All Chapters of Want Love ก็แค่...อยากลองรักดูบ้าง: Chapter 51 - Chapter 60

“เพราะต่อให้พี่พูดออกไปยังไงเพลงก็คงไม่เชื่อพี่อยู่ดี ถ้างั้นพี่เลยอยากขอโอกาส เพลงจะได้รู้ว่าพี่ไม่ได้พูดเล่นสักคำ”ร้านอาหารแห่งหนึ่งใช้เวลาไม่นานเราสองคนก็มาถึงร้านอาหารที่ไม่คุ้นตามาก่อน และค่อนข้างดูดีหากเทียบกับที่ที่เขาเคยพาไป แต่คงเป็นเพราะร้านตั้งอยู่ระหว่างทางกลับพอดี พี่เขาก็เลยแวะหลังเสียงท้องร้องของฉันมันดังขึ้นมาระหว่างที่เราเถียงกัน“พี่ไม่เหนื่อยเหรอ” เมื่อพนักงานพาเรามาที่โต๊ะ และได้สั่งอาหารกันไปแล้ว ฉันก็เอ่ยถามคนตรงหน้าที่พาฉันไปนู่นนี่อยู่เสมอ ทั้งที่เขาก็นอนไม่พอ และซัดกาแฟไปหลายแก้วแล้วด้วย“ได้อยู่กับเพลงพี่ไม่เหนื่อยหรอก” คำตอบของเขามันทำให้ฉันอยากเอาเล็บไปข่วนหน้าคนพูดมาก ตั้งแต่ที่เขาพูดว่ารู้สึกยังไงกับฉัน ไม่ว่าจะนาทีไหนขาก็มันจะทำแบบนี้เสมอชอบทำอะไรที่มันทำให้ฉันไม่เป็นตัวเอง“เลิกพูดแบบนี้สักทีพี่เอ เพลงไม่ชอบ” ฉันยกหน้าเมนูขึ้นมาเปิดดูทั้งที่เราพึ่งสั่งกันไป ไม่ใช่เพราะอะไรหรอก แต่เป็นเพราะอยากเอามาบังไว้มากกว่าแค่ไม่อยากให้เขาเห็นว่าตอนนี้ฉันกำลังรู้สึกอะไรอยู่“ไม่ชอบ หรือเขินเอาให้แน่” ว่าจบอาหารก็มาเสิร์ฟพอดี ฉันก็เลยไม่ได้พูดอะไรต่อ“อะไรของพี่”

“เอาแบบนี้แล้วกันค่ะ” ฉันปาดน้ำตาพร้อมกับเด้งตัวลุกขึ้นนั่งหลังตรง จากนั้นก็หันไปมองหน้าของอีกฝ่ายต่อเหมือนกับว่าเมื่อกี้ฉันไม่ได้เศร้าหรือร้องไห้“ระหว่างนี้ที่เพลงอยู่บ้านพี่ เพลงจะรีบเก็บเงินแล้วย้ายออกไปอยู่ที่อื่น ไปที่ที่พี่แวนจะตามหาเพลงไม่ได้” ฉันเริ่มอธิบายสิ่งที่คิดไว้ในหัว ตอนนี้ฉันกลับอะพาร์ตเมนต์เดิมไม่ได้ ทางเดียวคือต้องหาที่อยู่ใหม่ และยังไงก็คงจะอยู่บ้านเขานานเกินไปด้วยไม่ได้เช่นกัน เกิดพี่แวนรู้เข้า พวกเขาต้องซวยเพราะฉันแน่“แต่ถ้าเพลงมีเวลาว่าง เพลงจะสอนพิเศษน้องออมให้เหมือนเดิม โดยไม่คิดค่าใช้จ่ายอะไรเลย เพราะยังไงเพลงก็มาอาศัยบ้านพี่ด้วย”“ไม่” ทว่าคำตอบของเขากลับทำให้ฉันเริ่มขมวดคิ้ว“เพลงจะไม่ย้ายออกไปไหน” ตามด้วยคำพูดเอาแต่ใจ“เรื่องที่เพลงอยากสอนออมพี่โอเค แต่เรื่องที่จะย้ายออกพี่ไม่โอเค” เขาพูดเสียงเข้ม“แล้วก็อีกเรื่อง...งานที่ต้องมาตามพี่ก็ไม่ต้องทำแล้วยกเลิกไปเลย เดี๋ยวพี่จะจัดการต่อเอง” ว่าจบเขาก็หยิบมือถือที่ฉันวางไว้บนโต๊ะไปพร้อมกับทำอะไรสักอย่างจากนั้นก็วางลงที่เดิมนี่อยากจะตีมือตัวเองมากที่ไม่ชอบตั้งรหัสผ่าน เพราะความขี้เกียจล้วน ๆ เลย ฮือ ~“พี่เอ!”

