Walang Gana

Napakaraming pelikula ang lumalapit sa konsepto ng walang gana, at minsan nakakatagpo ako ng mga kwento na talagang tumatama sa akin. Isang paborito ko ay ang ‘Eternal Sunshine of the Spotless Mind’. Ang mga tauhan dito ay nagdesisyon na burahin ang mga alaala ng isang masakit na relasyon. Naglalarawan ito ng kung paano ang mga tao ay kadalasang nagiging walang gana sa mga emosyonal na karanasan at kung gaano kahirap ang proseso ng paglimot. Para sa akin, ito ay isang makabagbag-damdaming kwento tungkol sa pagkasira ng mga alaala, at kung paano pa rin tayo nahihirapang bumangon mula sa mga sakit na dulot ng pag-ibig.

Isang magandang halimbawa rin ay ang ‘The Graduate’ kung saan makikita ang pakikibaka ng isang tao sa kanyang pagkakahiwalay at pagkawalang ganang harapin ang hinaharap. Minsang umaabot tayo sa mga puntong tulad ng bida, tila nababalutan tayo ng kawalang-interes sa mga bagay sa paligid. Ang pelikulang ito ay nagpapakita ng mga pagdadaanan ng isang tao sa paghahanap ng kanyang layunin at ang mga malalim na tanong na maaaring umikot sa ating isipan.

Sa ‘Lost in Translation’, talagang nailalarawan ang pagkapagod at walang gana na nararamdaman ng mga bida habang sila ay naglalakbay sa Tokyo. Ang pagkakamagkaiba ng kultura at pagkahighlight ng loneliness kahit nasa ibang lugar ay napakalalim, nagwagi ito ng aking puso. Para bang sinasabi na sa kabila ng pagkakaroon ng maraming tao sa paligid, maaari pa rin tayong makaramdam ng pagkakahiwalay.

Isa pang kahanga-hangang film ay ang ‘Waking Life’, kung saan nagpapakita ito ng iba't ibang panorama ng mga ideya tungkol sa buhay at pag-iral. Ang pagkawalan ng gana sa kwento ay tinalakay sa pamamagitan ng mga panaginip at pilosopiya, na nagpapalawak ng pananaw tungkol sa ating pag-iisip at mga damdamin. Ang mga ganitong uri ng pelikula ay nagbibigay-diin sa proseso ng introspeksyon.

Lahat ng mga pelikulang ito ay nagbibigay ng mahusay na pag-unawa sa masalimuot na karanasan ng buhay, at kung paano ang nakaraang mga alaala ay nakakaapekto sa ating kasalukuyan. Palagi akong bumabalik sa mga ito kapag nais kong magnilay-nilay at tulungan ang sarili kong makahanap ng saysay kahit na sa mga sandaling tila walang gana.

Kapag pinag-uusapan ang mga soundtrack na may tema ng walang gana, agad na pumapasok sa isip ko ang mga atin ng ‘Your Lie in April’. Halos bumuhos ang emosyon sa bawat nota, na talaga namang lumalarawan sa kalungkutan at pagkalumbay na dinaranas ng ating pangunahing tauhan. Ang masening na klase ng piano at violin na may mga melodiya na tila naglalarawan ng mga naiwan at pag-asa ay talagang nagpapaalala sa atin ng mga pagkakataon sa buhay na tila walang saysay. Ang mahusay na pagkakasunod-sunod ng bawat kanta ay patunay na ang musika at damdamin ay magkasabay na naglalakbay. Bukod dito, may ‘March Comes in Like a Lion’ din na ang mga tugtugin ay may malalim na pagsasadula sa pagkakahiwalay at paglalakbay patungo sa pagtanggap. Ang mga mas madamdaming piraso nito ay nagpapalutang ng hirap na hinaharap ng mga tauhan. Sa bawat sulok, parang naririnig mo ang mga hinaing sa buhay na mahirap iwasan.

Hindi rin dapat palampasin ang ‘The Garden of Words’. Ang libro at anime na ito ay puno ng mga visual at audio na naglalarawan ng kawalang-malay at kalungkutan na nararamdaman ng mga tauhaan. Nakakabighani ang mga boses at tunog na nakapaligid dito, na nagpaparamdam sa atin na kasama nating nag-iisa ang mga karakter. Nakatutuwang isipin kung paano maipapahayag ang damdamin sa pamamagitan ng musika. Talagang mahirap makahanap ng mas angkop na salitang ilalarawan ang mga piraso.

