LOGIN“ก็ได้ หากเจ้าดึงดันเช่นนี้ ข้าก็มิอาจห้าม” หมอโจวเปิดห่อสมุนไพรออกพลางส่งสายตาปรามคนบนเตียง มือแกร่งเอื้อมไปหยิบซองผ้าไหมสีทึบคลี่เปิดออก เผยให้เห็นเข็มเงินเรียวยาวนับสิบเล่มที่สะท้อนแสงเป็นประกาย เขาดึงเข็มเงินเล่มหนึ่งขึ้นมา ถือค้างไว้พลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพยัคฆ์ร้ายที่กำลังบาดเจ็บ
ในส่วนลึกของใจ โจวเฉิงเอินพลันสัมผัสได้ถึงไอสังหารอันหนาวเหน็บที่แผ่ทะลักมาจากบุรุษบนเตียง รังสีอำมหิตนั้นกดดันจนหมอหนุ่มลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก แผ่นหลังมีเหงื่อผุดออกมาจนชุ่มโชก สัญชาตญาณร้องเตือนเขาว่าคนลึกลับผู้นี้สามารถปลิดชีพเขาได้ด้วยมือเปล่า ทว่าพอมองเลยไปยังมู่ซีเยว่ที่ยังคงยืนตาแป๋วไม่ประสีประสา ความเป็นห่วงหญิงสาวประดุจน้องสาวแท้ ๆ ก็จุดประกายความกล้าหาญขึ้นมาในอกอย่างที่ไม่เคยเป็น เขาแอบจิกปลายนิ้วเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดอาการสั่นสะท้าน ก่อนจะเค้นเสียงพูดข่มขวัญออกไป
“แต่อาปิน หากข้าพบว่าเจ้ามีพิรุธ หรือทำให้น้องสาวข้าต้องเดือดร้อนแม้เพียงนิด ข้าจะเป็นคนส่งเจ้าไปให้ทางการเองกับมือ รวมถึงเข็มในมือข้าเล่มนี้ ก็อาจจะฝังผิดตำแหน่งจนทำให้เจ้ากลายเป็นคนพิการไปชั่วชีวิตได้เช่นกัน”
เยี่ยนซื่อปินนิ่งงัน นัยน์ตาสีเข้มดุจรัตติกาลจับจ้องปลายเข็มเงินที่สั่นระริกน้อย ๆ ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นสบประสานกับโจวเฉิงเอิน
ในฐานะผู้สำเร็จราชการแผ่นดินผู้มีอำนาจล้นฟ้าที่เกลียดการถูกข่มขู่เป็นที่สุด คราแรกที่ได้ยินวาจาโอหังโทสะสายหนึ่งก็แล่นพล่านขึ้นมาในอก จนนึกอยากจะสะบัดฝ่ามือปลิดชีพคนสิ้นคิดตรงหน้าให้ดับดิ้นไปเสีย แต่ผู้สำเร็จราชการหนุ่มซึ่งผ่านการเผชิญหน้ากับเหล่ายอดฝีมือและขุนนางเฒ่าเจ้าเล่ห์ในราชสำนักมานับไม่ถ้วน มีหรือจะอ่านกระแสอารมณ์ของหมอกระจอกตรงหน้าไม่ออก เขารู้แจ้งว่ายามนี้โจวเฉิงเอินกำลังแสร้งทำใจกล้า ฝืนยืนหยัดข่มขวัญเขาอย่างไม่ยอมถอย เพียงเพื่อปกป้องสตรีหน้าเงินนางหนึ่ง
ทว่าเมื่อตระหนักได้ว่าเจตนาเดียวของหมอหนุ่มคือการปกป้องยัยเด็กขี้งกจอมบงการ เยี่ยนซื่อปินจึงยอมทลายรังสีสังหารรอบตัวลงอย่างรวดเร็ว มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดาความหมาย นัยน์ตาคมปลาบแปรเปลี่ยนเป็นราบเรียบเฉยชา คล้ายจะบอกเป็นนัยว่าเขายอมละเว้นโทษตายให้หมอผู้นี้สักครา
