تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 6 มิจฉาชีพชัด ๆ
تاريخ النشر:
2026-11-14 11:58:22วราเอ่ยออกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเจือยินดี “แม่หาคนมาแต่งงานกับธามได้แล้วนะลูก”
“ครับ” ตอนนี้เขาจะแต่งงานกับใครก็ไม่สำคัญ ขอให้การแต่งงานครั้งนี้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีก็พอ เพราะเขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่า เมื่อแต่งงานแล้วอาการป่วยเขาจะดีขึ้นหรือไม่
ธามถามออกเสียงเนือย ๆ “แล้วแม่จ่ายไปเท่าไรครับ”
“สิบล้าน”
“สิบล้าน? แค่ก ๆ ๆ ๆ ” คราวนี้ดวงตาของเขาเบิกโพลงด้วยความตกใจ พร้อมกับไอออกมาติด ๆ กัน “นี่มันมิจฉาชีพชัด ๆ แล้วนะครับแม่” ตอนแรกก็ไม่คิดจะยื่นมือเข้าไปแทรก แต่พอได้ยินเรื่องค่าจ้างจึงทำให้เขานิ่งต่อไปไม่ไหว
“ทำไมแกถึงคิดอย่างนั้นล่ะ”
“ก็แค่แต่งงานหลอก ๆ ยังแพงกว่าค่าสินสอดจริง ๆ อีกนะครับ”
“แต่งหลอกก็เหมือนแต่งจริงนั่นแหละ แกลองคิดดูสิ หนูพายต้องย้ายมาอยู่ที่บ้านของเราอยู่กินกับแกฉันสามีภรรยาตั้งปีกว่า มิหนำซ้ำพอหย่าก็ต้องกลายเป็นแม่ม่าย แล้วถ้าวันหนึ่งหนูพายต้องแต่งงานจริง ๆ แล้วเธอจะได้ค่าสินสอดสักเท่าไรกันเชียว แกไม่คิดถึงหัวอกของลูกผู้หญิงบ้างหรือไง”
วรากล่าวออกเสียงเศร้า “แต่ถ้าสิบล้านสามารถช่วยชีวิตลูกชายแม่ได้ แม่ก็ถือว่าคุ้มค่านะ”
เมื่อเห็นใบหน้าของผู้เป็นแม่เจื่อนลง ธามจึงรู้สึกผิดอยู่บ้าง “ช่างเถอะครับ ยังไงก็เงินแม่ ไม่ใช่เงินผมสักหน่อย” ถึงแม้จะรู้สึกว่ามารดาจ้างแพงไปก็ตาม แต่ถ้ามันสามารถช่วยชีวิตเขาไว้ได้ ก็ถือว่าคุ้มค่าจริง ๆ นั่นแหละ
วราฉีกยิ้มกว้าง “แล้วแกอยากเห็นหน้าเจ้าสาวก่อนวันแต่งงานไหม”
“ไม่จำเป็นหรอกครับ หน้าตายังไงผมก็ต้องแต่งอยู่ดี อีกอย่างก็ไม่ใช่เมียผมจริง ๆ ผมไม่จำเป็นต้องสนใจเรื่องนี้ครับ”
“แม่ดูให้แกแล้ว หน้าตาผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ได้แย่” เธอกลับรู้สึกถูกชะตากับผู้หญิงที่ชื่อพิชชญาด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้เธอไม่มีกะจิตกะใจคิดถึงเรื่องลูกสะใภ้เหมือนเมื่อก่อน ขอเพียงการแต่งงานครั้งนี้ช่วยต่อชีวิตลูกชายไว้ได้ วราก็พอใจมากแล้ว
“แม่ว่าดี ผมก็ว่าดีตามแม่นั่นแหละครับ แค่ก ๆ”
“วันนี้ไอทั้งวันเลยเหรอ”
“ตอนตื่นจะไอมากกว่าปกติครับ” ไอจนปวดท้องไปหมด บางครั้งถึงขั้นอาเจียนก็มี
“มือเท้าเริ่มอุ่นขึ้นหรือยัง”
