All Chapters of Want Love ก็แค่...อยากลองรักดูบ้าง: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 12“สวัสดีจ้ะ หนูชื่ออะไรเหรอจ๊ะ? ว่าแต่นี่คบกันมานานหรือยังเนี่ย ทำไมลูกชายแม่ถึงได้เอาแต่เก็บเงียบแบบนี้นะ ถึงว่าเวลาบ่นให้หาสาวทีไรชอบทำเป็นนิ่ง เพราะอย่างนี้นี่เอง” ผู้หญิงดูมีอายุหรือก็คือแม่ของเอเอ่ยถามฉันเป็นชุด แบบที่ไม่เว้นช่องว่างให้ฉันได้มีโอกาสอธิบายว่าเรื่องทั้งหมดมันเป็นเรื่องเข้าใจผิด“สวัสดีค่ะ หนูชื่อเพลงค่ะ คือหนูไม่-”“อะออม” ยังไม่ทันได้พูดอะไรก็โดนอีกคนขัดจังหวะเสียก่อน เพราะเขาดันยื่นถุงกระดาษที่มีชื่อแบรนด์อันเดียวกันกับที่เราสองคนใช้เวลาอยู่ในร้านนั้นเป็นชั่วโมงเมื่อก่อนหน้านี้ และนั่นเลยทำให้ฉันยิ่ง งง เข้าไปกันใหญ่คนสำคัญที่ว่าคือน้องสาวงั้นเหรอ แล้วทำไมเขาไม่บอกว่าจะซื้อให้ออมเนี่ย แถมดันไม่ปฏิเสธอะไรด้วยตอนที่ฉันเข้าใจผิดคิดว่าเขาซื้อให้แฟน ไม่งั้นฉันคงเลือกอีกสีไปแล้ว เพราะสีที่ออมชอบมันไม่ใช่สีที่ฉันเลือกมาเลย“โห ~ ซื้อให้จริงด้วย ขอบคุณนะคะพี่ชายสุดหล่อ รักพี่เอที่สุดเลย!” ถุงที่เคยอยู่ในมือของเอถูกหยิบออกไปด้วยความไวเหนือแสง จากนั้นเสียงดีใจของน้องออมก็ดังขึ้นมาพร้อมท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู“ให้มันน้อย ๆ หน่อยยายออม” เสียงนี้เป็นแม่ของพวกเขาที่พูดข

ด้านนอกร้าน“น้องออม” ฉันเอ่ยเรียกเด็กสาวที่กำลังนั่งอยู่ในสวนของร้าน ก่อนหน้าฉันไปถามพี่พนักงานมาก็ได้ความว่าน้องออมมาหลบอยู่ตรงนี้“พี่เพลง ฮือ ~” เธอหันมากอดฉันแล้วปล่อยโฮออกมาเหมือนเด็กน้อย“ไม่ร้องนะออม” ฉันเองก็ปลอบใจน้องไปด้วย จนใช้เวลาอยู่สักพักกว่าน้องจะยอมกลับเข้าไปตามคำขอของฉันซึ่งในระหว่างที่ฉันฟังน้องออมระบายเกี่ยวกับพี่ชายของเธอว่าไม่ดียังไงบ้าง แต่เชื่อไหมว่าน้องมักจะจบลงด้วยคำแก้ตัวให้พี่ชายตัวเองทุกครั้งเหมือนกับว่าไม่อยากให้ฉันเข้าใจพี่ชายของเธอผิดไป ฉันฟังไปก็คิดว่าน่ารักดี มันดูเหมือนว่าเธอแค่น้อยใจพี่ชายมากกว่าไม่ได้ดูเกลียดโกรธ เหมือนอย่างที่พูดออกมาเลยสักนิดบ้านกล้วย อะพาร์ตเมนต์“ขอบคุณนะคะ” เมื่อรถมาจอดที่หน้าอะพาร์ตเมนต์ฉันก็หันไปขอบคุณคนที่อุตส่าห์เสียสละเวลามาส่ง ทั้ง ๆ ที่ทางกลับบ้านของเราสองคนมันคนละทางกัน อีกอย่างคือวันนี้ทั้งวันเขาน่าจะเหนื่อยกับการขับรถ แถมยังมาส่งฉันด้วยอีก นับถือเลยก่อนหน้านี้ฉันได้อธิบายกับครอบครัวของเขาไปแล้วว่าเราสองคนเป็นแค่เพื่อนร่วมงานกัน ไม่ใช่แฟนอย่างที่น้องออมพูด และน้องออมเองก็ขอโทษฉันด้วยเหมือนกันแต่ก็ดูเหมือนยังคงน้

