LOGINน้ำตาของลูกชายก็หยดแหมะลงบนแผ่นหลังของมารดาเช่นกัน ทั้งสองร้องไห้อย่างเงียบ ๆ ธามคิดว่าหากเขาไม่ทำตามสิ่งที่มารดาขอร้อง ไม่ใช่แค่เขาไม่รักตัวเองแต่เขายังไม่รักมารดาด้วย และเขาจะกลายเป็นคนเนรคุณทันที เมื่อมีโอกาสแต่ไม่ทำเพื่อแม่
ใช่ เขายังอยากมีชีวิตอยู่ อยากมีเวลาอยู่กับแม่ให้นานกว่านี้ อยากกอดแม่ให้แน่นกว่านี้ และเขายังรู้สึกผิดที่ยังตอบแทนพระคุณของแม่ได้ไม่ดีพอ และเขาไม่อยากเห็นน้ำตาแม่อีกแล้ว
“ตกลงครับแม่ ผมจะแต่งงานแก้เคล็ดครับ” เขากล่าวออกเสียงขึ้นจมูกเพราะเพิ่งเช็ดน้ำตาหยดสุดท้ายไป
วราผละร่างออกจากลูกชายเล็กน้อย ดวงตาทอประกายแวววาวแม้เพิ่งผ่านการร้องไห้มา “ธามพูดจริงเหรอลูก” มือสองข้างปาดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ ดวงหน้ามีรอยยิ้มผุดขึ้นมาด้วยความดีใจ
“ครับ แค่ก ๆ ๆ” เขารีบยกมือขึ้นปิดปากพร้อมกับเบือนหน้าหนีเพื่อไม่ให้น้ำลายกระเด็นถูกมารดา
“งั้นธามนอนพักก่อนนะ ไม่สิ ลูกต้องกินยาแก้ไอก่อน” วรากุลีกุจอหายามาป้อนลูก เธอดีใจจนทำอะไรไม่ถูก
“ไม่เป็นไรครับแม่ ผมกินเองก็ได้ครับ อีกอย่างแม่ไม่ต้องเรียกพยาบาลมานะครับ ผมอยากอยู่คนเดียวสักพัก”
“ได้ ๆ ๆ แม่ตามใจแก ถ้าอย่างนั้นแม่ขอตัวไปจัดการเรื่องงานแต่งงานให้แกก่อนนะ” วราหยิบกระเป๋าน้ำร้อนให้ลูกชายนอนกอด ดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้ วางยาขวดยาแก้ไอไว้ให้ลูกชายจิบแล้วจึงรีบสาวเท้าออกจากห้องอย่างว่องไว คล้ายกลับว่ากลัวลูกชายจะเปลี่ยนใจอย่างไรอย่างนั้น
ธามมองตามแผ่นหลังของมารดาที่เดินจากไปจนลับสายตา อย่างน้อยการที่เขาตัดสินใจยอมแต่งงานแก้เคล็ดครั้งนี้ก็ทำให้แม่ของเขายิ้มออกมาได้ ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไรเขาจะไม่เสียใจเป็นอันขาด แต่ภายในใจก็ได้แต่หวังว่าเขาจะมีโอกาสได้ใช้ชีวิตอยู่กับมารดาอีกสักครั้ง
ทางด้านพิชชญาเมื่อเดินเข้ามาในบ้านยังไม่ถึงสิบห้านาทีก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
“พิชชญาพูดค่ะ” เธอแนะนำชื่อจริงออกไป เพราะเป็นเบอร์ที่เธอไม่รู้จัก
‘เอ่อ… พอดีฉันอยากจะคุยเรื่องราคาค่าจ้างกับคุณน่ะค่ะ’
“ค่าจ้างอะไรเหรอคะ” คนที่โทร. มา เป็นผู้หญิง ฟังจากน้ำเสียงคงอยู่ในวัยกลางคนแล้ว
‘ที่คุณรับจ้างแต่งงานน่ะค่ะ พรุ่งนี้คุณพอจะว่างคุยกับฉันหรือเปล่าคะ”
“อ๋อ ว่างค่ะ ๆ” พิชชญาดีใจจนเก็บอาการไว้ไม่อยู่ “เป็นที่ไหนดีคะ”
