All Chapters of Want Love ก็แค่...อยากลองรักดูบ้าง: Chapter 81 - Chapter 90

บทที่ 28วันใหม่“วันนี้ดูมีความสุขจังเลยนะเพลง” ระหว่างที่กำลังฟังอาจารย์สอนอยู่ จู่ ๆ คนด้านข้างก็พูดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย พอหันไปมองก็พบว่าเขาไม่ได้มองมาที่ฉันขณะตั้งคำถาม แต่กำลังสนใจอาจารย์มากกว่า เขาคงอยากทำให้แนบเนียนสินะ ไม่งั้นมีหวังถูกอาจารย์ตำหนิอย่างแน่นอนหากรู้ว่าเรากำลังไม่สนใจการเรียน“นิดหน่อยน่ะ” ฉันตอบพร้อมอมยิ้มเล็กน้อย ช่วงวันหยุดถึงแม้ฉันกับเอเราจะไม่ค่อยได้ออกไปไหนกันก็จริง แต่เราก็อยู่ด้วยกันตลอด เลยไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกเหงาเหมือนที่ผ่านมา“แฟนให้มาเหรอ?” ครั้งนี้ราล์ฟดึงมือข้างที่ฉันสวมกำไลเข้าไปหาเขา แล้วเจ้าของคำถามก็มองกำไลเส้นนั้นอยู่นานจนฉันต้องรีบดึงกลับมา เพราะระหว่างที่เขาดู มือของเขามันก็จับแขนฉันอยู่ด้วย เลยไม่ค่อยสะดวกใจเท่าไรแม้เอเขาไม่ได้อยู่ตรงนี้ก็ตาม“อื้อ สวยเนอะ” ฉันยกแขนข้างเดิมขึ้นมาดูอีกครั้งและเริ่มบิดตัวไปมา เพราะเขินเมื่อนึกถึงสีหน้าประหม่าของเอที่แสดงออกมาให้เห็นเป็นครั้งแรก“ทีแรกเราคิดว่าเพลงโสด” ฉันละความสนใจจากกำไลเพื่อหันมาคนด้านข้างสลับกับมองอาจารย์ไปด้วย“โทษทีนะ เพราะเราก็ไม่เคยบอกราล์ฟด้วยแหละ” ถึงแม้จะรู้สึกสับสนว่าทำไ

แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่เคยถามเขาหรอก คงเพราะยังมีความเกรงใจอยู่ละมั้ง เลยไม่กล้าถามอะไรมากมายทั้งที่ฉันก็อยากรู้หลายเรื่องจากปากของเขามากกว่าจากคนอื่น“เพลงอยากรู้อะไรถามพี่ก่อนสิ อย่าพึ่งโมโหพี่ เพราะไม่ว่าเรื่องไหนพี่ก็ตอบเพลงอยู่แล้ว”“ทุกเรื่องเลยเหรอคะ?” ฉันถามย้ำให้แน่ใจ“อืม...ทุกเรื่องเลย” ซึ่งเขาเองก็ตอบกลับมาอย่างมั่นใจเช่นเดียวกัน เลยทำให้ฉันเงียบไปสักพักว่าจะถามเรื่องที่กำลังคิดอยู่ดีไหม เนื่องจากเป็นคำถามที่ฉันอยากถามเขามานานแล้ว แต่แค่ไม่มีโอกาสได้ถามเลย“พี่ชอบเพลงตั้งแต่ตอนไหนเหรอคะ?” ฉันใช้เวลาอยู่สักแป๊บ แต่สุดท้ายก็ถามออกไป เพราะมันเป็นเรื่องที่ฉันอยากรู้จากปากเขามากที่สุด ถึงแม้จะรู้คร่าว ๆ มาจากออมหรือคลื่นแล้วก็ตาม แต่ถึงอย่างนั้นก็อยากรู้ว่าอะไรที่ทำให้เขาสนใจฉันจากเจ้าตัวเลยมากกว่าอย่างฉันเริ่มรู้สึกกับเขาก็ตอนที่เราสองคนได้อยู่ด้วยกันและผ่านเรื่องราวทุกอย่างมาด้วยกัน คือช่วงเวลานั้นผู้ชายคนนี้เขาปกป้องฉันมาตลอด และดูแลฉันดี จนทำให้ฉันเริ่มมีใจให้ และสุดท้ายก็รักเขามากขึ้นเรื่อย ๆ เพราะการกระทำที่สม่ำเสมอของเขาไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลยแต่สำหรับเขาอะไรกันนะที่ทำให

คนแบบนี้ทำได้ทุกอย่าง โดยไม่สนใจอะไรอยู่แล้ว“โอ๊ย!” เสียงร้องของราล์ฟดังขึ้นพร้อมกับเสียงประตูที่ถูกเลื่อนออก ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมาก เมื่อเอเขาวิ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อของราล์ฟจนเจ้าตัวถึงกับร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อหลังของเขาต้องกระแทกเข้ากับโต๊ะเรียนอย่างแรง“ไม่เป็นอะไรนะ” เพราะมัวแต่ตกใจกับภาพที่เห็นอยู่เลยไม่ทันสังเกตเลยว่ายังมีอีกคนอยู่ด้วย พอมองไปก็พบว่าเป็นเพื่อนร่วมห้องอีกคน ถ้าจำไม่ผิดเหมือนเธอจะมาจากประเทศเพื่อนบ้าน แต่ฉันก็ไม่เคยเข้าไปคุยหรอก เพราะทุกครั้งมักจะเห็นว่าผู้หญิงคนนี้ชอบอยู่คนเดียวมากกว่าก็พอมีใครเข้าไปคุยด้วยทีไรต่างโดนเมินหมด ฉันเลยไม่กล้าเสี่ยง ทั้งที่ก็อยากลองเข้าไปคุยกับเธอดูบ้างเช่นกัน“พี่เอ!” ฉันละความสนใจจากผู้หญิงคนนี้ไป เมื่อเห็นว่าเอกำลังง้างมือใส่ราล์ฟ“พอได้แล้ว” ฉันรีบวิ่งเข้าไปห้ามเขาก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไปหากเอลงไม้ลงมือกับคนดังอย่างราล์ฟ“ปล่อยพี่ เพลง!” แน่นอนว่าตอนนี้คนที่โกรธมากที่สุดจนควบคุมอารมณ์ไม่ได้อย่างเอก็กระแทกเสียงใส่ฉัน พร้อมสะบัดฉันออกด้วยเช่นกันปึก!“…” ฉันเม้มปากแน่นเมื่อหลังกระแทกเข้ากับผู้หญิงอีกคนที่กำลังยืนมองเหตุการ

