All Chapters of สถานะลับของพี่เลี้ยงคนโปรด: Chapter 11 - Chapter 20

29 Chapters

ตอนที่ 4/2: รอยยิ้มของท่านประธาน

“แต่แกเป็นลุง! หัดเล่นกับหลานบ้าง แกจะเก๊กหน้าตึงไปถึงไหน เดี๋ยวหลานก็กลัวหรอก... ฝากด้วยนะเหนือ ถ้ากรณ์มันดุอิ่ม เราก็ฟ้องพี่ได้เลย” คุณพิมพ์หันมาขยิบตาให้น้ำเหนือ ก่อนจะก้าวขึ้นรถแล้วขับออกไปเมื่อรถของพี่สาวพ้นรั้วบ้านไปแล้ว ความเงียบก็โรยตัวลงมาปกคลุมบริเวณหน้ามุข น้องอิ่มเงยหน้ามองคุณลุงสลับกับพี่เลี้ยง ก่อนจะตัดสินใจวิ่งไปคว้ามือของน้ำเหนือเขย่าเบาๆ“พี่เหนือฮะ อิ่มอยากไปเล่นลูกบอลน้ำที่สนามหญ้า!”“ได้เลยครับ งั้นเดี๋ยวพี่ไปหยิบลูกบอลก่อนนะ” น้ำเหนือลูบหัวเด็กน้อย ก่อนจะหันไปทางร่างสูงที่ยังคงยืนนิ่ง “เอ่อ... คุณกรณ์จะไปพักผ่อนบนห้องก็ได้นะครับ เดี๋ยวผมดูแลน้องอิ่มเอง”“ฉันจะไปนั่งอ่านเอกสารที่ระเบียงหลังบ้าน” กรณ์ตอบเสียงเรียบ ก่อนจะหมุนตัวเดินนำเข้าไปในบ้านสนามหญ้ากว้างขวางด้านหลังคฤหาสน์ถูกตัดแต่งไว้อย่างดีเยี่ยม แสงแดดช่วงสิบโมงเช้ายังไม่ร้อนจัดจนเกินไป ลมพัดเย็นสบายหอบเอากลิ่นดอกแก้วที่ปลูกไว้ริมรั้วลอยมาแตะจมูก น้ำเหนือวิ่งหลอกล่อเด็กชายวัยสี่ขวบไปรอบสนาม เสียงหัวเราะสดใสของน้องอิ่มดังลั่น สลับกับเสียงทุ้มหวานของพี่เลี้ยงที่แกล้งยอมแพ้ล้มลงบนพื้นหญ้าห่างออกไปไม่ไกลนัก บน
last updateLast Updated : 2026-11-20
Read more

ตอนที่ 4/3: รอยยิ้มของท่านประธาน

“แน่ใจนะว่าจะขวางฉันได้” กรณ์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง นัยน์ตาคมพราวระยับขึ้นมาอย่างท้าทายร่างสูงขยับตัวหลอกล่อด้วยความรวดเร็ว น้ำเหนือที่หลงกลขยับตัวตามจึงเสียจังหวะ ข้อเท้าเรียวสะดุดเข้ากับก้อนหญ้า ร่างโปร่งเสียการทรงตัวกำลังจะหงายหลังล้มกระแทกพื้น“เฮ้ย!”หมับ!วงแขนแกร่งตวัดรวบเอวบางเอาไว้ได้ทันท่วงที แรงกระชากทำให้น้ำเหนือถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างเต็มแรง ใบหน้าหวานซุกอยู่ตรงซอกคอของอีกฝ่าย กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของกรณ์ลอยแตะจมูกชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหนๆทั้งสนามตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนสองคนที่ดังประสานกัน น้ำเหนือเบิกตากว้าง ตัวแข็งทื่ออยู่ในอ้อมกอดที่รัดแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรุนแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือใหญ่ที่ทาบทับอยู่บนแผ่นหลังทำให้เลือดในกายสูบฉีดจนใบหน้าเห่อร้อนไปหมด“คุณลุงชนะแย้ว! พี่เหนือล้มเยย!” เสียงใสๆ ของน้องอิ่มที่วิ่งเข้ามาหาทำลายภวังค์ของทั้งคู่กรณ์ค่อยๆ คลายอ้อมแขนออก ดันร่างของน้ำเหนือให้ยืนทรงตัวได้มั่นคง“ระวังหน่อย สิบขวบหรือไงถึงได้วิ่งสะดุดขาตัวเองแบบนี้” แม้คำพูดจะดูดุ แต่หากฟังดีๆ จะพบว่าน้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความข
last updateLast Updated : 2026-11-20
Read more