Mayroon din akong pagmamahal sa mga soundtrack mula sa ‘Cloud Atlas’. Kahit na walang ganap na kuwento, tila lumilipad ang mga tunog at naglalarawan ng mga panahon at emosyon na tila umaabot sa wala. Ang bawat nota ay tila may sariling kwento, na nagpapahayag ng kalungkutan at pag-asa na kahit tayo ay nag-iisa, may partido chalara sa likod ng bawat alaala. Ang mga tunog ay tila nagbibigay-diin na sa kabila ng lahat, may mga kulang na narinito upang ipakita ang ating kwento.

Maraming mga tunog ang maaaring tukuyin, pero ang karanasan ng pakikinig sa mga ito ay tiyak na nag-aalok ng malalim na pagmuni-muni sa buhay, na puno ng mga ups and downs. Kaya naman, kung wala kang ganang makipagsapalaran, baka magandang subukan ang mga ito at madama ang emosyon sa bawat himig.

Pagdating sa merchandise na umiikot sa tema ng walang gana, gusto kong simulan sa mga figure at plushies na kadalasang naglalarawan sa mga sikat na karakter mula sa mga anime at laro na nagtatampok ng tema ng apathy o pagiging apathetic. Halimbawa, ang mga figure ng mga tauhan mula sa 'Re:Zero' na may temang walang gana, tulad ni Subaru, ay tunay na nakakaakit para sa mga tagahanga. Ang mga plushies na kuhang kuha ang their moody expressions ay hilig na bilhin, at may mga limitadong edisyon na talagang nagiging collector's item. Ang mga tao sa atin, na mahilig sa mga ganitong merchandise, hindi lang basta-basta ito; parang may kwentong nadadala ang bawat isa na nag-uugnay sa atin sa mga emosyon ng mga tauhan.

Isang paborito kong merchandise ay ang mga T-shirt o hoodie na may nakakatawang mga graphics na nagpapakita ng mga sikat na linya mula sa mga anime na may temang walang gana, tulad ng sa 'K-On!' o 'The Melancholy of Haruhi Suzumiya'. Labanan ng kabagutan at tamad na pag-uugali! Nakakatuwa kasi medyo sarcastic din ito, at nakakahanap ka ng mga kaparehong interes sa ibang tao na napapansin ang iyong suot. Mahalaga ang mga ganitong klaseng merchandise dahil nagbibigay ito ng pagkakataon sa atin na maipahayag ang ating personalidad sa kahit simpleng paraan.

Mayroong mga sticker sets na madalas akong nakikita na nakatuon sa mga moment ng walang gana mula sa mga karakter, lalo na sa mga indie comics. Ang mga ito ay ginawa ng mga lokal na artist at madalas ay may mga catchy phrases na nagiging paborito ng lahat. Ang mga sticker na ito ay mas madalas na ginagamit ng mga kabataan bilang dekorasyon sa kanilang mga laptop o notebooks, at kaya, parang nagiging paraan ito ng pagsasabi ng actitud sa mundong digital. Sa aking palagay, mas nagiging kaakit-akit ang mga gawang bayan na ganito, kasi may soul at kwento ang bawat disenyo.

Hindi rin natin maikakaila ang mga damit na may inspired na prints mula sa mga sikat na eksena sa mga anime o manga na may temang walang gana. Parang ang paborito kong hoodie na may print ng isang sikat na expression mula sa 'No Game No Life' ay madalas kong sinusuot sa mga chill days. Ang mga ganitong merchandise ay hindi lamang expressiveness; nagiging comfort zone din ito sa bawat tagahanga na may ganitong damdamin. Isa itong symbol ng pagkakabuklod sa mga taong nakakaintindi sa iyong mga pinagdaraanan.

Sa kabuuan, ang merchandise na umiikot sa tema ng walang gana ay hindi lamang basta-basta; bawat piraso nito ay nagdadala ng mga emosyon na bumabalot sa ating kultura bilang mga tagahanga. Tila ba, para lang tayong nagkikita-kita sa isang malaking komunidad na puno ng mga kwento at damdamin na nag-uugnay sa bawat isa. Kaya't næste panahon, kapag nakakita ka ng isang bagong item na nakaugnay sa tema, syempre, grab mo na yan!

Isang simpleng mundong puno ng kulay at imahinasyon ang kadalasang nakikita sa anime at manga. Ngunit minsan, hindi maiiwasan na mapalibutan tayo ng damdaming walang gana, lalo na kung bumabagsak ang kalidad ng mga palabas o serye. Nakakainis isipin na ang ilang mga kwento na inaasahan mong magiging kapanapanabik ay nagiging monotonous. Napag-isip-isip ko na madalas tayong umaasa na makatagpo ng bagong thrill, mga twist, at character development, ngunit sa isang iglap, natutuklasan natin na medyo may kapareho ang lahat. Tulad ng pag-inom ng paborito mong inumin, minsang dumarating ang sandali na parang naubos na ang lasa. Batid ko rin na ang malupit na pressure sa mga creator na maghatid ng patuloy na kalidad ay nagiging sanhi ng ganitong sitwasyon. Kaya, kapag ang isang anime o manga ay nahulog sa ilalim ng inaasahan nating pamantayan, hindi natin maiiwasang magduda sa isa't isa: sana hindi pa ito ang katapusan.

Kapag naisip ko ang tungkol sa ganitong walang gana, madalas kong naaalala ang mga palabas na talagang nakapagbigay inspirasyon sa akin. Ang mga kwentong nagtagumpay na ilabas ang mga damdamin at nagbigay sa akin ng bagong pananaw ang tunay na humihikbi sa akin! Kaakibat ng isang pagnyayaring emosyonal ang tila pagkawala ng pakikigalaw ng mga kwento sa panahon ng pagkaubos ng aking asal. Kapag nagbago ang aking pananaw, nagiging mas sosyal ang mga panonood. Kaya’t palaging mahalaga ang pag-refuel sa ating mga puso—nasanayin tayong maghanap ng mga bagong genre o genre twist na maaaring muling pag-igtingin ang ating interes!

Ang tema ng walang gana ay tila umaabot sa mga nakatagong sulok ng ating buhay at imahinasyon, kaya naman hindi ito maiiwasang maging mahalaga sa kultura ng pop. Sa napakaraming kwento sa anime, komiks, at iba pang media, makikita mo na ang mga tauhan na nakadepende sa kanilang emosyonal na estado. Para saakin, ang pakikitungo sa mga tauhan o karakter na nagkakaroon ng 'burnout' o kawalang gana ay nagiging paraan ng pag-intindi sa mas malalim na pag-unawa sa kanilang paglalakbay. Ito ay hindi lamang nagpapakita ng mga hamon na kanilang dinaranas kundi nagbibigay liwanag sa katotohanang natural ang mga ganitong pakiramdam, lalo na sa mundong punung-puno ng pressure na ibinabato sa atin. Sa mga anime tulad ng 'Welcome to the NHK', makikita natin ang mga tao na tila nalulumbay at naiinip, at dahil dito, parang nagiging relatable ang kanilang sitwasyon sa ating mga karanasan.



Samantala, sa mga komiks at laro, ang ganitong tema ay nagbibigay daan sa mga mas malalim na kwento. Halimbawa, ang mga karakter na may hindi pagkakaunawaan sa kanilang sarili at sa mundo ay nagiging simbolo ng paglalakbay patungo sa pagtanggap at kung paano nila nalalampasan ang kanilang mga alalahanin. Para sa akin, mahalaga ang aspetong ito sapagkat nagbibigay ito ng inspirasyon at lakas sa mga manonood at mambabasa na maipakita ang kanilang mga kahinaan at matutong lumaban muli. Ang ganitong tema ay tila isang paalala na hindi tayo nag-iisa sa ating paglalakbay, kaya naman sumasalamin ito sa ating pahina ng buhay.



Kaya naman, sa isang mas malawak na pananaw, ang tema ng walang gana ay nagiging mahalaga hindi lamang sa entertainment kundi pati na rin sa mental health awareness. Nagsisilbing isang salamin ito ng ating mga damdamin at karanasan, na nag-uudyok sa usapan ukol sa mga pagsubok na dinaranas natin. Tila ang mga manunulat at artist ay ginagamit ang kanilang mga nilikha upang hikayatin ang mga tao na gumawa ng hakbang patungo sa mas magandang kinabukasan, na nagbigay sa akin ng inspirasyon na hindi mawala sa landas kapag mayroon tayong mga hamon.

