All Chapters of Want Love ก็แค่...อยากลองรักดูบ้าง: Chapter 61 - Chapter 70

ทุกการขยับของเขามันทำให้ฉันหายใจลำบาก และรู้สึกเหมือนพร้อมจะอ้วกอยู่ตลอดเวลาในช่วงแรก แต่เมื่อเวลาผ่านไปสักพักเมื่อคุ้นชิน ฉันก็จัดการกับสิ่งนั้นมากขึ้นกว่าเดิมด้วยการใช้ลิ้นสัมผัสมากกว่าเก่า และก็รู้สึกชอบทุกครั้งที่เห็นว่าเขาเริ่มแสดงอาการทรมานออกมา“ซี้ด ~ เพลงเดี๋ยว!” เขาพยายามหยุดฉัน แต่กลับกลายเป็นฉันเองที่ไม่ยอมฟัง จนมีของเหลวบางอย่างพุ่งเข้ามาในโพรงปากถึงได้รู้ว่ามันคืออะไร“ถ้าเจ็บบอกพี่นะ” ใบหน้าเป็นกังวลมองมาที่ฉันพร้อมเริ่มขยับตัวนั่งในท่าที่คิดว่ามันจะสบายต่อตนเอง ส่วนฉันก็ทำเพียงแค่หันหน้าไปทางอื่นไม่กล้ามองเมื่อกำลังจะถูกเขา ‘กิน’“อื้อออ ~” จนของแข็งถูกดันเข้ามาฉันก็ปิดปากแน่นและหลับตาลง แต่ไม่นานก็สัมผัสถึงความหนักที่ถูกกดลงมาพร้อมมือที่ใช้ปิดปากอยู่ถูกปัดออก และแทนที่ด้วยสัมผัสจูบจากเขาแทน“อื้อ! อื้อ!” ฉันร้องครางไม่เป็นภาษา มือก็กำลงบนที่นอนจนมันยับยู่ยี่ นอกจากนี้ก็ต้องควบคุมลมหายใจไปด้วยเพราะช่วงล่างที่กำลังโดนเขากระแทกมาอย่างหนักหน่วงไหนจะปากที่โดนเขากดจูบเอาไว้ เพราะไม่อยากให้ฉันส่งเสียงดังทุกสัมผัสมันเล้าโลมฉันได้อย่างที่ไม่คิดว่าตัวเองจะอ่อนปวกเปียกขนาดไม่ม

ใช้เวลาไม่กี่นาทีเพื่อกรอกเอกสารเยี่ยม พี่เจ้าหน้าที่คนเดิมก็พาฉันเดินเข้ามาข้างในที่เต็มไปด้วยภาพที่เคยเห็นแค่ในทีวีแต่พอได้มาเห็นกับตาเนื้อ มันกลับให้ความรู้สึกต่างออกไป“มีคนมาเยี่ยม” เธอเอ่ยเสียงแข็งไม่เป็นมิตรกับผู้ชายที่อยู่ในห้องขังคนเดียว ต่างจากคนอื่นที่เดินผ่านมาจะอยู่กันหลายคน พอเขาเงยหน้าขึ้นมา มันทำให้ใจฉันกระตุกกับบาดแผลที่เห็นรอยช้ำและคราบเลือด หากมองผ่านฉันคงดูไม่ออกว่าผู้ชายคนนี้คือพี่แวน“...” เสียงถอนหายใจดังขึ้นพร้อมกับลำตัวคนด้านในที่เลือกนั่งหันหลังให้ฉันแทน หลังพี่เจ้าหน้าที่เดินออกไปแล้ว“กลับไปซะ” คนนั่งหันหลังให้เอ่ยพูดเสียงแข็งในเวลาต่อมา เหมือนกำลังไม่พอใจที่เจอฉัน“พี่แวนรอก่อนนะ เดี๋ยวเพลงจะหาทางช่วยพี่”“ไม่ต้องมายุ่ง!” เขาทุบกำปั้นลงพื้น“พี่แวน...เราเหลือกันแค่สองคนแล้วนะ เพลงไม่รู้หรอกว่าที่ผ่านมาทำไมพี่ถึงได้เกลียดเพลง แต่ยังไงพี่ก็เป็นพี่ของเพลงอยู่เหมือนเดิม เพลงต้องหาทางช่วยพี่อยู่แล้ว ถึงแม้พี่จะไม่ต้องการก็ตาม เพลงไม่โอเคที่ต้องเห็นพี่มาอยู่ในนี้” ฉันนั่งลงพร้อมปล่อยน้ำตาออกมาถึงที่ผ่านมาเขาจะทำร้ายจิตใจหรือร่างกายฉันยังไงแต่พอเห็นคนในครอบครัว

