تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 7 เลือกชุดแต่งงาน
تاريخ النشر:
2026-11-14 12:06:34หนึ่งสัปดาห์ต่อมาวราก็นำสัญญามาให้พิชชญาดู สัญญามีทั้งหมดห้าหน้าพิชชญากวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว เธอจับใจความได้ว่า ต้องนอนร่วมเตียงเดียวกัน ใช้ชีวิตประหนึ่งสามีภรรยากันจริง ๆ แต่ตอนกลางวันเธอก็มีสิทธิ์ไปทำงานตามปกติได้ทุกอย่าง
พิชชญาอ่านแล้วไม่เห็นความผิดปกติใด ๆ ในสัญญาฉบับนี้จึงไม่จำเป็นต้องแก้ไข เพราะเธอสามารถใช้ชีวิตได้ตามปกติอยู่แล้ว
วราจ่ายเงินค่าจ้างไปครึ่งหนึ่งแล้วจึงพูดขึ้นอีก “วันแต่งงานป้าจะให้คนมารับไปแต่งตัวนะ”
“ป้า?” พิชชญาทำหน้าไม่ถูกอยู่ครู่หนึ่ง ที่ได้ยินวราแทนตัวเองว่าป้ากับเธอ
“อ้อ มันเรียกง่ายดีน่ะ อีกอย่างเดี๋ยวพายจะต้องเข้าไปอยู่ที่บ้านป้าแล้ว จะได้ชินยังไงล่ะ” เธอไม่อยากให้พิชชญารู้สึกอึดอัดและลำบากใจเมื่อเข้าไปอยู่ในบ้านนิลวัฒน์ จึงทำตัวเป็นกันเองกับเธอไว้ก่อน
“ค่ะ” ป้าก็ป้าวะ อย่างไรคนไทยก็สนิทกันไวอยู่แล้ว
“ว่าแต่ป้าขอถามอะไรอย่างได้ไหม”
“ถามอะไรเหรอคะ”
“พายมีแฟนหรือยัง”
“ยังค่ะ ป้ามีอะไรหรือเปล่าคะ”
“ไม่มีจ้ะ ป้าแค่ถามดูเฉย ๆ” เพราะเกรงว่าพิชชญาจะมีปัญหาหลังจากเธอย้ายไปอยู่บ้านนิลวัฒน์แล้ว วราจึงลองถามดู
วรากล่าวต่อ “อ้อ ป้าเกือบลืมไปแน่ะ พายมีชุดเจ้าสาวหรือยัง”
“ยังค่ะ” เพราะเธอคิดว่าจะจัดการเรื่องนี้หลังจากเซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้ว
“ถ้าอย่างนั้นไปลองชุดด้วยกันไหม พอดีป้าโทรนัดร้านไว้แล้ว ชุดจะได้เข้ากันด้วยไง”
พิชชญาครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงกล่าวออก “ก็ดีเหมือนกันค่ะ ร้านอยู่ไกลไหมคะ” เพราะตอนนี้ทั้งสองอยู่ที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบริษัทของเธอมากนัก
“ไม่ไกลหรอก นั่งรถไปยี่สิบนาทีก็ถึงแล้ว”
“ชื่อร้านอะไรคะ”
“ร้านกิ่งกาญจน์”
“อ้อ ถ้าคุณป้าไปถึงร้านแล้วช่วยส่งพิกัดมาให้พายด้วยนะคะ เดี๋ยวพายจะนั่งวินตามไปค่ะ”
“ไม่ได้เอารถยนต์มาเหรอ”
พิชชญายิ้มแหย “พายไม่มีรถส่วนตัวหรอกค่ะ” เพราะเธอคิดว่านั่งรถโดยสารประจำทางหรือมอเตอร์ไซค์รับจ้างสะดวกกว่า เธอจึงตัดสินใจไม่ซื้อรถยนต์
“ถ้าอย่างนั้นก็ไปพร้อมกันกับป้าเลย” ว่าแล้วก็จูงข้อมือพิชชญาไปขึ้นรถด้วยกัน พิชชญาเดินตามแบบงง ๆ
พอไปถึงร้านกิ่งกาญจน์วราก็รีบจูงแขนพิชชญาเข้าไปในร้านทันที
