LOGINShare
บทที่ 2 ลางบอกเหตุ
publish date:
2026-11-13 10:30:11พอกลับมาถึงโรงพยายาบาล วราก็รีบเล่าเรื่องที่ไปดูหมอมาให้ลูกชายฟังอย่างตื่นเต้น แต่เมื่อลูกชายได้ฟังมารดาเล่าจนจบ แทนที่เขาจะตกใจกลับถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน
ธามพูดออกด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “ที่แม่หายไปนาน ๆ ก็เพราะไปดูดวงมาเหรอครับ เมื่อไรแม่จะเลิกเชื่อเรื่องพวกนี้สักที แม่ยังไม่เข็ดอีกเหรอครับ” ก่อนหน้านี้แม่ของเขาชอบดูดวงเพื่อหาเนื้อคู่ให้เขา หมอดูหลายเจ้าบอกว่าเขาจะเจอเนื้อคู่ภายในปีนี้ แต่เขากลับล้มป่วยแทน ไม่เห็นจะเจอเนื้อคู่อย่างที่หมอดูว่าสักนิด อีกอย่างเขาก็ไม่อยากแต่งงานด้วย
เขาเว้นหายใจไปครู่หนึ่งจึงพูดขึ้นอีก “อีกอย่างผมก็ไม่ใช่พระเอกในซีรีส์จีนที่ต้องแต่งงานแก้เคล็ดแล้วจะหายป่วยนะครับ”
“แต่ธามป่วยมานานแล้วนะลูก แม่ก็ไม่รู้ว่าต้องทำวิธีไหนแกถึงจะหายป่วย แม่ก็เลยต้องหันไปพึ่งหมอดูยังไงล่ะ” วรากล่าวพลางน้ำในตาก็พลันรื้นขึ้นมา “ธาม แม่ทำทุกอย่างเพื่อลูกนะ แกก็รู้ว่าแม่เหลือแกเพียงคนเดียวเท่านั้น ถ้าแกเป็นอะไรขึ้นมาแม่จะอยู่กับใคร” สิ้นคำน้ำตาก็ไหลเอื่อย ๆ ออกมา
คนตัวใหญ่ที่น้ำหนักลดไปหลายกิโลกรัมได้แต่ทอดถอนใจ “ถ้าดวงผมถึงฆาตจริง ๆ อะไรก็รั้งไม่อยู่หรอกครับ แม่คงโดนมิจฉาชีพหลอกเข้าแล้วละครับ แล้วนี่แม่เสียเงินไปเท่าไรล่ะ” ก่อนหน้านี้แม่ของเขาเคยเสียเงินไปกับค่าดูดวงไม่ใช่น้อย ๆ
“ไม่ใช่พวกมิจฉาชีพหรอก ค่าครูแค่ร้อยเก้าสิบเก้าบาทเอง”
“ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าจะไม่ใช่พวกหลอกลวงนี่ครับ ยิ่งค่าครูแค่ร้อยเก้าสิบเก้าบาทยิ่งน่าสงสัย” ค่าครูแพงกว่านี้ยังเชื่อถือไม่ได้ แล้วนับประสาอะไรกับค่าครูหลักร้อย
“แต่เราลองทำดูก็ไม่เสียหายนี่นา ถ้ามันแก้ไม่ได้ก็ถือว่าเป็นเวรเป็นกรรมของแม่ที่ต้องอยู่คนเดียวก็แล้วกัน”
ธามผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียด จากที่รู้สึกเหนื่อยอยู่แล้วยิ่งเหนื่อยขึ้นไปอีก “หมอดูบอกให้เราทำอะไรบ้างครับ”
“ธามยอมทำตามที่แม่บอกแล้วเหรอลูก”
“เปล่าครับ ผมแค่อยากรู้ว่าเขาสั่งให้แม่ทำอะไรบ้าง”
“เขาก็แค่บอกว่าให้ทำทุกอย่างเหมือนแต่งงานจริง ๆ เท่านั้น พอพ้นวันเกิดของแกปีหน้าค่อยหย่าขาดจากกัน เท่านี้ก็พอแล้ว”
“ต้องจดทะเบียนสมรสกันด้วยเหรอครับ” แก้เคล็ดภาษาอะไรถึงต้องจดทะเบียนสมรส
“จดสิ ถ้าไม่จดผีแม่ม่ายจะเชื่อได้ยังไงล่ะว่าแกแต่งงานจริง ๆ”
