All Chapters of Want Love ก็แค่...อยากลองรักดูบ้าง: Chapter 11 - Chapter 20

“…” ฉันเงียบ เพราะไม่รู้จะตอบกลับยังไง ก็ดูท่าอีกฝ่ายเหมือนกำลังหงุดหงิดอยู่น่ะสิ“เห็นหรือยัง?” เขาพูดพร้อมกับชี้นิ้วลงบนเสื้อของตัวเอง“…” ฉันเองก็มองตามจนกระทั่งสายตาไปปะทะกับคราบบางอย่างเหตุการณ์หนึ่งก็ลอยเข้ามาในหัว“คะ...คุณ! ฉันขอโทษนะคะ” แน่นอนว่าฉันตกใจมาก ไม่คิดว่าคนที่เดินชนก่อนหน้าจะกลายเป็นแบบนี้ไปได้ ตอนนั้นฉันคิดอย่างเดียวคืออยากหนีออกมาก่อนที่สองคนด้านในจะเจอฉันก็เลยไม่รู้ว่าได้ทำให้คนอื่นเดือดร้อนแบบนี้ให้ตายสิ ถึงว่าทำไมเขาถึงดูโกรธมาก“นึกว่าจะแกล้งทำเป็นไม่รู้”“ฉันไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษนะคะ ไม่คิดเลยว่าจะทำให้คุณเดือดร้อนอย่างนี้” จังหวะนี้ฉันลุกลี้ลุกลนยิ่งกว่าตอนกลัวโดนคลื่นจับได้ว่ากำลังแอบฟังเสียอีก“เล่นวิ่งไม่มองทางแบบนั้นคงไม่แปลกที่จะไม่รู้ว่าคุณทำผมเดือดร้อน” เขาถอนหายใจพร้อมจ้องมองมาที่ดวงตาของฉัน“ขอโทษค่ะ” ฉันเลือกก้มหน้าลง และมองไปตรงคราบบนเสื้อเพื่อหลบสายตาเขา เมื่อรู้ตัวว่าเผลอจ้องกลับไปทั้งที่ตัวเองก็พึ่งจะร้องไห้เสร็จหวังว่าอีกฝ่ายคงจะไม่เห็นหรอกนะ...ผู้ชายคนนี้ถ้าจำไม่ผิดน่าจะชื่อว่าเอเพ็กซ์ ฉันเคยเห็นเขาผ่านไปผ่านมาอยู่บ้าง แต่กลับไม่คิดมาก่อนเลย

กลับมาทางด้านของเพลง“คุณลูกค้าใจเย็นกันก่อนนะคะ” เพียงแค่ไม่กี่นาทีต่อมาทุกอย่างกลับกลายเป็นเรื่องใหญ่ และฉันเองก็ไม่ได้รู้สึกอายอะไรเพราะตอนนี้ฉันกำลังเป็นบ้ากับท่าทางของคลื่นที่เหมือนกำลังผลักไล่ฉันให้ออกจากเขา“นี่ยายบ้า! ปล่อยคลื่นเดี๋ยวนี้นะ!” ผู้หญิงคนนั้นเดินมากระชากแขนอีกข้างของฉัน จนลำตัวสะบัดหันไปหาเธอ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ามืออีกข้างที่จับแขนคลื่นไว้มันจะหลุดออก“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ อย่ามายุ่ง!” ฉันหันไปมองเธอด้วยสายตาโมโห พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างที่ไม่คิดว่าชีวิตนี้จะต้องมาทำอะไรแบบนี้เลยสักครั้งแต่ก่อนแค่ต้องมาทะเลาะกับใครฉันยังไม่กล้า เพราะงั้นตัดเรื่องการกระแทกเสียงใส่คนอื่นได้เลย ทว่า...ตอนนี้มันคนละกรณีกัน เพราะสติของฉันมันไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ตั้งแต่คำพูดของคลื่นหลุดออกมาจากปากเขาว่าผู้หญิงคนนี้คือแฟน“ยายบ้านี่!” เธอง้างมือขึ้นพร้อมใบหน้าเกี้ยวโกรธน้ำหนักมือที่เธอกำลังจับฉันรุนแรงมากกว่าเดิมจนรู้สึกเจ็บ แต่คงไม่เจ็บเท่ากับคำพูดของคลื่นหรอก“หยุดบ้ากันสักที!” คลื่นพูดพร้อมกับสะบัดมือออกจากการจับกุมของฉัน และผลักฉันให้หลีกไปอีกทางอย่างแรง โดยที่ฉันไม่ได

“มีอีกไหมเหรอคะ?” ฉันถามต่อ“…” เขากลับส่ายหน้าไปมา“...” แน่นอนว่าฉันเองก็พยักหน้าเช่นกัน แล้วหันกลับไปมองวิวข้างทางต่อ“แต่สุดท้ายมันก็เป็นเรื่องของคนสองคนอยู่ดี และก็ไม่น่าใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะไม่ว่าอีกฝ่ายจะอยู่ในฐานะไหน อารมณ์เบื่อมันก็มีกันทุกคน”“อยู่ที่ความสำคัญต่อกันมากกว่าว่าจะเลือกปรับเข้าหากัน หรือเลือกทำเป็นไม่เห็นแค่นั้น”“แล้วถ้าสมมติว่ายอมปรับทุกอย่างแล้ว แต่กลับไม่ดีขึ้นเลยล่ะคะ?” ที่ฉันถามแบบนี้ก็เป็นเพราะตลอดเวลาที่คบกับคลื่น ฉันปรับเข้าหาเขาทุกอย่าง เพื่อไม่ให้เราสองคนต้องมาทะเลาะกัน แน่นอนว่าผลลัพธ์ออกมาดีมาก เราสองคนไม่เคยทะเลาะกันเลย แต่ทำไมเขาถึงยังบอกว่าฉันน่าเบื่อไร้สีสันอยู่อีกนะ ทั้งที่ฉันก็ทำเต็มที่แล้ว มันยังไม่ดีพอสำหรับเขาอีกเหรอ...“ที่ไม่ดีขึ้นเป็นเพราะว่าปรับอยู่ฝ่ายเดียวหรือเปล่า”“…” คำตอบของเขาทำเอาฉันเงียบไป ที่เงียบเพราะมันคือความจริงที่ฉันมองไม่เห็น และคิดไม่ถึง จนลืมไปเลยว่าในความสัมพันธ์นั้นมีแค่ฉันนี่นาที่พยายามปรับตัวเพื่อให้คลื่นชอบฉันยอมคลื่นทุกอย่าง เพราะคิดแค่ว่าไม่อยากทำให้เขาโกรธ หรือเป็นเพราะอย่างนั้น มันเลยดูน่าเบื่อหรือเปล่านะ“