“สวัสดีค่ะคุณวรา” เจ้าของร้านเอ่ยทักทายพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานให้ ร้านกิ่งกาญจน์เป็นร้านเสื้อผ้าประจำตระกูลนิลวัฒน์ เจ้าของร้านจึงรู้จักกับวราเป็นอย่างดี อีกทั้งยังเป็นร้านตัดเสื้อผ้าขนาดใหญ่ จึงสามารถสั่งตัดชุดได้ทุกรูปแบบ
“ฉันพาคนมาลองชุดแต่งงานน่ะค่ะ”
“เชิญด้านในเลยค่ะ”
พอเข้ามาในห้องลองชุดแต่งงาน เจ้าของร้านจึงถามขึ้นอีก “คุณผู้หญิงท่านนี้เป็นญาติคุณวราเหรอคะ” แต่เธอรู้สึกไม่คุ้นหน้าเลยสักนิด
“ไม่ใช่หรอกค่ะ หนูพายเป็นเจ้าสาวของลูกชายฉันเอง”
“แสดงว่าคุณธามกำลังจะแต่งงานอย่างนั้นเหรอคะ” เจ้าของร้านถามด้วยความตกใจ เพราะเธอไม่เคยได้ยินข่าวว่าธามคบผู้หญิงคนไหนมาก่อน ยกเว้นข่าวคาวที่เขาชอบควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าเท่านั้น
“ค่ะ เราไปลองชุดกันดีกว่า ถ้าไม่ถูกใจจะได้สั่งให้เขาตัดให้ใหม่” ว่าพร้อมกับดุนหลังพิชชญาให้เข้าไปดูชุดแต่งงานด้านใน
เจ้าของร้านมองตามด้วยความสงสัยอย่างยิ่ง จู่ ๆ ธามก็แต่งงานอย่างกะทันหัน มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ถึงรู้สึกสงสัยมากเพียงใดก็ไม่กล้าละลาบละล้วงถามออกไปส่งเดช
พิชชญาลองชุดแต่งงานอยู่ประมาณสิบกว่าชุด จึงตัดสินใจเลือกชุดไทยประยุกต์ทรงหางปลา สีขาวงาช้างปักมุก
“ป้าว่าชุดนี้ก็เหมาะกับพายดีนะ อีกอย่างสีนี้ก็น่าจะเหมาะกับตาธามด้วยเช่นกัน” วราเห็นด้วยกับสิ่งที่พิชชญาเลือก
“ตกลงเอาชุดนี้นะคะ” นรีรัตน์ถาม
“ค่ะ” พิชชญาพยักหน้ารับ
“ชุดนี้รวมกับชุดเจ้าบ่าว ราคาเช่าอยู่ที่ห้าแสนบาทค่ะ”
วราจัดการเรื่องค่ามัดจำทุกอย่าง ชุดนั้นมีแก้ไขเล็กน้อย จากนั้นจึงบอกทางร้านว่าให้นำชุดแต่งงานไปส่งที่บ้านนิลวัฒน์
ให้หลังวรา นรีรัตน์ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทร. หาเพื่อนทันที
“ปราง”
‘มีอะไรเหรอ’
“แกรู้ไหมว่าคุณธามจะแต่งงานแล้วนะ”
‘บ้า แกได้ยินข่าวมาจากไหน เมื่อวานฉันยังโทรถามอาการป่วยของเขาอยู่เลย ไม่เห็นเขาพูดเรื่องแต่งงานสักคำ อีกอย่างเขาป่วยหนักขนาดนั้นจะมีกะจิตกะใจไปแต่งงานได้ยังไง’
“เออว่ะ แต่ว่าวันนี้คุณวรามาเลือกชุดให้เจ้าสาวเองกับมือเลยนะ ฉันยังรู้ด้วยว่าเจ้าสาวของคุณธามชื่อพาย”
‘แกกำลังล้อฉันเล่นไหมเนี่ย ธามไม่เคยคบผู้หญิงชื่อพายเลยนะ’ ภริดายังไม่เชื่อคำพูดของนรีรัตน์
“จะล้อเล่นทำไม คุณวรากับแฟนคุณธามเพิ่งกลับไปเนี่ย อีกอย่างคุณวรายังสั่งทางร้านให้นำชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาวไปส่งที่บ้านด้วยนะ”
ภาริดานิ่งงันไป ‘งั้นฉันขอโทรถามธามก่อนนะ’ กล่าวจบเธอก็วางสายทันที
أحدث فصل
เมียกำมะลอ บทที่ 7 เลือกชุดแต่งงาน
