Home / รักโบราณ / ซาลาเปาสื่อรักกับพยัคฆ์ซ่อนลาย / ตอนที่4 กฎข้อแรกของตระกูลมู่

Share

ตอนที่4 กฎข้อแรกของตระกูลมู่

เมื่อรู้ความผิดตน เจ้าของร้านซาลาเปาตัวน้อยจึงรีบตีเนียน กลบเกลื่อนร่องรอยออกคำสั่งเสียงเขียวทันที “ลุกสิอาปิน! อย่ากินแรงข้านัก ชันกายขึ้นมาแบกตัวเองเสียบ้าง”

นางแสร้งบ่นพึมพำกระปอดกระแปดเพื่อปกปิดความรู้สึกผิด ก่อนจะรีบเปลี่ยนแผนทันควัน แทนที่หญิงสาวจะฉุดดึงจากด้านหลัง นางกลับสลับตำแหน่งขยับเข้าไปขวางทางด้านหน้า ยอมสละไหล่บอบบางของตนให้เขาใช้ค้ำยัน พร้อมช้อนแขนแกร่งของเขาขึ้นพาดบ่า ก่อนจะออกแรงพยุงร่างใหญ่โตให้เยื้องย่างผ่านธรณีประตูไปอย่างทุลักทุเล

ในจังหวะนั้นเอง แผ่นหลังบางของนางพลันแนบสนิทกับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามอย่างเลี่ยงไม่ได้ ส่งผลให้นางต้องแบกรับน้ำหนักตัวที่อัดแน่นของเขาไว้ครึ่งหนึ่ง แม้จะมีอาภรณ์คั่นกลาง แต่มู่ซีเยว่กลับสัมผัสได้ถึงสรีระที่กำยำ รวมถึงไอร้อนระอุที่ผิดปกติราวกับเปลวไฟแผดเผา ซึ่งเป็นสัญญาณของพิษร้ายที่กำลังแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง

ลมหายใจที่หอบพร่าและร้อนผ่าวของเยี่ยนซื่อปิน รดรินลงบนต้นคอขาวผ่องของเถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความอุ่นชื้นของบุรุษเพศทำให้มู่ซีเยว่รู้สึกใจสั่นระรัวอย่างประหลาด

ยามนี้เยี่ยนซื่อปินที่สติเริ่มเลือนรางเผลอทิ้งน้ำหนักตัวลงมาหาความนุ่มละมุนตรงหน้า ใบหน้าหล่อเหลาซบลงกับลาดไหล่ของหญิงสาวอย่างหมดแรง ริมฝีปากหยักเฉียดผ่านติ่งหูของมู่ซีเยว่ไปเพียงนิดเดียว

‘ยัยเด็กนี่ ตัวเล็กเพียงนี้ เหตุใดเนื้อตัวถึงได้นุ่มนิ่ม ทั้งยังมีกลิ่นหอมนวลเหมือนแป้งนึ่งสุกใหม่ยิ่งนัก’ บุรุษหนุ่มรำพึงในใจด้วยสติที่หลุดลอย

“อาปิน! อย่าเอาหน้ามาซุกคอข้าสิ มัน... มันน่ารำคาญนะ” มู่ซีเยว่เอ่ยปรามเสียงสั่น นางพยายามเบี่ยงคอหนีสัมผัสชวนจี้ใจ ทว่ากลับทำได้ยากยิ่งเมื่อต้องแบกรับน้ำหนักของคนทั้งร่างเอาไว้

ใบหน้านวลของมู่ซีเยว่ขึ้นสีแดงซ่านจนร้อนผ่าว นางพยายามฝืนตัวต้านน้ำหนักของคนตัวโต พลางกึ่งลากกึ่งพยุงชายหนุ่มฝ่าควันกรุ่นเข้ามาในห้องครัวอย่างทุลักทุเล ก่อนจะเอี้ยวตัวใช้ส้นเท้าถีบปิดบานประตูไม้หลังร้านเพื่อตัดขาดจากสายตาภายนอก

ยามนี้นางทำได้เพียงปล่อยให้คราบโลหิตและรอยลากเปรอะเปื้อนปะปนกันอยู่บนพื้นทางเดิน โดยในใจคิดเพียงว่าหลังจากจัดการคนเจ็บเสร็จสิ้นแล้ว นางจะต้องรีบออกมาเช็ดล้างทำความสะอาดพื้นตรงนี้ให้เกลี้ยงเกลา เพราะหากปล่อยทิ้งไว้จนลูกค้ามาเห็นรอยเลือดน่ากลัวเช่นนี้ ร้านซาลาเปาตระกูลมู่ของนางคงได้ร้างผู้คนเป็นแน่

