บทที่ 3 รับจ้างแต่งงาน

         กล่าวถึงหมอดูสาวเมื่อเวลาถึงบ่ายสามโมงครึ่งเธอก็เลิกงานทันที เพราะตอนนี้เธอก็เคลียร์ลูกดวงจนหมดแล้ว ในหนึ่งวันเธอจะรับดูดวงเพียงยี่สิบคนเท่านั้น ร่างสูงเพรียวสวมเสื้อยืดกางเกงยีนส์เข้ารูปเดินตรงไปที่รถยนต์ส่วนตัว แล้วขับออกไปจากบ้านหลังนั้นอย่างชำนาญ

            ราวสี่สิบนาทีหมอดูสาวคนนั้นก็เลี้ยวรถเข้ามาจอดหน้าอาคารพาณิชย์สามชั้นแห่งหนึ่ง ซึ่งเพื่อนของเธอได้เช่าทำเป็นสำนักงานเมื่อสี่ปีก่อน

            หมอดูสาวดับเครื่องยนต์ ก้าวขาลงมาจากรถยนต์แล้วเดินเข้าไปในสำนักงานโดยไม่ต้องขออนุญาตใครก่อน

            “สวัสดีค่ะคุณฟ่าง” ชลนิภา ผู้ช่วยเจ้าของบริษัทเอ่ยทักทาย พนักงานคนอื่น ๆ ที่กำลังนั่งทำงานอยู่ก็เงยหน้ามาส่งยิ้มให้เช่นกัน บริษัทนี้มีพนักงานราว ๆ สามสิบคน

            “สวัสดีจ้ะ พายอยู่ข้างในเหรอ” ลลิตาถาม

            “ค่ะ เชิญคุณฟ่างด้านในเลยค่ะ” ชลนิภาผายมือไปทางห้องของเจ้านาย

            ลลิตาเดินตรงไปยังห้องทำงานของเพื่อน เคาะประตูสามครั้งแล้วเปิดเข้าไป  “พาย”

เจ้าของบริษัทเงยหน้าขึ้นมองทันทีเมื่อได้ยินเสียงอันคุ้นหู “อ้าวฟ่าง เลิกงานแล้วเหรอ” พิชชญาหมายถึงงานดูดวงนั่นแหละ

            “อืม แกเลิกยังล่ะ”

            “รออีกสิบนาทีได้ปะ” เพราะพิชชญาเป็นเจ้าของบริษัท เวลาเลิกงานจึงไม่ตายตัว บางวันก็เลิกเร็ว บางวันก็เลิกช้า ขึ้นอยู่กับว่าจะจัดการงานให้เสร็จเร็วแค่ไหนเท่านั้น

            “ไม่ได้ได้ไหมล่ะ”

            “ไม่ได้”

            “ก็แค่นั้น” ลลิตาหย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้รับแขกด้วยท่วงท่าผ่อนคลาย หยิบหนังสือเกี่ยวกับแค็ตตาล็อกน้ำหอมขึ้นมาอ่านไปพลาง ๆ

            สิบนาทีไม่ขาดไม่เกินพิชชญาจึงเก็บเอกสารบนโต๊ะทำงาน แล้วรีบเดินมาหาเพื่อน “ไปกันเถอะ” วันนี้ทั้งสองมีนัดรับประทานอาหารเย็นด้วยกัน

            “พี่ปัถย์ไม่ไปด้วยกันเหรอ” ปัถย์ก็คือแฟนของลลิตา พิชชญาก้าวขาเข้าไปนั่งในรถยนต์ของเพื่อน

            “เขาบอกว่าติดงานน่ะ” กล่าวจบลลิตาก็เคลื่อนรถออกไปอย่างช้า ๆ

            ผ่านไปสามลมหายใจ ลลิตาค่อยถามเพื่อน “เป็นยังไงบ้าง วันนี้มีคนติดต่องานมาบ้างไหม” หมายถึงงานที่เธอเปิดเพจรับจ้างแต่งงาน

            “หึ เงียบเหมือนเป่าสาก” สีหน้าและแววตาของพิชชญาดูเศร้าเล็กน้อย “เงินจะจ่ายเงินเดือนพนักงานก็แทบไม่เหลือแล้ว”

            “เอาน่า อดทนหน่อย ฉันคิดว่ายังไงแกต้องผ่านมันไปได้แน่นอน จริงสิ วันนี้ฉันเพิ่งแนะนำลูกค้าให้แกไปคนนึง ไม่รู้เขาจะตัดสินใจยังไง”

            “ทำไมเหรอ” ความจริงพิชชญาเปิดบริษัทขายน้ำหอม แต่เพราะตอนนี้ยอดขายตกต่ำอย่างถึงที่สุด นานทีจะมีออเดอร์สักครั้ง แม้แต่เงินจ้างพนักงานก็แทบไม่มีจ่าย เช่นนั้นเธอจึงเปิดเพจรับจ้างแต่งงานเป็นอาชีพเสริม แต่เปิดมาแล้วเกือบหนึ่งปีก็ยังไม่มีลูกค้าติดต่อมาสักคน

