All Chapters of Want Love ก็แค่...อยากลองรักดูบ้าง: Chapter 71 - Chapter 80

ภาพที่ว่าก็คือภาพที่ฉันวาดเองตามสถานการณ์ต่าง ๆ ที่เราสองคนพบเจอมาด้วยกัน แต่ไม่ได้มีแค่เขาหรอกนะ ในสมุดเล่มนี้มีครอบครัวของเขาด้วยเหมือนกัน“ไม่ชอบ” ทว่าคำตอบของเขาเล่นทำเอาฉันต้องนั่งหลังตรงมองอีกฝ่ายด้วยใบหน้าโกรธ“ทำไมถึงไม่มีเพลงอยู่ในภาพ...พี่ไม่ชอบ”“…” ฉันเงียบลงแทนพร้อมสะบัดความไม่พอใจออกไปเมื่อได้รู้เหตุผลว่าทำไมเขาถึงได้พูดออกมาว่าไม่ชอบ“เพลงไม่ชอบวาดตัวเอง” เพราะสายตาที่กดดันมาเพื่อขอคำอธิบาย ฉันเลยต้องพูดออกไปความจริงแล้วไม่ใช่เพราะฉันไม่ชอบวาดตัวเอง แต่มันเป็นเพราะตอนวาดฉันคิดว่าเหมาะสมเหรอที่ฉันจะวาดตัวเองเข้าไปด้วย และคำตอบที่ได้ก็เป็นอย่างในภาพ“แต่พี่อยากให้มีเพลงด้วย”“ถ้าไม่มีเพลงพี่ก็ไม่ชอบ” เขาตอบอย่างเอาแต่ใจ“พี่เอ” ฉันเรียกอีกฝ่ายพร้อมทำหน้าครุ่นคิดบางอย่างเพราะไม่รู้ว่าจะพูดออกไปดีไหม“เพลงมีแพลนกับตัวเองว่าหากเพลงเก็บเงินได้มากพอแล้ว เพลงอยากไปลงเรียนที่โรงเรียนสอนศิลปะในเกาหลี”“แล้วเพลงต้องไปอยู่ที่นู่นจนกว่าจะเรียนจบคอร์ส ซึ่งต้องใช้เวลานานพอสมควรเลย” ว่าจบฉันก็ก้มหน้าลง เมื่อเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายที่แสดงอาการตกใจ“จะไปเมื่อไร” เขาถามต่อ“กำลังหาวันอยู่พี

“อึก ~” ฉันจัดการกับแท่งตรงหน้าโดยไม่ได้สนใจเลยว่าอีกฝ่ายกำลังครางหนักหน่วงมากแค่ไหนรู้แค่ว่ายิ่งได้ยินเสียงเขาทรมานเท่าไร ปลายลิ้นของฉันมันก็เริ่มทำงานหนักมากขึ้นเท่านั้น“เพลง...เพลง” และในจังหวะต่อมาที่เสียงของเขาสั่น เลยทำให้ฉันรู้หน้าที่ว่าจะต้องทำยังไงให้อีกฝ่ายปลดปล่อยความรู้สึกออกมาได้จากนั้นก็เริ่มเร่งความเร็ว และในท้ายที่สุดคนตรงหน้าก็หอบหายใจหนักมองมาที่ฉัน“แสบนะเรา” ใบหน้าฉันถูกจับดึงเข้าไป ก่อนที่ปลายนิ้วหนาจะถูดสอดดันเข้ามาในโพรงปาก จนทำให้ของเหลวไหลลงมาอาบลำคอ“เพลงไม่ไหวแล้วพี่เอ ~” ฉันขึ้นคร่อมคนตรงหน้าพร้อมก้มลงกระซิบข้างหูเขาต่อ จากนั้นก็บังคับเอวถูขึ้นลง และดันแนบไปตรงส่วนของแข็งที่กำลังเปียกชุ่มอยู่“ไม่ไหวก็ทำสิ ขึ้นให้พี่หน่อย” เขากระซิบตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ทำฉันแทบบ้าพร้อมกดจูบหนัก ๆ ที่ใบหูฉันรีบใช้แขนเกี่ยวคอเขาไว้ และดันลำตัวขึ้นอย่างไวจากนั้นก็ใช้มือข้างที่ว่าเหวี่ยงไปด้านหลัง เพื่อจับแท่งร้อนให้ปลายของมันมาจ่ออยู่ที่ทางเข้าของฉัน ไม่นานเกินรอฉันก็รีบกดเอวดันลำตัวลงในเวลาต่อมาเสียงครางกระเส่าดังขึ้นพร้อมกัน มือสากของอีกฝ่ายรีบมาจับเอวฉัน แล้วกดลงมา