บทที่ 20วันต่อมาห้องนั่งเล่น“มาแล้วจ้า” ฉันหยุดดูทีวีเมื่อเสียงร่าเริงของเด็กสาวน่ารักดังขึ้นมา ก่อนหน้าเธอขอตัวขึ้นไปเอาของจากบนห้องเลยทำให้ฉันเลือกดูทีวีรอเธอ ก่อนที่จะเริ่มเข้าสู่ช่วงสอนพิเศษตามที่ได้ตกลงกับเอไปเมื่อวานวันนี้เขาออกไปตั้งแต่เช้าแล้ว น่าจะเป็นตอนที่ฉันยังไม่ตื่นเลยมั้ง ที่รู้ก็เพราะพอฉันเปิดประตูออกมาจากห้อง ดันเห็นว่ามีโน้ตแปะอยู่ตรงหน้าประตูพอดี‘พี่ไปซ้อมก่อนนะ เดี๋ยวรีบกลับมาหา’อาจเป็นแค่ประโยคสั้น ๆ แต่สำหรับฉันดันให้ความรู้สึกว่ามันมีอิทธิผลต่อหัวใจมาก จนไม่กล้าทิ้งกระดาษแผ่นนั้นนอกจากเก็บเอาไว้ในกล่องแทน“ดีจังที่พี่เพลงกลับมาสอนออมแล้ว แถมเรายังอยู่ด้วยกันอีก ออมว่านะ รอบนี้ออมขึ้นเป็นที่หนึ่งของห้องแน่นอน” เด็กสาวพูดด้วยใบหน้าดีใจ“ก็ถ้าออมไม่เบื่อพี่ก่อนนะ เพราะเราจะต้องเรียนกันทุกวันเลยละ” ฉันหยอกเธอด้วยคำพูดน่ากลัวจนอีกคนหลุดขำออกมา จากนั้นไม่นานก็เริ่มการเรียนการสอนตามปกติไปส่วนพ่อแม่ของเอ ฉันไม่เจอพวกท่านหรอก พอลองถามกับน้องออมก็ได้ความว่าพวกท่านยังคงทำงานกันอยู่ เวลานี้เลยออกไปทำงานกันหมดแล้วแล้วก็ไนล์เห็นว่าเขาไปมหา’ลัยแล้วเช่นกันเพราะงั้นทั้ง