หญิงสาวประคองร่างหนาผ่านห้องครัวตรงเข้าสู่ห้องพักส่วนตัวที่อยู่ลึกเข้าไปด้านใน เมื่อถึงที่หมายเยี่ยนซื่อปินก็ถูกทิ้งกายลงบนเตียงไม้กระดานแข็ง ๆ อย่างระมัดระวัง ทว่าด้วยพิษร้ายจากศรธนูที่ยังไม่ถูกถอนออก ประกอบกับแรงขยับเขยื้อนเคลื่อนย้ายเมื่อครู่ กลับยิ่งไปกระตุ้นให้บาดแผลเปิดกว้างจนโลหิตหลั่งรินไม่หยุด ส่งผลให้สติรับรู้ของเขาแทบเลือนหาย

มู่ซีเยว่ทอดสายตามองร่างสูงใหญ่ที่นอนหอบหายใจรวยริน ก่อนจะออกแรงจัดท่าให้เขาพลิกนอนตะแคงข้าง เพื่อไม่ให้ปากแผลตรงแผ่นหลังถูกกดทับซ้ำสอง ทว่าภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้หญิงสาวต้องใจหายวาบ ยามที่สายตาสะดุดเข้ากับแผลฉกรรจ์ซึ่งอาบไปด้วยโลหิตสีคล้ำ ปากแผลฉีกขาดจนเห็นเนื้อในแยกออกจากกันอย่างน่ากลัว

“อื้อฮือ! แผลลึกขนาดนี้ไปฟัดกับสุนัขที่ไหนมาเนี่ย”

นางไม่รีรอให้อีกฝ่ายตอบโต้ก็รีบไปนำกะละมังใส่น้ำสะอาดเข้ามา ก่อนจะทรุดกายลงนั่งข้างเตียงแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ “อาปิน เจ้ามองหน้าข้า กฎข้อแรกของที่นี่คือ ห้ามสกปรก เพราะฉะนั้นข้าต้องถอดชุดเน่า ๆ นี่ออกก่อน”

“อย่า...อย่าแตะต้อง” เสียงทุ้มต่ำพยายามสำแดงอำนาจทว่ากลับไร้เรี่ยวแรง

“เจ้าเป็นคนงานของข้าแล้ว ยังกล้ามาออกคำสั่งกับข้าอีก!” มู่ซีเยว่ไม่ฟังคำทัดทาน นางคว้ากรรไกรมาตัดผ้าไหมเนื้อดีของเขาจนขาดวิ่นร่วงลงไปกองกับพื้น

ทันทีที่สรีระช่วงบนปรากฏแก่สายตา มู่ซีเยว่ถึงกับลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ รูปร่างของบุรุษผู้นี้ช่างสมบูรณ์แบบจนนางใจสั่นระริก กล้ามเนื้อหน้าท้องเรียงตัวสวยเป็นลอนลึก ผิวพรรณแม้จะเปื้อนเลือดแต่ก็ดูละเอียดลออเกินกว่าจะเป็นคนจรหมอนหมิ่น

“เจ้าแอบมองข้ารึ” เยี่ยนซื่อปินฝืนปรือตาขึ้น เห็นยัยเด็กแก้มป่องกำลังจับจ้องหน้าท้องของเขาตาค้าง

“ข้าไม่ได้แอบมอง! ข้าตรวจสอบดูต่างหากว่าเจ้าซ่อนอาวุธไว้ตรงไหนหรือไม่” นางเถียงข้าง ๆ คู ๆ ใบหน้าหวานร้อนผ่าว พลางรีบหยิบผ้าชุบน้ำบิดหมาดแตะลงบนแผ่นหลังร้อนระอุเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

‘อึก!’ เยี่ยนซื่อปินสะดุ้งสุดตัว เพราะความเย็นของน้ำตัดกับความร้อนของพิษไข้ทำให้เขาสั่นสะท้าน ลอนเนื้อแกร่งบิดเกร็งจนเห็นรอยหยักชัดเจน