“ฝีมือการข่มขวัญคนของท่านหมอโจว ช่างน่านับถือนัก ข้าอาปินย่อมรักชีวิตตนเองยิ่งกว่าสิ่งใด ในเมื่อแม่นางมู่มีเมตตาชุบเลี้ยง ข้าก็จะก้มหน้าก้มตาทำงานชดใช้คุณอย่างเจียมตน ท่านหมอโจววางใจเถิด” เขาเอ่ยประชดประชันด้วยน้ำเสียงแผ่วต่ำทว่าหนักแน่น
โจวเฉิงเอินไม่เอ่ยสิ่งใดตอบโต้ก็ลงมืออย่างคล่องแคล่ว มือแกร่งคีบเข็มเงินเรียวยาวจัดแจงปักลงบนจุดชีพจรสำคัญรอบบาดแผลอย่างแม่นยำ เพื่อระงับความเจ็บปวดและยับยั้งพิษร้ายให้เยี่ยนซื่อปิน
ทันทีที่เข็มเล่มสุดท้ายจมลง หมอหนุ่มก็หันมาหาหญิงสาว “ซีเยว่ เจ้าออกไปรอข้างนอกเถิด บาดแผลของเขาหนักหนานัก ข้าจำเป็นต้องลงมีดคว้านเนื้อส่วนที่เน่าเสียออกเพื่อใส่ยา ภาพมันจะอุจาดตาเกินไปสำหรับสตรี”
มู่ซีเยว่พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย นางลอบมองใบหน้าคมที่ซีดเซียวก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปล้างคราบเลือดเปรอะเปื้อนที่หลังร้าน และนวดแป้งทำซาลาเปาของนางต่อตามเดิม
เวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วยาม โจวเฉิงเอินในสภาพเหงื่อโทรมกาย ก็ก้าวเท้าเดินออกมาจากห้องพักหลังร้าน ก่อนจะเอ่ยบอกรายละเอียดเกี่ยวกับยาพิษด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“ซีเยว่ บาดแผลของเขาข้ารักษาให้เรียบร้อยแล้ว ทว่าพิษในกายเขานั้นน่ากลัวนัก พิษชนิดนี้มิได้หมายเอาชีวิตให้ตายในคราเดียว แต่เป็นพิษร้ายที่จงใจตัดกำลัง ทำให้ผู้ถูกพิษไร้เรี่ยวแรงและมีไข้สูง ข้าเคยอ่านเจอในตำราแพทย์หลวงโบราณว่า มันมักถูกใช้ในค่ายทหารเพื่อเค้นความลับหรือรีดข้อมูลบางอย่างจากศัตรู พิษชั้นสูงเช่นนี้ไม่มีทางที่พวกโจรป่าธรรมดาจะมีไว้ในครอบครองแน่ อาปินของเจ้าย่อมมีที่มาที่ไปไม่ธรรมดา เจ้าต้องระวังตัวให้ดี”
แต่มู่ซีเยว่ที่กำลังจีบซาลาเปาอยู่กลับไม่ได้คิดไปไกลถึงขั้นเรื่องการเมืองในราชสำนักเหมือนอย่างหมอหนุ่ม นัยน์ตากลมโตของนางฉายประกายวูบวาบพลางคิดวิเคราะห์ในมุมของตนเอง
‘ไม่ธรรมดาอย่างไรกัน? ไม่แน่ว่าโจรป่าเหล่านั้นอาจจะมีคนที่เคยรู้จักอาปินอยู่ก่อนแล้วก็ได้ ภัยจากเขื่อนแตกครั้งใหญ่พรากทุกอย่างไปจากผู้คน คนที่รอดชีวิตจนสิ้นเนื้อประดาตัวย่อมไร้ทางเลือกจนต้องผันตัวไปเป็นโจร และหนึ่งในนั้นก็อาจจะรู้เบื้องลึกเบื้องหลังของตระกูลอาปินเป็นอย่างดี จึงได้ตามล่ามาเพื่อชิงสมบัติที่ยังหลงเหลืออยู่’
ยิ่งนางนึกถึงคำพูดที่เขาบอกว่า ‘หวังจะเดินทางมาตั้งตัวค้าขายในเมืองหลวง’ มุมปากของยัยเด็กหน้าเงินก็ยิ่งยกยิ้มกว้างอย่างมีความสุข