Tila isa sa mga pangunahing tema sa mga adaptation ng anime ay ang kakayahang mahuli ang esensya ng orihinal na materyal. Sa kabila ng iba’t ibang istilo ng sining at storytelling ng mga anime, madalas akong nakakarinig ng mga tagahanga na nagrereklamo na hindi maipahayag ng mga ito ang lalim at kabangisan ng mga komiks o nobela. Isa sa mga sikat na halimbawa ay ang 'Attack on Titan'. Marami ang pumuri sa anime dahil sa kalidad ng animation, pero marami ring hindi natuwa sa mga pagbabagong ginawa sa ilang bahagi. Sabi nila, parang kulang na kulang ang emosyon na naramdaman nila habang binabasa ang manga. Kaya naman, lumitaw ang isang hindi pagkakaisa sa mga tagahanga, ibang-iba ang pananaw depende sa kung paano nila tinanggap ang mga binagong elemento ng kwento.

Minsan, ang mga adaptation ay nagiging hindi kasiya-siya sa mga purist na tagahanga. Ang mga manonood na lumaki sa orihinal na mga bersyon ay madalas na may mataas na inaasahan, kaya’t kahit na maliit na pagbabago sa kwento o character designs ay nagiging malaking isyu. Halimbawa, ang 'Death Note' ay isang bisyonaryo sa mundo ng anime. Pero di lahat ng nakapanood ay nasiyahan sa live-action adaptation na naglalaman ng mga pagbabagong hindi naman umaayon sa lore na kanilang minahal. Umabot ito sa puntong may pagkakapoot at pagmamalupit na tawag sa pagbabago sa mga iconik na character tulad ni L.

Kaya't naiisip ko, dapat kaya nating gawing mas magaan ang ating damdamin sa mga adaptation? Ang mga ito ay pagkakataon para ipakita ang interpretasyon ng iba’t ibang direktor at tagalikha. Parang kung kumain ka ng paborito mong putahe sa iba't ibang restoran, bawat isa ay may kanya-kanyang twist. Sa huli, ang bawat anime adaptation ay maaaring maging simula ng bagong paglalakbay kung mababalewala lamang natin ang ating mga inaasahan at buksan ang ating isipan sa bagong bersyon ng kwento na ating minamahal.

Isang nakakaintriga at masayang palabas ang 'How I Met Your Mother', kung saan makikita ang mga tauhan na parang tunay na kaibigan mo na nagkwekwentuhan sa bar. Sa kanilang grupo, syempre, nandiyan si Ted Mosby ang pinaka-mapagmahal na tao at mahilig sa romantikong ideya ng pag-ibig, ngunit kadalasang nahuhulog sa mga hindi magagandang relasyon. Ang kanyang best friend, si Marshall Eriksen, ay isang napakabait at maalalahaning tao, laging nandiyan para sumuporta kay Ted. Minsan may sarkastikong tono si Lily Aldrin, na kanyang asawa, na may kasamang likha at artista na madalas nakadepende sa kanyang mga pangarap. Huwag kalimutan si Barney Stinson na talagang quintessential na womanizer na puno ng pamamaraan at kalokohan, at syempre, si Robin Scherbatsky na nagdadala ng twist sa kwento sa pagiging ambisyosa at cool na dating reporter. Ang bawat isa ay may kanya-kanyang ugali na lumilikha ng masaya ngunit nakakaantig na kwento ng pagkakaibigan at pag-ibig.

Kakaiba nga talaga ang chemistry ng mga tauhan. Ang kanilang mga interaksyon ay puno ng mga tawanan na pati nga ako, madalas kang hindi makapagpigil sa kakatawa. Si Ted, na taas-kabayo sa idealismo, kasabwat ng kanyang mga pabibo at tawanan na mga kaibigan, lagi na siyang napapa-‘why, why, why?’ sa kanyang mga desisyon sa pag-ibig. Minsan, totoong nakaka-relate ako sa kanyang mga sitwasyon, na tila walang nakakaintindi sa mga choices niya. Totoo rin ang mga tawanan, kaya sigurado akong maraming nakaka-connect sa kwento at tauhan!

Ang mga kwento ng bawat isa, sa iba't ibang anggulo, ay talagang nagpaparamdam na parang pamilya ang mga tauhan. Tila ako napapabilang dito, na kahit sa masalimuot na buhay, nagagawa pa rin nilang makapagpatawa, at makabawi sa isa’t isa. Talaga namang nakakatuwang panuorin at pagsaluhan habang ito’y sinusubaybayan. Sobrang saya tubig ng mga heartwarming na moment sa isang masayang kwento ng kabataan, pagmamahalan, at pagkakaibigan.