บทที่ 26สถาบันสอนภาษาในเกาหลี“…” ฉันนั่งฟังอาจารย์ในคลาสเรียนด้วยจิตใจที่เป็นกังวลเมื่อชั่วโมงก่อนไม่สามารถติดต่อหาเอได้ ทั้งที่เมื่อไรที่ฉันโทร. หาหรือทักหา เขาจะใช้เวลาตอบกลับมาไม่กี่วินาทีแท้ ๆนี่ก็เกือบสามอาทิตย์แล้วที่ฉันมาอยู่ที่นี่ และเริ่มเข้าเรียนตามสเต็ปของเงื่อนไขที่ฉันจะต้องเรียนรู้ภาษาก่อนที่จะได้เข้าไปเริ่มเรียนพวกแขนงศิลปะต่อเพราะงั้นฉันเลยยังไม่ได้เข้าเรียนเกี่ยวกับศิลปะโดยตรงนอกจากต้องเรียนภาษา จนกว่าจะสอบถึงเกณฑ์ที่เขากำหนดไว้“เป็นอะไร หน้าตาดูไม่ดีเลยนะ” เพื่อนร่วมห้องที่เป็นชาวต่างชาติหันมาสะกิดถามฉันด้วยความเป็นห่วง“...” ฉันกดปิดหน้าจอมือถือแล้วหันไปยิ้มให้เขา จากนั้นก็ส่ายหน้าไปมาเชิงคำตอบว่าไม่ได้เป็นอะไรดีที่ฉันยังพอฟังภาษาอังกฤษรู้เรื่องเลยไม่ลำบากหากต้องใช้ชีวิตคนเดียวในต่างแดนฉันรู้จักกับเจ้าของคำถามเมื่อกี้ตอนที่เข้ามาเรียนวันแรกแล้วเพราะหาห้องเรียนไม่เจอเขาที่เห็นความผิดปกติจึงเดินเข้ามาสอบถาม จนกลายเป็นว่าเราสองคนเรียนอยู่ในระดับเดียวกันพอดีตั้งแต่วันนั้นมาเราสองคนก็เลยได้พูดคุยกันมากขึ้น แม้จะเป็นภาษาสากลที่ไม่ใช่เกาหลีก็เถอะ แต่ก็มีคุยกันอยู่น