หนึ่งสัปดาห์ต่อมาวราก็นำสัญญามาให้พิชชญาดู สัญญามีทั้งหมดห้าหน้าพิชชญากวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว เธอจับใจความได้ว่า ต้องนอนร่วมเตียงเดียวกัน ใช้ชีวิตประหนึ่งสามีภรรยากันจริง ๆ แต่ตอนกลางวันเธอก็มีสิทธิ์ไปทำงานตามปกติได้ทุกอย่าง พิชชญาอ่านแล้วไม่เห็นความผิดปกติใด ๆ ในสัญญาฉบับนี้จึงไม่จำเป็นต้องแก้ไข เพราะเธอสามารถใช้ชีวิตได้ตามปกติอยู่แล้ว วราจ่ายเงินค่าจ้างไปครึ่งหนึ่งแล้วจึงพูดขึ้นอีก “วันแต่งงานป้าจะให้คนมารับไปแต่งตัวนะ” “ป้า?” พิชชญาทำหน้าไม่ถูกอยู่ครู่หนึ่ง ที่ได้ยินวราแทนตัวเองว่าป้ากับเธอ “อ้อ มันเรียกง่ายดีน่ะ อีกอย่างเดี๋ยวพายจะต้องเข้าไปอยู่ที่บ้านป้าแล้ว จะได้ชินยังไงล่ะ” เธอไม่อยากให้พิชชญารู้สึกอึดอัดและลำบากใจเมื่อเข้าไปอยู่ในบ้านนิลวัฒน์ จึงทำตัวเป็นกันเองกับเธอไว้ก่อน “ค่ะ” ป้าก็ป้าวะ อย่างไรคนไทยก็สนิทกันไวอยู่แล้ว “ว่าแต่ป้าขอถามอะไรอย่างได้ไหม” “ถามอะไรเหรอคะ” “พายมีแฟนหรือยัง” “ยังค่ะ ป้ามีอะไรหรือเปล่าคะ” “ไม่มีจ้ะ ป้าแค่ถามดูเฉย ๆ” เพราะเกรงว่าพ
เมียกำมะลอ บทที่ 6 มิจฉาชีพชัด ๆ
เมื่อวรากลับมาถึงบ้านก็เดินเข้าไปที่ห้องลูกชาย ธามยังนอนห่มผ้าแม้อุณหภูมิในห้องจะปรับเป็นยี่สิบแปดองศาแล้วก็ตามวราเอ่ยออกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเจือยินดี “แม่หาคนมาแต่งงานกับธามได้แล้วนะลูก” “ครับ” ตอนนี้เขาจะแต่งงานกับใครก็ไม่สำคัญ ขอให้การแต่งงานครั้งนี้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีก็พอ เพราะเขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่า เมื่อแต่งงานแล้วอาการป่วยเขาจะดีขึ้นหรือไม่ ธามถามออกเสียงเนือย ๆ “แล้วแม่จ่ายไปเท่าไรครับ” “สิบล้าน” “สิบล้าน? แค่ก ๆ ๆ ๆ ” คราวนี้ดวงตาของเขาเบิกโพลงด้วยความตกใจ พร้อมกับไอออกมาติด ๆ กัน “นี่มันมิจฉาชีพชัด ๆ แล้วนะครับแม่” ตอนแรกก็ไม่คิดจะยื่นมือเข้าไปแทรก แต่พอได้ยินเรื่องค่าจ้างจึงทำให้เขานิ่งต่อไปไม่ไหว “ทำไมแกถึงคิดอย่างนั้นล่ะ” “ก็แค่แต่งงานหลอก ๆ ยังแพงกว่าค่าสินสอดจริง ๆ อีกนะครับ” “แต่งหลอกก็เหมือนแต่งจริงนั่นแหละ แกลองคิดดูสิ หนูพายต้องย้ายมาอยู่ที่บ้านของเราอยู่กินกับแกฉันสามีภรรยาตั้งปีกว่า มิหนำซ้ำพอหย่าก็ต้องกลายเป็นแม่ม่าย แล้วถ้าวันหนึ่งหนูพายต้องแต่งงานจริง ๆ แล้วเธอจะได้
เมียกำมะลอ บทที่ 5 เจรจาสำเร็จ