‘คนที่คิดจะมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ในเมืองหลวงย่อมต้องรู้ดีว่าที่แห่งนี้มีการแข่งขันที่สูงล้ำปานใด หากไม่มีเงินทุนหนาแน่นติดตัวมา การจะปักหลักค้าขายย่อมเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด ต่อให้เขาจะบอกว่าถูกปล้นจนสิ้นเนื้อประดาตัว ทว่าคนเช่นเขาย่อมต้องมีเงินลับสอดไส้หรือตั๋วเงินซุกซ่อนอยู่ไม่มากก็น้อยเป็นแน่ ลาภลอยก้อนใหญ่มาเกยถึงที่ขนาดนี้ ข้าจะยอมปล่อยให้หลุดมือไปได้อย่างไร’
เมื่อวางแผนการรวยทางลัดในใจเสร็จสรรพ มู่ซีเยว่ก็รีบปัดเศษแป้งออกจากมือ นางเงยหน้าช้อนสายตามองหมอหนุ่มพลางคลี่ยิ้มหวานหยดย้อยเพื่อหวังให้เขาคลายใจ
“ท่านพี่โจวอย่าคิดมากไปเลยเจ้าค่ะ โลกนี้จะไปมีคนน่ากลัวเยอะแยะขนาดนั้นได้อย่างไร ข้ารู้ว่าท่านเป็นห่วงข้า แต่โจรพวกนั้นอาจเห็นการแต่งตัวของเขา จึงคิดว่านอกจากหยกประจำตระกูลของเขาแล้ว อาปินคงยังมีทรัพย์สินอย่างอื่นอีกจึงได้ใช้ยากับเขา ส่วนเรื่องยาพิษนั่น ท่านก็รู้ว่าพวกทหารเลวในกองทัพชอบแอบขโมยอาวุธ หรือไม่ก็ยารักษาเฉพาะทางออกมาปล่อยขายในตลาดมืด เพื่อหาเงินดื่มสุราอยู่บ่อย ๆ โจรกลุ่มนั้นอาจจะไปกว้านซื้อต่อมาอีกทีก็ได้เจ้าค่ะ อีกอย่าง สภาพของอาปินตอนนี้ขยับตัวยังแทบไม่ได้ หากเขาตื่นขึ้นมาแล้วมีพิรุธจริง ข้าจะใช้สากนวดแป้งทุบหัวเขาแล้วมัดส่งทางการตามที่ท่านบอกแน่นอนเจ้าค่ะ”
นางเอื้อมมือไปตบหลังมือของหมอหนุ่มเบา ๆ เป็นเชิงปลอบประโลม น้ำเสียงอ่อนลงจนดูออดอ้อน “ท่านอุตส่าห์เหน็ดเหนื่อยเจียนตายยื้อชีวิตเขาไว้ให้ข้า ข้าซาบซึ้งใจที่สุดแล้วเจ้าค่ะ ตรอกเมฆาขาวแห่งนี้มีท่านคอยดูแลอยู่ทั้งคน ใครเล่าจะกล้ามาทำอันตรายข้าได้จริงไหมเจ้าคะ? ตอนนี้ท่านรีบกลับไปพักผ่อนก่อนเถิดเจ้าค่ะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ประเดี๋ยวพอซาลาเปาในซึ้งนึ่งนี้สุกจนได้ที่แล้ว ข้าจะจัดใส่ตะกร้าใบใหญ่เอาไปส่งให้ท่านที่โรงหมอเพื่อเป็นของตอบแทนน้ำใจนะเจ้าคะ”
เยี่ยนซื่อปินเช็ดโต๊ะได้ไม่นานนัก ก็มีชายผู้หนึ่งแต่งกายด้วยชุดผ้าป่านเนื้อสากสีน้ำตาลหม่นซอมซ่อ แขนเสื้อขยำม้วนขึ้นจนถึงข้อศอก บนศีรษะโพกด้วยผ้าฝ้ายสีซีด ดูเผิน ๆ ไม่ต่างจากกรรมกรแบกหามที่มารับจ้างแรงงานในตรอกเมฆาขาว หากแต่ยามที่เขาสืบเท้าเข้ามาอย่างระแวดระวัง แววตาคู่นั้นกลับฉายประกายความจงรักภักดีอย่างเปี่ยมล้นอันที่จริง