บทที่ 7บ่ายวันต่อมาAll Night 24 Hrs. Cafe“พี่เพลงคิดดีจริง ๆ แล้วใช่ไหม...ที่จะไม่สอนออมต่อแบบนี้ เสียใจจัง ฮือ ~” น้ำเสียงผิดหวังดังขึ้นตามด้วยใบหน้าเศร้าของเด็กสาวตรงหน้า หลังจากเราสองคนพูดคุยเรื่องการเรียนการสอนจบลง รวมถึงเรื่องสำคัญอย่างเช่นเรื่องที่น้องพึ่งพูดออกมาเมื่อกี้สำหรับฉัน...ฉันว่าตัวเองคิดมาดีแล้วเพราะหากเป็นแต่ก่อน เวลาที่หมดสัญญาการเรียนทีไรฉันมักจะตอบรับน้องออมไปเสมอว่าจะสอนต่อ แต่ทว่าตอนนี้สถานการณ์มันเปลี่ยนไปเยอะมาก เลยทำให้ฉันรู้สึกอยากพักและใช้เวลาหาเงินทางอื่นแทน เพื่อให้ทันก่อนสิ้นเดือนฉันเองก็เสียดายที่ต้องเลิกสอนเด็กน่ารักอย่างน้องออมไป แต่เพราะการสอนต้องใช้เวลา แถมจำนวนเงินที่ได้ก็ไม่พอใช้เลยทำให้ฉันต้องไปหาทางอย่างอื่นซึ่งระหว่างนั้นฉันก็กะว่าจะพักใจไปด้วย อย่างน้อยฉันก็อยากรักษาความรู้สึกตัวเองให้หายดี และพร้อมรับมือกับทุกอย่างก่อน แล้วค่อยกลับมาใช้ชีวิตแบบเดิม“เอาไว้พี่พร้อมกลับมาสอนเมื่อไรจะติดต่อออมไปทันทีเลยนะพี่สัญญา” ฉันส่งยิ้มให้เด็กสาวซึ่งเธอก็ไม่ได้พูดอะไรต่อนอกจากพยักหน้าเข้าใจ“ว่าแต่มาที่นี่ไม่ลำบากใช่ไหมคะ ร้านนี้อยู่ไกลจากบ้านพี่เพลง

และมันก็ยังคงตามมาหลอกหลอนฉันอยู่ตลอดเวลาจากนั้นไม่นานท่านทั้งสองก็เริ่มป่วยหนัก พี่แวนก็หายไปจากบ้านหลังจากที่เขามาทำแบบนั้นกับฉัน กลายเป็นว่าช่วงเวลาสุดท้ายของพ่อแม่กลับต้องมาเห็นแต่ฉัน ถึงท่านจะไม่พูดหรือทำท่าทางอะไร แต่สำหรับฉันก็รู้ว่ายังไงพวกท่านก็คงอยากเห็นหน้าลูกแท้ ๆ ของตัวเองมากกว่าฉันแต่พี่แวนกลับหายไปนานจนฉันคิดว่าพี่เขาคงเป็นอะไรไปแล้วหรือเปล่า ฉันทั้งแจ้งความและทำทุกอย่าง แต่ก็ไม่เคยได้ข่าวอะไรเลย จนสุดท้ายคดีก็ถูกเก็บพับไปจนกระทั่งตอนที่ฉันได้เข้ามาใช้ชีวิต และหางานในเมืองนั่นแหละที่ทำให้ฉันเจอพี่แวน เพราะความดีใจเลยเข้าไปถามไถ่ และบอกเรื่องราวของพ่อแม่ให้เขาฟังแต่ไม่คิดเลยว่าจะโดนอีกฝ่ายตราหน้าว่าฉันมีส่วนทำให้พ่อแม่ตาย และโทษทุกอย่างมาหมด จากที่ตอนแรกไม่เคยคิดว่าเป็นความผิดของใคร แต่เมื่อโดนพี่แวนพูดย้ำ และตามตอแยไม่เลิกในระยะเวลาพวกนั้นเลยทำให้ฉันกลายเป็นคนคิดมาก และโทษตัวเองจนถึงขั้นเคยเข้ารักษาทางจิตที่โรงพยาบาลอยู่พักหนึ่งเลย“โฟกัสที่งานก่อนเพลง อย่าคิดมาก เดี๋ยวก็กลับไปเป็นแบบเดิมอีกหรอก” ฉันพยายามย้ำเตือนตัวเองพร้อมกับกลับมาโฟกัสที่โพสต์ต่อ ใช้เวลาไม่นานฉัน