ยิ่งฟังมารดาพูด เขายิ่งคิดว่าหมอดูคนนี้ยิ่งดูเลอะเลือนเกินไปแล้ว ผีแม่ม่ายจะรู้ได้อย่างไรว่าเขาจดหรือไม่จดทะเบียนสมรส แล้วผีแม่ม่ายมันมีจริงที่ไหนกันเล่า
“รวม ๆ แล้วผมต้องอยู่กับเมียปลอม ๆ ปีกว่าเลยเหรอครับ” เพราะปีนี้วันเกิดเขายังมาไม่ถึงด้วยซ้ำ
“ใช่ แกต้องอายุครบสามสิบห้าปีบริบูรณ์แล้วถึงจะหย่าได้”
“ทำไมหมอดูคนนี้ถึงเรื่องมากจังเลยครับ”
“แต่แม่ว่ามันก็ไม่ได้ยากอะไรเลยนะ ก็แค่แต่งหลอก ๆ เท่านั้น”
“แล้วผมจะแต่งกับใครล่ะครับแม่” ผู้หญิงคนไหนจะยอมแต่งงานหลอก ๆ เพราะสุดท้ายแล้วก็กลายเป็นแม่ม่ายอยู่ดี
“เรื่องนั้นเดี๋ยวแม่จัดการให้แกเอง ว่าแต่แกตกลงแล้วใช่ไหม”
“ยังครับ ผมขอคิดดูก่อน” ถึงจะแต่งหลอก ๆ แต่ก็ต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันฉันสามีภรรยานานเป็นปี เขาก็ต้องใช้เวลาคิดนานเป็นธรรมดา
“แต่หมอดูบอกว่าอย่าคิดนานนักนะ เดี๋ยวจะไม่ทันการ”
ธามหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า “ผมลืมบอกแม่เรื่องหนึ่งครับ”
“เรื่องอะไร”
“หมอให้ผมไปนอนให้น้ำเกลือ เพื่อพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านแล้วครับ”
“นี่หมายความว่าหมอจะไม่รักษาแกต่อแล้วเหรอ” น้ำตาของวราไหลออกมาอีก
“หมอรักษาสุดฝีมือแล้วครับแม่” ภายในเวลาสองเดือนเขาย้ายโรงพยาบาลมาเป็นสิบแห่งแล้ว แต่ก็ยังไม่มีที่ไหนรักษาเขาได้
“ถ้าอย่างนั้นก็ตัดสินใจแต่งงานเถอะนะ ถ้าแต่งแล้วแกไม่หายป่วย แม่จะส่งแกไปรักษาที่ต่างประเทศ”
“พรุ่งนี้ผมจะให้คำตอบนะครับ แต่ตอนนี้เราคงต้องกลับบ้านก่อน”
“อืม”
บ่ายโมงวันนั้นวราก็พาลูกชายกลับบ้านแล้ว โดยเธอได้จ้างพยาบาลพิเศษให้มาดูแลบุตรชายที่บ้านเป็นอย่างดี
แต่เมื่อคนขับรถขับรถออกมาได้ไม่ถึงยี่สิบนาที ก็มีแมวสีดำกระโดดออกมาจากใต้ท้องรถคันหนึ่งแล้ววิ่งมาตัดหน้ารถที่วรากับลูกชายนั่งมาพอดี
ณรงค์คนขับรถเหยียบเบรกเสียงดัง เอี๊ยด! จนวรากับลูกชายหน้าคะมำ มิหนำซ้ำร่างของธามยังตกลงจากเบาะนั่ง
“โอ๊ย!” ธามร้องออกมาเสียงหลง
“ธาม!” วรารีบพยุงลูกชายลุกขึ้นมาด้วยความตกใจ “เจ็บตรงไหนไหมลูก”
แต่เขากลับไม่ได้ตอบมารดา “มึงขับรถภาษาอะไรวะรงค์”
“ขอโทษครับคุณธาม พอดีมีแมววิ่งมาตัดหน้ารถครับ”
“แมวตัวสีดำด้วยนะคะคุณนาย” มาลีที่นั่งอยู่ข้างคนขับรีบพูดหน้าตาตื่น
วราหันหน้ามองลูกชาย เอ่ยออกเสียงอ้อนวอน “แต่งงานแก้เคล็ดเถอะนะธาม คิดซะว่าทำเพื่อแม่เป็นครั้งสุดท้ายเถอะนะ” วราคิดว่านี่อาจจะเป็นลางบอกเหตุก็เป็นได้