“เพลงขอโทษนะ” ฉันพูดทั้งน้ำตาที่กำลังหลั่งไหลลงอาบแก้ม พร้อมความรู้สึกผิดมากมายที่ทำให้คนตรงหน้าต้องผิดหวังในตัวฉัน แต่ไม่รู้ว่าจะบอกยังไงให้เขาเข้าใจดีว่าฉันไม่ได้ตั้งใจ“ร้องไห้ทำไมเพลง” เขารีบดึงฉันเข้าไปกอดไว้แน่น“เพลงเสียใจที่ทำให้พี่เอต้องผิดหวัง เพลงไม่ได้ตั้งใจ แล้วเพลงก็ไม่ได้คิดอะไรกับใคร หรือจะนอกใจพี่เอเลย เพลงไม่รู้จะพูดยังไงให้พี่เชื่อ เพลงไม่ได้ร้องไห้เพราะอยากให้พี่สงสารนะ แต่เพลงแค่เสียใจมาก ๆ เพลงขอโทษ” ฉันปล่อยโฮออกมาอย่างหนัก แถมเวลาที่ต้องพูดไปแล้วร้องไห้ไปมันก็ทำให้ฉันหายใจไม่ทันจนสะอึกออกมาแทน“ไม่เอาเพลงอย่าร้อง” มือสากลูบไล้ไปตามหลังของฉันเขาทำเพื่อปลอบใจฉันให้หยุดร้องไห้ และเริ่มกอดฉันแน่นขึ้นเมื่อฉันร้องไห้หนักกว่าเดิมแทนที่จะหยุดจนเวลาผ่านไปสักพักถึงได้หยุดร้อง เพราะอีกฝ่ายยอมรับออกมาว่าแค่อยากแกล้งงงอนฉันเพื่อที่จะได้ให้ฉันอ้อนเขานานกว่านี้ พอฉันรู้แบบนี้เลยฟาดอีกฝ่ายไปอย่างแรงแทน“ไม่ต้องมาห้ามเพลงเลย” ฉันพยายามสะบัดแขนออกมาจากการจับกุมของอีกฝ่ายที่กำลังยื้อฉันอยู่หน้าประตูห้องหลังจากฉันยืนกรานว่าจะกลับหอพักตัวเองแทนที่จะอยู่กับเขาก่อนหน้านี้ไม่ได้มีเว

“เสร็จหรือยัง” เขาทิ้งตัวลงมาที่หลังของฉันพร้อมเกยคางไว้บนหัวก่อนที่จะใช้สายตาขี้อ้อนมองผ่านกระจกตรงหน้าที่สามารถมองสะท้อนเห็นใบหน้าของฉันพอดีหลังจากที่เขาหายไปสำรวจอยู่นานหลายนาทีฉันก็เปลี่ยนมาเก็บของตรงโต๊ะเครื่องแป้งแทนแล้ว“แป๊บนะ” ฉันนั่งชั่งใจเลือกเครื่องสำอางและสกินแคร์ตรงหน้าด้วยความลำบากใจว่าจะเอาไปทั้งหมดหรือแค่บางส่วนดี แต่ถ้าเอาไปแค่บางส่วนก็กลัวว่าส่วนที่ไม่ได้เอาไปหากเกิดอยากใช้ขึ้นมาจะทำไงดีเลือกยากจัง...“เอาแค่พวกนี้ไปก็พอ” จนมีเสียงคนที่ทับฉันอยู่เอ่ยขึ้นเขาชี้นิ้วไปทางสกินแคร์เพียงอย่างเดียว“บ้าเหรอพี่เอ เอาไปแค่นี้ตอนไปเรียนจะทำไง” ฉันส่ายหน้าไปมาก่อนที่จะกลับไปสนใจที่เครื่องสำอางต่อ“ไม่เห็นต้องแต่งเลย แค่นี้ก็สวยแล้ว จะทำให้สวยเพิ่มไปอีกทำไม” คนด้านบนบ่นอุบอิบ แล้วกระชับอ้อมแขนที่กำลังกอดเอวฉันแน่นมากกว่าเก่า“ชมเหรอ” ฉันขยับหน้าไปอีกทางเพื่อให้สามารถกดใบหน้าลงไปหอมแก้มของเขาได้หลังได้ยินคำพูดน่ารักแบบนั้นหลุดออกมาจากปากของผู้ชายที่ไม่ค่อยพูดเรื่องนี้เท่าไรส่วนใหญ่เขาไม่ค่อยพูดแบบนี้หรอก จะอ่อนโยนขี้อ้อนและพูดคำหวานก็ตอนที่เรามีอะไรกันมากกว่า แต่ถ้าเป็นในวัน