Napakahalagang tema ng walang gana ay talagang nagbibigay-diin sa mga emosyon at karanasan ng mga tauhan sa isang kwento. Isang paborito kong nobela na tumatalakay dito ay ang 'Norwegian Wood' ni Haruki Murakami. Ang istilo ni Murakami ay puno ng nostalgia at melancholic na tono na nakakagambala sa diwa ng mga mambabasa. Ang pangunahing tauhan, si Toru Watanabe, ay nahaharap sa mga complex na isyu ng pag-ibig, pagkawala, at pagkakaisa sa mga tao na nagiging dahilan ng kanyang pagkamangmang. Ang kanyang pakikitungo sa mga taong nagdaranas ng mental health issues ay nagdadala ng mas malalim na pang-unawa sa pakiramdam ng kawalang gana at ang hirap na dulot nito, na pumapagana sa kanyang karakter habang siya ay naglalakbay patungo sa pagtanggap. Ang atmospera ng pagkakahiwalay at pag-iisa sa nobelang ito ay talagang talas ng buhay at puno ng damdamin.

Bilang isang pagbabago, isa pang nobela na tumalon sa isip ko ay 'The Bell Jar' ni Sylvia Plath. Dito, masisilip natin ang kawalang gana ng isang tao na nagngangalang Esther Greenwood. Ang kanyang kawalang gana ay tila isang repleksyon hindi lamang sa kanyang mga personal na laban kundi pati na rin sa kabobohan ng lipunan sa kanyang panahon. Nakakaakit ang kanyang mga deskripsyon at pagsasalaysay ng kanyang mga damdamin, na bumabalot sa mga mambabasa sa isang mundo na puno ng kawalang pag-asa. Isa itong mabigat na pagbabasa, ngunit talagang paanyaya ito sa pag-unawa tungkol sa mental health at kung paano ang mga panlabas na inaasahan ay maaring makapagdulot ng pagkakurang sa sarili.

Isang mas bagong nobela na nakakaaga sa aking puso ay 'Eleanor Oliphant Is Completely Fine' ni Gail Honeyman. Ang kwento ni Eleanor ay tila nahulog sa isang mundo ng yaong mga nahihirapang makahanap ng pagka-unawa at koneksyon. Sa kabila ng kanyang quirky na personalidad at matibay na paniniwala na siya ay 'kompletong ayos', napapasok siya sa isang yugto ng buhay kung saan ang kanyang kawalang gana sa ibang tao at pakikihalubilo ay nagiging isang tunay na hamon. Sa mga tauhang pumapasok sa kanyang buhay, dahan-dahan na nagiging mas maliwanag ang mundo niya at unti-unti ring nawawala ang kanyang kawalang gana. Ang prosesong ito ng self-discovery ay talagang nakakapasok sa puso.

Kaya, bawat nobelang nabanggit ko ay nagbibigay ng nakaka-engganyong pagtingin sa tema ng kawalang gana. Ang mga ito ay nagpapahayag ng mga nuances ng pakikitungo sa sarili, mga relasyon, at ang masalimuot na mundo na ating ginagalawan, na ibang-iba sa bawat karakter na ating nakasalamuha.

Tila napaka-pukaw ng usaping ito, lalo na kapag ito ay naiaral ng mas malalim. ‘Wag na lang kaya’ ay tila isang simpleng paanyaya na huwag nang ipilit ang isang bagay, at talaga namang husay nitong naglalarawan ng ating ugaling Pilipino na minsang may mga hangganan. Isipin mo, may mga pagkakataon na kahit gaano pa man kalalim ang ating pagmamahal sa isang proyekto, o kahit gaano tayo ka-enthusiastic na makasama ang mga tao, may mga pagkakataon pa ring mas mabuting tumigil. Nakatutulong ang ekspresyong ito na ibsan ang mga damdaming sakit at inis na dulot ng mga hindi inaasahang pangyayari. Madalas kong marinig ito sa mga kaibigan kong nagkukuwento ng kanilang mga nabigong relasyon o di kaya’y mga proyektong nahuhuli sa deadline. Dun ko malaman na talagang nakakaapekto sa ating emosyon ang mga tila walang saysay na pagsisikap sa mga pagkakataong ito.