ทั้งสองตกลงสถานที่กันเรียบร้อยแล้ว พิชชญาจึงวางสาย เธอนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กับตัวเอง พร้อมกับยกมือขึ้นเหนือหัว “สาธุ ขอให้เจรจาสำเร็จทีเถิด”
วันต่อมาพิชชญาก็มาตามนัด ต่างฝ่ายต่างมาก่อนเวลาเพราะรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้เจอกัน
“สวัสดีค่ะคุณวรา” พิชชญากล่าวทักทายก่อน
“สวัสดีค่ะคุณพิชชญา”
“เรียกพายก็ได้ค่ะ”
“จ้ะ” วราส่งยิ้มให้คนที่นั่งฝั่งตรงข้าม เธอลอบสังเกตพิชชญาตั้งแต่หัวจรดเท้าและแอบพอใจอยู่ลึก ๆ
พิชชญามีรูปร่างสูงโปร่งไม่ผอมหรืออ้วนจนเกินไป ผมตรงซอยสั้นประบ่ามีหน้าม้าดูน่ารักสมวัย ดวงตากลมโตใบหน้าเรียวมน ถึงจะดูไม่สวยมากแต่สำหรับเธอคิดว่าผู้หญิงแบบนี้สิถึงดูไม่น่าเบื่อ “ถ้าฉันอยากจะจ้างหนูไปแต่งงานแก้เคล็ดกับลูกชายฉัน หนูจะคิดราคาเท่าไร” เพราะดูจากใบหน้าและท่าทางของพิชชญาแล้ว อายุคงรุ่นราวคราวเดียวกับลูกชายของเธอ
พิชชญาครุ่นคิด หรือผู้หญิงคนนี้จะเป็นแม่ของผู้ชายที่เพื่อนของเธอพูดถึงเมื่อวาน “แล้วทำไมเขาต้องแต่งงานแก้เคล็ดด้วยคะ”
“ก็เพื่อเป็นการต่อดวงชะตาให้เขาน่ะ”
วราเอื้อมมือไปจับมือพิชชญาไว้ ดวงตามีน้ำใสเอ่อคลอ “หนูพายช่วยฉันสักครั้งเถอะนะ ถือว่าช่วยยายป้าแก่ ๆ คนหนึ่งที่กำลังจะสูญเสียลูกไปก็แล้วกัน หนูพายจะคิดราคาเท่าไรฉันจะไม่ขัดข้องเด็ดขาด” เพราะเธอคิดว่าเวลาของลูกชายคงเหลือไม่มากแล้ว ดังนั้นเธอต้องรีบหาคนไปแต่งงานกับลูกชายโดยเร็วที่สุด
พิชชญามองใบหน้าหม่นหมองของวราก็พาให้รู้สึกสงสารจับใจ เพราะเธอเองก็ไม่อาจยืนยันได้เช่นกันว่าการแต่งงานแก้เคล็ดจะช่วยต่อชะตาของลูกชายเธอได้หรือไม่
ความจริงพิชชญาก็แอบหวั่นใจอยู่บ้าง หากเธอแต่งงานกับลูกชายป้าคนนี้แล้วช่วยให้เขาพ้นเคราะห์กรรมครั้งนี้ไม่ได้ แล้วเธอต้องรู้สึกอย่างไร แต่จะปฏิเสธก็สงสาร อีกอย่างพนักงานของเธอก็ยังรอเงินเดือนจากเธออยู่ หากพลาดโอกาสครั้งนี้ไป ก็ไม่รู้ว่าจะมีคนมาจ้างแต่งงานอีกเมื่อไร
“แล้วฉันต้องทำยังไงบ้างคะ” ในที่สุดพิชชญาก็ตัดสินใจได้สักที
“ก็เข้าพิธีแต่งงานแบบเรียบง่าย จดทะเบียนสมรสกับลูกชายฉัน ใช้ชีวิตในบ้านหลังเดียวกันฉันสามีภรรยา จนกว่าอายุของเขาจะครบสามสิบห้าปี”
“ตอนนี้ลูกชายคุณวราอายุเท่าไรแล้วคะ”
“อีกสี่เดือนจะครบสามสิบสี่ปีเต็ม”
“ก็ปีกว่า” พิชชญาทำท่าครุ่นคิด “ฉันคิดสิบล้านก็แล้วกันค่ะ”
“ตกลง”
“ไม่คิดหน่อยเหรอคะ” หรือว่าเธอเรียกน้อยเกินไป
“ไม่ต้องคิดหรอก” เพราะเธอคิดมาจากบ้านแล้ว ไม่ว่าจะราคาเท่าไร วราก็ยอมจ่ายเพื่อจัดงานแต่งงานแก้เคล็ดครั้งนี้อยู่แล้ว