ตอนที่ 4/4: รอยยิ้มของท่านประธาน

ทว่ากรณ์เร็วกว่า ร่างสูงใหญ่ย่อตัวลงแล้วช้อนร่างของหลานชายขึ้นอุ้มแนบอกด้วยท่าทีทะนุถนอมอย่างที่ขัดกับบุคลิกภายนอกอย่างสิ้นเชิง “ลุงอยู่นี่แล้ว ไม่ต้องร้องนะอิ่ม ไปทำแผลกัน”กรณ์อุ้มหลานเดินลิ่วเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว โดยมีน้ำเหนือวิ่งตามไปติดๆบนโซฟาในห้องนั่งเล่น น้องอิ่มนั่งสะอื้นฮักอยู่บนตักของคุณลุง ขณะที่น้ำเหนือลากกล่องปฐมพยาบาลมานั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น มือเรียวหยิบสำลีชุบน้ำเกลือ ค่อยๆ แตะลงบนรอยถลอกอย่างระมัดระวังที่สุด“เจ็บนิดเดียวนะครับน้องอิ่ม พี่เหนือจะเป่ามนต์เพี้ยงๆ ให้ หายไวแน่นอน” น้ำเหนือปลอบโยนเสียงหวาน พลางก้มลงเป่าลมเบาๆ ที่หัวเข่าเล็กในขณะที่น้ำเหนือกำลังง่วนอยู่กับการติดพลาสเตอร์ลายการ์ตูน ฝ่ามือใหญ่ของกรณ์ก็เลื่อนมาวางทาบลงบนหน้าขาของหลานชายเพื่อช่วยจับไม่ให้เด็กน้อยดิ้นหนี ทำให้ปลายนิ้วของกรณ์สัมผัสแผ่วเบากับหลังมือของน้ำเหนืออีกครั้ง ความอุ่นวาบแล่นปราดจากผิวสัมผัสตรงเข้าสู่ก้อนเนื้อในอกซ้ายน้ำเหนือชะงักไปนิด ช้อนตาขึ้นมองเจ้านาย ก็พบว่านัยน์ตาคมคู่นั้นกำลังจ้องมองการกระทำของเขาอยู่ก่อนแล้ว“มือเบาดีนี่... มิน่าล่ะ อิ่มถึงได้ติดเธอนัก” เสียงทุ้มเอ่ยชมเรียบ
last updateLast Updated : 2026-11-20
Read more

ตอนที่ 5/1: เส้นแบ่งความเหมาะสม

เสียงน้ำเดือดปุดๆ จากกาต้มน้ำไฟฟ้าดังทะลุความเงียบภายในห้องครัวกว้าง น้ำเหนือยืนนิ่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์หินอ่อน นัยน์ตากลมโตเหม่อมองไอน้ำสีขาวที่พวยพุ่งขึ้นสู่อากาศราวกับกลุ่มควันที่กำลังเลือนหายไป เช่นเดียวกับความรู้สึกอบอุ่นวาบหวามเมื่อไม่กี่นาทีก่อนที่ถูกกระชากให้แหลกสลายลงด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ‘นี่ใครคะพี่กรณ์ คนรับใช้คนใหม่เหรอคะ หน้าตาคุ้นๆ เหมือนพวกเด็กเสิร์ฟตามร้านกาแฟเลย’ประโยคเหยียดหยามและสายตาดูแคลนของคุณชลิตายังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท มันเป็นเหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบทำลายกำแพงแห่งความฝันลมๆ แล้งๆ ของเขาจนพังครืน น้ำเหนือเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด มือเรียวที่กำลังหยิบซองชาเอิร์ลเกรย์ใส่ลงในกาน้ำกระเบื้องเคลือบสั่นเทาเล็กน้อย เขาต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดกลั้นก้อนความรู้สึกตีบตันที่แล่นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ“คุณเหนือคะ เป็นอะไรหรือเปล่า หน้าซีดเชียว ให้ป้าชงให้ไหมคะ” ป้าใจที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาในครัวเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นแผ่นหลังบางยืนเกร็งผิดปกติ“มะ... ไม่เป็นไรครับป้าใจ ผมจัดการเองได้ครับ แขกของคุณกรณ์สั่งเอาไว้ว่าไม่ใส่น้ำตาล แล้วก็ไม่ร้อนจัด ผมกลัวป้าใจจะกะ
last updateLast Updated : 2026-11-20
Read more

