LOGIN“ซีเยว่ เจ้าเป็นสตรีตัวคนเดียว จะให้บุรุษแปลกหน้าท่าทางดุดันเช่นนี้มาพักอยู่ในห้องแคบ ๆ กับเจ้าตามลำพังมันดูไม่เหมาะนัก หากผู้ใดมาเห็นเข้า ชื่อเสียงของเจ้าจะป่นปี้เอาได้”
เยี่ยนซื่อปินได้ยินก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักลึกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา พลางคิดในใจ ‘เจ้าห่วงชื่อเสียงนาง หรือกลัวข้าจะแย่งนางไปจากเจ้ากันแน่... เจ้าหมอกระจอก’
“ข้าว่าเจ้าให้เขาไปรักษาตัวที่โรงหมอของข้าเถิด ที่นั่นมีสมุนไพรครบครัน ข้าจะดูแลเขาเอง” หมอโจวสรุปพลางส่งแววตาเกลี้ยกล่อมให้กับเถ้าแก่เนี้ยตัวน้อย
มู่ซีเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง นางมองไปยังคนงานที่ตนเพิ่งโมเมเก็บมาได้ ‘หากเขาไปอยู่ที่โรงหมอ ข้าก็ต้องเสียแรงงานชั้นดีไปน่ะสิ ตั๋วเงินเดินได้ของข้าจะลอยหายไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้เด็ดขาด!’
เยี่ยนซื่อปินได้ยินโจวเฉิงเอินเอ่ยก็แค่นยิ้มในใจด้วยความขุ่นเคือง เพราะเขาเกลียดการถูกแทรกแซงและถูกผู้อื่นควบคุมสถานการณ์เป็นที่สุด อีกทั้งในยามเพลี่ยงพล้ำเช่นนี้ สถานที่กบดานจึงต้องเป็นเขาเท่านั้นที่เป็นผู้กำหนด
‘โรงหมอมีคนพลุกพล่านถึงเพียงนั้น ขืนข้าเอาตัวไปเสี่ยงที่นั่น มีหวังพวกศัตรูได้ตามกลิ่นคาวเลือดมาเด็ดหัวเป็นแน่ สู้กบดานอยู่ในรูแคบ ๆ ของยัยเด็กหน้าเงินคนนี้ยังปลอดภัยและปิดปากได้ง่ายกว่า’
เยี่ยนซื่อปินไม่รอให้มู่ซีเยว่อ้าปากตอบโจวเฉิงเอิน ก็ส่งเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าขึ้นแทรกทันที “ข้าไม่ไป”
ผู้สำเร็จราชการหนุ่มกล่าวสั้น ๆ ทว่าหนักแน่น นัยน์ตาสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของโจวเฉิงเอินราวกับจะประกาศอาณาเขต “ในเมื่อนางเก็บข้ามาได้ ข้าก็เป็นคนของนาง ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์สั่งให้ข้าไปที่อื่น”
มู่ซีเยว่เม้มริมฝีปากแน่น นัยน์ตากลมโตสั่นไหวด้วยความลังเล ฝั่งหนึ่งคือท่านหมอโจวที่หวังดีต่อชื่อเสียงของนาง ส่วนอีกฝั่งคือคนเจ็บร่างยักษ์ผู้ลึกลับ แม้สัญชาตญาณจะเตือนว่าบุรุษผู้นี้อันตรายและมีวาจาคุกคามชวนขนลุก ทว่ามูลค่าของตัวเขาช่างมหาศาลปานถังทองคำฝังเพชร มิหนำซ้ำยามนี้ จอมวายร้ายร่างใหญ่กลับทอดกายหมดสภาพ ทำท่าทางน่าสงสารออดอ้อนระคนอ่อนแรง จนหัวใจดวงน้อยของนางกระตุกสั่น หวั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้