“แล้วคุณจะจัดงานแต่งงานเมื่อไรคะ”
“อีกสองสัปดาห์ หนูเตรียมตัวไว้เลย” หมอดูบอกว่า เร็วเท่าไรยิ่งดี วราจึงไม่อยากรีรออีกต่อไป
“ได้ค่ะ ตกลงตามนี้” เธอหวังเป็นอย่างยิ่งว่า เงินสิบล้านนี้จะช่วยให้บริษัทของเธออยู่รอดปลอดภัย และทำกำไรขึ้นมาได้บ้างเช่นกัน
ให้หลังวรา พิชชญาก็ยิ้มจนแก้มปริ
หนึ่งสัปดาห์ต่อมาวราก็นำสัญญามาให้พิชชญาดู สัญญามีทั้งหมดห้าหน้าพิชชญากวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว เธอจับใจความได้ว่า ต้องนอนร่วมเตียงเดียวกัน ใช้ชีวิตประหนึ่งสามีภรรยากันจริง ๆ แต่ตอนกลางวันเธอก็มีสิทธิ์ไปทำงานตามปกติได้ทุกอย่าง พิชชญาอ่านแล้วไม่เห็นความผิดปกติใด ๆ ในสัญญาฉบับนี้จึงไม่จำเป็นต้องแก้ไข เพราะเธอสามารถใช้ชีวิตได้ตามปกติอยู่แล้ว วราจ่ายเงินค่าจ้างไปครึ่งหนึ่งแล้วจึงพูดขึ้นอีก “วันแต่งงานป้าจะให้คนมารับไปแต่งตัวนะ” “ป้า?” พิชชญาทำหน้าไม่ถูกอยู่ครู่หนึ่ง ที่ได้ยินวราแทนตัวเองว่าป้ากับเธอ “อ้อ มันเรียกง่ายดีน่ะ อีกอย่างเดี๋ยวพายจะต้องเข้าไปอยู่ที่บ้านป้าแล้ว จะได้ชินยังไงล่ะ” เธอไม่อยากให้พิชชญารู้สึกอึดอัดและลำบากใจเมื่อเข้าไปอยู่ในบ้านนิลวัฒน์ จึงทำตัวเป็นกันเองกับเธอไว้ก่อน “ค่ะ” ป้าก็ป้าวะ อย่างไรคนไทยก็สนิทกันไวอยู่แล้ว “ว่าแต่ป้าขอถามอะไรอย่างได้ไหม” “ถามอะไรเหรอคะ” “พายมีแฟนหรือยัง” “ยังค่ะ ป้ามีอะไรหรือเปล่าคะ” “ไม่มีจ้ะ ป้าแค่ถามดูเฉย ๆ” เพราะเกรงว่าพ
เมื่อวรากลับมาถึงบ้านก็เดินเข้าไปที่ห้องลูกชาย ธามยังนอนห่มผ้าแม้อุณหภูมิในห้องจะปรับเป็นยี่สิบแปดองศาแล้วก็ตามวราเอ่ยออกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเจือยินดี “แม่หาคนมาแต่งงานกับธามได้แล้วนะลูก” “ครับ” ตอนนี้เขาจะแต่งงานกับใครก็ไม่สำคัญ ขอให้การแต่งงานครั้งนี้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีก็พอ เพราะเขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่า เมื่อแต่งงานแล้วอาการป่วยเขาจะดีขึ้นหรือไม่ ธามถามออกเสียงเนือย ๆ “แล้วแม่จ่ายไปเท่าไรครับ” “สิบล้าน” “สิบล้าน? แค่ก ๆ ๆ ๆ ” คราวนี้ดวงตาของเขาเบิกโพลงด้วยความตกใจ พร้อมกับไอออกมาติด ๆ กัน “นี่มันมิจฉาชีพชัด ๆ แล้วนะครับแม่” ตอนแรกก็ไม่คิดจะยื่นมือเข้าไปแทรก แต่พอได้ยินเรื่องค่าจ้างจึงทำให้เขานิ่งต่อไปไม่ไหว “ทำไมแกถึงคิดอย่างนั้นล่ะ” “ก็แค่แต่งงานหลอก ๆ ยังแพงกว่าค่าสินสอดจริง ๆ อีกนะครับ” “แต่งหลอกก็เหมือนแต่งจริงนั่นแหละ แกลองคิดดูสิ หนูพายต้องย้ายมาอยู่ที่บ้านของเราอยู่กินกับแกฉันสามีภรรยาตั้งปีกว่า มิหนำซ้ำพอหย่าก็ต้องกลายเป็นแม่ม่าย แล้วถ้าวันหนึ่งหนูพายต้องแต่งงานจริง ๆ แล้วเธอจะได้
