All Chapters of Want Love ก็แค่...อยากลองรักดูบ้าง: Chapter 21 - Chapter 30

ไม่ต้องห่วงนะว่าจะถูกมองว่าบ้า เพราะแต่งตัวปิดมิดแบบนี้ ก็ถ้าไปถึงที่สนามจริงจะเข้าใจเลยว่าคนอื่นก็แต่งมาแบบฉันนี่แหละ เพราะสนามมันร้อน และแดดแรงมาก ยิ่งไปในฐานะคนนอก ก็ต้องไปอยู่ที่อัฒจันทร์ เพราะงั้นการแต่งตัวปกปิดจึงเป็นเรื่องปกติของทั้งแฟนคลับ และนักข่าว หรือพวกสังกัดบันเทิงที่มักจะมาเก็บภาพพวกนักแข่งไปทำข่าว หรือลงเพจของตัวเองใช้เวลาไม่นานก็มาถึงสนามแข่งอันคุ้นเคย เพียงแต่เส้นทางที่เคยไปบ่อยกลับต้องเปลี่ยนมาเป็นเส้นทางเข้าสำหรับคนนอกแทนการตรวจสอบยังคงคล้ายกันไม่ได้แตกต่างอะไร ตอนนี้แค่รอต่อแถวเพื่อขึ้นไปนั่งบนอัฒจันทร์ ฉันกระชับกล้องที่ห้อยอยู่ตรงคอด้วยใบหน้าเหยเก เพราะกล้องตัวนี้หนักพอสมควรเลยอันที่จริงฉันใช้เวลาสักพักเลยนะกว่าจะทำให้กล้องตัวนี้ชินมือ แถมยังต้องไปศึกษาเลนส์ทั้งหมดอีกคืออย่างนี้อัฒจันทร์กับสนามแข่งรวมถึงนักแข่งจะอยู่ค่อนข้างไกล ลูกค้าฉันเข้าใจจึงส่งกล้องอย่างดีมาให้ พร้อมเลนส์ที่ต้องร้องว้าวกับการซูมระยะไกลของมัน แถมยังถ่ายออกมาชัดจนคิดว่าไปถ่ายใกล้ ๆ เสียอีก“ขอโทษนะคะ” ฉันเดินก้มหัวผ่านผู้คนมากมายมายังที่นั่งของตัวเอง วันนี้คนมาเยอะกว่าปกติ เพราะเป็นการแข่ง

บทที่ 9หนึ่งอาทิตย์ผ่านมา...Moto Racing International Circuitบนอัฒจันทร์แชะ ๆ ~เสียงกดชัตเตอร์ดังขึ้นติดต่อกันหลายนาที ปลายนิ้วมือกดลงระรัวอย่างไม่รู้สึกเมื่อย มุมปากยกขึ้นทุกครั้งที่ต้องคอยเบนข้อมือไปตามความไวของรถแข่งตรงหน้า“มาจากสังกัดไหนเหรอ?” จมอยู่กับตัวเองได้ไม่นานก็มีเสียงเอ่ยทักทายดังขึ้นมาจากทางด้านข้าง“แฟนคลับค่ะ” ฉันส่งยิ้มให้เธอก่อนจะหันกลับไปถ่ายรูปต่อให้เสร็จวันนี้...ฉันยังคงมาอยู่เหมือนเดิม และทำแบบเดิมมาแล้วเกือบหนึ่งอาทิตย์ จากที่เคยเมื่อยและเหนื่อยเพราะอากาศร้อนกลายเป็นว่าฉันกลับทนทาน และถึกทนมากขึ้น จนแทบไม่ค่อยรู้สึกเหมือนอย่างวันแรกแล้ว“ขยันจัง” คำชมเอ่ยออกมาจากปากพี่นักข่าวที่คาดว่ามาจากสำนักข่าวกีฬาที่โด่งดัง ฉันรู้จักและเคยเห็นตราสัญลักษณ์นี้มาก่อนเลยพอเดาได้“เหมือนกันนะคะ” การมาที่นี่บ่อยเลยทำให้ฉันเจอแต่คนเดิม ๆ ที่มาบ่อยเหมือนกัน“ก็มันเป็นงานนี่เนอะ” เธอหัวเราะพร้อมขอตัวกลับไปยังตำแหน่งประจำของเธอต่อฉันคิดว่าเธอคงสงสัยว่าฉันเป็นใครนั่นแหละ เพราะฉันไม่ได้ห้อยบัตรว่ามาจากสังกัดไหน นอกจากสัญลักษณ์ของคนทั่วไป คงทำให้เธอแปลกใจที่เห็นว่าฉันมาทุกวันนี

