All Chapters of เมียกำมะลอ: Chapter 1 - Chapter 7

พอกลับมาถึงโรงพยายาบาล วราก็รีบเล่าเรื่องที่ไปดูหมอมาให้ลูกชายฟังอย่างตื่นเต้น แต่เมื่อลูกชายได้ฟังมารดาเล่าจนจบ แทนที่เขาจะตกใจกลับถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อนธามพูดออกด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “ที่แม่หายไปนาน ๆ ก็เพราะไปดูดวงมาเหรอครับ เมื่อไรแม่จะเลิกเชื่อเรื่องพวกนี้สักที แม่ยังไม่เข็ดอีกเหรอครับ” ก่อนหน้านี้แม่ของเขาชอบดูดวงเพื่อหาเนื้อคู่ให้เขา หมอดูหลายเจ้าบอกว่าเขาจะเจอเนื้อคู่ภายในปีนี้ แต่เขากลับล้มป่วยแทน ไม่เห็นจะเจอเนื้อคู่อย่างที่หมอดูว่าสักนิด อีกอย่างเขาก็ไม่อยากแต่งงานด้วยเขาเว้นหายใจไปครู่หนึ่งจึงพูดขึ้นอีก “อีกอย่างผมก็ไม่ใช่พระเอกในซีรีส์จีนที่ต้องแต่งงานแก้เคล็ดแล้วจะหายป่วยนะครับ”“แต่ธามป่วยมานานแล้วนะลูก แม่ก็ไม่รู้ว่าต้องทำวิธีไหนแกถึงจะหายป่วย แม่ก็เลยต้องหันไปพึ่งหมอดูยังไงล่ะ” วรากล่าวพลางน้ำในตาก็พลันรื้นขึ้นมา “ธาม แม่ทำทุกอย่างเพื่อลูกนะ แกก็รู้ว่าแม่เหลือแกเพียงคนเดียวเท่านั้น ถ้าแกเป็นอะไรขึ้นมาแม่จะอยู่กับใคร” สิ้นคำน้ำตาก็ไหลเอื่อย ๆ ออกมา คนตัวใหญ่ที่น้ำหนักลดไปหลายกิโลกรัมได้แต่ทอดถอนใจ “ถ้าดวงผมถึงฆาตจริง ๆ อะไรก็รั้งไม่อยู่หรอกค

เพราะไม่อยากให้คนที่บ้านเป็นห่วงเธอจึงไม่กล้าเล่าความทุกข์ให้พวกเขาฟังทั้งหมด อีกอย่างครอบครัวของเธอรับราชการกันทุกคน พ่อกับแม่เคยบังคับให้เธอสอบข้าราชการ แต่เธอก็ยังดึงดันที่จะเปิดบริษัทเป็นของตัวเอง เงินก้อนแรกที่เปิดบริษัทยังเป็นเงินพ่อกับแม่ครึ่งหนึ่ง พอบริษัทมีปัญหาเธอจึงไม่กล้าไปรบกวนท่านทั้งสองอีก ถึงแม้ในรายชื่อผู้ถือหุ้นจะมีพ่อกับแม่ถือหุ้นอยู่คนละยี่สิบเปอร์เซ็นต์ก็ตาม “ฉันก็อยากจะมีเงินให้แกยืมอยู่หรอกว่ะ แต่ติดปัญหาว่าฉันไม่มีให้แกจริง ๆ” ถึงแม้ในหนึ่งเดือนลลิตาจะมีรายได้เป็นแสน แต่รายจ่ายก็มากตามเช่นกัน เพราะค่าใช้จ่ายในครอบครัวเธอต้องรับผิดชอบทั้งหมด “ถึงแกมีฉันก็ไม่มีทางยืมเงินเพื่อนหรอกน่า” ทั้งสองรับประทานอาหารเย็นด้วยกันเสร็จ หลังจากนั้นต่างก็แยกย้ายกันกลับบ้าน เย็นวันเดียวกันเมื่อพยาบาลบอกให้สาวใช้มาบอกว่าธามตื่นแล้ววราจึงรีบขึ้นไปหาลูกชายที่ห้อง พยาบาลกับสาวใช้ออกไปแล้ว เหลือเพียงธามที่กำลังนั่งเอนกายซับเหงื่อให้ตัวเองเบา ๆดวงตาของผู้เป็นแม่ดูเศร้าหมอง ใบหน้าที่เคยดูอวบอิ่มกลับดูซูบไปหลายส่วน “เป็นอะไรไปทำไมเหงื่อออก

เมื่อวรากลับมาถึงบ้านก็เดินเข้าไปที่ห้องลูกชาย ธามยังนอนห่มผ้าแม้อุณหภูมิในห้องจะปรับเป็นยี่สิบแปดองศาแล้วก็ตามวราเอ่ยออกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเจือยินดี “แม่หาคนมาแต่งงานกับธามได้แล้วนะลูก” “ครับ” ตอนนี้เขาจะแต่งงานกับใครก็ไม่สำคัญ ขอให้การแต่งงานครั้งนี้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีก็พอ เพราะเขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่า เมื่อแต่งงานแล้วอาการป่วยเขาจะดีขึ้นหรือไม่ ธามถามออกเสียงเนือย ๆ “แล้วแม่จ่ายไปเท่าไรครับ” “สิบล้าน” “สิบล้าน? แค่ก ๆ ๆ ๆ ” คราวนี้ดวงตาของเขาเบิกโพลงด้วยความตกใจ พร้อมกับไอออกมาติด ๆ กัน “นี่มันมิจฉาชีพชัด ๆ แล้วนะครับแม่” ตอนแรกก็ไม่คิดจะยื่นมือเข้าไปแทรก แต่พอได้ยินเรื่องค่าจ้างจึงทำให้เขานิ่งต่อไปไม่ไหว “ทำไมแกถึงคิดอย่างนั้นล่ะ” “ก็แค่แต่งงานหลอก ๆ ยังแพงกว่าค่าสินสอดจริง ๆ อีกนะครับ” “แต่งหลอกก็เหมือนแต่งจริงนั่นแหละ แกลองคิดดูสิ หนูพายต้องย้ายมาอยู่ที่บ้านของเราอยู่กินกับแกฉันสามีภรรยาตั้งปีกว่า มิหนำซ้ำพอหย่าก็ต้องกลายเป็นแม่ม่าย แล้วถ้าวันหนึ่งหนูพายต้องแต่งงานจริง ๆ แล้วเธอจะได้