All Chapters of Want Love ก็แค่...อยากลองรักดูบ้าง: Chapter 41 - Chapter 50

“หยุดเรียกว่า ‘คุณ’ ได้แล้ว” เขาจ้องมองมาเหมือนกำลังไม่พอใจ และนั่นเลยทำให้ฉันถึงกับเงียบไปสักพัก“เรียกว่าพี่เหมือนเมื่อกี้”“ได้ค่ะ” ฉันเสียงเบาลงเหมือนคนที่พึ่งถูกดุมา จะว่าไงดี ก็เหมือนถูกดุมาจริง ๆ นั่นแหละ บอกกันดี ๆ ก็ได้ไม่เห็นต้องทำหน้าหงุดหงิดเลย“พี่ทำงานตั้งแต่เด็กแปลกมากเลยหรือไง”“เปล่าค่ะ เพลงแค่ไม่คิดว่า เอ่อ...พี่จะทำงาน” ฉันตอบอีกฝ่ายเสียงขาด ๆ หาย ๆ ในจังหวะที่ต้องเรียกเขาว่าพี่“มองพี่เป็นคนแบบไหน?”“เพลงหมายถึงพี่คงอยู่กับการซ้อมมากกว่าออกมาทำงาน ก็เลยตกใจนิดหน่อยที่รู้ว่าพี่ก็ทำงานอย่างอื่นด้วย”“มันก็เป็นเรื่องปกติ...ที่ทำก็เพราะความอยู่รอด ก็ทั้งซ้อมแล้วก็ทำงานไปด้วยพร้อมกัน”“เหนื่อยแย่เลย” ฉันพูดเสียงเบาแล้วพยักหน้าไปพลาง ๆทีแรกคิดว่าเขาจะมาจากครอบครัวมีตังค์ที่เกิดมาแล้วไม่ต้องทำอะไร เพียงแค่มีความชอบ หรืออยากไปทางด้านไหนครอบครัวก็พร้อมสนับสนุนซะอีกไม่คิดเหมือนกันว่ากว่าที่เขาจะมาเป็นเขาได้ในวันนี้ วันที่มีชื่อเสียงและทุกอย่างพร้อม อดีตก็ผ่านอะไรมาเยอะเหมือนกันที่ผ่านมาฉันมองคนตรงหน้าผิดไป แถมตอนที่ถูกเขาจับได้ว่ารับงานนี้มาทำ จนเขาอาสาจะจัดการให้ก็ดันไปค

บทที่ 16เช้าวันใหม่“แค่ก ๆ” ฉันนอนไออยู่บนเตียงนอนแบบนี้มาหลายนาทีแล้ว ก็พยายามที่จะลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว เพื่อไปทำงานนะ แต่สุดท้ายก็ทำไม่ไหว เพราะรู้สึกหนักที่หัวเกินจนทำให้ไม่อยากลุกน่าแปลกใจเหมือนกันที่ตัวเองดันป่วยขึ้นมา ทั้งที่อาการป่วยมันได้ห่างหายไปจากฉันนานพอสมควรแล้ว“…” เมื่อรู้ตัวว่าไปทำงานไม่รอด ฉันก็พยายามลูบไปตามข้างหมอนเพื่อหามือถือของตัวเองใช้เวลาไม่นานข้อความทั้งหมดก็ถูกส่งไปหาลูกค้าของฉัน ทีแรกก็กะว่าจะส่งไปบอกเขาด้วย แต่ลืมไปเลยว่าเราไม่เคยแลกคอนแท็กต์กัน แม้จะเริ่มสนิทกันแล้วก็ตาม แต่มันก็มีช่องว่างอยู่ เลยทำให้ฉันมองผ่านเรื่องที่จะขอช่องทางติดต่อกับเขาไป“ไม่เป็นไรหรอกมั้ง” คิดได้ดังนั้นฉันก็หลับตาลงต่อ และคิดว่าจะนอนพักสักหน่อยให้อาการมันดีขึ้นกว่านี้นิดหนึ่งก่อนตกเย็นติ๊ด ๆเสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งเอาไว้ก่อนนอนดังขึ้น เลยทำให้ฉันเริ่มรู้สึกตัว และตื่นขึ้นมา อาการปวดหัวหนักอย่างเมื่อตอนเช้าดูเหมือนจะดีขึ้นมานิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้มากอะไร เพราะฉันยังคงรู้สึกมึน และหนักหัวอยู่หน่อย ๆ“นอนต่อไม่ได้แล้วยายเพลง แกต้องไปหาข้าวหายากินก่อน” ฉันพยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้น