บทที่ 30 ENDวันสุดท้ายในเกาหลี“เอนตัวอีก” เสียงเอดังขึ้นเป็นรอบที่สิบของวันได้แล้วมั้งเพราะเป็นคำเดิมที่ได้ยินจนชินแล้ว และไม่จำเป็นต้องแปลเป็นไทยอีกต่อไปเมื่อภาษาเกาหลีของฉันเริ่มพัฒนาดีกว่าวันแรก“สวยจังเพลง” พี่ปรางเดินมาหยุดอยู่ข้างฉันพร้อมมองหน้าจอสมาร์ตโฟนขนาดสิบสองนิ้วที่ตอนนี้มันกำลังโชว์ภาพร่างคล้ายกับภาพตรงหน้าที่เราสองคนมักจะเห็นอยู่บ่อย ๆก็คือภาพที่เอกำลังยืนตะโกนสอนเด็กรุ่นใหม่ ฉันมักจะเห็นแต่หลังเขาแบบนี้เสมอจึงวาดเป็นภาพเขายืนหันหลังและเบื้องหน้าของเขาก็เป็นเด็กรุ่นใหม่ที่กำลังฝึกตีโค้งกันอยู่“ยังไม่เสร็จดีเลยค่ะ พี่ปรางก็ชมน้องเกินไป” ฉันหันไปหัวเราะกับพี่เขาพร้อมร่างภาพที่เห็นต่อให้เสร็จ“โห แค่นี้พี่ว่าสวยแล้ว นี่ยังไม่รวมภาพอื่นที่เสร็จอีกนะ พี่ชมสวยก็ถูกต้องแล้วนี่นา” ฉันอมยิ้มกับคำชมของพี่เขาจากนั้นก็สลับหน้าจอเปิดไปดูภาพอื่นที่วาดไว้จนเสร็จดีแล้ว ซึ่งมีหลายภาพมาก ส่วนใหญ่ก็เป็นภาพที่ฉันเห็นในทุกวันที่ตามเอมานั่นแหละอีกอย่างรู้สึกภูมิใจด้วยที่ฝีมือของฉันเริ่มดีกว่าเมื่อก่อน ตั้งแต่ได้เข้าเรียนตามที่ฝันไว้ฉันก็ปลื้มใจมาก แต่ก็แอบเสียดายเมื่อวันนี้เราทุกคนต้อง

“…” ฉันมองการกระทำของเขาที่ตอนนี้กำลังค่อย ๆ ย่อตัวลง จนเมื่อเข่าแตะลงพื้น เขาก็วางช่อดอกไม้ไว้ด้านข้างและหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านในเมื่อกล่องสี่เหลี่ยมถูกเผยตัว ใจฉันก็เต้นแรง และยิ่งใจเต้นตุบตับเมื่อเขาเปิดกล่องขึ้นจนเห็นของด้านใน ไม่พอเท่านั้น เจ้าของกล่องก็ยื่นมันมาหยุดอยู่ตรงหน้าของฉันต่อ“แต่งงานกันนะเพลง” เมื่อสิ้นเสียงพูดฉันก็ตกอยู่ในห้วงเวลาของตัวเอง อาการตัวชาดีใจจนทำตัวไม่ถูกเป็นอย่างไรก็พึ่งจะมาเข้าใจเอาป่านนี้“สวมให้พี่เพลงเลยพี่เอ!”“ลูกคนนี้นี่ พี่เขายังไม่ตอบรับเลย พูดอะไรไม่เข้าเรื่องนะเรา!” จนเสียงของออมและแม่เอดังขึ้นเลยทำให้ฉันหลุดออกจากอาการตื่นเต้น และมองหน้าเอที่กำลังมองฉันอยู่“อือ!” ฉันพยักหน้าพร้อมยื่นมือออกไปให้เขาสวมใส่แหวนที่เตรียมมา ไม่นานทั้งบ้านก็เกิดเสียงเฮดังลั่น และลำตัวฉันก็ถูกเอดึงเข้าไปกอดไว้แน่น“พี่คิดว่าเพลงจะไม่ยอมตอบตกลงแล้ว” เขากระซิบพูดข้างหูฉันด้วยน้ำเสียงดีใจที่คนฟังอย่างฉันดูออกได้ง่ายมาก“เพลงแค่กำลังช็อกอยู่ต่างหาก เล่นเซอร์ไพรส์กันแบบนี้เป็นใครก็ต้องตกใจก่อนไหมเล่า!” ฉันตีเขาเบา ๆ ด้วยความเขิน“พี่รักเพลงนะ” คนที่กอดไม่ส