เมื่อนางทำความสะอาดบาดแผลเสร็จก็เลื่อนไปทำความสะอาดตามตัวของเขา ทว่าในจังหวะที่หญิงสาวเอื้อมมือไปจะเช็ดคราบเลือดที่ข้างเอว มือหนาของเยี่ยนซื่อปินก็คว้าข้อมือเรียวไว้มั่น แรงบีบกะทันหันนั้นทำให้มู่ซีเยว่สะดุ้งเฮือก แววตาคมกริบที่แฝงไปด้วยความระแวดระวังเจือกลิ่นอายคุกคามจ้องลึกเข้ามาในดวงตากลมโต

“เจ้ารู้ไหมว่ากำลังเล่นกับไฟ” เขาเอ่ยเสียงแผ่วอย่างอ่อนแรง

“ไฟ! ไฟที่ไหนกัน นี่มันน้ำในกะละมังชัด ๆ”

มู่ซีเยว่พยายามทำใจดีสู้เสือ แม้ใบหน้าจะขึ้นสีแดงลามไปถึงใบหู พลางกับฝืนดึงมือออกจากการเกาะกุมที่ชวนให้ใจเต้นรัว ก่อนจะกดเสียงให้เข้มขึ้นเพื่อข่มความประหม่า พร้อมกับเบือนสายตาหลบเลี่ยงไม่กล้าสบตาพยัคฆ์คู่นั้นตรง ๆ “ถ้าไม่อยากตายก็เงียบปากไปเสีย แล้วก็นอนนิ่ง ๆ ให้ข้าจัดการให้เรียบร้อย”

เมื่อสิ้นประโยคเด็ดขาดของหญิงสาว มือหนาที่เคยบีบข้อมือนางไว้แน่นพลันคลายแรงออกอย่างเชื่องช้า เยี่ยนซื่อปินพยายามจะเอ่ยปากสั่งห้ามและปัดป้องสตรีอวดดีผู้นี้อีกหน ทว่าร่างกายที่ถูกพิษร้ายกัดกินกลับไม่ยอมฟังคำสั่ง พิษไข้แล่นพล่านจนดวงตาคมกริบเริ่มพร่าเลือนและไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้าน สุดท้ายเขาจึงทำได้เพียง ยอมปล่อยให้นางทำตามอำเภอใจ

“อยู่นิ่ง ๆ ถ้าเจ้ากล้าขัดขืนข้าอีกครั้ง ข้าจะเอาไม้พายปั้นแป้งมาฟาดให้สลบ”

มู่ซีเยว่เอ่ยเสียงดุข่มขวัญคนเจ็บ ทว่าเมื่อต้องกดผ้าลงบนผิวกายที่ตึงแน่นของเขาจริง ๆ ตัวนางเองกลับเริ่มมือไม้สั่นอย่างไม่อาจควบคุม หน้าท้องที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามตามแบบฉบับบุรุษเพศ แผ่ไอความร้อนซ่านผ่านผ้าชุบน้ำมาถึงปลายนิ้วเรียว สัมผัสที่แข็งแกร่งและร้อนรุ่มนั้น ทำให้นางรู้สึกราวกับกำลังแตะต้องก้อนเหล็กกล้าที่เพิ่งผ่านการเผาไฟจนแทบลวกมือ

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ซาลาเปาสื่อรักกับพยัคฆ์ซ่อนลาย   ตอนที่19 บทละครตบตา