องครักษ์ลับผู้นี้เห็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินตั้งแต่ช่วงที่พระองค์ออกมานั่งปั้นแป้งในยามเช้าแล้ว เพียงแต่เวลานั้นมีสตรีรายล้อมหนาแน่นมากเกินไป เขาจึงมิกล้าผลีผลามปรากฏตัว และอีกประการหนึ่ง การที่มหาบุรุษทรงอำนาจล้นฟ้าแห่งราชสำนัก ผู้แผ่รังสีสังหารสะกดขุนนางนับร้อย ยอมมานั่งหลังขดหลังแข็งจับจีบซาลาเปาอัปลักษณ์ให้เหล่าแม่นางน้อยใหญ่ส่งสายตาแทะโลมหยาดเยิ้ม ภาพลักษณ์อันเหนือความคาดหมายเช่นนี้ ทำให้องครักษ์ใต้บังคับบัญชาเผลอคิดไปไกลด้วยความตื่นตระหนกว่า นายเหนือหัวของตนอาจได้รับบาดเจ็บสาหัสจนถึงขั้นสมองเลอะเลือนจำความไม่ได้ จึงโดนสตรีชาวบ้านจับตัวมาโขกสับใช้งานในร้านซาลาเปาแห่งนี้ซึ่งหากเป็นเช่นนั้นจริง แล้วตนดันบุ่มบ่ามเข้าไปเปิดเผยฐานะในที่แจ้ง นอกจะเป็นการแหวกหญ้าให้
โจวเฉิงเอินเมื่อได้สบเข้ากับดวงตากลมโตที่ฉายแววอ้อนวอนของสตรีข้างกาย กอปรกับเรื่องสมุนไพรจะเน่าเสียที่มิอาจละเลยได้ ในที่สุดหมอหนุ่มจึงทำได้เพียงผ่อนลมหายใจยาว จำต้องยอมคล้อยตามคำรบเร้าของหญิงสาวตรงหน้าแต่โดยดีทว่าในจังหวะนั้นเอง หวงเสี่ยวเถาที่แอบชำเลืองมองสหายรักอยู่เป็นระยะ พอนางเห็นหัวคิ้วคู่งามของมู่ซีเยว่ขมวดม้วนชนกันจนเป็นปม ก็รู้ได้ทันทีว่าเถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยผู้โง่เขลาในเรื่องหัวใจ คงยังไม่เข้าใจเจตนาแฝงเร้นในการช่วยเปิดทางของนางเป็นแน่ ดรุณีน้อยจึงไม่รอช้า รีบดึงรั้งชายเสื้อคลุมของหมอหนุ่มแน่นขึ้น พลางออกแรงฉุดพาก้าวเดินออกไปจากบริเวณหน้าร้านอย่างรวดเร็ว โดยไม่เปิดโอกาสให้โจวเฉิงเอินได้เหลียวหลังกลับมาอาลัยอาวรณ์ผู้ใดอีก ด้วยเกรงว่าหากชักช้า เขาจะจับพิรุธในแววตาของมู่ซีเยว่ได้ หรือไม่สหายรักก็อาจเอ่ยทักสิ่งใดขึ้นมา จนทำให้นางต้องปวดหัวหาทางแก้ต่างแก้ตัวให้วุ่นวายท่วงท่าดึงดันสู้ชีวิตของหญิงสาวตระกูลหวง ทำเอาเยี่ยนซื่อปินที่ยืนกอดอกลอบสังเกตการณ์อยู่เงียบ ๆ ถึงกับนึกชมหวงเสี่ยวเถาอยู่ในใจ‘เจ้าทำได้ดีมาก วันหน้ายามที่ข้ากลับคืนสู่บัลลังก์อำนาจ ข้าจะตกรางวัลให้เจ้าอย่างงาม ชน
สายตาของหวงเสี่ยวเถาที่ทอดมองใบหน้าขึ้นสีระเรื่อของสหายรักแปรเปลี่ยนเป็นความเอ็นดูระคนห่วงใย นางรู้ดีว่ากำแพงน้ำแข็งในใจของมู่ซีเยว่ที่เคยปิดตายมานานปี บัดนี้เริ่มปรากฏรอยร้าวเพราะบุรุษลึกลับผู้นั้นเข้าเสียแล้วเมื่อความคิดแล่นปราด ดรุณีผู้ร่าเริงจึงขยับยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาฉายประกายแพรวพราวยามเอ่ยวางกลอุบายให้แก่สหายรัก“ในเมื่อเจ้าเสียดายแรงงานทาสชั้นเลิศ ซ้ำยังกลัวตั๋วเงินของแม่หม้ายตระกูลหลิวจะล่อลวงเขาไป เช่นนั้นข้ามีอุบายดี ๆ มาเสนอ” หวงเสี่ยวเถาเว้นจังหวะมองสตรีแก้มป่อง พอเห็นอีกฝ่ายทำหูผึ่งตั้งตาฟังด้วยความสนใจ นางจึงเอ่ยกลั้วหัวเราะ“เจ้าก็รู้ดีว่าอาปินผู้นั้นจับจีบซาลาเปาได้บิดเบี้ยวอัปลักษณ์ปานใด แล้วเหตุใดเจ้าไม่ใช้โอกาสนี้อ้างเรื่องขั้นตอนการทำ ขยับเข้าไปใกล้ชิดคอยสอนเขาทำอย่างใจเย็นเล่า? การทำเช่นนี้นอกจากร้านตระกูลมู่จะได้ซาลาเปาที่ดูเจริญตาขึ้นแล้ว ยังเป็นการผูกสัมพันธ์ของพวกเจ้าให้ดีขึ้นอีกด้วย”แม่สื่อตัวน้อยขยับเข้าไปใกล้มู่ซีเยว่ขึ้นอีกก้าว ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วเบาลง “อีกอย่าง เจ้าเองก็ต้องหัดยอมควักเนื้อ สละอีแปะไปซื้อเนื้อสัตว์ดี ๆ มาทำอาหารเลิศรสปรนเปรอเขาบ้าง ยามใด
ขณะที่สงครามประสาทอันหนาวเหน็บกำลังดำเนินไปอย่างเงียบเชียบหลังม่านกั้น บรรยากาศบริเวณหน้าร้านซาลาเปาตระกูลมู่กลับครึกครื้นผิดกันราวฟ้ากับดินทว่าความครึกครื้นก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อบุรุษหนุ่มหน้าตาดีหลบฉากไปนานเกินไป เหล่าสาวงามกระเป๋าหนักที่เคยแย่งกันซื้อก็เริ่มหมดไฟ เรี่ยวแรงยืนเบียดเสียดหดหายไปต่อหน้าต่อตา พวกนางเอาแต่ชะเง้อคอจ้องมองไปทางหลังร้านพลางถอนหายใจฟึดฟัด จนในที่สุดความอดทนก็สิ้นสุดลง เสียงร้องทวงอันอ่อนหวานทว่าแฝงความเร่งรัดของแม่นางน้อยนางหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา“เถ้าแก่เนี้ยมู่! ซาลาเปาไส้หมูสับของข้าได้หรือยัง? ข้ายืนรอจนขาแข็งไปหมดแล้วนะ!”“ได้แล้วเจ้าค่ะ! ไส้หมูสับร้อน ๆ สามลูกสิบห้าอีแปะเจ้าค่ะ”มู่ซีเยว่ขยับยิ้มพลางยื่นก้อนแป้งนึ่งไส้หมูส่งให้ลูกค้า มือบางขยับรับเงินอีแปะโยนลงตะกร้าสานจนเกิดเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง วงหน้าจิ้มลิ้มบัดนี้ผุดพรายไปด้วยหยาดเหงื่อจากไอร้อนของซึ้งนึ่ง แต่เพียงไม่นานนัก แป้งที่นางนวดเตรียมเอาไว้ก็ขายหมดเกลี้ยง เถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยลอบปาดเหงื่อบนหน้าผาก พลางประสานมือโค้งกายคารวะลูกค้าที่เหลืออยู่ด้วยความนอบน้อมเจือเกรงใจ“ขออภัยทุกท่านด้วยจริง ๆ เจ้าค่ะ
