- 6 - มูฟออนแล้วค่ะ

- 6 -

มูฟออนแล้วค่ะ

“ทำไมฉันต้องรับสายด้วยละ”

“หึ ก็บอกว่าเรื่องนั้นมันเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันไง”

เสียงคนสองคนที่ถกเถียงกันไปมาหน้าสวนหน้ามหาลัย และนั่นก็คือ ผมกับสเต แฟนเก่าที่เลิกกันไปล่าสุด วันนี้กลับมาเคลียร์เรื่องที่ผมจับได้ว่าไปนอนกับคนอื่น ๆ เอาเงินที่ผมให้ไปเลี้ยงเด็ก ๆ พวกนั้นด้วย

เสียงถกเถียงกันทำให้เพื่อน ๆ ที่ยืนดูอยู่ห่าง ๆ ก็เริ่มใจไม่ดี เพราะอยากจะเคลียร์ให้จบ ๆ อีกฝ่ายมาเพื่อจุดประสงค์เดียว คือกลับมายามเงินหมด

“....เงินหมดแล้วกลับมาสินะ..เหอะ” นายกอดอกมองเพื่อนตัวเองที่กำลังเคลียร์กับแฟนเก่าที่อยู่ไม่ไกล

“วิกน้ำเงินของมันวันนี้ไม่ได้ช่วยอะไรเลย” เปาเปาที่กอดอกมองไม่ต่างกัน เพราะวันนี้ตั๋นอุตส่าห์มาอวดวิกสีผมใหม่ และบอกว่าวันนี้ดวงถูกโฉลกกับสีน้ำเงินเลยสวมมา..

ถูกโฉลกสุด ๆ

“คนรู้กันทั้งมอ.แล้วมั้งเนี่ย..มาทะเลาะกันตรงกลางสวนเนี่ย..ให้ตายเถอะ” ขุนพลกอดอกมอง และมองรอบ ๆ ซึ่งก็มีนักศึกษาคนอื่น ๆ ที่เดินผ่านไปมา และเห็นทั้งสองเคลียร์กันเสียงดัง

“หื้ม...อีตั๋นนี่...แล้วนั่นผัวเก่ามันเหรอ” เจ๊ใหญ่ที่ขับรถผ่านมาก็มองคนหน้าคุ้นที่กำลังยืนเถียงกันกลางสวนคณะ

“หื้ม...” คูลที่นั่งมาด้วยก็ชะโงกหน้าดูตาม

“....” คูลมองไปยังตั๋นที่เหมือนจะยืนกอดอกคุมอารมณ์กับผู้ชายที่กำลังเคลียร์กันอยู่

“บอกไปแล้วแท้ ๆ ว่าหมอนั่นมันหลอกจะเอาเงิน...จำไว้นะคูล ถ้าจะเลี้ยงผู้ชายก็เลือกที่มันไม่เจ้าชู้ เลือกที่มันเชื่อฟังหน่อย” เจ๊ใหญ่สอน ก่อนที่คูลจะพยักหน้าหงึก ๆ ฟังคำสอนจากพี่ชายตนเอง

“แล้วก็เจ๊ไปถามมาให้แล้ว ผู้ที่เธอสนใจนะเขาโสดจริง ๆ แต่...อย่าลืมที่เจ๊สอนล่ะ จะรักใครก็รักตัวเองด้วย” เจ๊ใหญ่หันมาสอน

“จริงเหรอ” คูลละสายตาจากคนที่ทะเลาะกันในสวน และยิ้มกว้างออกมาทันที

“ผู้หล่อขนาดนั้นเลยเหรอ หรือตรงสเปกขนาดนั้นเลย” เจ๊ใหญ่เริ่มสงสัย

“อืม..เขาหล่อจริง ๆ นะเจ๊..ตัวก็ใหญ่ กล้ามดีนมดี..เสียงก็เข้มด้วย” คูลกล่าว

“....ใส่ฟิลเตอร์ให้หรือเปล่า” เจ๊แอบมองจากกระจกหลัง

เวลาคูลชอบใครก็มักจะเห็นแต่ข้อดีก่อนเสมอ..น่าเป็นห่วงมากกว่าเดิม

ณ หอพัก

17.44 น.

“ให้ตายสิ...” ผมกลับห้องมานั่งร้องไห้ หลังจากแฟนเก่าที่ไม่คิดว่าจะกลับมา ก็กลับมาหาในวันนี้

หลังจากจับได้เรื่องนอกใจ ก็ปวดใจมากพอแล้ว...

