All Chapters of Want Love ก็แค่...อยากลองรักดูบ้าง: Chapter 1 - Chapter 10

คลื่นอายุน้อยกว่าฉันสองปี เอาจริงคลื่นควรเรียนจบได้ตั้งนานแล้ว แต่เพราะเขาต้องทำงานไปด้วยก็เลยทำให้จบช้ากว่าคนอื่น เพราะไม่ค่อยมีเวลาไปมหา’ลัยเท่าไรส่วนคำว่า ‘ซ้อม’ ที่เขาพูดถึงเมื่อกี้ก็เป็นเหตุผลหลักที่ทำให้เขายังเรียนไม่จบ เขาเป็นนักแข่งรถที่มีชื่อเสียงอยู่ไม่น้อย แถมยังเป็นตัวเต็งตัวหลักของทีมอีก เลยทำให้เขาต้องใช้เวลาไปกับการซ้อมมากกว่าการไปเรียนฉันเองก็ไม่เห็นด้วยเท่าไร เพราะเป็นห่วงเขามาก และการแข่งรถมันไม่ใช่รถยนต์ แต่เป็นรถมอเตอร์ไซค์ก็ยิ่งทำให้ฉันกังวลมากกว่าเดิม ถึงจะรู้สึกไม่โอเค แต่เอาจริงฉันก็ไม่เคยพูด เพราะไม่อยากไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเขาเพราะขนาดเขาเองก็ไม่เคยมาก้าวก่ายเรื่องงานของฉันเหมือนกัน ทำให้ฉันรู้สึกเกรงใจอีกฝ่าย และกระดากปากที่จะพูดหรือไปตำหนิเขานั่นแหละน่าแปลกที่วันนี้เขาอยากให้ฉันไปด้วย เพราะนาน ๆ ทีเท่านั้น ฉันถึงจะได้ไปดูเขาซ้อมที่สนามใหญ่ เราสองคนไม่ได้เจอกันบ่อย เพราะต่างคนต่างมีหน้าที่ต้องทำกัน เราคบกันแบบผู้ใหญ่ เลยทำให้ไม่ค่อยมีปัญหาเหมือนเด็กวัยรุ่น ซึ่งมันก็ดี แต่บางทีมันก็เหงา อาจเพราะฉันมีเวลาว่างมากกว่าเขาด้วยแหละMoto Racing Internationa

บทที่ 1บ้านกล้วย อะพาร์ตเมนต์หัวค่ำ“ขอบคุณนะคลื่น” เมื่อรถมาจอดเทียบหน้าที่พัก ฉันก็หันไปพูดกับคนขับที่เอาแต่ทำหน้านิ่งมองฉันไม่ละสายตา เขาเป็นแบบนี้ตั้งแต่ที่พูดถึงบุคคลที่สามเมื่อตอนอยู่ร้านอาหารแล้วละ“แน่ใจนะว่าไม่อยากออกไปนั่งรถเล่นด้วยกัน” เขาถามฉันด้วยคำถามเดิมอีกครั้ง เพราะก่อนหน้าระหว่างทางเขาก็ถามแบบนี้ออกมาเหมือนกัน“พรุ่งนี้เพลงมีสอน”“แต่คลื่นอยากอยู่กับพี่เพลงนานกว่านี้” เขาทำหน้าอ้อนแถมยังดึงมือฉันเข้าไปกุมไว้แน่น“เพลงก็อยากอยู่...แต่ว่า...” ฉันทำหน้าหนักใจเล็กน้อยเพราะความจริงวันนี้เราใช้เวลาด้วยกันยังไม่ถึงครึ่งวันเลยด้วยซ้ำแถมพรุ่งนี้ก็ไม่รู้ว่าจะได้เจอกัน หรือได้ไปทานข้าวด้วยกันอีกไหมนอกจากแชตหากัน หรือวิดีโอคอลมากกว่า“คลื่นหยอกเล่นเอง พี่เพลงไม่เห็นต้องขมวดคิ้วขนาดนี้เลยก็ได้นี่นา” ปลายนิ้วสากแตะลงมาตรงระหว่างคิ้วฉันพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏอยู่บนใบหน้าของเขาเวลาที่เขายิ้มทีไรบรรยากาศรอบข้างมักจะเปลี่ยนไปเสมอ คล้ายกับว่ามีดอกไม้บานอยู่รอบตัวเขา และดอกไม้พวกนั้นก็กำลังส่งกลิ่นหอมเย้ายวนชวนให้ตกหลุมเสน่ห์ด้วยเช่นกัน“ถ้าคลื่นว่างตอนไหนบอกเพลงนะ” ฉันส่งยิ้มไปใ