หัวคิ้วของธามขมวดเข้าหากันแน่น ดวงตามีแววครุ่นคิดอย่างหนัก หรือเรื่องลี้ลับจะมีอยู่จริง
Latest chapter
เมียกำมะลอ บทที่ 7 เลือกชุดแต่งงาน
หนึ่งสัปดาห์ต่อมาวราก็นำสัญญามาให้พิชชญาดู สัญญามีทั้งหมดห้าหน้าพิชชญากวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว เธอจับใจความได้ว่า ต้องนอนร่วมเตียงเดียวกัน ใช้ชีวิตประหนึ่งสามีภรรยากันจริง ๆ แต่ตอนกลางวันเธอก็มีสิทธิ์ไปทำงานตามปกติได้ทุกอย่าง พิชชญาอ่านแล้วไม่เห็นความผิดปกติใด ๆ ในสัญญาฉบับนี้จึงไม่จำเป็นต้องแก้ไข เพราะเธอสามารถใช้ชีวิตได้ตามปกติอยู่แล้ว วราจ่ายเงินค่าจ้างไปครึ่งหนึ่งแล้วจึงพูดขึ้นอีก “วันแต่งงานป้าจะให้คนมารับไปแต่งตัวนะ” “ป้า?” พิชชญาทำหน้าไม่ถูกอยู่ครู่หนึ่ง ที่ได้ยินวราแทนตัวเองว่าป้ากับเธอ “อ้อ มันเรียกง่ายดีน่ะ อีกอย่างเดี๋ยวพายจะต้องเข้าไปอยู่ที่บ้านป้าแล้ว จะได้ชินยังไงล่ะ” เธอไม่อยากให้พิชชญารู้สึกอึดอัดและลำบากใจเมื่อเข้าไปอยู่ในบ้านนิลวัฒน์ จึงทำตัวเป็นกันเองกับเธอไว้ก่อน “ค่ะ” ป้าก็ป้าวะ อย่างไรคนไทยก็สนิทกันไวอยู่แล้ว “ว่าแต่ป้าขอถามอะไรอย่างได้ไหม” “ถามอะไรเหรอคะ” “พายมีแฟนหรือยัง” “ยังค่ะ ป้ามีอะไรหรือเปล่าคะ” “ไม่มีจ้ะ ป้าแค่ถามดูเฉย ๆ” เพราะเกรงว่าพ
เมียกำมะลอ บทที่ 6 มิจฉาชีพชัด ๆ
เมื่อวรากลับมาถึงบ้านก็เดินเข้าไปที่ห้องลูกชาย ธามยังนอนห่มผ้าแม้อุณหภูมิในห้องจะปรับเป็นยี่สิบแปดองศาแล้วก็ตามวราเอ่ยออกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเจือยินดี “แม่หาคนมาแต่งงานกับธามได้แล้วนะลูก” “ครับ” ตอนนี้เขาจะแต่งงานกับใครก็ไม่สำคัญ ขอให้การแต่งงานครั้งนี้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีก็พอ เพราะเขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่า เมื่อแต่งงานแล้วอาการป่วยเขาจะดีขึ้นหรือไม่ ธามถามออกเสียงเนือย ๆ “แล้วแม่จ่ายไปเท่าไรครับ” “สิบล้าน” “สิบล้าน? แค่ก ๆ ๆ ๆ ” คราวนี้ดวงตาของเขาเบิกโพลงด้วยความตกใจ พร้อมกับไอออกมาติด ๆ กัน “นี่มันมิจฉาชีพชัด ๆ แล้วนะครับแม่” ตอนแรกก็ไม่คิดจะยื่นมือเข้าไปแทรก แต่พอได้ยินเรื่องค่าจ้างจึงทำให้เขานิ่งต่อไปไม่ไหว “ทำไมแกถึงคิดอย่างนั้นล่ะ” “ก็แค่แต่งงานหลอก ๆ ยังแพงกว่าค่าสินสอดจริง ๆ อีกนะครับ” “แต่งหลอกก็เหมือนแต่งจริงนั่นแหละ แกลองคิดดูสิ หนูพายต้องย้ายมาอยู่ที่บ้านของเราอยู่กินกับแกฉันสามีภรรยาตั้งปีกว่า มิหนำซ้ำพอหย่าก็ต้องกลายเป็นแม่ม่าย แล้วถ้าวันหนึ่งหนูพายต้องแต่งงานจริง ๆ แล้วเธอจะได้