เยี่ยนซื่อปินเห็นมู่ซีเยว่เกิดความลังเล เขาจึงหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะงัดแผนการเจ้าเล่ห์ออกมาใช้ ชายหนุ่มแสร้งทำเป็นไอโขลกจนตัวโยน รั้งให้แผลที่เพิ่งล้างเสร็จปริแยกจนหยาดเลือดซึมออกมาอีกครั้ง เพื่อบีบเค้นความเห็นใจจากสตรีหน้าเงินตรงหน้า
“ท่านหมอโจว อย่าบีบคั้นนางเลย” เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า แววตาคมกริบที่เคยดุดันบัดนี้กลับฉายแววหม่นเศร้าได้อย่างแนบเนียน ชายหนุ่มทอดถอนใจแผ่วเบาก่อนร่ายบทละครตบตาต่อ
“เดิมทีข้ามิใช่คนเลวร้ายอะไร บ้านเดิมของข้าเป็นตระกูลพ่อค้าพอมีอันจะกิน ทว่าภัยจากเขื่อนแตกครั้งใหญ่พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากข้า ครอบครัวกระจัดกระจายล้มตายจนเหลือข้าตัวคนเดียว”
ทันทีที่ได้ยินประโยคสะเทือนใจนั้น หัวใจของมู่ซีเยว่ก็พลันสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างไม่อาจห้ามได้ คำว่า ‘เหลือตัวคนเดียว’ สำหรับคนอื่นอาจฟังดูน่าเวทนา ทว่าสำหรับนางแล้ว มันคือความโดดเดี่ยวที่กรีดลึกในใจมาตลอดสามปีเต็ม
เถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยพินิจดวงตาคมที่บัดนี้หม่นแสงลงอย่างน่าสงสาร พลางนึกย้อนไปถึงภาพของตนเองในวันที่ต้องจัดงานศพให้ท่านลุงท่ามกลางสายตาเวทนาของคนในตรอก ในตอนนั้นนางเองก็ไร้หนทาง ไร้ซึ่งที่พึ่งพา และต้องกัดฟันสู้กับความอ้างว้างเพื่อรักษาที่ยืนเล็ก ๆ แห่งนี้เอาไว้
จากที่เคยคิดจะรั้งตัวเขาไว้เพียงเพราะความงก ยามนี้ความเหงาและบาดแผลในอดีตกลับเข้าครอบงำ ‘อาปินคนนี้ ก็คงมืดแปดด้านไม่ต่างจากข้าในตอนนั้นสินะ’
“ข้าเหลือทรัพย์สินติดตัวมาเพียงน้อยนิด หวังจะเดินทางมาตั้งตัวค้าขายในเมืองหลวง แต่ระหว่างทางกลับถูกโจรชั่วดักปล้นจนสิ้นเนื้อประดาตัว และที่ข้าต้องถูกทำร้ายปางตายเช่นนี้ ก็เพราะข้ายอมสละชีวิตเพื่อปกป้องหยกประจำตระกูลซึ่งเป็นสิ่งดูต่างหน้าชิ้นสุดท้ายเอาไว้”
ผู้สำเร็จราชการหนุ่มฝืนขยับกายอันอ่อนแรง พลางเอื้อมมือจับหยกห้อยเอว พร้อมกับช้อนสายตามองมู่ซีเยว่ด้วยแววตาซาบซึ้งใจ ที่ถูกเสแสร้งแต่งแต้มขึ้นมาได้อย่างร้ายกาจ
“หากแม่นางมู่เป็นผู้ฉุดข้าขึ้นมาจากความตาย เช่นนั้นก็โปรดเมตตาให้ข้าได้ทำงานใช้แรงงานทดแทนคุณเจ้าที่นี่เถิด ข้าไม่มีที่ไปแล้วจริง ๆ”