บทที่ 2บ่ายวันต่อมาHouse of Book Cafe“…” ฉันนั่งเหม่อมองนอกร้านด้วยใจเป็นกังวล ขณะที่กำลังรอเด็กสาวตรงหน้าวาดภาพตามที่พึ่งสอนเธอไปเมื่อกี้ ถึงเมื่อวานฉันจะเจอเรื่องราวเลวร้ายมากแค่ไหน แต่สำหรับวันใหม่ฉันก็ต้องมาทำงานตามปกติให้ได้เพราะรายจ่ายที่กำลังเข้ามา มันคงไม่มาหยุดรอให้ฉันทำใจ และถ้าเดือนนี้ฉันไม่มีเงินจ่ายค่าห้อง หรือแม้กระทั่งค่าอื่น ๆ ละก็ เห็นทีคงต้องไปนอนข้างถนนแน่ตอนนี้ฉันอยากย้ายไปที่อื่น เพราะยังไงก็ใกล้หมดสัญญาเช่าแล้ว แต่ประเด็นหลักเลยก็คงเป็นเพราะอยากหนีจากพี่แวนด้วย ต่อให้เขาพูดขู่ยังไง ฉันก็ยังคงเลือกที่จะหนีอยู่ดี“พี่เพลง...พี่เพลงคะ” เสียงใสเอ่ยเรียกฉันวนซ้ำไปมาจนในที่สุดมันก็ดึงความสนใจของฉันกลับมาได้“เสร็จแล้วเหรอออม?” ฉันลูบหน้าตัวเองลวก ๆ พร้อมหันไปมองน้องด้วยใบหน้าร่าเริง“เสร็จแล้วค่ะ พี่เพลงไม่สบายหรือเปล่าคะ?” น้องออมดันสมาร์ตโฟนหน้าจอขนาดสิบสองนิ้วมาตรงหน้าฉันพร้อมกับเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“เปล่าจ้ะ เดี๋ยวตรงนี้ลองแก้เป็นประมาณนี้นะน้องออม พี่ว่ามันทำให้ดูมีมิติมากขึ้นได้กว่านี้” ฉันจิ้มปากกาลงบนหน้าจอสมาร์ตโฟนตรงตำแหน่งที่คิดว่าสามารถทำให้ดูดีมากก