เมียกำมะลอ บทที่ 5 เจรจาสำเร็จ
น้ำตาของลูกชายก็หยดแหมะลงบนแผ่นหลังของมารดาเช่นกัน ทั้งสองร้องไห้อย่างเงียบ ๆ ธามคิดว่าหากเขาไม่ทำตามสิ่งที่มารดาขอร้อง ไม่ใช่แค่เขาไม่รักตัวเองแต่เขายังไม่รักมารดาด้วย และเขาจะกลายเป็นคนเนรคุณทันที เมื่อมีโอกาสแต่ไม่ทำเพื่อแม่ใช่ เขายังอยากมีชีวิตอยู่ อยากมีเวลาอยู่กับแม่ให้นานกว่านี้ อยากกอดแม่ให้แน่นกว่านี้ และเขายังรู้สึกผิดที่ยังตอบแทนพระคุณของแม่ได้ไม่ดีพอ และเขาไม่อยากเห็นน้ำตาแม่อีกแล้ว “ตกลงครับแม่ ผมจะแต่งงานแก้เคล็ดครับ” เขากล่าวออกเสียงขึ้นจมูกเพราะเพิ่งเช็ดน้ำตาหยดสุดท้ายไป วราผละร่างออกจากลูกชายเล็กน้อย ดวงตาทอประกายแวววาวแม้เพิ่งผ่านการร้องไห้มา “ธามพูดจริงเหรอลูก” มือสองข้างปาดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ ดวงหน้ามีรอยยิ้มผุดขึ้นมาด้วยความดีใจ “ครับ แค่ก ๆ ๆ” เขารีบยกมือขึ้นปิดปากพร้อมกับเบือนหน้าหนีเพื่อไม่ให้น้ำลายกระเด็นถูกมารดา “งั้นธามนอนพักก่อนนะ ไม่สิ ลูกต้องกินยาแก้ไอก่อน” วรากุลีกุจอหายามาป้อนลูก เธอดีใจจนทำอะไรไม่ถูก “ไม่เป็นไรครับแม่ ผมกินเองก็ได้ครับ อีกอย่างแม่ไม่ต้องเรียกพยาบาลมานะครับ ผมอยากอยู่คนเดียวสัก
เมียกำมะลอ บทที่ 4 อาการไม่ดีขึ้นเลย
เพราะไม่อยากให้คนที่บ้านเป็นห่วงเธอจึงไม่กล้าเล่าความทุกข์ให้พวกเขาฟังทั้งหมด อีกอย่างครอบครัวของเธอรับราชการกันทุกคน พ่อกับแม่เคยบังคับให้เธอสอบข้าราชการ แต่เธอก็ยังดึงดันที่จะเปิดบริษัทเป็นของตัวเอง เงินก้อนแรกที่เปิดบริษัทยังเป็นเงินพ่อกับแม่ครึ่งหนึ่ง พอบริษัทมีปัญหาเธอจึงไม่กล้าไปรบกวนท่านทั้งสองอีก ถึงแม้ในรายชื่อผู้ถือหุ้นจะมีพ่อกับแม่ถือหุ้นอยู่คนละยี่สิบเปอร์เซ็นต์ก็ตาม “ฉันก็อยากจะมีเงินให้แกยืมอยู่หรอกว่ะ แต่ติดปัญหาว่าฉันไม่มีให้แกจริง ๆ” ถึงแม้ในหนึ่งเดือนลลิตาจะมีรายได้เป็นแสน แต่รายจ่ายก็มากตามเช่นกัน เพราะค่าใช้จ่ายในครอบครัวเธอต้องรับผิดชอบทั้งหมด “ถึงแกมีฉันก็ไม่มีทางยืมเงินเพื่อนหรอกน่า” ทั้งสองรับประทานอาหารเย็นด้วยกันเสร็จ หลังจากนั้นต่างก็แยกย้ายกันกลับบ้าน เย็นวันเดียวกันเมื่อพยาบาลบอกให้สาวใช้มาบอกว่าธามตื่นแล้ววราจึงรีบขึ้นไปหาลูกชายที่ห้อง พยาบาลกับสาวใช้ออกไปแล้ว เหลือเพียงธามที่กำลังนั่งเอนกายซับเหงื่อให้ตัวเองเบา ๆดวงตาของผู้เป็นแม่ดูเศร้าหมอง ใบหน้าที่เคยดูอวบอิ่มกลับดูซูบไปหลายส่วน “เป็นอะไรไปทำไมเหงื่อออก