“โถ่... อาปิน” มู่ซีเยว่อุทานเบา ๆ ด้วยความสงสารที่แล่นเข้าจับจิต นางจินตนาการเห็นชายหนุ่มที่สูญเสียบ้านเรือนเพราะภัยธรรมชาติ มองเห็นคนที่เคยอยู่สุขสบายแต่ต้องมาตกระกำลำบากเพราะโชคชะตาเล่นตลก
“ท่านพี่โจวเจ้าคะ” มู่ซีเยว่เอ่ยขึ้นด้วยกระแสเสียงที่อ่อนลง ทว่าแฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว “ท่านก็รู้ว่าการสูญเสียทุกอย่างในค่ำคืนเดียวนั้นมันเจ็บปวดเพียงใด ในเมื่อเขารอดตายมาถึงที่บ้านข้า นั่นก็แปลว่าเบื้องบนยังเมตตาเขาอยู่บ้าง หากข้าขับไสเขาไปในยามที่เขาไร้ที่พึ่งเช่นนี้ ข้าจะสู้หน้าท่านลุงบนสรวงสวรรค์ได้อย่างไร”
นางหันไปสบตากับคนเจ็บอีกครั้ง ทว่าหนนี้นัยน์ตาของนางไม่มีร่องรอยของการบงการหรือล้อเล่นอย่างเคย แต่มันเต็มไปด้วยความเข้าอกเข้าใจในความโดดเดี่ยวแบบเดียวกัน
“เจ้าอยู่ที่นี่เถอะอาปิน ร้านซาลาเปาตระกูลมู่อาจจะค่อนข้างคับแคบและลำบากอยู่บ้าง แต่ตราบใดที่ข้ายังมีแป้งเหลืออยู่ ข้าจะไม่มีวันปล่อยให้คนงานของข้าต้องอดตายเด็ดขาด”
เยี่ยนซื่อปินชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจอันด้านชาภายใต้หน้ากากจอมลวงโลกพลันกระตุกวูบ เขาสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่เอ่อล้นออกมาจากดวงตาคู่สวย แผนการละครที่เขาสร้างขึ้นเพื่อหาที่กบดาน กลับได้รับการตอบรับด้วยหัวใจที่บริสุทธิ์ และไร้เดียงสาอย่างที่เขาไม่เคยได้รับจากใครในวังหลวงมาก่อน ทำให้ความรู้สึกผิดแล่นผ่านวาบเข้ามาในอกของเขาทันที
โจวเฉิงเอินขมวดคิ้วเพ่งพินิจบุรุษบนเตียงอย่างไม่วางตา แม้เรื่องราวจะฟังดูน่าสงสาร แต่สัญชาตญาณของเขากลับบอกว่าชายคนนี้อันตรายเกินกว่าจะเป็นเพียงลูกพ่อค้าตกยาก
“แต่ถึงอย่างนั้น...”
“ท่านพี่โจว!” มู่ซีเยว่หันไปตัดบทหมอหนุ่มเสียงแข็ง ท่าทางจอมบงการเริ่มกลับคืนมาอีกครั้ง
“ในเมื่อเขาไม่มีที่ไป และร้านข้าก็ขาดแรงงานยกแป้งพอดี ให้เขาอยู่ที่นี่เถิดเจ้าค่ะ เรื่องชื่อเสียง...” มู่ซีเยว่เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยพลางยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ เพราะลึก ๆ ในใจนางคิดคำนวณเบ็ดเสร็จเรียบร้อยแล้ว
‘ชื่อเสียงจอมปลอมพวกนั้นกินเข้าไปก็ไม่อิ่มท้องหรอก! สู้คว้าแรงงานบุรุษรูปร่างแกร่งกำยำขนาดนี้มาใช้งานให้คุ้มค่าข้าวค่ายา โดยไม่ต้องเสียเงินจ้างสักอีแปะเดียวยังจะดีเสียกว่า’
“...ข้าไม่สน ใครจะนินทาก็ปล่อยเขาไป อย่างไรเสียซาลาเปาของข้าก็อร่อยจนพวกเขากินไปบ่นไปอยู่ดีนั่นแหละ!”