Ngunit kung pagmumuni-munihan, may mga pagkakataon din na ang ‘wag na lang kaya’ ay tila ang pagtanggap sa kakayahan natin na nasasaktan at nalulumbay. Tila sinasabi nitong hindi porke’t sinubukan at nagkamali, ay dapat tayong sumuko nang tuluyan. Minsan, ang hangarin mong subukan ang ibang ruta ay nagiging mitsa ng mas magagandang pagkakataon. Sa katunayan, ang ganitong pananaw ang nagpapalakas sa akin upang patuloy na lumaban sa mga hamon, na nagpapahayag ng katatagan na subukan ang mga bagong bagay kahit na nagkaroon tayo ng mga kabiguan noon. Ang ‘wag na lang kaya’ ay hindi palaging negatibo; ito ay isang pagkakataon na makapagmuni-muni at bumalik sa ating pinagmulan.

Kung ang isang tao ay na-overwhelm sa dami ng bagay na posibleng gawin, ang ‘wag na lang kaya’ ay parang isang pahinga—a gentle nudge na magpahinga at bumalik na may mas sariwang pananaw. Napakahalaga ng ganitong pag-iisip sa mundo ng mga anime at laro, halimbawa, kung saan napakaraming kwento at character arcs ang nagdadala ng makabagbag-damdaming mensahe na maaaring magsilbing inspirasyon. Kaya sa aking opinyon, maging positibo tayo sa ideya ng ‘wag na lang kaya’, sapagkat ito rin ay maaaring magbigay-daan sa mas magandang resulta.

Isang malaking bahagi ng ating buhay ang pakikipagsapalaran sa mga kwento at pag-uusap, at mukhang may isang hindi mapigilang saloobin ang mga tao patungkol sa larawang ito ng 'wala akong pake'. Sa aking palagay, ang likod ng salitang ito ay puno ng pakikibaka at pagsisisi—parang isang shield na ginagamit ng marami upang maiwasan ang pagdurusa o sakit na maaaring idulot ng mga emosyonal na koneksyon. Bawat tao ay may kwento, at marami ang nagtatago sa likod ng istilong ito ng pag-uusap. Ang isang kaibigan kong mahilig sa mga serye, kagaya ng 'Naruto', ay nagsabi sa akin na sa kabila ng kanyang mga biro na ‘wala akong pake’, talagang nag-aalala siya tungkol sa mga taong mahalaga sa kanya. Para sa kanya, ang pagmamalupit ng puso ay mas matimbang kaysa sa mga salitang ito.

Ibang taliwas naman ang kwento ng isang estranghero sa isang gaming forum. Madalas niyang sinasabi na ‘wala akong pake’ habang naglalaro ng 'League of Legends'. Pero nang kami-kami na ang nagkukwentuhan, nalaman kong ito pala’y paraan niya upang ipakita ang kanyang pagiging cool o kalmadong tao sa harap ng mga kakilala niya. Parang gusto niyang ipakita na hindi siya naapektuhan sa mga nangyayari kahit may mga emosyon siyang nararamdaman, sapagkat natatakot siyang tila mawalan ng dahilan o pagtanggap. Kaya sa kabila ng kanyang mga ngiti at makukulay na avatar, dala-dala niya ang kanyang mga pangarap at takot sa likuran ng ganyang kataga.

Isang mas simpleng pananaw ang mula sa isang teen na fanggirl sa mga bagong anime series. Madalas niyang marinig mula sa ibang tao ang ‘wala akong pake’ tungkol sa mga trend o paboritong karakter. Pero sa totoo, tila ito ay nagiging proteksyon para sa kanyang sira-sirang puso dulot ng mga pakikiharap sa iba. Subalit, sa likod ng mga salitang iyon, naririnig ko ang tunay na boses na nais maging bahagi ng malaking kwentuhan, gusto rin niyang makiuusap sa iba tungkol sa mga artis sa 'Attack on Titan'. Kaya’t sa pagmamagitan ng pekeng asal, pinipilit lang niyang magmukhang tulala o hindi interesado, kahit na ang isang bahagi ng kanya ay naghahangad na muling magpasimula ng kwentuhan. Ang mga salitang ‘wala akong pake’ ay madalas na walang laman, pero punung-puno ng kwento sa ating mga puso at isip.