บทที่ 10เอเพ็กซ์ Talkบ้านครอบครัวแสงทอง“พี่เอ!” จังหวะที่ผมเปิดประตูหน้าบ้านด้วยระบบรีโมตจากแอปพลิเคชัน เสียงน้องสาวคนเล็กที่กำลังวิ่งออกมาจากในบ้านก็ตะโกนเรียกชื่อผมเสียงดังแบบที่เธอชอบทำเวลาเห็นผมกลับมาบ้านเพราะต้องซ้อมบ่อยเลยทำให้ผมไม่มีเวลากลับมาที่บ้านของตัวเองเท่าไร นอกจากนอนที่สนามซ้อมมากกว่า และช่วงนี้ทางสังกัดคัดเด็กใหม่ไฟแรงเข้ามาเพิ่ม ก็ยิ่งทำให้ผมต้องอยู่สนามซ้อมนานกว่าเก่า เพื่อฝึกให้กับเด็กรุ่นใหม่ที่มีความฝันคล้ายผมอันที่จริงวันนี้ผมไม่ได้คิดจะกลับบ้านหรอก แต่เพราะมี ‘บางอย่าง’ เลยทำให้ผมต้องกลับมาเพื่อเคลียร์กับคนที่มาสร้างปัญหาให้ผม ไม่งั้นถ้าไม่ทำอะไรก็คงได้ใจมากกว่าเดิม“เสียงดังไปแล้วออม มันมืดแล้ว รบกวนเพื่อนบ้านเขา”“ขอโทษค่า!” ผมเปิดประตูลงจากรถก็เร่งฝีเท้าเข้าไปหาน้องสาวเพื่อต่อว่าเธอที่ชอบทำอะไรโผงผางแบบนี้เธอเป็นเด็กซนมาแต่ไหนแต่ไร แถมยังเอาแต่ใจตัวเอง คงเพราะเป็นน้องคนเล็กสุด แถมยังมีแต่พี่ชายในครอบครัว เลยทำให้เธอแตกต่างจากเด็กผู้หญิงคนอื่นในเรื่องความถึกทนรวมถึงชอบทำอะไรไม่สมกับเป็นผู้หญิงเท่าไรด้วย“แล้วนี่ไนล์อยู่ไหน?” จะว่าไปแล้วผมเห็นแต่น้องสาว ส

“สงบสตินะเพลง” ฉันพูดกับตัวเองเสียงเบาเมื่อเดินมาถึงหน้าห้องพักของเอ จากนั้นก็ใช้เวลาสูดลมหายใจเข้าออกอยู่หน้าห้องสักพัก ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะเพื่อเป็นมารยาทเมื่อไม่มีเสียงตอบรับ แถมลูกบิดก็ไม่ได้ล็อกฉันเลยเปิดเข้าไปในจังหวะที่เอกำลังยืนอยู่หน้าประตูพอดีถึงแม้จะตกใจ แต่ฉันก็เก่งพอที่จะเก็บอารมณ์ต่างจากคนตรงหน้าที่ขมวดคิ้วมองฉันเหมือนกำลังสงสัยอะไรบางอย่างอยู่“ทำไมยังแต่งตัวแบบนี้อีก?” คำถามถูกยิงออกมาก็ทำเอาฉันร้องอ๋อ เพราะเรื่องที่เขาสงสัยคงเป็นเรื่องที่ฉันยังแต่งตัวแบบเดิม ทั้งที่เขาก็รู้ตัวตนของฉันแล้วความจริงมันมีอะไรมากกว่านั้นว่าทำไมฉันยังคงปกปิดตัวตนอยู่แบบนี้“พี่ปรางเลิกบังคับผมสักที” เสียงใหม่ดังขึ้นมาจากอีกทาง เลยทำให้ฉันรีบผลักผู้ชายตรงหน้าให้ถอยหลังไป ก่อนจะปิดประตูลงอย่างแรงปัง!“ขะ...ขอโทษค่ะ!” กว่าจะรู้ตัวว่าตัวเองดันเผลอไปผลักเอเข้า เห็นทีก็ช้าไปแล้ว เมื่อเขาเริ่มทำหน้าไม่พอใจส่งมา“คือฉันไม่ได้ตั้งใจ” ฉันรีบสาวเท้าเดินเข้าไปหาเขา พร้อมทำหน้าตารู้สึกผิด เมื่อกี้ฉันตกใจนี่นา ก็เสียงนั้นต่อให้ไม่ได้เจอกันนานแค่ไหน ฉันยังคงจำได้ว่ามันคือโทนเสียงของคลื่นส่วนเหตุผลที่ต

ตอนนี้เราสองคนเดินมาจนถึงชั้นที่เป็นโซนของผู้หญิง ไม่ว่าจะตั้งแต่หัวจรดเท้ารวมอยู่ที่โซนนี้หมด จนฉันรู้สึกตื่นเต้นเพราะไม่คิดว่าห้างที่ไม่ค่อยได้เข้ามามันล้ำกว่าแต่ก่อนมากแค่ไหนไม่ว่าจะมองไปทางไหน หรือเดินไปตรงไหนก็จะเห็นของขาย และร้านค้าดังเต็มไปหมด รวมถึงกลิ่นหอมจากน้ำหอมอีกด้วย คือมันล่อตาล่อใจมาก เข้าใจแล้วว่าทำไมหลายคนถึงชอบเสียเงินไปกับของพวกนี้“สวัสดีค่ะมีอะไรให้ช่วยไหมคะ” เพราะมัวแต่ตื่นเต้นเลยทำให้ไม่รู้ตัวว่าตอนนี้มือของเราสองคนจับกันอยู่ จนกระทั่งเขาพาฉันเดินเข้ามาในร้านที่ขายเป็นพวกเครื่องประดับชิ้นเล็กน่ารัก นั่นแหละถึงจะรู้ตัว ก็เมื่อได้เห็นสายตาพี่พนักงานมองมาที่มือของฉันดูเหมือนเขาจะไม่ได้สนใจอะไรเพราะเจ้าตัวก็ยังคงจับมือฉันไว้เหมือนเดิม แถมยังดึงฉันให้เดินตามพี่พนักงานไปด้วยกันอีก เมื่อเขาบอกความต้องการของตัวเองให้กับพี่พนักงานไปแล้วเขาบอกว่ากำลังหาของขวัญให้คนสำคัญ พี่พนักงานเลยอาสาพาไปดูเครื่องประดับอีกทางที่เป็นคอลเล็กชันใหม่ของซีซันนี้อะไรสักอย่าง ฉันก็ฟังไม่ถนัด“ชอบแบบไหนเหรอ” จังหวะที่ฉันใช้สายตาสอดส่องไปทั่วร้าน จู่ ๆ เสียงเข้มก็พูดขึ้นมา พร้อมกระตุกมือจนฉ