“อุ่นตอนกินน้ำอุ่นกับน้ำขิงช่วยครับ แต่สักพักก็กลับมาเย็นอีก ตอนนี้พยาบาลเอากระเป๋าน้ำร้อนมาให้ผมนอนกอดตลอดเวลาครับ” ดื่มน้ำมากก็ปวดปัสสาวะบ่อย ทำให้รบกวนเวลาพักผ่อนอีก
วรามองลูกชายด้วยความรู้สึกทั้งรัก ทั้งเจ็บปวดเกินคำบรรยาย ไม่รู้จะทำวิธีไหนให้ลูกชายหายจากความทุกข์นี้
วรายกมือขึ้นลูบศีรษะลูกชายเบา ๆ “อดทนหน่อยนะ แม่กำลังเร่งจัดการให้อยู่” วรายอมรับว่าเธอคาดหวังกับการแต่งงานครั้งนี้เป็นอย่างมาก เพราะนี่คือความหวังสุดท้ายของเธอแล้วจริง ๆ
“ผมอยากพักผ่อนแล้วครับ” เขาพูดเสียงอ่อยพร้อมกับปิดเปลือกตาลงเบา ๆ
“พักผ่อนเถอะ แม่ไม่กวนแล้ว”
พอลูกชายหลับตาลงรอยยิ้มบนใบหน้าของผู้เป็นแม่ก็เลือนหายไปเช่นกัน ในดวงตามีแต่ความห่วงใยและหยาดน้ำตา ทุกวันเธอเฝ้าสวดมนต์ภาวนาเพื่อให้ลูกชายหายป่วย
ก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมา วราจึงเดินออกไปจากห้องลูกชายอย่างเงียบ ๆ
ฝ่ายพิชชญาเมื่อได้รับข่าวดีเธอก็รีบโทร. หาเพื่อนทันที
“แก มีคนจ้างฉันไปแต่งงานด้วยแล้ว ขอบใจแกมากนะที่ทำให้ฉันได้งานนี้”
‘แกอย่าบอกนะว่าลูกค้าของแกคือผู้หญิงที่ชื่อวรา’
“ใช่ ๆ คนนั้นแหละ”
‘เออ ดีใจด้วยนะ’ ปากบอกว่าดีใจแต่ดวงตากลับฉายแววกังวลออกมาเล็กน้อย ช่างเถอะ ถ้าเพื่อนรับงานนี้ก็แสดงว่าคิดดีแล้ว ‘แล้วเขาจ้างแกเท่าไรล่ะ’
“ฉันเรียกไปสิบล้าน เขาก็ไม่ต่อสักบาทเลยนะ ดูท่าจะเป็นคนรวย”
‘อืม เขาก็เป็นคนรวยจริง ๆ นั่นแหละ’
“แกรู้จักเขาเหรอ”
‘เปล่าหรอก รู้จักแค่นามสกุลเท่านั้น’ เพราะวันนั้นเห็นแค่นามสกุลของพ่อหนุ่มคนนั้นลลิตาก็รู้แล้วว่าบ้านเขารวย
“เขานามสกุลอะไรอะ” เพราะมัวแต่ดีใจจนลืมถามที่มาที่ไปของผู้ชายที่เธอจะแต่งงานด้วย
‘นิลวัฒน์’
พิชชญานิ่งไปครู่หนึ่ง เพราะเธอก็รู้จักนามสกุลนี้เหมือนกัน แต่ตระกูลนิลวัฒน์ทำธุรกิจหลายอย่าง เธอจึงไม่รู้ว่าคนที่เธอต้องแต่งงานด้วยคือใคร รอตอนที่วราเอาสัญญามาให้เซ็นค่อยดูรายละเอียดอีกที
พิชชญากำลังจะอ้าปากถามต่อ แต่ลลิตาติดลูกดวงพอดีเธอจึงวางสายไปก่อน
أحدث فصل
เมียกำมะลอ บทที่ 7 เลือกชุดแต่งงาน
หนึ่งสัปดาห์ต่อมาวราก็นำสัญญามาให้พิชชญาดู สัญญามีทั้งหมดห้าหน้าพิชชญากวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว เธอจับใจความได้ว่า ต้องนอนร่วมเตียงเดียวกัน ใช้ชีวิตประหนึ่งสามีภรรยากันจริง ๆ แต่ตอนกลางวันเธอก็มีสิทธิ์ไปทำงานตามปกติได้ทุกอย่าง พิชชญาอ่านแล้วไม่เห็นความผิดปกติใด ๆ ในสัญญาฉบับนี้จึงไม่จำเป็นต้องแก้ไข