เยี่ยนซื่อปินลอบกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ ยามเห็นโจวเฉิงเอินได้แต่ถอนหายใจอย่างยอมจำนน
เยี่ยนซื่อปินเช็ดโต๊ะได้ไม่นานนัก ก็มีชายผู้หนึ่งแต่งกายด้วยชุดผ้าป่านเนื้อสากสีน้ำตาลหม่นซอมซ่อ แขนเสื้อขยำม้วนขึ้นจนถึงข้อศอก บนศีรษะโพกด้วยผ้าฝ้ายสีซีด ดูเผิน ๆ ไม่ต่างจากกรรมกรแบกหามที่มารับจ้างแรงงานในตรอกเมฆาขาว หากแต่ยามที่เขาสืบเท้าเข้ามาอย่างระแวดระวัง แววตาคู่นั้นกลับฉายประกายความจงรักภักดีอย่างเปี่ยมล้นอันที่จริง องครักษ์ลับผู้นี้เห็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินตั้งแต่ช่วงที่พระองค์ออกมานั่งปั้นแป้งในยามเช้าแล้ว เพียงแต่เวลานั้นมีสตรีรายล้อมหนาแน่นมากเกินไป เขาจึงมิกล้าผลีผลามปรากฏตัว และอีกประการหนึ่ง การที่มหาบุรุษทรงอำนาจล้นฟ้าแห่งราชสำนัก ผู้แผ่รังสีสังหารสะกดขุนนางนับร้อย ยอมมานั่งหลังขดหลังแข็งจับจีบซาลาเปาอัปลักษณ์ให้เหล่าแม่นางน้อยใหญ่ส่งสายตาแทะโลมหยาดเยิ้ม ภาพลักษณ์อันเหนือความคาดหมายเช่นนี้ ทำให้องครักษ์ใต้บังคับบัญชาเผลอคิดไปไกลด้วยความตื่นตระหนกว่า นายเหนือหัวของตนอาจได้รับบาดเจ็บสาหัสจนถึงขั้นสมองเลอะเลือนจำความไม่ได้ จึงโดนสตรีชาวบ้านจับตัวมาโขกสับใช้งานในร้านซาลาเปาแห่งนี้ซึ่งหากเป็นเช่นนั้นจริง แล้วตนดันบุ่มบ่ามเข้าไปเปิดเผยฐานะในที่แจ้ง นอกจะเป็นการแหวกหญ้าให้
โจวเฉิงเอินเมื่อได้สบเข้ากับดวงตากลมโตที่ฉายแววอ้อนวอนของสตรีข้างกาย กอปรกับเรื่องสมุนไพรจะเน่าเสียที่มิอาจละเลยได้ ในที่สุดหมอหนุ่มจึงทำได้เพียงผ่อนลมหายใจยาว จำต้องยอมคล้อยตามคำรบเร้าของหญิงสาวตรงหน้าแต่โดยดีทว่าในจังหวะนั้นเอง หวงเสี่ยวเถาที่แอบชำเลืองมองสหายรักอยู่เป็นระยะ พอนางเห็นหัวคิ้วคู่งามของมู่ซีเยว่ขมวดม้วนชนกันจนเป็นปม ก็รู้ได้ทันทีว่าเถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยผู้โง่เขลาในเรื่องหัวใจ คงยังไม่เข้าใจเจตนาแฝงเร้นในการช่วยเปิดทางของนางเป็นแน่ ดรุณีน้อยจึงไม่รอช้า รีบดึงรั้งชายเสื้อคลุมของหมอหนุ่มแน่นขึ้น พลางออกแรงฉุดพาก้าวเดินออกไปจากบริเวณหน้าร้านอย่างรวดเร็ว โดยไม่เปิดโอกาสให้โจวเฉิงเอินได้เหลียวหลังกลับมาอาลัยอาวรณ์ผู้ใดอีก ด้วยเกรงว่าหากชักช้า เขาจะจับพิรุธในแววตาของมู่ซีเยว่ได้ หรือไม่สหายรักก็อาจเอ่ยทักสิ่งใดขึ้นมา จนทำให้นางต้องปวดหัวหาทางแก้ต่างแก้ตัวให้วุ่นวายท่วงท่าดึงดันสู้ชีวิตของหญิงสาวตระกูลหวง ทำเอาเยี่ยนซื่อปินที่ยืนกอดอกลอบสังเกตการณ์อยู่เงียบ ๆ ถึงกับนึกชมหวงเสี่ยวเถาอยู่ในใจ‘เจ้าทำได้ดีมาก วันหน้ายามที่ข้ากลับคืนสู่บัลลังก์อำนาจ ข้าจะตกรางวัลให้เจ้าอย่างงาม ชน