น้ำตาของลูกชายก็หยดแหมะลงบนแผ่นหลังของมารดาเช่นกัน ทั้งสองร้องไห้อย่างเงียบ ๆ ธามคิดว่าหากเขาไม่ทำตามสิ่งที่มารดาขอร้อง ไม่ใช่แค่เขาไม่รักตัวเองแต่เขายังไม่รักมารดาด้วย และเขาจะกลายเป็นคนเนรคุณทันที เมื่อมีโอกาสแต่ไม่ทำเพื่อแม่ใช่ เขายังอยากมีชีวิตอยู่ อยากมีเวลาอยู่กับแม่ให้นานกว่านี้ อยากกอดแม่ให้แน่นกว่านี้ และเขายังรู้สึกผิดที่ยังตอบแทนพระคุณของแม่ได้ไม่ดีพอ และเขาไม่อยากเห็นน้ำตาแม่อีกแล้ว “ตกลงครับแม่ ผมจะแต่งงานแก้เคล็ดครับ” เขากล่าวออกเสียงขึ้นจมูกเพราะเพิ่งเช็ดน้ำตาหยดสุดท้ายไป วราผละร่างออกจากลูกชายเล็กน้อย ดวงตาทอประกายแวววาวแม้เพิ่งผ่านการร้องไห้มา “ธามพูดจริงเหรอลูก” มือสองข้างปาดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ ดวงหน้ามีรอยยิ้มผุดขึ้นมาด้วยความดีใจ “ครับ แค่ก ๆ ๆ” เขารีบยกมือขึ้นปิดปากพร้อมกับเบือนหน้าหนีเพื่อไม่ให้น้ำลายกระเด็นถูกมารดา “งั้นธามนอนพักก่อนนะ ไม่สิ ลูกต้องกินยาแก้ไอก่อน” วรากุลีกุจอหายามาป้อนลูก เธอดีใจจนทำอะไรไม่ถูก “ไม่เป็นไรครับแม่ ผมกินเองก็ได้ครับ อีกอย่างแม่ไม่ต้องเรียกพยาบาลมานะครับ ผมอยากอยู่คนเดียวสัก
เพราะไม่อยากให้คนที่บ้านเป็นห่วงเธอจึงไม่กล้าเล่าความทุกข์ให้พวกเขาฟังทั้งหมด อีกอย่างครอบครัวของเธอรับราชการกันทุกคน พ่อกับแม่เคยบังคับให้เธอสอบข้าราชการ แต่เธอก็ยังดึงดันที่จะเปิดบริษัทเป็นของตัวเอง เงินก้อนแรกที่เปิดบริษัทยังเป็นเงินพ่อกับแม่ครึ่งหนึ่ง พอบริษัทมีปัญหาเธอจึงไม่กล้าไปรบกวนท่านทั้งสองอีก ถึงแม้ในรายชื่อผู้ถือหุ้นจะมีพ่อกับแม่ถือหุ้นอยู่คนละยี่สิบเปอร์เซ็นต์ก็ตาม “ฉันก็อยากจะมีเงินให้แกยืมอยู่หรอกว่ะ แต่ติดปัญหาว่าฉันไม่มีให้แกจริง ๆ” ถึงแม้ในหนึ่งเดือนลลิตาจะมีรายได้เป็นแสน แต่รายจ่ายก็มากตามเช่นกัน เพราะค่าใช้จ่ายในครอบครัวเธอต้องรับผิดชอบทั้งหมด “ถึงแกมีฉันก็ไม่มีทางยืมเงินเพื่อนหรอกน่า” ทั้งสองรับประทานอาหารเย็นด้วยกันเสร็จ หลังจากนั้นต่างก็แยกย้ายกันกลับบ้าน เย็นวันเดียวกันเมื่อพยาบาลบอกให้สาวใช้มาบอกว่าธามตื่นแล้ววราจึงรีบขึ้นไปหาลูกชายที่ห้อง พยาบาลกับสาวใช้ออกไปแล้ว เหลือเพียงธามที่กำลังนั่งเอนกายซับเหงื่อให้ตัวเองเบา ๆดวงตาของผู้เป็นแม่ดูเศร้าหมอง ใบหน้าที่เคยดูอวบอิ่มกลับดูซูบไปหลายส่วน “เป็นอะไรไปทำไมเหงื่อออก