    เยี่ยนซื่อปินเช็ดโต๊ะได้ไม่นานนัก ก็มีชายผู้หนึ่งแต่งกายด้วยชุดผ้าป่านเนื้อสากสีน้ำตาลหม่นซอมซ่อ แขนเสื้อขยำม้วนขึ้นจนถึงข้อศอก บนศีรษะโพกด้วยผ้าฝ้ายสีซีด ดูเผิน ๆ ไม่ต่างจากกรรมกรแบกหามที่มารับจ้างแรงงานในตรอกเมฆาขาว หากแต่ยามที่เขาสืบเท้าเข้ามาอย่างระแวดระวัง แววตาคู่นั้นกลับฉายประกายความจงรักภักดีอย่างเปี่ยมล้นอันที่จริง องครักษ์ลับผู้นี้เห็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินตั้งแต่ช่วงที่พระองค์ออกมานั่งปั้นแป้งในยามเช้าแล้ว เพียงแต่เวลานั้นมีสตรีรายล้อมหนาแน่นมากเกินไป เขาจึงมิกล้าผลีผลามปรากฏตัว และอีกประการหนึ่ง การที่มหาบุรุษทรงอำนาจล้นฟ้าแห่งราชสำนัก ผู้แผ่รังสีสังหารสะกดขุนนางนับร้อย ยอมมานั่งหลังขดหลังแข็งจับจีบซาลาเปาอัปลักษณ์ให้เหล่าแม่นางน้อยใหญ่ส่งสายตาแทะโลมหยาดเยิ้ม ภาพลักษณ์อันเหนือความคาดหมายเช่นนี้ ทำให้องครักษ์ใต้บังคับบัญชาเผลอคิดไปไกลด้วยความตื่นตระหนกว่า นายเหนือหัวของตนอาจได้รับบาดเจ็บสาหัสจนถึงขั้นสมองเลอะเลือนจำความไม่ได้ จึงโดนสตรีชาวบ้านจับตัวมาโขกสับใช้งานในร้านซาลาเปาแห่งนี้ซึ่งหากเป็นเช่นนั้นจริง แล้วตนดันบุ่มบ่ามเข้าไปเปิดเผยฐานะในที่แจ้ง นอกจะเป็นการแหวกหญ้าให้

  • ซาลาเปาสื่อรักกับพยัคฆ์ซ่อนลาย   ตอนที่18 ก้างพ้นทาง

    โจวเฉิงเอินเมื่อได้สบเข้ากับดวงตากลมโตที่ฉายแววอ้อนวอนของสตรีข้างกาย กอปรกับเรื่องสมุนไพรจะเน่าเสียที่มิอาจละเลยได้ ในที่สุดหมอหนุ่มจึงทำได้เพียงผ่อนลมหายใจยาว จำต้องยอมคล้อยตามคำรบเร้าของหญิงสาวตรงหน้าแต่โดยดีทว่าในจังหวะนั้นเอง หวงเสี่ยวเถาที่แอบชำเลืองมองสหายรักอยู่เป็นระยะ พอนางเห็นหัวคิ้วคู่งามของมู่ซีเยว่ขมวดม้วนชนกันจนเป็นปม ก็รู้ได้ทันทีว่าเถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยผู้โง่เขลาในเรื่องหัวใจ คงยังไม่เข้าใจเจตนาแฝงเร้นในการช่วยเปิดทางของนางเป็นแน่ ดรุณีน้อยจึงไม่รอช้า รีบดึงรั้งชายเสื้อคลุมของหมอหนุ่มแน่นขึ้น พลางออกแรงฉุดพาก้าวเดินออกไปจากบริเวณหน้าร้านอย่างรวดเร็ว โดยไม่เปิดโอกาสให้โจวเฉิงเอินได้เหลียวหลังกลับมาอาลัยอาวรณ์ผู้ใดอีก ด้วยเกรงว่าหากชักช้า เขาจะจับพิรุธในแววตาของมู่ซีเยว่ได้ หรือไม่สหายรักก็อาจเอ่ยทักสิ่งใดขึ้นมา จนทำให้นางต้องปวดหัวหาทางแก้ต่างแก้ตัวให้วุ่นวายท่วงท่าดึงดันสู้ชีวิตของหญิงสาวตระกูลหวง ทำเอาเยี่ยนซื่อปินที่ยืนกอดอกลอบสังเกตการณ์อยู่เงียบ ๆ ถึงกับนึกชมหวงเสี่ยวเถาอยู่ในใจ‘เจ้าทำได้ดีมาก วันหน้ายามที่ข้ากลับคืนสู่บัลลังก์อำนาจ ข้าจะตกรางวัลให้เจ้าอย่างงาม ชน