ทุกความรักที่เกิดขึ้น ผมมักจะทุ่มตัวให้ไปกับมัน และถูกทำลายด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องเสมอ

“กลับมาเพื่อบอกว่าที่นอกใจเป็นเรื่องเข้าใจผิดเนี่ยนะ” ผมนำสำลีมาล้างเครื่องสำอางที่แต่งวันนี้ออก พร้อมเช็ดน้ำตาไปด้วย

เงินหมดแล้วมากกว่าน่ะสิ..

ไม่น่าไปรักคนแบบนั้นเลยแฮะ..รู้งี้เชื่อที่อีเจ๊ใหญ่เตือนสักหน่อยก็ดี

วิกน้ำเงินก็ไม่ได้ช่วยเสริมดวงในวันนี้เลย..

“โอ้ย..วันแบดเดย์ชัด ๆ “ผมล้างหน้าล้างตาเสร็จ ก็โยนวิกที่สวมวันนี้ทิ้งไปทันที ถึงจะซื้อมาแพงแต่ถ้าใส่วันแรกแล้วไม่เวิร์กก็ทิ้งค่ะ

กริ๊ง....

เสียงกดกริ๊งประตูหน้าล็อบบีดังขึ้น..

“ใครอีกเนี่ย..” ผมลุกขึ้น และเดินไปที่ห้องล็อบบี

หรือจะเป็นพวกเปาเปา ปกติถ้าใครในกลุ่มอกหักก็จะยกแก๊งกันมาปลอบและมาดื่มกัน แต่วันนี้ไม่ได้พูดอะไรไว้เลยนี่น่า...

10.30 น.

เวลาก่อนหน้า 15 นาที

ตึกตึก...

“หื้อ...” คูลที่กำลังเดินกลับเข้าห้องพัก ก็เห็นคนหน้าคุ้น ๆ มายืนรออยู่หน้าห้องล็อบบี แล้วกดกริ่งเรียกห้อง 302 ซึ่งก็คือห้องตรงข้ามของเขาเอง

จังหวะที่สบตากัน คูลก็จำได้หน้าทันที..แฟนเก่าตั๋นตั๋นนี่น่า...คนเมื่อตอนเช้า

สเตหันมองคนแปลกหน้าที่ไม่เคยเห็นในหอพักมาก่อน ก็มองคูลด้วยความสนใจ เพราะเข้าใจว่าที่คูลมองกลับมานั้น คือความสนใจเหมือนกัน

“...อ่า..สวัสดีครับ” สเตหยุดกดกริ่ง และหันมาทักทายคูลทันที

คูลแสดงสีหน้านิ่ง ๆ ออกมา และมองอีกฝ่ายที่ดูก็รู้ว่าเจ้าชู้ไม่เลือกหน้า

“..ครับ..” คูลพยักหงึก ๆ ก็คิดว่าจะเดินผ่าน เพราะไม่อยากเข้าไปยุ่งกับเรื่องของคนอื่น

“อ่อ คือว่ารู้จักคนที่อยู่ห้อง 302 ไหมครับ” สเตยังไม่หยุดที่จะปล่อยคูลเดินจากไป และพยายามหาเรื่องคุย ซึ่งคูลก็แอบถอนหายใจ และหันมาตอบดี

“คนไหนละครับ” คูลถามกลับ

“..หื้อ...มีคนอื่นด้วยเหรอ” สเตเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ ก่อนที่เจ้าของจะเดินลงมา..

กัปตันในสภาพไม่แต่งสวย...

“มีอะไรกันไม่ทราบ” ผมเดินลงมาจากห้องก็เห็นสเต กับคูลยืนอยู่ด้วยกัน...

สเตพอเข้าใจได้...แต่คูลที่ยืนคุยกับสเตนี่สิที่ไม่เข้าใจ

“...เอ๊ะ..” สเตหันไปมองเลขห้องที่ตัวเองกด

“....กดหาฉัน มีอะไรรึเปล่า” ผมกอดอกถามสเต..

สเตที่สับสนเพราะมั่นใจว่าตัวเองกดกริ่งหมายเลขถูก

จะว่าไป...ก็ไม่เคยให้สเตเห็นหน้าสดเลยนี่นะ...ก็ดีแล้วล่ะ ไม่อยากจะเห็นอีกแล้วด้วยสิ

“ถ้าคนเก่า เขาออกไปแล้ว” ผมตัดบท ซึ่งมันก็ดีกว่า ถ้าสเตเข้าใจว่าตัวผมย้ายออกไปแล้ว จะได้ไม่เข้ามาป้วนเปี้ยนหอนี้อีก

“อ่อ...ขอโทษครับ..” สเตเลิกถามเพิ่มเติม และมองหน้าผมอีกครั้ง

“....เอ่อ คุณพอรู้ที่อยู่เขาไหมครับ..หรือถ้ารู้อะไรผมฝากเบอร์ไว้ได้ไหม” สเตเปลี่ยนท่าทีทันที ก่อนที่คูลที่ยืนอยู่จะขอตัวเดินออกไป...