ว่าแต่...ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้ แถมฉันเองก็มาอยู่ในโรงพยาบาลอีก มันเกิดอะไรขึ้นระหว่างที่ฉันหมดสติไป?“มึนหัวอยู่นิดหน่อยค่ะ พี่เอมาได้ไงคะ แล้วนี่ทำไมเพลงถึงได้มา” ฉันเงียบลง เพราะไม่อยากพูดอะไรที่จะทำให้อีกฝ่ายถามคำถามที่ฉันไม่อยากตอบออกมาได้“พี่เห็นเพลงไม่มาที่สนามซ้อมเลยแวะมาดู แล้วก็ถือวิสาสะขึ้นไปหาตอนถามกับเจ้าของอะพาร์ตเมนต์ แล้วก็ได้เห็นว่าเพลงนอนสลบอยู่ในห้อง” พี่เขาเล่าเรื่องที่ฉันกำลังสงสัยให้ฟังด้วยน้ำเสียงที่คาดเดาไม่ได้ใบหน้าของผู้ชายคนนี้กำลังเปลี่ยนไปจนน่ากลัว ฉันไม่กล้ามองหน้าเขาเลยเวลาที่ฟังเขาเล่า ได้แต่พยักหน้าตามเฉย ๆ“มันเกิดอะไรขึ้น ใครทำเพลง บอกพี่มาได้ไหม?” แม้เขาจะมีใบหน้าที่น่ากลัวมากแค่ไหน แต่เวลาที่คุยกับฉันเขาจะแสดงแต่สีหน้าเป็นห่วงออกมาเท่านั้น“ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วงกัน พอดีเพลงไม่สบายหนักมากสงสัยจะเผลอเป็นลมไป ไม่ได้มีใครมาทำอะไรเพลงอย่างที่พี่คิดหรอกคะ” ฉันพยายามฝืนยิ้มให้คนตรงหน้าเห็น“เพลง...พี่ไม่ใช่เด็กนะที่เห็นสภาพห้องแบบนั้นแล้วจะเดาไม่ออก คลื่นมันทำร้ายเพลงใช่ไหม?”“ไม่ใช่นะคะ คลื่นไม่ได้ทำ” ฉันรีบปฏิเสธทันที“ถ้าไม่ใช่มันแล้วใครทำ” รอบนี้

กลับกันมันทำให้ฉันรู้สึกสมเพชตัวเองมากกว่า ฉันรู้ว่าเขาเป็นคนดีที่พร้อมช่วยเหลือคนอื่น แต่บางเรื่องที่เกี่ยวข้องกับความรู้สึก ฉันลงไปเล่นด้วยไม่ได้จริง ๆ ไม่ใช่เพราะอะไร แต่มันเป็นเพราะฉันกำลังเริ่มรู้สึกมากกว่าที่คิดฉันว่าตอนนี้ตัวเองกำลังตกหลุมรักผู้ชายคนนี้เข้าแล้วและเพื่อป้องกันไม่ให้เจ็บปวดไปมากกว่านี้ ฉันจะไม่เอาใจลงไปเล่นเด็ดขาด ที่แล้วมากว่าจะผ่านเรื่องคลื่นมาได้ก็แทบแย่แล้ว“เพลงจะบอกว่าที่ผ่านมามองไม่ออกเลยว่าทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับเราสองคน หรือแม้แต่การกระทำหลายอย่างมันไม่ใช่แบบที่คนมีความรู้สึกต่อกันเขาทำ?” ฉันขมวดคิ้วมองหน้าอีกฝ่าย“ที่พี่ทำก็เพราะพี่สงสารเพลง แล้วนิสัยของพี่ก็คือชอบช่วยเหลือคนอื่นอยู่แล้ว เพลงเข้าใจผิดตรงไหนคะ?”“พี่ไม่ได้ทำแบบนี้กับทุกคนหรอกนะเพลง”“…” ครั้งนี้คำตอบของคนตรงหน้าเล่นทำเอาฉันนิ่งเงียบไป มือสองข้างประสานกันแน่น พร้อมความรู้สึกที่กำลังกระตุกสั่นแรงอยู่ตรงหน้าอก“การที่เพลงมองว่าพี่ดี เป็นเพราะพี่อยากให้เพลงเห็นแต่ด้านนั้นของพี่ไง แต่พี่ไม่ได้ดีจริงอย่างที่เพลงเห็นหรอกนะ พี่อยากบอกเพลงให้เข้าใจก่อน เพราะหลังจากนี้พี่คงเป็นคนดีแบบเดิมไม่ได้อีกแ

บทที่ 18บทเพลง Talk“อือออ ~” ฉันบิดตัวไปมาหลังจากตื่นขึ้นในเช้าวันใหม่ที่ไม่แน่ใจว่าเมื่อคืนตัวเองเผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหน แต่คงเป็นตอนที่เอาแต่ร้องไห้ระบายกับเขานั่นแหละ พอเช้าวันนี้ตื่นขึ้นมาเลยทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมากกว่าเดิม อาจไม่ใช่ทางแผลภายนอก แต่เป็นทางด้านของความรู้สึกมากกว่านี่สินะที่เขาชอบบอกกันว่าเราควรมีที่ปรึกษาไว้ระบายเรื่องราวต่าง ๆ ในชีวิตกับใครสักคน มันช่วยได้จริง ฉันยอมรับเลย“...” เมื่อกวาดสายตามองดูรอบห้องไม่พบเข้ากับร่างคุ้นเคย ความรู้สึกของฉันก็เริ่มดาวน์ลงอีกครั้ง เขาคงกลับไปแล้ว หรือไม่ก็คงไม่มายุ่งกับฉันอีกเพราะฉันได้เล่าเรื่องราวความจริงทุกอย่างไปจนหมด หากมีใครได้มาฟังก็คงไม่กล้าเอาตัวเองมาเสี่ยงหรอกแต่ยังไงฉันเข้าใจเขานะ และมันก็ดีแล้ว เพราะฉันก็ไม่ได้อยากให้เขาต้องมาเจอกับสิ่งไม่ดีทั้งจากฉันเอง หรือจากใครก็ตาม ชีวิตของเขาผ่านอะไรโหดร้ายมาเยอะไม่ต่างจากฉัน เวลานี้เราก็ไม่ควรเอาเรื่องไม่ดีไปให้เขาอีกจะดีกว่า“ขออนุญาตนะคะ” เหม่อลอยได้ไม่นาน เสียงพี่พยาบาลก็ดังขึ้นพร้อมกับประตูที่เปิดออก หลังจากนั้นฉันก็โดนพี่พยาบาลอธิบายอะไรหลายอย่าง และตรวจร่างกายอีกครั้