเองเบา ๆ และปิดหูวิ่งออกไปทันที...

“...ห๊ะ..”

แผนการหักอกน้องปี 1 ยังคงไม่สำเร็จ...

วันถัดมา

ณ มหาลัย

“..มึงดูซึม ๆ นะอีตั๋น...” นายถาม ระหว่างที่เราทั้งสี่กำลังนั่งรอรวมพลของนักศึกษาในคณะเรื่องกิจกรรมที่จะจัด

“...เดี๋ยวกูเมาท์ให้ฟัง..แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้นะ” ผมกล่าว เพราะเห็นเจ๊ใหญ่เดินนำกลุ่มกะเทยลูกเด็กมาพอดี

ไม่พ้นเด็กนั่นด้วย.....

จังหวะเดินผ่านหน้าม้านั่งที่เรากำลังนั่งกันอยู่ อีเด็กนั่นก็หันมายิ้มอย่างผู้ชนะใส่ผม

จังหวะที่อีกฝ่ายยิ้มอย่างผู้ชนะใส่ เพื่อน ๆ ทั้งแก๊งของผมก็เห็นเหมือนกัน ทำให้ทุกคนเอียงคออย่างไม่เข้าใจและหันมาหาผมเพื่อหาคำตอบ

“อีเด็กนั่นยิ้มแบบนั้นกับมึงทำไม” ขุนพลไม่เข้าใจ

“...เด็กนั่นชอบกู” ผมตอบ และแสดงสีหน้าไร้ความรู้สึกออกมา

“ว้าย แกจะบ้าเหรอ บอกมาเลยว่าไปทำอะไรเด็กก็นั่น เด็กมันถึงได้ยิ้มแบบนั้นใส่มึง”

ไม่มีใครเชื่อสักคน...

“ก็บอกว่าเด็กนั่นชอบกูไง” ผมย้ำคำเดิม ซึ่งทุกคนก็ส่ายหน้าและไม่อยากจะฟังมุกที่คิดว่าผมเล่นออกมา

“อ่ย เพื่อนเขาตั้งใจฟังกันเนี่ย” เปาเปาเริ่มงอแงใส่

“ก็บอกว่าเด็กนั่นชอบกูไง ชอบตอนกูไม่สวยอ่ะ” ผมเริ่มใส่น้ำหนักเสียง

“มึงไม่สวยทุกวันอยู่แล้วค่ะ” นายกล่าว

“กูหมายถึงตอนกูไม่แต่งหน้าไม่แต่งสวย ไม่แต่งหญิงอ่ะ เข้าใจยัง” ผมย้ำ

ซึ่งเมื่อสิ้นคำพูดผม ทุกคนก็เลิกคิ้วใส่ทันที

“...ไม่แต่งหญิง...มึงไม่แต่งหญิง..มีวันแบบนั้นในโลกด้วยเหรอ”

“อ้าว กูก็เคยหัวเกรียนมากับมึงนี่คะ” ผมหันไปตีไหล่อีพลเบา ๆ

“ก็ใช่ แต่มึงไปทำอีท่าไหน ให้เด็กนั่นมาเห็นมึงตอนแก้ผ้ากัน” ขุนพลที่เคยเรียนมัธยมมาด้วยกัน ก็จำครั้งล่าสุดที่ผมไม่แต่งหญิงแทบไม่ได้แล้ว

ตอนแก้ผ้าคือตอนไม่แต่งหน้าสินะ..ช่างใช้คำ

“ก็บังเอิญ.....แต่กูจะให้คนที่เด็กนั่นตกหลุมรักหายไปตลอดกาล...จะไม่ให้เด็กนั่นเจอกูตอนแก้ผ้าอีก”

ผมกล่าวอย่างใจเย็น..

มันจะต้องไม่เกิดขึ้นอีก...ผมสัญญาด้วยวิกสีแดงสดที่ซื้อมาเมื่อวานเลยค่ะ

“ว่าแต่มึง...หล่อขนาดนั้นเลยเหรอ” นายที่เอะใจก็มองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าที่เป็นอยู่ ณ ตอนนี้

“....คนคอสเพลย์เป็นลิงที่คอสเพลย์เป็นผู้หญิงอีกทีกูยังจะเชื่อกว่าเลย” ขุนพลกล่าว

“อีเพื่อนเวร”