น้ำตาของลูกชายก็หยดแหมะลงบนแผ่นหลังของมารดาเช่นกัน ทั้งสองร้องไห้อย่างเงียบ ๆ ธามคิดว่าหากเขาไม่ทำตามสิ่งที่มารดาขอร้อง ไม่ใช่แค่เขาไม่รักตัวเองแต่เขายังไม่รักมารดาด้วย และเขาจะกลายเป็นคนเนรคุณทันที เมื่อมีโอกาสแต่ไม่ทำเพื่อแม่ใช่ เขายังอยากมีชีวิตอยู่ อยากมีเวลาอยู่กับแม่ให้นานกว่านี้ อยากกอดแม่ให้แน่นกว่านี้ และเขายังรู้สึกผิดที่ยังตอบแทนพระคุณของแม่ได้ไม่ดีพอ และเขาไม่อยากเห็นน้ำตาแม่อีกแล้ว “ตกลงครับแม่ ผมจะแต่งงานแก้เคล็ดครับ” เขากล่าวออกเสียงขึ้นจมูกเพราะเพิ่งเช็ดน้ำตาหยดสุดท้ายไป วราผละร่างออกจากลูกชายเล็กน้อย ดวงตาทอประกายแวววาวแม้เพิ่งผ่านการร้องไห้มา “ธามพูดจริงเหรอลูก” มือสองข้างปาดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ ดวงหน้ามีรอยยิ้มผุดขึ้นมาด้วยความดีใจ “ครับ แค่ก ๆ ๆ” เขารีบยกมือขึ้นปิดปากพร้อมกับเบือนหน้าหนีเพื่อไม่ให้น้ำลายกระเด็นถูกมารดา “งั้นธามนอนพักก่อนนะ ไม่สิ ลูกต้องกินยาแก้ไอก่อน” วรากุลีกุจอหายามาป้อนลูก เธอดีใจจนทำอะไรไม่ถูก “ไม่เป็นไรครับแม่ ผมกินเองก็ได้ครับ อีกอย่างแม่ไม่ต้องเรียกพยาบาลมานะครับ ผมอยากอยู่คนเดียวสัก
เมียกำมะลอ บทที่ 4 อาการไม่ดีขึ้นเลย
เพราะไม่อยากให้คนที่บ้านเป็นห่วงเธอจึงไม่กล้าเล่าความทุกข์ให้พวกเขาฟังทั้งหมด อีกอย่างครอบครัวของเธอรับราชการกันทุกคน พ่อกับแม่เคยบังคับให้เธอสอบข้าราชการ แต่เธอก็ยังดึงดันที่จะเปิดบริษัทเป็นของตัวเอง เงินก้อนแรกที่เปิดบริษัทยังเป็นเงินพ่อกับแม่ครึ่งหนึ่ง พอบริษัทมีปัญหาเธอจึงไม่กล้าไปรบกวนท่านทั้งสองอีก ถึงแม้ในรายชื่อผู้ถือหุ้นจะมีพ่อกับแม่ถือหุ้นอยู่คนละยี่สิบเปอร์เซ็นต์ก็ตาม “ฉันก็อยากจะมีเงินให้แกยืมอยู่หรอกว่ะ แต่ติดปัญหาว่าฉันไม่มีให้แกจริง ๆ” ถึงแม้ในหนึ่งเดือนลลิตาจะมีรายได้เป็นแสน แต่รายจ่ายก็มากตามเช่นกัน เพราะค่าใช้จ่ายในครอบครัวเธอต้องรับผิดชอบทั้งหมด “ถึงแกมีฉันก็ไม่มีทางยืมเงินเพื่อนหรอกน่า” ทั้งสองรับประทานอาหารเย็นด้วยกันเสร็จ หลังจากนั้นต่างก็แยกย้ายกันกลับบ้าน เย็นวันเดียวกันเมื่อพยาบาลบอกให้สาวใช้มาบอกว่าธามตื่นแล้ววราจึงรีบขึ้นไปหาลูกชายที่ห้อง พยาบาลกับสาวใช้ออกไปแล้ว เหลือเพียงธามที่กำลังนั่งเอนกายซับเหงื่อให้ตัวเองเบา ๆดวงตาของผู้เป็นแม่ดูเศร้าหมอง ใบหน้าที่เคยดูอวบอิ่มกลับดูซูบไปหลายส่วน “เป็นอะไรไปทำไมเหงื่อออก
เมียกำมะลอ บทที่ 3 รับจ้างแต่งงาน
กล่าวถึงหมอดูสาวเมื่อเวลาถึงบ่ายสามโมงครึ่งเธอก็เลิกงานทันที เพราะตอนนี้เธอก็เคลียร์ลูกดวงจนหมดแล้ว ในหนึ่งวันเธอจะรับดูดวงเพียงยี่สิบคนเท่านั้น ร่างสูงเพรียวสวมเสื้อยืดกางเกงยีนส์เข้ารูปเดินตรงไปที่รถยนต์ส่วนตัว แล้วขับออกไปจากบ้านหลังนั้นอย่างชำนาญ ราวสี่สิบนาทีหมอดูสาวคนนั้นก็เลี้ยวรถเข้ามาจอดหน้าอาคารพาณิชย์สามชั้นแห่งหนึ่ง