กล่าวถึงหมอดูสาวเมื่อเวลาถึงบ่ายสามโมงครึ่งเธอก็เลิกงานทันที เพราะตอนนี้เธอก็เคลียร์ลูกดวงจนหมดแล้ว ในหนึ่งวันเธอจะรับดูดวงเพียงยี่สิบคนเท่านั้น ร่างสูงเพรียวสวมเสื้อยืดกางเกงยีนส์เข้ารูปเดินตรงไปที่รถยนต์ส่วนตัว แล้วขับออกไปจากบ้านหลังนั้นอย่างชำนาญ ราวสี่สิบนาทีหมอดูสาวคนนั้นก็เลี้ยวรถเข้ามาจอดหน้าอาคารพาณิชย์สามชั้นแห่งหนึ่ง ซึ่งเพื่อนของเธอได้เช่าทำเป็นสำนักงานเมื่อสี่ปีก่อน หมอดูสาวดับเครื่องยนต์ ก้าวขาลงมาจากรถยนต์แล้วเดินเข้าไปในสำนักงานโดยไม่ต้องขออนุญาตใครก่อน “สวัสดีค่ะคุณฟ่าง” ชลนิภา ผู้ช่วยเจ้าของบริษัทเอ่ยทักทาย พนักงานคนอื่น ๆ ที่กำลังนั่งทำงานอยู่ก็เงยหน้ามาส่งยิ้มให้เช่นกัน บริษัทนี้มีพนักงานราว ๆ สามสิบคน “สวัสดีจ้ะ พายอยู่ข้างในเหรอ” ลลิตาถาม “ค่ะ เชิญคุณฟ่างด้านในเลยค่ะ” ชลนิภาผายมือไปทางห้องของเจ้านาย ลลิตาเดินตรงไปยังห้องทำงานของเพื่อน เคาะประตูสามครั้งแล้วเปิดเข้าไป “พาย”เจ้าของบริษัทเงยหน้าขึ้นมองทันทีเมื่อได้ยินเสียงอันคุ้นหู “อ้าวฟ่าง เลิกงานแล้วเหรอ” พิชชญาหมายถึงงานดูดวงนั่นแห
พอกลับมาถึงโรงพยายาบาล วราก็รีบเล่าเรื่องที่ไปดูหมอมาให้ลูกชายฟังอย่างตื่นเต้น แต่เมื่อลูกชายได้ฟังมารดาเล่าจนจบ แทนที่เขาจะตกใจกลับถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อนธามพูดออกด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “ที่แม่หายไปนาน ๆ ก็เพราะไปดูดวงมาเหรอครับ เมื่อไรแม่จะเลิกเชื่อเรื่องพวกนี้สักที แม่ยังไม่เข็ดอีกเหรอครับ” ก่อนหน้านี้แม่ของเขาชอบดูดวงเพื่อหาเนื้อคู่ให้เขา หมอดูหลายเจ้าบอกว่าเขาจะเจอเนื้อคู่ภายในปีนี้ แต่เขากลับล้มป่วยแทน ไม่เห็นจะเจอเนื้อคู่อย่างที่หมอดูว่าสักนิด อีกอย่างเขาก็ไม่อยากแต่งงานด้วยเขาเว้นหายใจไปครู่หนึ่งจึงพูดขึ้นอีก “อีกอย่างผมก็ไม่ใช่พระเอกในซีรีส์จีนที่ต้องแต่งงานแก้เคล็ดแล้วจะหายป่วยนะครับ”“แต่ธามป่วยมานานแล้วนะลูก แม่ก็ไม่รู้ว่าต้องทำวิธีไหนแกถึงจะหายป่วย แม่ก็เลยต้องหันไปพึ่งหมอดูยังไงล่ะ” วรากล่าวพลางน้ำในตาก็พลันรื้นขึ้นมา “ธาม แม่ทำทุกอย่างเพื่อลูกนะ แกก็รู้ว่าแม่เหลือแกเพียงคนเดียวเท่านั้น ถ้าแกเป็นอะไรขึ้นมาแม่จะอยู่กับใคร” สิ้นคำน้ำตาก็ไหลเอื่อย ๆ ออกมา คนตัวใหญ่ที่น้ำหนักลดไปหลายกิโลกรัมได้แต่ทอดถอนใจ “ถ้าดวงผมถึงฆาตจริง ๆ อะไรก็รั้งไม่อยู่หรอกค

![พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