เมียกำมะลอ บทที่ 3 รับจ้างแต่งงาน
กล่าวถึงหมอดูสาวเมื่อเวลาถึงบ่ายสามโมงครึ่งเธอก็เลิกงานทันที เพราะตอนนี้เธอก็เคลียร์ลูกดวงจนหมดแล้ว ในหนึ่งวันเธอจะรับดูดวงเพียงยี่สิบคนเท่านั้น ร่างสูงเพรียวสวมเสื้อยืดกางเกงยีนส์เข้ารูปเดินตรงไปที่รถยนต์ส่วนตัว แล้วขับออกไปจากบ้านหลังนั้นอย่างชำนาญ ราวสี่สิบนาทีหมอดูสาวคนนั้นก็เลี้ยวรถเข้ามาจอดหน้าอาคารพาณิชย์สามชั้นแห่งหนึ่ง ซึ่งเพื่อนของเธอได้เช่าทำเป็นสำนักงานเมื่อสี่ปีก่อน หมอดูสาวดับเครื่องยนต์ ก้าวขาลงมาจากรถยนต์แล้วเดินเข้าไปในสำนักงานโดยไม่ต้องขออนุญาตใครก่อน “สวัสดีค่ะคุณฟ่าง” ชลนิภา ผู้ช่วยเจ้าของบริษัทเอ่ยทักทาย พนักงานคนอื่น ๆ ที่กำลังนั่งทำงานอยู่ก็เงยหน้ามาส่งยิ้มให้เช่นกัน บริษัทนี้มีพนักงานราว ๆ สามสิบคน “สวัสดีจ้ะ พายอยู่ข้างในเหรอ” ลลิตาถาม “ค่ะ เชิญคุณฟ่างด้านในเลยค่ะ” ชลนิภาผายมือไปทางห้องของเจ้านาย ลลิตาเดินตรงไปยังห้องทำงานของเพื่อน เคาะประตูสามครั้งแล้วเปิดเข้าไป “พาย”เจ้าของบริษัทเงยหน้าขึ้นมองทันทีเมื่อได้ยินเสียงอันคุ้นหู “อ้าวฟ่าง เลิกงานแล้วเหรอ” พิชชญาหมายถึงงานดูดวงนั่นแห
เมียกำมะลอ บทที่ 2 ลางบอกเหตุ
พอกลับมาถึงโรงพยายาบาล วราก็รีบเล่าเรื่องที่ไปดูหมอมาให้ลูกชายฟังอย่างตื่นเต้น แต่เมื่อลูกชายได้ฟังมารดาเล่าจนจบ แทนที่เขาจะตกใจกลับถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อนธามพูดออกด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “ที่แม่หายไปนาน ๆ ก็เพราะไปดูดวงมาเหรอครับ เมื่อไรแม่จะเลิกเชื่อเรื่องพวกนี้สักที แม่ยังไม่เข็ดอีกเหรอครับ” ก่อนหน้านี้แม่ของเขาชอบดูดวงเพื่อหาเนื้อคู่ให้เขา หมอดูหลายเจ้าบอกว่าเขาจะเจอเนื้อคู่ภายในปีนี้ แต่เขากลับล้มป่วยแทน ไม่เห็นจะเจอเนื้อคู่อย่างที่หมอดูว่าสักนิด อีกอย่างเขาก็ไม่อยากแต่งงานด้วยเขาเว้นหายใจไปครู่หนึ่งจึงพูดขึ้นอีก “อีกอย่างผมก็ไม่ใช่พระเอกในซีรีส์จีนที่ต้องแต่งงานแก้เคล็ดแล้วจะหายป่วยนะครับ”“แต่ธามป่วยมานานแล้วนะลูก แม่ก็ไม่รู้ว่าต้องทำวิธีไหนแกถึงจะหายป่วย แม่ก็เลยต้องหันไปพึ่งหมอดูยังไงล่ะ” วรากล่าวพลางน้ำในตาก็พลันรื้นขึ้นมา “ธาม แม่ทำทุกอย่างเพื่อลูกนะ แกก็รู้ว่าแม่เหลือแกเพียงคนเดียวเท่านั้น ถ้าแกเป็นอะไรขึ้นมาแม่จะอยู่กับใคร” สิ้นคำน้ำตาก็ไหลเอื่อย ๆ ออกมา คนตัวใหญ่ที่น้ำหนักลดไปหลายกิโลกรัมได้แต่ทอดถอนใจ “ถ้าดวงผมถึงฆาตจริง ๆ อะไรก็รั้งไม่อยู่หรอกค