“ไปถามเจ้าของหอเองจะดีกว่านะ..” ผมกล่าว ซึ่งสเตก็ดูเหมือนจะไม่ยอมออกไปง่าย ๆ

ผมพูดเสร็จก็หันหลังจะเดินกลับห้อง ก่อนที่สเตจะกล่าวขึ้นอีกครั้ง

“ถ้างั้น...ผมขอคอนแท็กต์คุณหน่อยสิ..ในฐานะที่ผมสนใจคุณไม่ใช่การตามหาเจ้าของห้องคนเก่านะ”

ณ มหาลัย

“..ว้าว..ผมแดงกลับมาแล้วว่ะ” ขุนพลกล่าวทักทายผมที่นั่งรอก่อนเข้าเรียนที่ม้านั่งประจำ

“น้ำเงินมันไม่เวิร์กนี่คะ” ผมเกี่ยวผมกับใบหู ก่อนที่จะเห็นหมวยและคูลเดินตรงมาหาพร้อมกัน

“...เดินมาเหมือนจะมาตบมึงเลยนะอีตั๋น” ขุนพลที่อยู่กับผมแค่สองคน เพราะรอเปาเปากับนายที่กำลังเดินทางมา ก็ไม่เข้าใจว่าเด็กทั้งสองจะเดินมาหาทำไม

“พี่ขุน ผมเอาน้ำมาให้” หมวยเดินมาหาขุนพลที่นั่งเท้าคางอยู่แบบมองข้ามหัวแดง ๆ ของผมไปแบบไม่คิดจะหันมามองเลยสักนิด

“....อ่อ..จ้ะ” ขุนพลรับน้ำชาเย็นจากรุ่นน้องแบบงง ๆ และมองหมวยที่ยิ้มสวยให้...

“......” ขุนพลมองแววตารุ่นน้องที่เอาน้ำมาให้ ก็รีบหลบสายตาเพราะเดาใจไม่ถูก..

รู้สึกแปลก ๆ ....

“ไม่มีของพี่เหรอ” ผมขัดบรรยากาศทันที ซึ่งหมวยก็ยิ้มแห้ง ๆ กลับมา

“อ่อ..เดี๋ยวไปซื้อมาเพิ่มนะครับ” เสียงแตก ๆ ของหมวยทำให้ผมใจสั่นไม่น้อย

“ไม่เป็นไร ตั้งใจเอามาให้อีพลนี่..” โดนข้ามหัวไปเลยนะ สอบนี่สอบไม่ผ่านเลย

เอาใจเพื่อนคนที่ตัวเองชอบไม่ทั่วถึง ไม่ผ่าน ๆ

“แม่” แล้วเด็กอีกคนที่เดินมาด้วยก็กล่าวขึ้น

“ค่ะลูก” ผมไขว้ขาและมองคูลที่เดินมากับหมวยตั้งแต่แรก

“...แฟนเก่าแม่อ่ะ..อ่อ...อย่ากลับไปใจอ่อนให้เขาเด็ดขาดนะแม่ เขาเจ้าชู้...เขา..” คูลกล่าวและแสดงสีหน้าเป็นห่วง...

“.....” ผมที่กำลังอึ้งก็ยิ้มอ่อนให้ และลุกขึ้นยืนก่อนจะลูบหัวอีกฝ่ายเบา ๆ

“แม่มูฟออนได้แล้ว ไม่กลับไม่เอามันแล้วละ” ผมตอบด้วยรอยยิ้มหวาน ๆ กลับไป

“.......” คูลนิ่งไป ก่อนที่เปาเปากับนายจะวิ่งมาพอดี

“มาทันพอดีเลย รีบไปเข้าเรียนกันเถอะ จะไม่ทันแล้ว” เปาเปากล่าว และเราทั้งสี่ก็รีบหิ้วกระเป๋าและขอตัวรีบไปเข้าคลาสเรียน

รุ่นน้องสองคนที่ยืนกันอยู่ก็ยืนมองตาปริบ ๆ ....