คำพูดแฝงแววหวงก้างและวางตนเป็นผู้ปกป้องมู่ซีเยว่ราวกับคนใกล้ชิดของหมอหนุ่ม พลันจุดประกายเพลิงโทสะสายหนึ่งให้ลุกโชนขึ้นกลางอกของผู้ทรงอำนาจแห่งราชสำนักอย่างรุนแรง ชนิดที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเยี่ยนซื่อปินพลางคิดในใจด้วยความเดือดดาล ‘ยัยตัวเล็กหน้าเงินที่อุตส่าห์แบกข้ามาจากกองเลือด ทั้งยังนอนกรนอยู่ข้างเตียงข้าทุกค่ำคืน ย่อมเป็นคนในปกครองของข้า เป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว บุรุษหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์คิดไม่ซื่อ!’ ความขุ่นเคืองในสายเลือดชนชั้นสูง กอปรกับความรู้สึกหวงแหนอันแปลกประหลาด ปะทุจนเยี่ยนซื่อปินลอบขบกรามแน่น ชายหนุ่มตัดสินใจในวินาทีนั้นทันทีว่า นับจากนี้ เขาจะเดินหน้ารุกคืบ เพื่อตีตราจองและกางปีกปกป้องมู่ซีเยว่เอาไว้ มิให้บุรุษหน้าไหน โดยเฉพาะหมอกระจอกตรงหน้านี้ ได้มีโอกาสยื่นมือเข้ามาแตะต้องนางได้แม้เพียงปลายเล็บผู้สำเร็จราชการหนุ่มก้าวสามขุมเข้ามาประชิดอีกฝ่าย ก่อนจะหลุบสายตาดิ่งลึกทอดมองหมอชาวบ้านตรงหน้า พลางเอ่ยคำขู่แผ่วเบาด้วยกระแสเสียงทุ้มต่ำ ทว่าหนักแน่นทรงพลัง“ท่านหมอโจว บุคคลบางประเภทบนโลกใบนี้ ยิ่งเจ้ารู้จักตื้นลึกหนาบางของเขามากเท่าไหร่ หัวบนบ่าของเจ้าและคนรอบข้างก็ยิ่งหลุดล
หวงเสี่ยวเถาคบหากับมู่ซีเยว่มานานปี มีหรือนางจะไม่ล่วงรู้ว่าสหายรักผู้ตระหนี่ถี่เหนียวจนเกลือยังต้องเรียกพี่ บัดนี้มีพฤติกรรมแปรเปลี่ยนไปมากเพียงใด เพียงนางเห็นสหายรักยอมควักเงินซื้อชุดใหม่ให้บุรุษแปลกหน้า หญิงสาวก็แจ้งแก่ใจแล้วว่า ในส่วนลึกของหัวใจเพื่อนสนิทคนนี้ ชายหนุ่มนามว่าอาปินคงเริ่มมีน้ำหนักและทวีความสำคัญเกินกว่าจะเป็นเพียงคนงานทั่วไปเสียแล้วดังนั้นในฐานะสหายสนิทมีหรือนางจะยอมนิ่งดูดาย แน่นอนว่าหวงเสี่ยวเถาย่อมต้องหาทางช่วยสหายรักเหนี่ยวรั้งหัวใจของบุรุษรูปงามผู้นี้เอาไว้ให้อยู่หมัด เพื่อให้เขายอมสยบอยู่แทบเท้าเถ้าแก่เนี้ยตระกูลมู่ไปชั่วชีวิตหลังจากแม่หม้ายสาวสะบัดกายจากไปได้ไม่กี่อึดใจ ทั้งสองคนก็เดินฝ่ากลุ่มสตรีที่ยังคงยืนอ้อยอิ่งอยู่หน้าร้านตรงเข้าไปหามู่ซีเยว่และคนงานหน้าหล่อ ถึงแม้ในใจของหมอหนุ่มจะขุ่นเคืองที่เถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยเอ่ยปากมุสาเพื่อปกป้องอาปิน ทว่าเขาก็ยังเห็นแก่หน้าของนาง จึงไม่คิดที่จะเปิดโปงกลอุบายนี้ประจานนางกลางร้านเมื่อก้าวเข้ามาถึงตัวคนทั้งสองในร้าน โจวเฉิงเอินก็เลือกที่จะเอ่ยปากออกไปตรง ๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบปนประชดประชัน“ข้ามาตรวจอาการป่วยของอาปิ