ตอนที่ 5/2: เส้นแบ่งความเหมาะสม

คำพูดปกป้องที่ตรงไปตรงมาทำเอาชลิตาหน้าเสียไปถนัดตา เธอรีบปรับสีหน้าเป็นรอยยิ้มหวานหยดย้อย แกล้งทำเป็นหัวเราะเบาๆ กลบเกลื่อนความหน้าแตก “โธ่ พี่กรณ์คะ มีนก็แค่พูดเล่นหยอกน้องเขาเฉยๆ เองค่ะ ไม่เห็นต้องทำเสียงดุเลย... ว่าแต่น้องอิ่มคะ มาหาอามีนหน่อยสิคะ อาซื้อเลโก้มาฝากเยอะแยะเลยน้า”หญิงสาวพยายามเปลี่ยนเป้าหมายไปที่กามเทพตัวน้อยที่เอาแต่นั่งซุกหน้าอยู่กับแผงอกของคุณลุง แต่น้องอิ่มกลับส่ายหน้าหวือ ซ้ำยังเบียดตัวเข้าหาความอบอุ่นของกรณ์แน่นขึ้นไปอีก“อิ่มไม่เย่น... อิ่มเหม็น” เด็กน้อยพูดเสียงอู้อี้คำว่า ‘เหม็น’ ทำเอาชลิตาคิ้วกระตุก รอยยิ้มบนใบหน้าสวยเฉี่ยวแทบจะพังครืนลงมา “เหม็นอะไรคะลูก อาเพิ่งฉีดน้ำหอมมาใหม่ หอมจะตายไป”“เหม็นจี๊งๆ พี่เหนือฮะ อิ่มอยากปายยย” กะเปาะน้อยหันมาส่งสายตาออดอ้อนขอความช่วยเหลือจากพี่เลี้ยงน้ำเหนือเห็นสถานการณ์เริ่มตึงเครียดและไม่อยากให้แขกของเจ้านายต้องเสียหน้าไปมากกว่านี้ ชายหนุ่มจึงรีบก้าวเข้าไปหาแล้วยื่นมือออกไปรับตัวหลานชาย “มาครับน้องอิ่ม เดี๋ยวพี่เหนือพาไปดูการ์ตูนที่ห้องของเล่นดีกว่าเนอะ ปล่อยให้คุณลุงคุยธุระกับคุณมีนไปก่อนนะครับ”ทันทีที่น้ำเหนือยื่นมือ
last updateLast Updated : 2026-11-20
Read more

ตอนที่ 5/3: เส้นแบ่งความเหมาะสม

“ไม่มีใครสั่งครับ แต่ผมต้องเตือนตัวเอง” น้ำเสียงของน้ำเหนือหนักแน่น แม้หัวใจจะสั่นไหวอย่างรุนแรง “ผมตระหนักได้ว่าช่วงที่ผ่านมา ผมล้ำเส้นความสนิทสนมมากเกินไปจนลืมสถานะของตัวเอง ลืมไปว่าผมยืนอยู่ตรงไหน และคุณกรณ์ยืนอยู่ตรงไหน... ผมขอโทษที่ทำตัวตีตนเสมอเจ้านายครับ ต่อไปนี้ผมจะวางตัวให้เหมาะสมกับหน้าที่ จะไม่มีเหตุการณ์แบบเมื่อเช้าเกิดขึ้นอีกครับ”คำพูดที่พรั่งพรูออกมาเหมือนมีดกรีดลงบนความรู้สึกของคนฟัง กรณ์ขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน ความหงุดหงิดพุ่งริ้วขึ้นมาจนแทบจะควบคุมไม่อยู่ เขาเกลียดกำแพงที่น้ำเหนือเพิ่งก่อตัวขึ้นมา เกลียดแววตาว่างเปล่าที่มองมาที่เขา เกลียดคำว่า ‘สถานะ’ และ ‘ความเหมาะสม’ ที่อีกฝ่ายหยิบยกขึ้นมาเป็นข้ออ้าง“ตีตนเสมอเจ้านาย? ล้ำเส้น?” กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน “ฉันเคยพูดสักคำไหมว่าเธอไม่มีสิทธิ์ ฉันเคยรังเกียจที่เธอเข้าใกล้ฉันหรือไง!”“คุณกรณ์ไม่ได้พูด แต่สังคมรอบตัวคุณกรณ์พูดครับ!” น้ำเหนือเผลอขึ้นเสียง สองมือยกขึ้นดันแผงอกกว้างให้ถอยห่าง “ผู้หญิงที่นั่งข้างๆ คุณกรณ์วันนี้ต่างหากคือคนที่คู่ควร คือคนที่อยู่ในระดับเดียวกัน... ส่วนผ
last updateLast Updated : 2026-11-20
Read more