บทที่ 13ห้องพักของเอ“ทำงานกันดีกว่า” ฉันมองอุปกรณ์ทำมาหากินตรงหน้าก่อนที่จะจัดการหยิบขึ้นมา และหันกล้องไปทางกระจกใสบานใหญ่ เพื่อตั้งเลนส์ให้ตรงกับเป้าหมายของฉันตอนนี้เอกำลังซ้อมอยู่เหมือนเดิม รวมถึงเหมือนจะเริ่มมีหน้าใหม่ ๆ เข้ามาบ้างแล้ว เพราะที่ผ่านมาส่วนใหญ่เขาจะซ้อมอยู่กับทีมช่างของเขา และก็ไร้เงาคลื่นเสมอแต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรนอกจากรัวชัตเตอร์เหมือนเดิม พร้อมชื่นชมเอที่เขาดูทุ่มเทกับหน้าที่ของตัวเองมากเขาซ้อมแบบนี้ทุกวัน และแต่ละรอบที่ซ้อมก็ไม่ต่ำกว่าหนึ่งชั่วโมง นอกจากนี้อากาศก็ร้อนอบอ้าว จนฉันรู้สึกสงสารเขาเหมือนกันนะที่ต้องสวมชุดหนาซ้อมในอากาศแบบนี้“…” ฉันละความสนใจจากเอแล้วหันกลับมาก้มหน้าลงมองที่หน้าจอกล้องต่อแทนตอนนี้ฉันต้องการนั่งเลือกรูปที่ดีที่สุด ก่อนที่จะลงมือเริ่มวาดรูปไปด้วยเลย เพื่อประหยัดเวลาหากจำกันได้ ถ้าเป็นแต่ก่อนเรื่องของการวาดรูปแบบนี้ฉันมักจะเอากลับไปทำที่บ้านใช่ไหม...ทว่าตอนนี้คงกลับไปทำแบบนั้นไม่ได้อีกแล้ว เมื่อตัวเองพึ่งจะรับงานใหม่เพิ่มเข้ามาเมื่อวานฉันเลยต้องจัดตารางเวลาใหม่ทั้งหมด“ดีนะที่ได้มาพักในนี้” ฉันบ่นกับตัวเองระหว่างนั่งเ

บทที่ 14“เพราะงั้นก็เลยประชดด้วยการเข้าหามันน่ะเหรอ?” ฉันถอนหายใจอีกครั้งเมื่อคำพูดเดิมของเขายังคงพ่นออกมาต่อเหมือนไม่เข้าใจสักทีว่าฉันไม่ได้ทำเพื่อประชดเขา“เอาจริงนะพี่เพลง...ผมจะบอกอะไรให้” เจ้าของคำพูดเดินเข้ามาหาฉันพร้อมทำหน้าเหมือนกำลังสนุกอะไรก็ไม่รู้อยู่คนเดียว“คนอย่างไอ้เอมันเป็นที่รู้จัก หน้าตามันก็ดี ผู้หญิงเข้าหามันก็เยอะ แล้วคิดว่าคนแบบพี่มันจะสนใจจริงเหรอ?” คลื่นไม่พูดเปล่า แต่เขากลับใช้ภาษากายด้วยการชี้นิ้วมาที่ฉัน“นี่ยังไม่รวมเรื่องที่มีพี่ชายขี้ยา ถ้าเกิดมันรู้ว่าคนในครอบครัวของพี่เป็นประเภทที่สังคมรังเกียจ พี่ว่ามันจะยังสนใจพี่อีกงั้นเหรอ ไม่มีทางหรอก”“...” กลายเป็นฉันเองที่เงียบ เพราะตกใจว่าทำไมคลื่นถึงมารู้เรื่องของพี่แวนได้ ทั้งที่ฉันก็ไม่เคยบอกเขามาก่อนหรือว่าเขาจะสืบเรื่องของฉัน? แต่มันเพราะอะไร...เขาทำแบบนี้ทำไม แล้วเขามารู้เรื่องพี่แวนตอนไหน ตอนคบกันเหรอ ไม่สิ ถ้าคบกับอยู่เขาก็ต้องพูด หรือเป็นเพราะหลังจากเลิกกัน เขาก็เริ่มทำแบบนี้งั้นเหรอเราสองคนก็ไม่ได้มีปัญหาถึงขั้นที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไปต้องตามสืบเรื่องของใครเลยนี่นา แต่เขาทำไมทำไม ฉันไม่เข้าใจ“คลื่นทำ

“ครั้งหน้าปลุกกันได้เลยนะ ไม่สิ...ครั้งหน้าจะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกแล้วค่ะ”“พี่ไม่ได้คิดมากอะไร อยากทำอะไรก็ทำได้เลย เพราะถ้าพี่รีบก็คงปลุกเพลงไปนานแล้ว”“สรุปหิวข้าวไหมตอบมาก่อน”“เอ่อ ไม่ค่อยหิวเท่าไรคะ”โครกคราก“โกหกไม่เก่งนะ” เขาหัวเราะหลังจากได้ยินเสียงท้องร้องของฉันที่ดันดังขึ้นมาได้จังหวะพอดี“แต่เพลงไม่หิวจริง ๆ นะคะ เสียงท้องร้องไม่ได้แปลว่าหิวอย่างเดียวสักหน่อยนี่นา” ฉันตอบอีกฝ่ายพร้อมลดระดับเสียงลงในตอนท้าย เพราะเสียงท้องร้องมันมาจากหลายสาเหตุแต่หลัก ๆ ที่ทำให้เกิดเสียงเมื่อกี้คือมาจากความเครียดสะสมของฉัน“แต่ว่า...พี่หิว เพราะเมื่อกี้ลุกไปไหนไม่ได้ตั้งหลายชั่วโมง มันก็ต้องมีการรับผิดชอบกันหน่อยสิ” นี่คงเป็นครั้งแรกที่เห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มแสดงความเจ้าเล่ห์ออกมาบ้างแล้วร้านอาหารริมทางและตอนนี้เราสองคนก็ย้ายสถานที่มาตรงแถวถนนใหญ่แทน เขาพาฉันมาที่ไหนก็ไม่รู้นะ รู้แค่ว่าเป็นร้านของคุณยายท่านหนึ่งที่มาเปิดร้านตรงนี้ร้านที่เห็นเป็นร้านเล็ก ๆ ขายอาหารตามสั่งทั่วไปที่ตั้งอยู่ติดกับริมถนนใหญ่ วิวคือได้เห็นรถสัญจรผ่านไปมามากมาย ยิ่งบรรยากาศตอนนี้ที่พระอาทิตย์กำลังเริ่มตกดิน