บทที่ 4 อาการไม่ดีขึ้นเลย

เพราะไม่อยากให้คนที่บ้านเป็นห่วงเธอจึงไม่กล้าเล่าความทุกข์ให้พวกเขาฟังทั้งหมด อีกอย่างครอบครัวของเธอรับราชการกันทุกคน พ่อกับแม่เคยบังคับให้เธอสอบข้าราชการ แต่เธอก็ยังดึงดันที่จะเปิดบริษัทเป็นของตัวเอง เงินก้อนแรกที่เปิดบริษัทยังเป็นเงินพ่อกับแม่ครึ่งหนึ่ง พอบริษัทมีปัญหาเธอจึงไม่กล้าไปรบกวนท่านทั้งสองอีก ถึงแม้ในรายชื่อผู้ถือหุ้นจะมีพ่อกับแม่ถือหุ้นอยู่คนละยี่สิบเปอร์เซ็นต์ก็ตาม

            “ฉันก็อยากจะมีเงินให้แกยืมอยู่หรอกว่ะ แต่ติดปัญหาว่าฉันไม่มีให้แกจริง ๆ” ถึงแม้ในหนึ่งเดือนลลิตาจะมีรายได้เป็นแสน แต่รายจ่ายก็มากตามเช่นกัน เพราะค่าใช้จ่ายในครอบครัวเธอต้องรับผิดชอบทั้งหมด

            “ถึงแกมีฉันก็ไม่มีทางยืมเงินเพื่อนหรอกน่า”

            ทั้งสองรับประทานอาหารเย็นด้วยกันเสร็จ หลังจากนั้นต่างก็แยกย้ายกันกลับบ้าน

           

            เย็นวันเดียวกันเมื่อพยาบาลบอกให้สาวใช้มาบอกว่าธามตื่นแล้ววราจึงรีบขึ้นไปหาลูกชายที่ห้อง พยาบาลกับสาวใช้ออกไปแล้ว เหลือเพียงธามที่กำลังนั่งเอนกายซับเหงื่อให้ตัวเองเบา ๆ

ดวงตาของผู้เป็นแม่ดูเศร้าหมอง ใบหน้าที่เคยดูอวบอิ่มกลับดูซูบไปหลายส่วน “เป็นอะไรไปทำไมเหงื่อออกเยอะขนาดนั้น” วราถามออกด้วยความตกใจ

            “นอนเยอะก็เลยฝันเยอะน่ะครับ แค่ก ๆ ๆ” พูดพร้อมกับไอออกมาหลายครั้ง เขาไม่ได้บอกความจริงกับแม่ว่าเขาฝันว่าอะไรบ้าง

            “รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม”

            ธามส่ายหน้าช้า ๆ “เหมือนจะแย่ลงครับแม่” เขารู้สึกว่าลมหายใจของตนแผ่วเบาลงทุกวัน อีกทั้งยังรู้สึกหนาวสั่นมากขึ้นกว่าเดิม หรือว่าเขาจะต้องจากโลกนี้ไปตามที่หมอดูว่าจริง ๆ เขาถอดถุงมือที่สวมอยู่ออกอย่างนึกรำคาญใจ

            สีหน้าของวราดูย่ำแย่ขึ้นอีกเอื้อมมือไปจับมือลูกชาย จากนั้นจึงเลื่อนลงไปถอดถุงเท้าเขาออก แล้วบีบเท้าลูกชายเบา ๆ ดวงตาฉายแววกังวลเจือตื่นตระหนกออกมา “มือกับเท้ายังไม่หายเย็นอีกเหรอ” เพราะตั้งแต่กลับจากโรงพยาบาล มือและเท้าของลูกชายก็ยังไม่อุ่นขึ้นเลย แม้จะสวมใส่ถุงมือถุงเท้าตลอดเวลาก็ตาม