            “พอดีดวงเขาถึงฆาตน่ะ แต่วิธีแก้ก็คือเขาต้องแต่งงานแก้เคล็ด ไม่รู้ว่าเขาจะเชื่อไหม ฉันให้เบอร์แกกับแม่เขาไปแล้ว”

            “แย่ขนาดนั้นเลยเหรอ”

            “อืม”

            “แล้วมันแก้ได้จริงเหรอ”

            “เท่าที่ทำมาก็คิดว่าได้นะ” เพราะที่เธอแนะนำลูกดวงไปหลายคนก็แคล้วคลาดปลอดภัยกันทั้งนั้น เพียงแต่จะยื้อเวลาได้กี่ปีเธอก็ไม่อาจรู้ได้ แต่บางรายที่เธอช่วยไม่ได้จริง ๆ ก็ต้องปล่อยไปตามชะตากรรมที่ฟ้าได้ลิขิตเอาไว้

            “แล้วเขาต้องทำยังไงบ้างล่ะ” พิชชญาเอ่ยถามด้วยความสนใจ

            “ก็แค่แต่งงานหลอก ๆ แล้วอยู่กินกันฉันสามีภรรยาเท่านั้น ปีเดียวก็หย่าได้แล้ว ความจริงผู้ชายคนนั้นโสดนานเกินไป ผีแม่ม่ายก็เลยอยากได้ไปเป็นสามี”

            “มีเรื่องอย่างนี้ด้วยเหรอ?” พิชชาญาทำตาโต เธอเป็นอีกคนหนึ่งที่ไม่กล้าดูดวงกับเพื่อน เพราะกลัวเพื่อนจะทักเรื่องไม่ดี

            “มีสิ แต่ก็ไม่บ่อยนักหรอก” ตั้งแต่เด็กลลิตาก็เป็นคนมีเซนส์แรง แค่ดูจากชื่อและวันเดือนปีเกิด เธอก็สามารถทำนายอนาคตของคนผู้นั้นได้อย่างแม่นยำ ถึงจะเรียนจบศิลปศาสตร์ แต่สุดท้ายก็ผันตัวเองมาเป็นหมอดูอยู่ดี เพราะเธอรู้ตัวว่าเธอเกิดมาเพื่อทำสิ่งนี้จริง ๆ

แม้การดูดวงจะใช้พลังงานอย่างมหาศาลก็ตาม เพราะคนส่วนใหญ่ล้วนนำความทุกข์และพลังงานด้านลบมาให้หมอดู แต่เธอก็เต็มใจที่ได้ช่วยเหลือผู้คน และค่าครูเธอก็ไม่เคยคิดเกินหนึ่งร้อยเก้าสิบเก้าบาทแม้แต่ครั้งเดียว มิหนำซ้ำแต่ละวันยังรับดูดวงในจำนวนจำกัด

แต่เธอก็สามารถเลี้ยงชีพตัวเองได้โดยการดูดวงอย่างเดียวมาหลายปีแล้ว เพราะหากเธอทายแม่นลูกดวงส่วนใหญ่มักมีเงินพิเศษให้เธออีกหลายบาท และเธอเองก็ซื่อสัตย์กับอาชีพและลูกดวงของเธอเสมอมา สิ่งไหนแก้ได้เธอก็บอกออกไปตามตรง สิ่งไหนแก้ไม่ได้เธอก็ไม่เคยปิดบัง เช่นนั้นเธอจึงมีลูกดวงขาประจำอยู่เกือบร้อยคนเลยทีเดียว

            “ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้เขาติดต่อมาทีเถิด สาธุ” พิชชญาพูดพร้อมกับยกมือขึ้นเหนือหัว ได้ช่วยคนแถมยังได้เงินอีกต่างหาก อีกอย่างบริษัทของเธอก็จะไปไม่รอดอยู่แล้ว เธอจึงต้องเร่งหาเงินมาเพื่อรักษาบริษัทไว้

            ลลิตาเหลือบมองกระจกหลังแวบหนึ่งแล้วจึงเอ่ย “แล้วแกได้เล่าเรื่องงานของแกให้พ่อกับแม่ฟังไหม”

            “ไม่ได้เล่า กลัวพ่อกับแม่เป็นห่วง” พ่อกับแม่ของพิชชญาเป็นคนอยุธยา แต่เธอมาเรียนที่กรุงเทพฯ และได้เปิดบริษัทที่กรุงเทพฯ เช่นกัน นานครั้งถึงจะได้กลับบ้าน “ก็มีคุยกับน้องสาวบ้าง แต่ก็ไม่ได้เล่าทั้งหมดหรอก”