“ยิ่งเวลาที่พี่เออยู่กับพี่เพลง ก็ยิ่งทำให้ออมมั่นใจมากที่สุด สิ่งที่พี่เอทำกับพี่เพลงไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตามโดยปกติแล้วมันเป็นสิ่งที่พี่เอไม่เคยทำมาก่อนเลยนะพี่เพลง”“ออมไม่รู้ว่าอะไรทำให้พี่เพลงร้องไห้ แต่ถ้าหนึ่งในนั้นมันมีพี่เออยู่ด้วย ออมก็อยากขอโทษแทนพี่ชาย แล้วอยากจะบอกว่าไม่ให้พี่เพลงคิดมาก เพราะไม่ว่ายังไงพี่เอเขาก็ซื่อตรงกับพี่เพลงคนเดียว เอาหัวน้องสาวคนนี้เป็นประกันเลย” คำพูดของออมมันทำให้ฉันรู้สึกเอ็นดูเธอมากเธอกำลังปกป้องพี่ชายตัวเองอยู่ ยิ่งทำให้ฉันประทับใจมากกว่าเดิม ทั้งที่เรื่องที่ฉันเสียใจไม่ได้เกี่ยวข้องกับเอเลยสักเรื่องก็ตาม“ออม...พี่เอเขาไม่เคยทำให้พี่เสียใจ เพราะงั้นอย่าคิดมากเลยนะ” ฉันส่งยิ้มให้เธอ“งั้นออมถามได้ไหมว่าตอนนี้พี่เพลงรู้สึกยังไงกับพี่เอหรอกคะ?” คำถามของออมทำให้ใจฉันเต้นแรงมาก“พี่เพลงชอบพี่เอไหม?”“…” ฉันพยักหน้าให้เป็นคำตอบ และก้มหน้าลงเล็กน้อย จนได้ยินแต่เสียงร้องดีใจของออม“ไม่สิ ๆ ชอบหรือว่ารักเหรอคะ” เธอถามต่อ“นะ...น่าจะเป็นอย่างหลังแล้วนะตอนนี้” ครั้งนี้พูดจบฉันก็ยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองทันทีอยากจะกรีดร้องออกมาเหลือเกิน!“แบบนี้ต้องรีบบอกให

“พี่เอ” ฉันผละออกจากอ้อมกอดเขาเมื่อเขายอมให้ทำอย่างนั้น เลยทำให้เห็นใบหน้าของคนพูดชัดเจนมันแดงไม่ต่างไปจากฉันเลย จนได้เห็นว่าเขาเองก็อายเป็นเหมือนกัน“เพลงรักพี่ไหม หรือชอบพี่ก็ได้ หรืออะไรก็ได้ที่ทำให้เพลงมีความรู้สึกมากกว่าคนรู้จักกับพี่บ้างไหม” คำถามของเขาทำให้ฉันใจกระตุก มันเหมือนกับว่าตอนนี้เขากำลังอ้อนวอนให้ฉันรักเขา เหมือนเขากลัวว่าฉันไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยทั้งที่ความจริงฉันเองก็รู้สึกเหมือนกันกับเขา“...” ฉันเลือกที่จะพยักหน้าแทนแล้วก้มหน้าลง“แบบไหนบอกพี่ได้ไหม?” เขาย่อตัวลงแล้วเงยขึ้นมามองหน้าฉันที่ก้มอยู่“ก็...รักพี่เหมือนกัน แต่ว่า” ฉันเงียบไปแล้วเม้มปากแน่นเพราะจำได้ว่าเขาไม่ชอบให้ฉันพูดอะไรแล้วลงท้ายด้วยคำว่าแต่ ทั้งที่ฉันต้องการจะบอกเขาว่าทำไมถึงยังไม่อยากให้เราอยู่ในสถานะคบกัน มันเป็นเพราะความวุ่นวายรอบตัวของฉันที่อาจไปทำให้เขาซวยได้หากเราตกลงคบกันอย่างจริงจังขึ้นมา“อือ” ฉันครางในลำคอด้วยความตกใจ เพราะระหว่างที่กำลังจมกับความคิดตัวเองอยู่ จู่ ๆ ก็ถูกเขาจู่โจมมาด้วยการกดแนบริมฝีปากมาหาด้วยความไวแบบที่ตั้งตัวไม่ทันตกใจแค่โดนจูบไม่พอยังต้องมาตกใจอีกครั้งเมื่อแผ่นหลังแ