บทที่ 3บทเพลง Talkห้างแถวสนามซ้อมเพราะยังไม่อยากกลับอะพาร์ตเมนต์สุดท้ายฉันเลยเลือกมาแถวนี้แทน อย่างน้อยถ้าฉันได้เจอคลื่นสักแป๊บคงทำให้จิตใจสงบลงได้บ้าง แต่ถ้าจะให้ไปหาเฉย ๆ เห็นทีคงโดนสงสัย ก็เลยกะว่าจะมาซื้ออะไรติดไม้ติดมือเข้าไปด้วยก็ถ้าคลื่นรู้ว่าพี่แวนเจอฉันแล้วมีหวังเกิดปัญหาใหญ่ขึ้นมาแน่ และฉันก็ไม่อยากให้คลื่นต้องมาเจ็บตัว หรือเป็นอะไรเพราะงั้นสิ่งที่พอทำได้คือการเก็บเงียบเรื่องนี้เอาไว้คลื่นรู้ว่าฉันกับพี่แวนมีปัญหากัน และก็รู้ด้วยว่าพี่แวนเป็นคนยังไง รวมถึงเคยทำอะไรกับฉันไว้บ้าง แต่พี่แวนไม่รู้จักคลื่นหรอก มีแต่คลื่นที่รับรู้เรื่องราวพวกนี้ผ่านฉันเท่านั้น“ไม่รับสายเลย สงสัยซ้อมอยู่หรือเปล่านะ” ระหว่างที่กำลังเลือกอาหารกล่อง ฉันก็ต่อสายหาคลื่นไปด้วย แต่โทร. ไปกี่รอบเขาก็ไม่รับไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใหม่เท่าไร เพราะเวลาที่มีซ้อมเขามักเป็นแบบนี้เสมอ ก็เลยเลิกต่อสายโทร. หาซ้ำ จากนั้นก็หันมาสนใจของบนเชลฟ์ต่อแทนตอนนี้ก็เย็นแล้ว ฉันคิดว่าคลื่นน่าจะยังคงไม่ทานข้าวเย็นแน่ เพราะงั้นเลยกะว่าจะซื้อเข้าไปฝากด้วยเลยแล้วกัน รายนั้นน่ะยิ่งชอบทานข้าวไม่เป็นเวลาด้วยสิ“ดีนะที่ยังไม่หมด” ฉั

บทที่ 4“…” ยังไม่ทันได้พูดอะไรผู้หญิงคนนั้นก็วิ่งก้มหน้าออกไปไม่แม้แต่จะหันมามองเลยว่าตัวเองทำอะไรไว้“โห! แย่มาก เดินไม่ดูทางเลยหรือแม่คุณ!” ผมไม่ได้เป็นคนพูด แต่เป็นพี่ทีมงานอีกคนที่เดินผ่านมาพอดี“มา ๆ พี่ช่วย ไม่ไหวเลยผู้หญิงสมัยนี้”“’ขอบคุณครับ” ผมกับพี่เขาพากันเก็บของตรงหน้าและต่างหาผ้ามาเช็ดกันต่อ แต่ในระหว่างนั้นผมก็รู้สึกเหมือนเคยเจอผู้หญิงคนนั้นมาก่อนหรือเปล่านะ หรือไม่ก็ไม่เคยเห็น เพราะมองไม่ถนัดเท่าไร เนื่องจากเธอก้มหน้าก้มตาทำให้ผมไม่แน่ใจจนสุดท้ายเลิกสนใจไป“ตายแล้วเอ!” ขณะที่กำลังทำความสะอาดพื้นอยู่เสียงใสปนตกใจของผู้หญิงที่ผมคุ้นเคย และอยู่กับเธอมานานหลายปีเอ่ยพูดขึ้นมาพร้อมทั้งวิ่งเข้ามากระชากให้ผมลุกขึ้นยืน“เบาเสียงหน่อยพี่ปราง”“ทำไมเสื้อถึงเลอะแบบนี้เนี่ย!” ดูเหมือนว่าพี่เขาจะไม่ฟังที่ผมพูด เพราะถ้าฟังก็คงไม่เสียงดังมากขึ้นกว่าเดิม“อุบัติเหตุครับ ผมเห็นเขาโดนเดินชนเมื่อกี้” ผมไม่ได้เป็นคนพูด แต่พี่อีกคนที่เข้ามาช่วยทำความสะอาดคราบที่พื้นเป็นฝ่ายพูดออกมาจากนั้นเขาก็กดดูมือถือต่อ“เดี๋ยวผมขอตัวก่อนนะ” จนสักพักเขาก็เป็นฝ่ายขอตัวไปคงจะถูกเรียกตัว“ขอบคุณมากนะครับ”