            นี่ไม่ใช่อาการของคนที่กำลังเข้าใกล้ประตูปรโลกหรอกหรือ

            “ยังเลยครับ แค่ก ๆ” แม้เขาจะหลับไปแต่ก็หลับไม่สนิท อีกทั้งยังฝันร้ายต่าง ๆ นานา บ้างฝันว่าไปนั่งอยู่คนเดียวกลางห้าแยกเพียงลำพัง แล้วหาทางกลับบ้านไม่เจอ ที่ตรงนั้นทั้งมืดทั้งน่ากลัว บ้างก็ฝันว่ามีผีมาชวนไปร่วมกินดื่มด้วยกัน

วรามองใบหน้าซีดเซียวของบุตรชายคราหนึ่ง จู่ ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “แม่ว่าอาการธามแย่ลงจริง ๆ นั่นแหละ” ก่อนหน้าลูกชายไม่ไอบ่อยขนาดนี้ อีกทั้งตอนนี้ปากของลูกชายยังซีดจนไร้สีเลือด “เราลองทำตามที่หมอดูบอกดีไหมลูก เราเหลือทางเลือกสุดท้ายแล้วนะ” เธอพยายามอ้อนวอน

ธามยื่นผ้าเช็ดหน้าให้มารดา ตัวเขาเองนอนคิดถึงเรื่องนี้ตั้งแต่กลับจากโรงพยาบาล อีกทั้งเหตุการณ์ที่มีแมววิ่งตัดหน้ารถก็ทำให้เขาประหลาดใจอยู่บ้าง ร้อยวันพันปีไม่เคยมีแมวสักตัววิ่งตัดหน้ารถ แต่พอเขาป่วยกลับมีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้น นี่มันเรื่องบังเอิญจริง ๆ หรือ

รวมถึงความฝันแปลก ๆ ที่เพิ่งทำให้เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อครู่ เขาเข้าไปค้นหาคำทำนายในอินเทอร์เน็ตแล้ว นี่ไม่ใช่ฝันดีอะไร แต่ไหนแต่ไรเขาไม่ใช่คนเชื่อเรื่องฝัน แต่คราวนี้กลับแตกต่างออกไป เหมือนครั้งนี้จะเป็นลางบอกเหตุจริง ๆ

ธามมองผู้เป็นแม่ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ท่วมท้น และบีบหัวใจอย่างถึงที่สุด หากเขาจากไปจริง ๆ แล้วท่านจะใช้ชีวิตอยู่อย่างไร ใครจะคอยอยู่ดูแลและเป็นเพื่อนท่านในยามที่ท่านเหงา เพราะตั้งแต่พ่อจากไปแม่ก็มีเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น

ส่วนเขาก็ยังไม่อยากตายตอนนี้ เขามีหลายอย่างที่ต้องทำ มีแม่มีบริษัทที่ต้องดูแล อีกทั้งเขายังไม่มีทายาทให้มารดาแม้แต่คนเดียว ถึงตอนนี้เขาจะยังไม่อยากมีคู่ชีวิตก็ตาม

หากเขาตัดสินใจไม่แต่งงานแก้เคล็ดทั้งที่เป็นทางเลือกสุดท้ายเพื่อให้เขาอยู่รอด ก็เท่ากับเขาพลาดโอกาสที่จะได้อยู่กับมารดา แม้จะมีเวลาอีกไม่ถึงปีก็ถือว่าคุ้มค่าไม่ใช่หรือ

น้ำตาของคนตัวใหญ่รื้นขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว วราใช้ผ้าเช็ดหน้าเซ็ดน้ำตาของตนอีกครั้งแล้วลุกขึ้นมานั่งบนเตียงกับลูกชาย โน้มตัวเข้าไปใกล้แล้วโอบกอดลูกไว้ด้วยความรู้สึกอาลัยอาวรณ์และกลัวว่าจะสูญเสียลูกไป ธามก็โอบกอดแม่ไว้เช่นกัน

วราเอ่ยขึ้นอีก “แม่มีแกเพียงคนเดียวนะธาม เราลองมาสู้ไปด้วยกันอีกครั้งได้ไหม หากการแต่งงานแก้เคล็ดไม่อาจยื้อชีวิตแกไว้ได้ ก็ถือว่าแม่ได้ทำดีที่สุดแล้ว” น้ำตาของเธอไหลออกมาเป็นสาย เมื่อคิดว่าจะไม่มีลูกชายอยู่ด้วยแล้ว