สายตาของหวงเสี่ยวเถาที่ทอดมองใบหน้าขึ้นสีระเรื่อของสหายรักแปรเปลี่ยนเป็นความเอ็นดูระคนห่วงใย นางรู้ดีว่ากำแพงน้ำแข็งในใจของมู่ซีเยว่ที่เคยปิดตายมานานปี บัดนี้เริ่มปรากฏรอยร้าวเพราะบุรุษลึกลับผู้นั้นเข้าเสียแล้วเมื่อความคิดแล่นปราด ดรุณีผู้ร่าเริงจึงขยับยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาฉายประกายแพรวพราวยามเอ่ยวางกลอุบายให้แก่สหายรัก“ในเมื่อเจ้าเสียดายแรงงานทาสชั้นเลิศ ซ้ำยังกลัวตั๋วเงินของแม่หม้ายตระกูลหลิวจะล่อลวงเขาไป เช่นนั้นข้ามีอุบายดี ๆ มาเสนอ” หวงเสี่ยวเถาเว้นจังหวะมองสตรีแก้มป่อง พอเห็นอีกฝ่ายทำหูผึ่งตั้งตาฟังด้วยความสนใจ นางจึงเอ่ยกลั้วหัวเราะ“เจ้าก็รู้ดีว่าอาปินผู้นั้นจับจีบซาลาเปาได้บิดเบี้ยวอัปลักษณ์ปานใด แล้วเหตุใดเจ้าไม่ใช้โอกาสนี้อ้างเรื่องขั้นตอนการทำ ขยับเข้าไปใกล้ชิดคอยสอนเขาทำอย่างใจเย็นเล่า? การทำเช่นนี้นอกจากร้านตระกูลมู่จะได้ซาลาเปาที่ดูเจริญตาขึ้นแล้ว ยังเป็นการผูกสัมพันธ์ของพวกเจ้าให้ดีขึ้นอีกด้วย”แม่สื่อตัวน้อยขยับเข้าไปใกล้มู่ซีเยว่ขึ้นอีกก้าว ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วเบาลง “อีกอย่าง เจ้าเองก็ต้องหัดยอมควักเนื้อ สละอีแปะไปซื้อเนื้อสัตว์ดี ๆ มาทำอาหารเลิศรสปรนเปรอเขาบ้าง ยามใด
ขณะที่สงครามประสาทอันหนาวเหน็บกำลังดำเนินไปอย่างเงียบเชียบหลังม่านกั้น บรรยากาศบริเวณหน้าร้านซาลาเปาตระกูลมู่กลับครึกครื้นผิดกันราวฟ้ากับดินทว่าความครึกครื้นก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อบุรุษหนุ่มหน้าตาดีหลบฉากไปนานเกินไป เหล่าสาวงามกระเป๋าหนักที่เคยแย่งกันซื้อก็เริ่มหมดไฟ เรี่ยวแรงยืนเบียดเสียดหดหายไปต่อหน้าต่อตา พวกนางเอาแต่ชะเง้อคอจ้องมองไปทางหลังร้านพลางถอนหายใจฟึดฟัด จนในที่สุดความอดทนก็สิ้นสุดลง เสียงร้องทวงอันอ่อนหวานทว่าแฝงความเร่งรัดของแม่นางน้อยนางหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา“เถ้าแก่เนี้ยมู่! ซาลาเปาไส้หมูสับของข้าได้หรือยัง? ข้ายืนรอจนขาแข็งไปหมดแล้วนะ!”“ได้แล้วเจ้าค่ะ! ไส้หมูสับร้อน ๆ สามลูกสิบห้าอีแปะเจ้าค่ะ”มู่ซีเยว่ขยับยิ้มพลางยื่นก้อนแป้งนึ่งไส้หมูส่งให้ลูกค้า มือบางขยับรับเงินอีแปะโยนลงตะกร้าสานจนเกิดเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง วงหน้าจิ้มลิ้มบัดนี้ผุดพรายไปด้วยหยาดเหงื่อจากไอร้อนของซึ้งนึ่ง แต่เพียงไม่นานนัก แป้งที่นางนวดเตรียมเอาไว้ก็ขายหมดเกลี้ยง เถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยลอบปาดเหงื่อบนหน้าผาก พลางประสานมือโค้งกายคารวะลูกค้าที่เหลืออยู่ด้วยความนอบน้อมเจือเกรงใจ“ขออภัยทุกท่านด้วยจริง ๆ เจ้าค่ะ