ซึ่งเพื่อนของเธอได้เช่าทำเป็นสำนักงานเมื่อสี่ปีก่อน หมอดูสาวดับเครื่องยนต์ ก้าวขาลงมาจากรถยนต์แล้วเดินเข้าไปในสำนักงานโดยไม่ต้องขออนุญาตใครก่อน “สวัสดีค่ะคุณฟ่าง” ชลนิภา ผู้ช่วยเจ้าของบริษัทเอ่ยทักทาย พนักงานคนอื่น ๆ ที่กำลังนั่งทำงานอยู่ก็เงยหน้ามาส่งยิ้มให้เช่นกัน บริษัทนี้มีพนักงานราว ๆ สามสิบคน “สวัสดีจ้ะ พายอยู่ข้างในเหรอ” ลลิตาถาม “ค่ะ เชิญคุณฟ่างด้านในเลยค่ะ” ชลนิภาผายมือไปทางห้องของเจ้านาย ลลิตาเดินตรงไปยังห้องทำงานของเพื่อน เคาะประตูสามครั้งแล้วเปิดเข้าไป “พาย”เจ้าของบริษัทเงยหน้าขึ้นมองทันทีเมื่อได้ยินเสียงอันคุ้นหู “อ้าวฟ่าง เลิกงานแล้วเหรอ” พิชชญาหมายถึงงานดูดวงนั่นแห
เมียกำมะลอ บทที่ 2 ลางบอกเหตุ
พอกลับมาถึงโรงพยายาบาล วราก็รีบเล่าเรื่องที่ไปดูหมอมาให้ลูกชายฟังอย่างตื่นเต้น แต่เมื่อลูกชายได้ฟังมารดาเล่าจนจบ แทนที่เขาจะตกใจกลับถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อนธามพูดออกด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “ที่แม่หายไปนาน ๆ ก็เพราะไปดูดวงมาเหรอครับ เมื่อไรแม่จะเลิกเชื่อเรื่องพวกนี้สักที แม่ยังไม่เข็ดอีกเหรอครับ” ก่อนหน้านี้แม่ของเขาชอบดูดวงเพื่อหาเนื้อคู่ให้เขา หมอดูหลายเจ้าบอกว่าเขาจะเจอเนื้อคู่ภายในปีนี้ แต่เขากลับล้มป่วยแทน ไม่เห็นจะเจอเนื้อคู่อย่างที่หมอดูว่าสักนิด อีกอย่างเขาก็ไม่อยากแต่งงานด้วยเขาเว้นหายใจไปครู่หนึ่งจึงพูดขึ้นอีก “อีกอย่างผมก็ไม่ใช่พระเอกในซีรีส์จีนที่ต้องแต่งงานแก้เคล็ดแล้วจะหายป่วยนะครับ”“แต่ธามป่วยมานานแล้วนะลูก แม่ก็ไม่รู้ว่าต้องทำวิธีไหนแกถึงจะหายป่วย แม่ก็เลยต้องหันไปพึ่งหมอดูยังไงล่ะ” วรากล่าวพลางน้ำในตาก็พลันรื้นขึ้นมา “ธาม แม่ทำทุกอย่างเพื่อลูกนะ แกก็รู้ว่าแม่เหลือแกเพียงคนเดียวเท่านั้น ถ้าแกเป็นอะไรขึ้นมาแม่จะอยู่กับใคร” สิ้นคำน้ำตาก็ไหลเอื่อย ๆ ออกมา คนตัวใหญ่ที่น้ำหนักลดไปหลายกิโลกรัมได้แต่ทอดถอนใจ “ถ้าดวงผมถึงฆาตจริง ๆ อะไรก็รั้งไม่อยู่หรอกค
قد تعجبك أيضًا
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
ลำเจียก191.4K وجهات النظرไฟรักเร่าร้อน🔥
Me'JinJIn93.0K وجهات النظرน้องเมียเอามัน
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว1.3M وجهات النظرเพื่อนเกย์สอนกาม
อลิซาเบธ ลี83.2K وجهات النظرของหวงของอิมราน
กระดุมเม็ดที่สาม54 وجهات النظرหวงรัก นายแฟนเก่า
Little_nem32 وجهات النظرใต้บัญชาอคิราห์
มุนดัล73 وجهات النظرข้าเป็นดอกบัวขาว...ซะเมื่อไหร่
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์64 وجهات النظر