  • ซาลาเปาสื่อรักกับพยัคฆ์ซ่อนลาย   ตอนที่17 รักข้างเดียว

    สายตาของหวงเสี่ยวเถาที่ทอดมองใบหน้าขึ้นสีระเรื่อของสหายรักแปรเปลี่ยนเป็นความเอ็นดูระคนห่วงใย นางรู้ดีว่ากำแพงน้ำแข็งในใจของมู่ซีเยว่ที่เคยปิดตายมานานปี บัดนี้เริ่มปรากฏรอยร้าวเพราะบุรุษลึกลับผู้นั้นเข้าเสียแล้วเมื่อความคิดแล่นปราด ดรุณีผู้ร่าเริงจึงขยับยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาฉายประกายแพรวพราวยามเอ่ยวางกลอุบายให้แก่สหายรัก“ในเมื่อเจ้าเสียดายแรงงานทาสชั้นเลิศ ซ้ำยังกลัวตั๋วเงินของแม่หม้ายตระกูลหลิวจะล่อลวงเขาไป เช่นนั้นข้ามีอุบายดี ๆ มาเสนอ” หวงเสี่ยวเถาเว้นจังหวะมองสตรีแก้มป่อง พอเห็นอีกฝ่ายทำหูผึ่งตั้งตาฟังด้วยความสนใจ นางจึงเอ่ยกลั้วหัวเราะ“เจ้าก็รู้ดีว่าอาปินผู้นั้นจับจีบซาลาเปาได้บิดเบี้ยวอัปลักษณ์ปานใด แล้วเหตุใดเจ้าไม่ใช้โอกาสนี้อ้างเรื่องขั้นตอนการทำ ขยับเข้าไปใกล้ชิดคอยสอนเขาทำอย่างใจเย็นเล่า? การทำเช่นนี้นอกจากร้านตระกูลมู่จะได้ซาลาเปาที่ดูเจริญตาขึ้นแล้ว ยังเป็นการผูกสัมพันธ์ของพวกเจ้าให้ดีขึ้นอีกด้วย”แม่สื่อตัวน้อยขยับเข้าไปใกล้มู่ซีเยว่ขึ้นอีกก้าว ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วเบาลง “อีกอย่าง เจ้าเองก็ต้องหัดยอมควักเนื้อ สละอีแปะไปซื้อเนื้อสัตว์ดี ๆ มาทำอาหารเลิศรสปรนเปรอเขาบ้าง ยามใด

  • ซาลาเปาสื่อรักกับพยัคฆ์ซ่อนลาย   ตอนที่16 คฤหาสน์ทองคำ

    ขณะที่สงครามประสาทอันหนาวเหน็บกำลังดำเนินไปอย่างเงียบเชียบหลังม่านกั้น บรรยากาศบริเวณหน้าร้านซาลาเปาตระกูลมู่กลับครึกครื้นผิดกันราวฟ้ากับดินทว่าความครึกครื้นก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อบุรุษหนุ่มหน้าตาดีหลบฉากไปนานเกินไป เหล่าสาวงามกระเป๋าหนักที่เคยแย่งกันซื้อก็เริ่มหมดไฟ เรี่ยวแรงยืนเบียดเสียดหดหายไปต่อหน้าต่อตา พวกนางเอาแต่ชะเง้อคอจ้องมองไปทางหลังร้านพลางถอนหายใจฟึดฟัด จนในที่สุดความอดทนก็สิ้นสุดลง เสียงร้องทวงอันอ่อนหวานทว่าแฝงความเร่งรัดของแม่นางน้อยนางหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา“เถ้าแก่เนี้ยมู่! ซาลาเปาไส้หมูสับของข้าได้หรือยัง? ข้ายืนรอจนขาแข็งไปหมดแล้วนะ!”“ได้แล้วเจ้าค่ะ! ไส้หมูสับร้อน ๆ สามลูกสิบห้าอีแปะเจ้าค่ะ”มู่ซีเยว่ขยับยิ้มพลางยื่นก้อนแป้งนึ่งไส้หมูส่งให้ลูกค้า มือบางขยับรับเงินอีแปะโยนลงตะกร้าสานจนเกิดเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง วงหน้าจิ้มลิ้มบัดนี้ผุดพรายไปด้วยหยาดเหงื่อจากไอร้อนของซึ้งนึ่ง แต่เพียงไม่นานนัก แป้งที่นางนวดเตรียมเอาไว้ก็ขายหมดเกลี้ยง เถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยลอบปาดเหงื่อบนหน้าผาก พลางประสานมือโค้งกายคารวะลูกค้าที่เหลืออยู่ด้วยความนอบน้อมเจือเกรงใจ“ขออภัยทุกท่านด้วยจริง ๆ เจ้าค่ะ