ตอนที่ 6/1: ผู้หญิงของครอบครัว

สามวันแล้ว... สามวันเต็มๆ ที่บรรยากาศภายในคฤหาสน์หลังงามถูกปกคลุมไปด้วยความอึดอัดที่มองไม่เห็น แต่สัมผัสได้อย่างชัดเจนนับตั้งแต่วันที่น้ำเหนือประกาศกร้าวว่าจะรักษาระยะห่างเพื่อความเหมาะสม ร่างโปร่งก็ทำตามคำพูดนั้นอย่างเคร่งครัด ชายหนุ่มยังคงทำหน้าที่พี่เลี้ยงของน้องอิ่มได้อย่างไร้ที่ติ และจัดการเอกสารให้คุณพิมพ์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าสิ่งที่หายไปคือ ‘รอยยิ้ม’ และ ‘ความอบอุ่น’ ที่เคยมีให้ประธานหนุ่มแห่งตระกูลไม่มีการต้มชาคาโมมายล์มาเสิร์ฟกลางดึก ไม่มีการชวนคุยเล่นระหว่างมื้ออาหาร แม้แต่ตอนที่น้องอิ่มพยายามดึงให้ทั้งคู่มาเล่นด้วยกัน น้ำเหนือก็มักจะหาข้ออ้างปลีกตัวออกไปอย่างแนบเนียน ทิ้งไว้เพียงคำว่า ‘ครับคุณกรณ์’ และ ‘ขอตัวนะครับคุณกรณ์’ ที่ราบเรียบและห่างเหินจนคนฟังรู้สึกหงุดหงิดแทบบ้าเช้าวันนี้ก็เช่นกัน...บนโต๊ะอาหารตัวยาวในห้องอาหาร กรณ์นั่งจิบกาแฟดำด้วยใบหน้าเรียบตึง นัยน์ตาคมกริบภายใต้คิ้วที่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยลอบมองคนตัวเล็กที่กำลังยืนป้อนข้าวต้มให้หลานชายอยู่อีกฝั่ง วันนี้น้ำเหนือสวมเสื้อเชิ้ตสีครีมกับกางเกงสแล็กสีเข้ม ดูเรียบร้อยและเป็นทางการกว่าปกติ เส้นผมสีอ่อนถูกหวีจัดท
last updateLast Updated : 2026-11-20
Read more

ตอนที่ 6/2: ผู้หญิงของครอบครัว

“ได้ครับ รอสักครู่นะครับ” ร่างโปร่งปล่อยมือน้องอิ่ม “ไปรอพี่เหนือที่ห้องนั่งเล่นแป๊บเดียวนะครับน้องอิ่ม”น้ำเหนือหมุนตัวเดินตรงไปยังห้องทำงานเล็กของคุณพิมพ์ หายไปเพียงไม่ถึงหนึ่งนาที เขาก็เดินกลับมาพร้อมกับแฟ้มสีแดงในมือ ร่างโปร่งยื่นมันส่งให้เจ้านาย แต่แทนที่กรณ์จะรับแฟ้มไป ฝ่ามือใหญ่กลับจงใจคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางอย่างรวดเร็ว“อ๊ะ!” น้ำเหนือสะดุ้งสุดตัว เบิกตากว้างช้อนขึ้นมองใบหน้าคมคายด้วยความตกใจ สัญชาตญาณสั่งให้กระชากมือกลับ แต่แรงบีบที่ไม่ได้รุนแรงทว่าหนักแน่นก็รั้งเขาเอาไว้“ต้องให้ฉันใช้เรื่องงานมาอ้างใช่ไหม เธอถึงจะยอมเงยหน้าขึ้นมามองฉันตรงๆ น้ำเหนือ” กรณ์กดเสียงต่ำ แววตาสีรัตติกาลฉายแววตัดพ้อและหงุดหงิดระคนกัน“ปล่อยเถอะครับคุณกรณ์ เดี๋ยวน้องอิ่มมาเห็น” น้ำเหนือพยายามบิดข้อมือออก หัวใจที่พยายามแช่แข็งไว้เริ่มสั่นคลอนอีกครั้งเพียงแค่อีกฝ่ายแตะต้องตัว“ก็ให้เห็นไปสิ ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด กะอีแค่จับมือคนในบ้าน มันจะผิดกฎหมายข้อไหน” อารมณ์พาลเริ่มเข้าครอบงำคนเป็นประธานบริษัท กรณ์ดึงร่างโปร่งเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนได้กลิ่นสบู่เด็กอ่อนๆ ที่คุ้นเคยโชยมาแตะจมูก “เลิกทำตัวห่างเหินกับฉั
last updateLast Updated : 2026-11-20
Read more