เพราะเธอสามารถใช้ชีวิตได้ตามปกติอยู่แล้ว วราจ่ายเงินค่าจ้างไปครึ่งหนึ่งแล้วจึงพูดขึ้นอีก “วันแต่งงานป้าจะให้คนมารับไปแต่งตัวนะ” “ป้า?” พิชชญาทำหน้าไม่ถูกอยู่ครู่หนึ่ง ที่ได้ยินวราแทนตัวเองว่าป้ากับเธอ “อ้อ มันเรียกง่ายดีน่ะ อีกอย่างเดี๋ยวพายจะต้องเข้าไปอยู่ที่บ้านป้าแล้ว จะได้ชินยังไงล่ะ” เธอไม่อยากให้พิชชญารู้สึกอึดอัดและลำบากใจเมื่อเข้าไปอยู่ในบ้านนิลวัฒน์ จึงทำตัวเป็นกันเองกับเธอไว้ก่อน “ค่ะ” ป้าก็ป้าวะ อย่างไรคนไทยก็สนิทกันไวอยู่แล้ว “ว่าแต่ป้าขอถามอะไรอย่างได้ไหม” “ถามอะไรเหรอคะ” “พายมีแฟนหรือยัง” “ยังค่ะ ป้ามีอะไรหรือเปล่าคะ” “ไม่มีจ้ะ ป้าแค่ถามดูเฉย ๆ” เพราะเกรงว่าพ
เมียกำมะลอ บทที่ 6 มิจฉาชีพชัด ๆ
เมื่อวรากลับมาถึงบ้านก็เดินเข้าไปที่ห้องลูกชาย ธามยังนอนห่มผ้าแม้อุณหภูมิในห้องจะปรับเป็นยี่สิบแปดองศาแล้วก็ตามวราเอ่ยออกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเจือยินดี “แม่หาคนมาแต่งงานกับธามได้แล้วนะลูก” “ครับ” ตอนนี้เขาจะแต่งงานกับใครก็ไม่สำคัญ ขอให้การแต่งงานครั้งนี้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีก็พอ เพราะเขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่า เมื่อแต่งงานแล้วอาการป่วยเขาจะดีขึ้นหรือไม่ ธามถามออกเสียงเนือย ๆ “แล้วแม่จ่ายไปเท่าไรครับ” “สิบล้าน” “สิบล้าน? แค่ก ๆ ๆ ๆ ” คราวนี้ดวงตาของเขาเบิกโพลงด้วยความตกใจ พร้อมกับไอออกมาติด ๆ กัน “นี่มันมิจฉาชีพชัด ๆ แล้วนะครับแม่” ตอนแรกก็ไม่คิดจะยื่นมือเข้าไปแทรก แต่พอได้ยินเรื่องค่าจ้างจึงทำให้เขานิ่งต่อไปไม่ไหว “ทำไมแกถึงคิดอย่างนั้นล่ะ” “ก็แค่แต่งงานหลอก ๆ ยังแพงกว่าค่าสินสอดจริง ๆ อีกนะครับ” “แต่งหลอกก็เหมือนแต่งจริงนั่นแหละ แกลองคิดดูสิ หนูพายต้องย้ายมาอยู่ที่บ้านของเราอยู่กินกับแกฉันสามีภรรยาตั้งปีกว่า มิหนำซ้ำพอหย่าก็ต้องกลายเป็นแม่ม่าย แล้วถ้าวันหนึ่งหนูพายต้องแต่งงานจริง ๆ แล้วเธอจะได้
เมียกำมะลอ บทที่ 5 เจรจาสำเร็จ
น้ำตาของลูกชายก็หยดแหมะลงบนแผ่นหลังของมารดาเช่นกัน ทั้งสองร้องไห้อย่างเงียบ ๆ ธามคิดว่าหากเขาไม่ทำตามสิ่งที่มารดาขอร้อง ไม่ใช่แค่เขาไม่รักตัวเองแต่เขายังไม่รักมารดาด้วย และเขาจะกลายเป็นคนเนรคุณทันที เมื่อมีโอกาสแต่ไม่ทำเพื่อแม่ใช่ เขายังอยากมีชีวิตอยู่ อยากมีเวลาอยู่กับแม่ให้นานกว่านี้ อยากกอดแม่ให้แน่นกว่านี้ และเขายังรู้สึกผิดที่ยังตอบแทนพระคุณของแม่ได้ไม่ดีพอ และเขาไม่อยากเห็นน้ำตาแม่อีกแล้ว “ตกลงครับแม่ ผมจะแต่งงานแก้เคล็ดครับ” เขากล่าวออกเสียงขึ้นจมูกเพราะเพิ่งเช็ดน้ำตาหยดสุดท้ายไป วราผละร่างออกจากลูกชายเล็กน้อย ดวงตาทอประกายแวววาวแม้เพิ่งผ่านการร้องไห้มา “ธามพูดจริงเหรอลูก” มือสองข้างปาดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ ดวงหน้ามีรอยยิ้มผุดขึ้นมาด้วยความดีใจ “ครับ แค่ก ๆ ๆ” เขารีบยกมือขึ้นปิดปากพร้อมกับเบือนหน้าหนีเพื่อไม่ให้น้ำลายกระเด็นถูกมารดา “งั้นธามนอนพักก่อนนะ ไม่สิ ลูกต้องกินยาแก้ไอก่อน” วรากุลีกุจอหายามาป้อนลูก เธอดีใจจนทำอะไรไม่ถูก “ไม่เป็นไรครับแม่ ผมกินเองก็ได้ครับ อีกอย่างแม่ไม่ต้องเรียกพยาบาลมานะครับ ผมอยากอยู่คนเดียวสัก
เมียกำมะลอ บทที่ 4 อาการไม่ดีขึ้นเลย
เพราะไม่อยากให้คนที่บ้านเป็นห่วงเธอจึงไม่กล้าเล่าความทุกข์ให้พวกเขาฟังทั้งหมด อีกอย่างครอบครัวของเธอรับราชการกันทุกคน พ่อกับแม่เคยบังคับให้เธอสอบข้าราชการ แต่เธอก็ยังดึงดันที่จะเปิดบริษัทเป็นของตัวเอง เงินก้อนแรกที่เปิดบริษัทยังเป็นเงินพ่อกับแม่ครึ่งหนึ่ง พอบริษัทมีปัญหาเธอจึงไม่กล้าไปรบกวนท่านทั้งสองอีก ถึงแม้ในรายชื่อผู้ถือหุ้นจะมีพ่อกับแม่ถือหุ้นอยู่คนละยี่สิบเปอร์เซ็นต์ก็ตาม “ฉันก็อยากจะมีเงินให้แกยืมอยู่หรอกว่ะ แต่ติดปัญหาว่าฉันไม่มีให้แกจริง ๆ” ถึงแม้ในหนึ่งเดือนลลิตาจะมีรายได้เป็นแสน แต่รายจ่ายก็มากตามเช่นกัน เพราะค่าใช้จ่ายในครอบครัวเธอต้องรับผิดชอบทั้งหมด “ถึงแกมีฉันก็ไม่มีทางยืมเงินเพื่อนหรอกน่า” ทั้งสองรับประทานอาหารเย็นด้วยกันเสร็จ หลังจากนั้นต่างก็แยกย้ายกันกลับบ้าน เย็นวันเดียวกันเมื่อพยาบาลบอกให้สาวใช้มาบอกว่าธามตื่นแล้ววราจึงรีบขึ้นไปหาลูกชายที่ห้อง พยาบาลกับสาวใช้ออกไปแล้ว เหลือเพียงธามที่กำลังนั่งเอนกายซับเหงื่อให้ตัวเองเบา ๆดวงตาของผู้เป็นแม่ดูเศร้าหมอง ใบหน้าที่เคยดูอวบอิ่มกลับดูซูบไปหลายส่วน “เป็นอะไรไปทำไมเหงื่อออก
เมียกำมะลอ บทที่ 3 รับจ้างแต่งงาน
กล่าวถึงหมอดูสาวเมื่อเวลาถึงบ่ายสามโมงครึ่งเธอก็เลิกงานทันที เพราะตอนนี้เธอก็เคลียร์ลูกดวงจนหมดแล้ว ในหนึ่งวันเธอจะรับดูดวงเพียงยี่สิบคนเท่านั้น ร่างสูงเพรียวสวมเสื้อยืดกางเกงยีนส์เข้ารูปเดินตรงไปที่รถยนต์ส่วนตัว แล้วขับออกไปจากบ้านหลังนั้นอย่างชำนาญ ราวสี่สิบนาทีหมอดูสาวคนนั้นก็เลี้ยวรถเข้ามาจอดหน้าอาคารพาณิชย์สามชั้นแห่งหนึ่ง ซึ่งเพื่อนของเธอได้เช่าทำเป็นสำนักงานเมื่อสี่ปีก่อน หมอดูสาวดับเครื่องยนต์ ก้าวขาลงมาจากรถยนต์แล้วเดินเข้าไปในสำนักงานโดยไม่ต้องขออนุญาตใครก่อน “สวัสดีค่ะคุณฟ่าง” ชลนิภา ผู้ช่วยเจ้าของบริษัทเอ่ยทักทาย พนักงานคนอื่น ๆ ที่กำลังนั่งทำงานอยู่ก็เงยหน้ามาส่งยิ้มให้เช่นกัน บริษัทนี้มีพนักงานราว ๆ สามสิบคน “สวัสดีจ้ะ พายอยู่ข้างในเหรอ” ลลิตาถาม “ค่ะ เชิญคุณฟ่างด้านในเลยค่ะ” ชลนิภาผายมือไปทางห้องของเจ้านาย ลลิตาเดินตรงไปยังห้องทำงานของเพื่อน เคาะประตูสามครั้งแล้วเปิดเข้าไป “พาย”เจ้าของบริษัทเงยหน้าขึ้นมองทันทีเมื่อได้ยินเสียงอันคุ้นหู “อ้าวฟ่าง เลิกงานแล้วเหรอ” พิชชญาหมายถึงงานดูดวงนั่นแห
เมียกำมะลอ บทที่ 2 ลางบอกเหตุ
พอกลับมาถึงโรงพยายาบาล วราก็รีบเล่าเรื่องที่ไปดูหมอมาให้ลูกชายฟังอย่างตื่นเต้น แต่เมื่อลูกชายได้ฟังมารดาเล่าจนจบ แทนที่เขาจะตกใจกลับถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อนธามพูดออกด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “ที่แม่หายไปนาน ๆ ก็เพราะไปดูดวงมาเหรอครับ เมื่อไรแม่จะเลิกเชื่อเรื่องพวกนี้สักที แม่ยังไม่เข็ดอีกเหรอครับ” ก่อนหน้านี้แม่ของเขาชอบดูดวงเพื่อหาเนื้อคู่ให้เขา หมอดูหลายเจ้าบอกว่าเขาจะเจอเนื้อคู่ภายในปีนี้ แต่เขากลับล้มป่วยแทน ไม่เห็นจะเจอเนื้อคู่อย่างที่หมอดูว่าสักนิด อีกอย่างเขาก็ไม่อยากแต่งงานด้วยเขาเว้นหายใจไปครู่หนึ่งจึงพูดขึ้นอีก “อีกอย่างผมก็ไม่ใช่พระเอกในซีรีส์จีนที่ต้องแต่งงานแก้เคล็ดแล้วจะหายป่วยนะครับ”“แต่ธามป่วยมานานแล้วนะลูก แม่ก็ไม่รู้ว่าต้องทำวิธีไหนแกถึงจะหายป่วย แม่ก็เลยต้องหันไปพึ่งหมอดูยังไงล่ะ” วรากล่าวพลางน้ำในตาก็พลันรื้นขึ้นมา “ธาม แม่ทำทุกอย่างเพื่อลูกนะ แกก็รู้ว่าแม่เหลือแกเพียงคนเดียวเท่านั้น ถ้าแกเป็นอะไรขึ้นมาแม่จะอยู่กับใคร” สิ้นคำน้ำตาก็ไหลเอื่อย ๆ ออกมา คนตัวใหญ่ที่น้ำหนักลดไปหลายกิโลกรัมได้แต่ทอดถอนใจ “ถ้าดวงผมถึงฆาตจริง ๆ อะไรก็รั้งไม่อยู่หรอกค
قد تعجبك أيضًا
So Love คลั่งรักเพื่อนสนิท 18+ ( Set 2 หนุ่มฮอตใคร่รัก 4/5)
บีน่าเลดี้233.9K وجهات النظرหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็กลายเป็นภรรยาคนโปรดของมหาเศรษฐี
กู่หลิงเฟย319.7K وجهات النظرมรสุมรัก CEO ซาตาน
เกาะลอยน้ำ145.9K وجهات النظرพี่เขยเสน่ห์ร้าย
กาสะลอง96.6K وجهات النظرพราก
วรศิษฏ์104 وجهات النظرประธานลี่ ไว้อาลัยภรรยาที่รัก
ลี่ถิงเชิน29.3K وجهات النظرของหวงของอิมราน
กระดุมเม็ดที่สาม54 وجهات النظرร้ายรักพันธะการ
ภัสสพิชชา155 وجهات النظر