  • ซาลาเปาสื่อรักกับพยัคฆ์ซ่อนลาย   ตอนที่15 พยัคฆ์ร้ายปะทะหมอแสนดี

    คำพูดแฝงแววหวงก้างและวางตนเป็นผู้ปกป้องมู่ซีเยว่ราวกับคนใกล้ชิดของหมอหนุ่ม พลันจุดประกายเพลิงโทสะสายหนึ่งให้ลุกโชนขึ้นกลางอกของผู้ทรงอำนาจแห่งราชสำนักอย่างรุนแรง ชนิดที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเยี่ยนซื่อปินพลางคิดในใจด้วยความเดือดดาล ‘ยัยตัวเล็กหน้าเงินที่อุตส่าห์แบกข้ามาจากกองเลือด ทั้งยังนอนกรนอยู่ข้างเตียงข้าทุกค่ำคืน ย่อมเป็นคนในปกครองของข้า เป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว บุรุษหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์คิดไม่ซื่อ!’ ความขุ่นเคืองในสายเลือดชนชั้นสูง กอปรกับความรู้สึกหวงแหนอันแปลกประหลาด ปะทุจนเยี่ยนซื่อปินลอบขบกรามแน่น ชายหนุ่มตัดสินใจในวินาทีนั้นทันทีว่า นับจากนี้ เขาจะเดินหน้ารุกคืบ เพื่อตีตราจองและกางปีกปกป้องมู่ซีเยว่เอาไว้ มิให้บุรุษหน้าไหน โดยเฉพาะหมอกระจอกตรงหน้านี้ ได้มีโอกาสยื่นมือเข้ามาแตะต้องนางได้แม้เพียงปลายเล็บผู้สำเร็จราชการหนุ่มก้าวสามขุมเข้ามาประชิดอีกฝ่าย ก่อนจะหลุบสายตาดิ่งลึกทอดมองหมอชาวบ้านตรงหน้า พลางเอ่ยคำขู่แผ่วเบาด้วยกระแสเสียงทุ้มต่ำ ทว่าหนักแน่นทรงพลัง“ท่านหมอโจว บุคคลบางประเภทบนโลกใบนี้ ยิ่งเจ้ารู้จักตื้นลึกหนาบางของเขามากเท่าไหร่ หัวบนบ่าของเจ้าและคนรอบข้างก็ยิ่งหลุดล

  • ซาลาเปาสื่อรักกับพยัคฆ์ซ่อนลาย   ตอนที่14 ความรู้สึกที่แท้จริงของหมอโจว

    หวงเสี่ยวเถาคบหากับมู่ซีเยว่มานานปี มีหรือนางจะไม่ล่วงรู้ว่าสหายรักผู้ตระหนี่ถี่เหนียวจนเกลือยังต้องเรียกพี่ บัดนี้มีพฤติกรรมแปรเปลี่ยนไปมากเพียงใด เพียงนางเห็นสหายรักยอมควักเงินซื้อชุดใหม่ให้บุรุษแปลกหน้า หญิงสาวก็แจ้งแก่ใจแล้วว่า ในส่วนลึกของหัวใจเพื่อนสนิทคนนี้ ชายหนุ่มนามว่าอาปินคงเริ่มมีน้ำหนักและทวีความสำคัญเกินกว่าจะเป็นเพียงคนงานทั่วไปเสียแล้วดังนั้นในฐานะสหายสนิทมีหรือนางจะยอมนิ่งดูดาย แน่นอนว่าหวงเสี่ยวเถาย่อมต้องหาทางช่วยสหายรักเหนี่ยวรั้งหัวใจของบุรุษรูปงามผู้นี้เอาไว้ให้อยู่หมัด เพื่อให้เขายอมสยบอยู่แทบเท้าเถ้าแก่เนี้ยตระกูลมู่ไปชั่วชีวิตหลังจากแม่หม้ายสาวสะบัดกายจากไปได้ไม่กี่อึดใจ ทั้งสองคนก็เดินฝ่ากลุ่มสตรีที่ยังคงยืนอ้อยอิ่งอยู่หน้าร้านตรงเข้าไปหามู่ซีเยว่และคนงานหน้าหล่อ ถึงแม้ในใจของหมอหนุ่มจะขุ่นเคืองที่เถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยเอ่ยปากมุสาเพื่อปกป้องอาปิน ทว่าเขาก็ยังเห็นแก่หน้าของนาง จึงไม่คิดที่จะเปิดโปงกลอุบายนี้ประจานนางกลางร้านเมื่อก้าวเข้ามาถึงตัวคนทั้งสองในร้าน โจวเฉิงเอินก็เลือกที่จะเอ่ยปากออกไปตรง ๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบปนประชดประชัน“ข้ามาตรวจอาการป่วยของอาปิ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status