“เมื่อกี้เพลงคุยกับพี่แวน เขาเหมือนรู้เรื่องของเราแล้ว” เอกลับไปขับรถต่อ และฉันเองก็มองเขาพร้อมถามบางอย่างออกไป“อืม” ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมาเลยนอกจากความนิ่งปกติในแบบที่ชอบเป็น“พี่แวนพูดเหมือนรู้จักพี่ แต่ก็คงไม่แปลก เพราะพี่ก็เป็นที่รู้จักอยู่ แต่เพลงงงตรงที่เขาบอกว่าพี่นิสัยไม่เหมือนหน้าตา มันหมายความว่าไงกันนะ” จากนั้นฉันก็หันกลับมาพูดกับตัวเองต่อพลางคิดตามคำพูดของตัวเองไปด้วย“ก็แค่ไปเตือน” ฉันละความคิดแล้วหันไปมองเขา“ไม่ให้มายุ่งกับเพลงอีก แค่นั้น” เขาหันมายิ้มให้แล้วก็กลับไปโฟกัสที่ท้องถนนต่อ แต่หารู้ไม่ว่ารอยยิ้มเมื่อกี้มันทำให้ฉันรู้สึกขนลุกแปลก ๆบ้านแสงทองห้องนอนเอฉันถูกลากขึ้นมาบนห้องท่ามกลางสายตาของคนในครอบครัวเขาที่ไม่มีใครห้าม หรือพูดอะไรสักคำเมื่อเห็นว่าเอมีสีหน้าที่แตกต่างไปจากเดิมแน่นอนว่าฉันเองก็กลัว เพราะตอนอยู่ในรถเขายังปกติอยู่เลย แต่พอมาถึงบ้านเขาก็เปลี่ยนท่าทีไป“ทำไม...” ฉันยกมือขึ้นปิดปากตัวเองด้วยความตกใจหลังเจ้าของห้องเริ่มถอดแจ็กเก็ตที่สวมใส่อยู่ออก จนมันเผยให้เห็นว่าช่วงแขนของเขาเต็มไปด้วยรอยช้ำขนาดใหญ่“วันนี้เพลงไปคุยอะไรมา เล่าใ

“พี่! คุณธารกับคุณฝนกำลังมาทางเราแล้ว” เด็กวัยรุ่นหน้าตาดีในชุดหมีวิ่งหน้าตั้งมาหาพี่ปรางแล้วกระซิบกระซาบกับพี่ปราง แต่เพราะฉันอยู่ใกล้ก็เลยได้ยินไปด้วยเมื่อกี้น้องเขาพูดว่าคุณธารกับคุณฝนงั้นเหรอ...นั่นมันชื่อพ่อแม่ของคลื่น“อืม ไปทำหน้าที่ของตัวเองไป เดี๋ยวพี่จัดการต่อเอง เออย่าพึ่งไปซ้อม รอคุณธารกับคุณฝนมาก่อน” พี่ปรางพูดด้วยน้ำเสียงปกติ และเอ่ยไล่เด็กวัยรุ่นคนนั้นให้ไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อก่อนที่จะหันไปพูดกับเอ และเอเองก็เดินมาจับมือฉันไว้แน่นฉันเลยได้แต่ยิ้มให้เขาแทน ทั้งที่ในใจตื่นเต้นเล็กน้อย กลัวว่าจะถูกผู้ใหญ่ตำหนิอะไรไหม ก็ตั้งแต่เกิดเรื่องข่าวไปพวกท่านทั้งสองก็ยังไม่เคยมาคุยกับเราสองคน แล้วยังไม่รวมเรื่องที่ฉันเคยคบกับลูกชายพวกเขาอีกฉันเคยเจอพ่อแม่คลื่นแล้ว ไม่มีทางเลยที่พวกท่านจะจำฉันไม่ได้ แต่ครั้งนี้ดันมีสถานะคบกับเอแทน ก็เลยทำให้ฉันกังวลเล็กน้อย กลัวว่าเอจะถูกต่อว่า“เจ้าหนู ฉันได้ยินว่าครั้งก่อนซ้อมพลาดไม่เป็นท่า ไม่ได้เป็นไรมากใช่ไหมลูก?” ฉันมองท่าทางของคุณฝนที่ดูแตกต่างไปจากตอนอยู่กับคลื่นเมื่อเธอเดินมาถึงเต้นท์พร้อมสามีของเธอ เจ้าตัวก็วิ่งเข้ามาพร้อมแสดงสีหน้าเป

บทที่ 24“เรื่องจริงหรือเปล่า” เอไม่ได้หันมามองฉัน แต่กลับเอาแต่จ้องมองคลื่นแทนมากกว่า จากนั้นเขาก็พูดอะไรบางอย่างออกมาที่มันทำให้ฉันรู้สึกไม่ดีอย่าบอกนะว่าเขาได้ยินที่คลื่นพูดเมื่อกี้“เรื่องไหนล่ะ?” คลื่นสะบัดแขนออกมาก่อนที่จะเปลี่ยนมายืนกอดอก และเลิกคิ้วขึ้นตามด้วยแสดงสีหน้ายียวนกวนประสาท“กลับเต้นท์เรากันเถอะพี่เอ” ฉันรู้ว่าคลื่นกำลังทำอะไร เลยต้องรีบขวางเอาไว้ไม่งั้นเกิดปัญหาขึ้นอีกแน่“หมายความว่าไงที่ใช้เป็นเครื่องมือ” เขาถามคลื่นต่อและก็ยั้งน้ำหนักตัวเองไว้ไม่ให้ฉันลากเขาออกไปได้“อ้าว ~ นี่พี่ยังไม่บอกให้แฟนพี่รู้อีกเหรอ นึกว่าจะฟ้องไปแล้วซะอีก” คลื่นเอียงตัวเพื่อมองฉันที่กำลังยืนอยู่หลังเอ“อย่าเล่นลิ้น” คนพูดกดเสียงต่ำลงจนน่ากลัวเพราะอย่างนั้นเลยทำให้คลื่นละความสนใจจากฉันไปก่อนที่จะจ้องมองไปยังเจ้าของคำพูดเมื่อกี้แทน“มันก็ตรงตัวอยู่แล้วไม่ใช่เหรอว่าใช้เป็นเครื่องมือ” คลื่นเดินเข้าไปใกล้เอ แล้วพูดบางอย่างที่ฉันเองก็ได้ยิน“พี่เอ!” ฉันร้องเสียงหลงและรีบดึงอีกฝ่ายเอาไว้จนมือตัวเองแดง เพราะจู่ ๆ ขณะที่คลื่นก้มหน้าลงกระซิบพูดอะไรสักอย่างที่ฉันไม่ได้ยิน เอก็มีท่าทีเปลี่ยนไปทัน