ตอนที่ 6/3: ผู้หญิงของครอบครัว

“ฉันจะมาเอาแฟ้มโปรเจกต์คอนโดที่บริษัทฉันทำร่วมกับบริษัทของพี่กรณ์” หล่อนเชิดหน้าขึ้น “พี่กรณ์บอกว่าคุณพิมพ์เป็นคนเก็บไว้ นายเป็นผู้ช่วย ก็ไปหามาให้ฉันสิ”น้ำเหนือขมวดคิ้วเล็กน้อย “แฟ้มโปรเจกต์ร่วมทุนเป็นเอกสารลับของบริษัทนะครับ ตามกฎแล้ว ผมไม่สามารถมอบให้บุคคลภายนอกได้หากไม่ได้รับอนุญาตโดยตรงจากคุณพิมพ์หรือคุณกรณ์ รบกวนคุณชลิตารอคุณพิมพ์กลับมาก่อนได้ไหมครับ”“นี่นายกล้าขัดคำสั่งฉันเหรอ!” ชลิตาขึ้นเสียง แววตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ “ฉันบอกว่าพี่กรณ์สั่งให้มาเอา นายคิดว่าฉันเป็นบุคคลภายนอกหรือไง อีกหน่อยฉันก็ต้องแต่งงานเข้ามาเป็นนายหญิงของที่นี่แล้ว นายเป็นแค่คนรับใช้ มีสิทธิ์อะไรมาเล่นแง่กับฉัน!”เสียงตวาดแหลมสูงทำเอาน้องอิ่มที่นอนหลับอยู่บนโซฟาสะดุ้งตื่น เด็กน้อยลืมตาขึ้นมองภาพตรงหน้าแล้วเบ้ปากร้องไห้จ้าออกมาด้วยความตกใจ“แงงงง! หม่ามี้!”น้ำเหนือหน้าตื่น รีบถลาเข้าไปอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาแนบอก ลูบหลังปลอบโยนอย่างอ่อนโยน “โอ๋ๆ ไม่เป็นไรนะครับคนเก่ง พี่เหนืออยู่นี่แล้ว ไม่ร้องนะครับ”ชลิตากลอกตาบนอย่างรำคาญ “โอ๊ย หนวกหูจริง! เลี้ยงเด็กประสาอะไร ปล่อยให้ร้องแหกปากอยู่ได้ รีบๆ ไปหาเอกสารมาให้ฉั
last updateLast Updated : 2026-11-20
Read more

ตอนที่ 6/4: ผู้หญิงของครอบครัว

ส่วนชลิตาหน้าชาชวาบเหมือนถูกตบกลางสี่แยก หล่อนอ้าปากค้าง พยายามจะหาคำแก้ตัว “พะ... พี่กรณ์คะ มีนไม่ได้ตั้งใจจะตะคอกนะคะ มีนแค่...”“ธนา!” กรณ์ไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้พูดจบ เขาหันไปเรียกเลขาคนสนิทที่ยืนรออยู่หน้าประตู “เชิญคุณชลิตากลับไปได้แล้ว แล้วแจ้งรปภ.หน้าประตูด้วยว่า วันหลังถ้าไม่ได้มีนัดล่วงหน้า ห้ามปล่อยให้ใครเข้ามารบกวนในบ้านอีก”“ครับบอส” ธนารับคำแข็งขัน ก่อนจะผายมือเชิญหญิงสาวอย่างสุภาพทว่าเฉียบขาด “เชิญครับคุณมีน”ชลิตากำมือแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อ หล่อนตวัดสายตาอาฆาตมาที่น้ำเหนือราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ก่อนจะสะบัดหน้าเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้องด้วยความอับอายและเคียดแค้นเมื่อบุคคลที่สามจากไป ความเงียบก็เข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง น้องอิ่มที่หยุดร้องไห้แล้วซบหน้าลงกับไหล่ของพี่เลี้ยงหลับไปอีกรอบด้วยความเพลีย กรณ์ทอดสายตามองภาพนั้นด้วยแววตาที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดร่างสูงขยับเข้าไปใกล้ ยกมือขึ้นหมายจะแตะลงบนแก้มใสของคนที่กำลังยืนอุ้มหลานชายเขาอยู่ ทว่า... น้ำเหนือกลับก้าวถอยหลังหนีสัมผัสนั้นอย่างรวดเร็วฝ่ามือใหญ่ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ก่อนที่กรณ์จะค่อยๆ ลดมือลงกำไว้ข้า
last updateLast Updated : 2026-11-20
Read more
PREV
123
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status