คำพูดแฝงแววหวงก้างและวางตนเป็นผู้ปกป้องมู่ซีเยว่ราวกับคนใกล้ชิดของหมอหนุ่ม พลันจุดประกายเพลิงโทสะสายหนึ่งให้ลุกโชนขึ้นกลางอกของผู้ทรงอำนาจแห่งราชสำนักอย่างรุนแรง ชนิดที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเยี่ยนซื่อปินพลางคิดในใจด้วยความเดือดดาล ‘ยัยตัวเล็กหน้าเงินที่อุตส่าห์แบกข้ามาจากกองเลือด ทั้งยังนอนกรนอยู่ข้างเตียงข้าทุกค่ำคืน ย่อมเป็นคนในปกครองของข้า เป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว บุรุษหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์คิดไม่ซื่อ!’ ความขุ่นเคืองในสายเลือดชนชั้นสูง กอปรกับความรู้สึกหวงแหนอันแปลกประหลาด ปะทุจนเยี่ยนซื่อปินลอบขบกรามแน่น ชายหนุ่มตัดสินใจในวินาทีนั้นทันทีว่า นับจากนี้ เขาจะเดินหน้ารุกคืบ เพื่อตีตราจองและกางปีกปกป้องมู่ซีเยว่เอาไว้ มิให้บุรุษหน้าไหน โดยเฉพาะหมอกระจอกตรงหน้านี้ ได้มีโอกาสยื่นมือเข้ามาแตะต้องนางได้แม้เพียงปลายเล็บผู้สำเร็จราชการหนุ่มก้าวสามขุมเข้ามาประชิดอีกฝ่าย ก่อนจะหลุบสายตาดิ่งลึกทอดมองหมอชาวบ้านตรงหน้า พลางเอ่ยคำขู่แผ่วเบาด้วยกระแสเสียงทุ้มต่ำ ทว่าหนักแน่นทรงพลัง“ท่านหมอโจว บุคคลบางประเภทบนโลกใบนี้ ยิ่งเจ้ารู้จักตื้นลึกหนาบางของเขามากเท่าไหร่ หัวบนบ่าของเจ้าและคนรอบข้างก็ยิ่งหลุดล
หวงเสี่ยวเถาคบหากับมู่ซีเยว่มานานปี มีหรือนางจะไม่ล่วงรู้ว่าสหายรักผู้ตระหนี่ถี่เหนียวจนเกลือยังต้องเรียกพี่ บัดนี้มีพฤติกรรมแปรเปลี่ยนไปมากเพียงใด เพียงนางเห็นสหายรักยอมควักเงินซื้อชุดใหม่ให้บุรุษแปลกหน้า หญิงสาวก็แจ้งแก่ใจแล้วว่า ในส่วนลึกของหัวใจเพื่อนสนิทคนนี้ ชายหนุ่มนามว่าอาปินคงเริ่มมีน้ำหนักและทวีความสำคัญเกินกว่าจะเป็นเพียงคนงานทั่วไปเสียแล้วดังนั้นในฐานะสหายสนิทมีหรือนางจะยอมนิ่งดูดาย แน่นอนว่าหวงเสี่ยวเถาย่อมต้องหาทางช่วยสหายรักเหนี่ยวรั้งหัวใจของบุรุษรูปงามผู้นี้เอาไว้ให้อยู่หมัด เพื่อให้เขายอมสยบอยู่แทบเท้าเถ้าแก่เนี้ยตระกูลมู่ไปชั่วชีวิตหลังจากแม่หม้ายสาวสะบัดกายจากไปได้ไม่กี่อึดใจ ทั้งสองคนก็เดินฝ่ากลุ่มสตรีที่ยังคงยืนอ้อยอิ่งอยู่หน้าร้านตรงเข้าไปหามู่ซีเยว่และคนงานหน้าหล่อ ถึงแม้ในใจของหมอหนุ่มจะขุ่นเคืองที่เถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยเอ่ยปากมุสาเพื่อปกป้องอาปิน ทว่าเขาก็ยังเห็นแก่หน้าของนาง จึงไม่คิดที่จะเปิดโปงกลอุบายนี้ประจานนางกลางร้านเมื่อก้าวเข้ามาถึงตัวคนทั้งสองในร้าน โจวเฉิงเอินก็เลือกที่จะเอ่ยปากออกไปตรง ๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบปนประชดประชัน“ข้ามาตรวจอาการป่วยของอาปิ







